Categories
Deepi On-Going Novels

அத்தியாயம் – 10

Free Download WordPress Themes and plugins.

காதல்பனி 10

காலையில் வழக்கம் போல் கண் விழித்த அஷ்வத்துடைய உடலோ சோர்வில் துவள, அதை விட அவன் எழ முடியாத அளவுக்குத் தன் கைகளாலும் கால்களாலும் அவனை இறுக்கிப் பிடித்திருந்தது மட்டுமில்லாமல் அவன் மார்பிலேயே தன் முகத்தை வைத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள் சாரா.

அந்தக் காட்சியில் முதலில் சற்று மிரண்டவன் பின் தெளிந்து ‘நான் இவள விட்டுத் தூர விலகணும்னு நினைக்கிறன். ஆனா அதை அவ்வளவு சுலபமா என்ன செய்ய விட மாட்டா போல இவ!’ என்று மனதுக்குள் சலித்துக் கொண்டவன் அவளுடையத் தூக்கம் கலையாத வண்ணம் மெல்ல அவளை விட்டு விலகியவன் தன் காலைக் கடன்களை முடிக்கத் தனக்கான மாற்று உடையுடன் கெஸ்ட் ரூம் சென்று விட்டான் அஷ்வத்.

தன் கடமைகளை முடித்து அவன் திரும்ப வரும் வரையிலும் சாரா எழவில்லை. குழந்தை போல் கை கால்களை விரித்துக் கொண்டு கட்டிலில் ஒரு கோணத்தில் அவள் தூங்க, அவளையே சிறிது நேரம் பார்த்தவனோ அவளை எழுப்ப மனம் வராமல் விலகியவன் தன் அலுவல் வேலைகள் சிலதை வீட்டில் இருந்த படியே முடித்தவன் அப்படியே தன் அலுவலகத்திற்குப் போன் பண்ணவன் சாராவுக்கு மாற்று உடையை எடுத்து வரச் சொல்லவும் மறக்கவில்லை.

அவன் கேட்ட ஆடையும் வந்து விட அதன் பிறகும் தாமதிப்பது சரியில்லை என்று நினைத்து அவளை எழுப்பச் சென்றவன் அவளிடம் அன்பு கொண்டவன் போல் நடந்து கொள்ளக் கூடாது என்ற கொள்கையுடன் முதலில் அவள் மேல் நீரை ஊற்றி எழுப்ப நினைத்தவன் பிறகு நேற்று அவள் ஆடை நீரில் நனைந்ததில் அவள் உடல் சில்லிட்டுப் போய் இருந்ததை நினைத்து அந்த எண்ணத்தைக் கை விட்டவனோ வெளியே சென்று காலிங் பெல்லை அலற விட்டான் அஷ்வத்.

கலையாத தன் தூக்கக் கலக்கத்தில் காலிங் பெல் சத்தத்தில் எழுந்து அமர்ந்த சாரா முழுமையாக தெளியாத ஒரு மயக்கத்தில் பேந்த பேந்த விழித்தபடி அவள் முழிக்க , அதே நேரம்

“என்ன குடிகாரி, போதை தெளிஞ்சிதா இல்ல இன்னும் தெளியலையா? ஆனா சும்மா சொல்லக் கூடாது உன்னை. என்னமா அன்னைக்கு பேசின!? நான் அப்படி நான் இப்படி என் பண்பாடு என் கலாச்சாரம் என் சமுகம்! அது கூட வேற என்னமோ சொன்னியே, அது என்ன? ஆங்…. என் சமுக சிந்தனை! அப்பறம் என்ன? நான் டேட்டிங் போக மாட்டேன், நான் குடிக்க மாட்டேன், பிடிவாதம் எல்லாம் பிடிக்க மாட்டேனு அன்னைக்கு என்னமோ மைக் வைத்து கூப்பாடு போடாத குறையா பேசின! ஆனா இன்னைக்கு நீ என்ன பண்ணி இருக்க?” என்று அஷ்வத் அவளை கிண்டலாகக் கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே நுழைய

திடீர் சத்தத்தில் எழுந்து அமர்ந்த நேரத்தில் அவன் குரலும் கேட்க ‘இவர் எங்கே தன் அறைக்கு?’ என்று நினைத்தவள் அவன் பட பட என்று பேச ‘இவருக்கு இவ்வளவு பேசத் தெரியுமா?’ என்று முதலில் வியந்தவள் அவன் சொன்ன குடிகாரி கோபம் கொண்டு

“யாரைப் பார்த்து என்ன வார்த்தை பேசுறிங்க? நான் குடிகாரியா! என் குடும்பத்துக்கு அந்த குடியோட நாற்றம்னாலே என்னனு தெரியாது. என் தாத்தா அதை தொட்டது கூட இல்ல. அப்படி அவரால வளர்க்கப் பட்ட அவர் பேத்தியாகிய என்னைப் போய் குடிகாரினு எப்படி சொல்லலாம்? அதுவும் என் ரூம் மெட்ஸ்ங்க குடிச்சிட்டு வந்தாலே சாட்டைய எடுத்து அவளுங்களை விலாசாத குறையா துரத்தி அடிக்கிற என்னையப் போய்……” அவள் முடிப்பதற்குள்

“ஆமாம் ஆமாம்… சொன்னாங்க இந்த ஊரே சொன்னாங்க! உன் தாத்தா அப்பானு உங்க குடும்பமே குடிக்காதுன்றத சொன்னாங்க. அதை நானும் ஒத்துக்கறன். ஏன்னா அவங்க குடிக்கக் கொஞ்சமாவது இருக்கணும் இல்ல? அதான் அவங்களுக்கு மிச்சமே வெக்காம எல்லாத்தையும் நீயே குடிச்சிட்டியே! அப்புறம் எப்படி அவங்க குடிப்பாங்க?

அம்மாடியோ! இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்த எங்க ஊர் பொண்ணுங்களால கூட முடியாதுமா முழுசா ரெண்டு பாட்டில் குடிக்க! நீ என்னமா குடிக்கிற? நான் பிடிங்கி வைக்க வைக்க என் கையிலிருந்து திரும்பவும் பிடிங்கி இல்ல குடிக்கிற நீ? இதுல நேத்து பார்ட்டில என்னமா ஆட்டம் போட்டு கலாட்டா வேற பண்ணிட்ட. உன்னால எனக்கு எவ்வளவு அசிங்கம் தெரியுமா? இனிமே ஜென்மத்துக்கும் உன்னை வெளியே கூட்டிட்டுப் போவேனு மட்டும் நினைக்காத. அது மட்டும் நடக்காது குடிகாரி!”

“திரும்பத் திரும்ப அப்படிச் சொல்லாதிங்க. நான் குடிச்சிருக்க மாட்டன். சரி நீங்க சொல்றதை போல நான் தான் உங்களை அசிங்கப் படுத்திட்டேன் இல்ல, அப்பறம் எதுக்கு என்னப் பார்க்க என் வீட்டுக்கு வந்தீங்களாம்?” என்று அவள் மிடுக்காக கேட்க

“என்னது உன் வீடா? நேத்து நீ குடிச்சிட்டு ரோட்டுல விழுந்து புரண்டு கிடந்த உன்னை என் வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்ததுக்கு இதுவும் சொல்லுவ இன்னமும் சொல்லுவ. ஹலோ மேடம்! கொஞ்சம் உங்க குடி மயக்கத்துல இருந்து வெளிய வந்து நல்லா உங்க கண்ணைத் திறந்து வச்சி சுத்திப் பாருங்க. இது என் வீடு. நீ தான் என் வீட்டுல இருக்க” என்று அவன் அவளைக் குத்திக்காட்ட

அப்போது தான் அவள் அந்த இடத்தையே தன் கண்களால் வட்ட மிட, அவன் சொல்வதைப் போலவே அது அவன் அறை என்பதைக் காட்டியது. ‘நேற்று அவன் கூட பார்ட்டிக்குப் போனது வரை நினைவு இருக்கு. அதன் பிறகு தான் எப்படி இங்கு வந்தோம்?’ என்பது என்ன யோசித்தும் நினைவில்லாமல் போக ‘ஒருவேளை இவர் சொல்வது போல் நேத்து குடித்து தான் இருப்பமோ? ஆனா அப்படி நடக்க சாத்தியம் இல்லையே! இது தெரியாம வீராப்புல இவர் கிட்ட எக்குத் தப்பா இல்ல வார்த்தைய விட்டுட்டோம்?’ என்று அவள் பலவாறு யோசித்துக் கொண்டிருக்க

அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனோ அவள் முகத்தில் வந்து போன பாவனையை விட அவள் விழியில் வந்து போன பாவனையில் தன் நிலை இழப்பதை உணர்ந்தவனோ உடனே “சீக்கிரம் கிளம்பு, எனக்கு மணி ஆகுது” என்ற கட்டளையுடன் அவன் வெளியே செல்ல

சரி என்ற தலை அசைப்புடன் கிளம்ப நினைத்தவளோ “ஐயோ….” என்று கூப்பாடு போட கதவு வரை சென்றவனோ அவள் குரலில் பதட்டம் எழ “என்ன என்ன? என்ன ஆச்சு சாரா?” என்ற வினாவுடன் அவன் ஓடி வர அவள் இருந்த மனநிலையில் அவன் பதட்டம் மனதில் படாமல் போக தான் அணிந்திருந்த டி ஷர்ட்டைக் காட்டியவளோ “இது நான் போட்டுட்டுப் போன டிரஸ் இல்லையே?” என்று பதற

“நேத்து நீ அடிச்ச கூத்துக்கு இன்னும் உன் டிரஸ் அப்படியே இருக்குமா? அந்த டிரஸ் முழுக்க வாந்தி. அதனால தான் இதைப் போட்டேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தவன் என்னவென்று சொல்ல முடியாத ஒரு பாவம் அவள் விழிகளில் வந்து போனதைப் பார்த்தவுடனே “நான் ஒண்ணும் உனக்குப் போட்டு விடல. ஹவுஸ் மேட் லேடி தான் மாத்தி விட்டாங்க” என்று பிசிர் இல்லாமல் அவன் சொல்ல அவளோ தன் விழிகளைத் தாழ்த்திக் கொள்ள.

“சும்மா சும்மா இப்படியே உட்கார்ந்துட்டு இருக்காம சீக்கிரம் எழுந்து குளிச்சிட்டு கிளம்பற வழியப் பாரு. எனக்கு டைம் இல்ல” என்றவன் “இந்தா நீ குளிச்சிட்டு மாத்திக்கறதுக்கான டிரஸ். இதை கொடுக்கத் தான் வந்தேன். என்ன ஏதேதோ பேச வச்சிட்ட” என்று சொல்லி ஒர் கவரை கட்டிலில் வைத்தவன்

“இங்க பார் வேலை செய்ய வரவங்க என் துணிய மட்டும் தான் துவைப்பாங்க. உன் துணிய எல்லாம் துவைக்க மாட்டாங்க. அதனால ஒழுங்கா உன் துணிய எல்லாம் மெஷின்ல போட்டு துவைச்சி இப்பவே கையோட எடுத்துக்க. அதையும் சீக்கிரமா செய். ஆனா இப்போ நீ போட்டுருக்கிற என் டீ ஷர்ட்ட மட்டும் துவைக்காத. நான் அத வேலையாள் கிட்ட கொடுத்து துவைச்சிக்கறேன்” என்று அவளுக்குக் கட்டளை இட

‘சரி’ என்ற முணுமுணுப்புடன் பாத்ரூம் வாசல் வரை சென்றவளை “ஏய் நில்லு” என்று அவன் குரல் தேங்க வைக்க ‘இப்போ என்ன?’ என்ற கேள்வியுடன் நின்றவளிடம் வந்தவன் ஒரு துவாலையை நீட்டி “இந்தா இத யூஸ் பண்ணிக்க” என்று சொல்ல

முகமெல்லாம் பூரிப்புடன் கண்களில் ஒரு ஒளியுடன் அதைப் பெற்றுக் கொண்டவள் “இது உங்களுதா?” என்று கேட்க

‘இல்லை வேலையாட்கள் உபயோகப் படுத்துவது’ என்று சொல்ல வந்தவன் அதைச் சொல்ல முடியாமல் அவனை ஏதோ தடுக்க “இல்ல கெஸ்ட் யார்னா வந்தா யூஸ் பண்றது” என்று அவன் கத்தரித்தால் போல் சொல்ல, அதைக் கேட்டவளின் முகமோ ஒளி இழக்க அதைப் பார்த்தவனின் மனதிலோ அவனையும் அறியாமல் சிறு வலி எழத் தான் செய்தது.

அவன் சொன்ன படியே அவள் எல்லாம் முடித்து கிளம்பி வர அவசரம் அவசரம் என்று பறந்தவனோ எந்த ஒரு அவசரமும் இல்லாமல் லேப்டாப்பில் மூழ்கி இருக்க, அவள் வந்ததைப் பார்த்தவன் “சரி போகலாமா?” என்று கேட்ட படி அங்கேயே அமர்ந்திருக்க

“ம்….” என்றவள் தயக்கத்துடனே அவன் முகத்தை இரண்டு மூன்று முறை ஏறெடுத்துப் பார்க்க, அதை உணர்ந்தவனோ அவளை நிமிர்ந்து பார்த்து “என்ன?” என்று கேட்க

நாக்கு வரண்டு போய் இருந்ததில் திக்கித் திணறி “குடிக்கத் தண்ணி கிடைக்குமா?” என்று கேட்டவள் தன் வலது கையின் கட்டை விரலைக் கொண்டு சென்று அதையே செய்கையாகவும் கேட்க

“அங்க இருக்கு கிச்சன்” என்று அந்த வீட்டின் வலது மூலையைக் காட்டியவன் அவள் அங்கு சென்றதும் வெறுமனே வைத்திருந்த லேப்டாப்பை மூடி வைத்தவன் எழுந்து தன் அறைக்குச் சென்று அழுக்குத் துணிகள் போட்டு வைக்கும் கூடையில் அவள் கழட்டிப் போட்ட அவன் டி ஷர்ட்டை எடுத்து மடித்து கப்போர்டில் தன் நல்ல துணிகளுக்கு நடுவே வைத்துக் கொண்டான் அஷ்வத்.

தண்ணீர் குடிக்கக் கிச்சனுக்குச் சென்ற சாரா அங்கு காலையிலிருந்து சமைத்ததற்கோ இல்லை சாப்பிட்டதற்கோ என்று எந்த அறிகுறியும் இல்லாமல் இருப்பதையும் டைனிங் டேபிளில் வெறும் ஜுஸ் குடிச்சதுக்கான டம்ளர் மட்டும் இருப்பதைப் பார்த்தவள் ‘அப்போ இவரும் எதுவுமே சாப்பிடலையா?’ என்ற கேள்வியுடன் ஃபிரிஜ்ஜைத் திறந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுக்க அதே நேரம் அங்கு அஷ்வத் வர

“ஆமா நீங்க காலையிலிருந்து எதுவுமே சாப்பிடாம பசியாவா இருக்கிங்க? நான் வேணா உங்களுக்கு எதாவது சமைத்துத் தரவா?” என்று கரிசனத்துடன் கேட்க

அவள் பசியாக இருப்பாள் என்பதற்காகத் தான் அவன் அவளை அவ்வளவு அவசரப் படுத்தியதே. இப்போது அவளே அவன் பசியைப் பற்றி கேட்கவும் உள்ளுக்குள் அவனுக்கு ஏதேதோ முட்டி மோத அதையெல்லாம் விடுத்தவன்

“நான் சாப்பிடலைனு உன் கிட்ட சொன்னனா? இல்ல எதாவது செய்து தரச் சொல்லி உன் கிட்ட கேட்டனா? உன் வேலை என்னவோ அதை மட்டும் பாரு. இப்போ கிளம்பறியா? எனக்கு டைம் ஆகுது” என்று முகத்தில் அடித்தது போல் அவன் சொல்லவும் கையில் எடுத்த அந்த பாட்டில் நீரைக் கூட குடிக்காமல் திரும்பவும் அவள் ஃபிரிஜ்ஜிலேயே வைத்து விட, அதைப் பார்த்தவனோ

“நான் என்ன உன்னை தண்ணி கூட குடிக்க கூடாதுனு சொல்ற அளவுக்கு கொடுமைக்காரனா என்ன? ஒழுங்கா எடுத்த அந்த தண்ணிய குடிச்சிட்டு வா” என்றவன் சென்று காரில் அமர்ந்து விட

கண்ணில் நீர் முட்ட அவன் சொன்னதுக்காக வேண்டா வெறுப்புடன் அந்த தண்ணியைக் குடித்தவள் பின் கிளம்பிச் செல்ல மீதமிருந்த அந்த கார் பயணம் முழுவதும் இருவரும் அமைதியாய் பயணித்தனர்.

‘சரியான பில் பில்’ என்று சாரா வாய்க்குள்ளே முணுமுணுக்கவும் என்ன என்று திரும்பிப் பார்த்து கண்களால் அவன் கேட்கவும் ஒன்றும் இல்லை என்பதுபோல் தோள்களைக் குலுக்கி கொண்டாள் அவள்.

இதுவரை இல்லாத ஏதோ ஓர் உணர்வு அவள் இறங்கும் போது அவள் பிரிவை அவனுக்கு உணர்த்த அவள் எந்த ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் இறங்கிப் போன பிறகும் அவள் திரும்பிப் பார்க்க மாட்டாளா என்ற எண்ணத்தில் ‘திரும்பிப் பார் சாரா! ஒரேயொரு முறை என்னைத் திரும்பிப் பார் சாரா! பாரு டி…” என்று போகும் அவளையே பார்த்த படி அவன் மனதாலேயே கேட்டுக் கொண்டிருக்க, அவனைத் திரும்பியும் பார்க்காமல் உள்ளே சென்று மறைந்தாள் சாரா. 

முதல் முறையாக மனதில் ஏமாற்றத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றான் அஷ்வத்

நாட்கள் அதன் போக்கில் சென்று கொண்டிருக்க முன்பு போல் இருவருக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லாமலிருக்க சாராவின் வாழ்வில் முக்கியமான மற்றும் மறக்க முடியாத நாளும் ஒன்று வர, இத்தனை நாள் எப்படியோ! தன் கணவன் என்று அஷ்வத் தன் வாழ்வில் வந்த பிறகு சாராவுக்குத் தனியாக அந்த நாளைக் கொண்டாட விருப்பமில்லை.

ஆனால் அதை அவனிடம் சொல்லவும் முடியாமல் சொன்னாலும் அவன் தன்னுடன் இருக்கவோ எங்காவது வெளியில் வரவோ மாட்டானே என்று பலவாறு யோசித்தவள் இறுதியில் என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லை என்ற முடிவுடன் இவ்வளவு நாள் கழித்து அவனுக்கு அழைக்க அவன் போனோ ஸ்விட்ச் ஆப் என்று வந்தது. சற்று நேரம் கழித்து அவள் மறுபடியும் அழைக்க இப்போது நாட் ரீச்சபல் என்று வந்தது. வேண்டாம் என்று விடாமல் இவள் மறுபடியும் அழைக்க இம்முறை ரிங் போனதே தவிர அவன் எடுக்கவேயில்லை.

பெண்ணவளுக்கோ அவன் கூடவே இல்லையென்றாலும் அவன் குரலையோ இல்லை அவன் முகத்தையோ ஒரு முறையாவது பார்க்க மாட்டோமா என்று காதல் கொண்ட மனதோ ஏங்க இப்போது அஷ்வத் எங்கே இருப்பான் என்பது தெரியாமல் ஒருவித தவிப்புடனே இருந்தவள் பின் ஸ்டீவ்வுக்கு அழைத்து அஷ்வத் எங்கே ஏது என்று கேட்டு விசாரித்தாள்.

அவன் இருக்குமிடம் சற்று தூரம் என்பதால் போக தாமதமாகும் என்பதை ஸ்டீவ் எவ்வளவு எடுத்துச் சொல்லியும் கேட்காமல் அவனைப் பார்த்தே தீருவேன் என்ற பிடிவாதத்துடன் அவனை நாடி அவன் இருக்கும் இடத்திற்கே சென்றாள் சாரா.

ஊருக்கு சற்று வெளியே இருந்த அந்த இடத்திற்குச் சென்றவள் வெளி கேட் காவலரிடம் கென்ட்ரிக்கைப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்ல அவர்கள் மறுக்க. அவள் எவ்வளவு சொல்லியும் அந்த காவலர்கள் அவளை உள்ளே விடாமல் தடுக்க. ஏதோ ராணுவ அதிகாரிகள் அவர்கள் ரகசிய கிடங்கைப் பார்க்க விடாமல் ஆயிரத்தி எட்டு விதிகள் போட்டு ஆதாரம் கேட்டு விரட்டுவார்களே அது போல் அவளை நடத்த, அதில் கடுப்பானவள்

“நான் அவர் வருங்கால மனைவியாய் ஆகப் போறவள். உங்களுக்கு சந்தேகமாக இருந்தால் கென்டிரிக்கையே அழைத்து என்னைப் பற்றி கேளுங்கள். அவர் மறுத்தால் நான் போய் விடுகிறேன்” என்று சொல்ல அப்படி சொல்லும் போதே சாராவுக்கு உள்ளுக்குள் உதைப்பு தான். எங்கே அஷ்வத் தன்னைத் தெரியாது என்று சொல்லி அசிங்கப் படுத்திவிடுவானோ என்று!

உடனே அதற்கு மட்டும் ஒத்துக் கொண்டவர்கள் அவளைத் தன் மொபைலில் போட்டோ எடுத்து அதை அஷ்வத் பி.ஏ வுக்கு அனுப்பிக் கேட்க, உடனே அவனோ பக்கத்திலிருந்த அஷ்வத்திடம் முழு விவரத்தையும் சொல்லி அனுமதி கேட்க ஒரு வினாடி அந்த போனில் சாராவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்த அஷ்வத் என்ன நினைத்தானோ மறுக்காமல் அவளை அனுப்பச் சொன்னான்.

பின் இங்கு சாராவிடம் இதுவரை இருந்த அலட்சியம் மாறி ஒரு வித மரியாதையுடன் அவளை அவர்கள் உள்ளே அனுப்ப அங்கே அவளைத் தலை முதல் பாதம் வரை ஸ்கேன் செய்தவர்கள் அவளை அழைத்துப் போக கார் வரும் வரை வி.ஐ.பி க்கான வெயிட்டிங் ரூமில் அமர வைத்து ஜூஸ் கொடுத்து உபசரித்தனர்.

‘இன்னும் உள்ள போக கார் வருமா? அப்படி இது என்ன மாதிரியான இடம், எதுக்கு இவ்வளவு பாதுகாப்பு?’ என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருந்த நேரம் தமிழர் போல் முக அமைப்புடன் ஓர் இளைஞன் அந்த அறையின் உள்ளே நுழைந்து

“வெல்கம் மேடம்! நான் சேரோட பி.ஏ” என்று தன்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டவன் “உங்களுக்கெண்டு கார் ரெடியா இருக்கு. போவமா மேடம்?” என்று பவ்வியமாக அவளை அழைக்க அவன் பேசின பிறகு தான் தெரிந்தது அவன் ஓர் இலங்கைத் தமிழன் என்பது அவளுக்கு.

அவன் தன்னைச் சாதாரணமாக அறிமுகப்படுத்தி இருந்தால் யோசித்திருக்க மாட்டாள். அவன் பி.ஏ என்று சொன்னதில் தான் குழம்பினாள். அஷ்வத்தின் பி. ஏ வைத் தான் அவளுக்கு முன்பே தெரியுமே! அதனால் இவன் யார் என்று அவள் கொஞ்சம் தயங்க.

அதை அறிந்தவனோ “மேடம், சேர்க்கு நிறைய பிஸினஸ். அதுக்கெண்டு தனிய தனிய பி.ஏ இருந்தாலும் இங்க அவர் ஆத்மார்த்தமா ஒரு மனநிறைவோட செய்யுற இந்த சேவைக்கு நான் தான் மேடம் அவருக்கு ரைட் ஹான்ட், பி.ஏ எல்லாமே. சோ எந்த தயக்கமும் இல்லாம நீங்க என்ன கூட வாங்கோ” என்று அவன் அழைக்க

இப்போது எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் கிளம்பியவள் வழி நெடுகிலும் சுற்றி கொஞ்சம் மரங்கள் அடர்ந்திருக்க அங்கங்கே மரங்களின் முக்கியத்துவம் பற்றி எழுதியும் பிற்காலத்தில் சுத்தமான மூச்சுக் காற்றுக்காக நாம் படப் போற கஷ்டத்தைப் பற்றியும் அழகான ஒவியமாக பல பலகைகளில் வரைந்திருக்க அதையெல்லாம் பார்த்ததில் சாராவுக்குள் அவ்வளவு சந்தோஷம்.

‘ஒருவேளை இதை எல்லாம் அஷ்வத் மட்டும் எழுதச் சொல்லி இருந்தால்? என்று நினைத்தவள் அப்போ என் கணவர் இயற்கையை நேசிக்கிறவர் தான். அதனால் நான் வந்த வேலை இதுவரை கஷ்டம் இல்லாமல் முடிந்தது போல் இப்பவும் சுலபமாக நல்ல மாதிரியா முடிஞ்சிடும்’ என்று அவள் நினைக்கும் போதே சற்று தூரம் தள்ளி

தனி மனிதனுக்கு உணவில்லை எனில் ஜெகத்தினை அழித்திடுவோம் என்று பாரதி சொன்னான். ஆனால் இங்கு ஒரு நாடே (சோமாலியா நாட்டு மக்களின் புகைப்படங்களைப் போட்டு) தண்ணீர் உணவு இல்லாமல் அழிகிறது. அதற்காக நாம் ஜெகத்தினை அழிக்க வேண்டாம் இயற்கையுடன் கூடிய வாழ்வை வாழ வழி செய்வோம் என்றும்

இன்னும் ஓர் இடத்தில் ‘தமிழன் என்று பெருமை கொள்ளும் தமிழா! ஆதி காலத்தில் இருந்து வந்த உன் தமிழனுக்கு ஓர் நாட்டில் இடமில்லை என்று (இலங்கை தமிழர்கள்) துரத்தப் படுகிறார்களே, அவர்களுக்கு ஒரு தமிழனாய் இந்த தேசம் முழுவதும் உன் கால் தடம் பதித்திருக்கும் நீ என்ன செய்தாய்? என்று எழுதியிருக்க

இதுவரை ஒரு அசட்டையுடன் அமர்ந்திருந்தவள் இந்த வாசகத்தைப் பார்த்தவுடன் ‘உண்மை தானே!’ என்ற முணுமுணுப்புடனும் உத்வேகத்துடனும் அவள் நிமிர்ந்து அமர முன் சீட்டில் அமர்ந்து இருந்த படியே அவளின் செயலைப் பார்த்த அந்த பி.ஏ

“இதெல்லாம் இங்கே நடக்கிற ஃபங்ஷன்ல சேர் கதைக்கேக்க சொல்றது மேடம். அவரிண்ட பேர் போட வேண்டாமெண்டு ஸ்டிரிக்டா சொல்லிட்டார். சோ அவரிண்ட பேர் இல்லயெண்டாலும் அவர் சொன்ன வார்த்தைகளாச்சும் போட விட்டாரெண்டு நாங்களும் சம்மதிச்சி இதையெல்லாம் எழுதி வச்சிருக்கிறம். உள்ள வந்து பாருங்கோ மேடம். சேர் பேச்சால மட்டும் இல்ல செயலாலையும் நிறைய செய்திருக்கார். ஆனா அதையெல்லாம் எந்த ஒரு பப்ளிசிட்டியும் இல்லாம கனக்க (நிறைய) வெளி உலகத்திக்குக் காட்டாம தேவப்பட்டா மட்டும் மற்றவேக்குத் தெரியிற மாதிரி வச்சிருக்கார்” என்று அவன் அஷ்வத் புகழ் பாட

‘அப்படி என்ன தான் செய்து இருக்கார் உங்க ஸார்? அதையும் தான் பார்க்கறனே!’ என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டவளோ வெறுமனே அவனுக்குச் சிரித்த முகமாகத் தலையை ஆட்டினாள் சாரா.

இவள் இப்படியே ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்து வர திடீர் என்று ஓர் இடத்தில் கார் நிற்க அந்த பி.ஏ வந்து அவள் பக்கக் கார் கதவைத் திறந்து விட்டவன்

“மேடம் கொஞ்சம் இறங்க முடியுமோ? உள்ளயும் கார் போவும். ஆனா நீங்க இங்க இருந்தே நடந்து வந்திங்கெண்ட உங்களுக்குப் பாக்கவும் பிடிக்கும் பிளஸ் நாங்க ஏன் இப்பிடி எல்லாம் செய்து இருக்கமெண்டு உங்களுக்கு விளங்கும்” என்று அவன் சொல்ல சரி என்று சொல்லி காரை விட்டு இறங்கியவள் அங்கிருந்த ‘கார்த்திகேயன் கனவு இல்லம் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது’ என்ற பெயர் பலகையின் வளைவைப் பார்த்தவள் உடலில் தீ சுட்டாற் போல் அதிர்ந்து நிற்க, அவளைப் பார்த்தவனோ

“மேடம் இதான் சேரோட அப்பாண்ட பேர். உங்களுக்கு தெரியும் தானே அவரும் உங்கட ஊர் தானே மேடம்” என்று அவன் சொல்ல, அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் தெளிந்தவள் ‘நாம அஷ்வத்த பற்றி முன்பே விசாரிச்சி வச்சிருக்கலாமோ? இப்படி அடிக்கடி ஷாக்காகாம இருந்திருக்கலாம்’ என்று நினைத்தவள் ம்ம்ம்…. என்று சொல்லி அவனுடன் இணைந்து நடக்க வாசலில் வாழை மரம் மற்றும் மா இலைத் தோரணம் கட்டித் தெரு எங்கும் மாக் கோலம் போட்டு அழகான தமிழில் ‘நல்வரவு’ என்று எழுதியிருந்தது. அதைப் பார்த்த சாராவின் மனதுக்குள் அப்படி ஒரு ஆனந்தம்! ஏதோ தான் தமிழ் நாட்டுக்கே வந்து விட்ட நிம்மதி அவளுக்கு. ‘இதெல்லாம் யாருக்காக?’ என்று நினைத்தவள்

“எதாவது ஃபங்ஷனா? யாராவது முக்கிய தமிழ் வி.ஐ.பி வந்து இருக்காங்களா?” என்று அந்த பி.ஏ விடம் அவள் கேட்க

“ஓமோம் மேடம் வி.ஐ.பி தான். ஆனா அதுக்கெண்டு ஆரும் வெளில இருந்து வர வேண்டாம். ஏனெண்டா எங்கட சேர விட இங்க ஒருத்தரும் எங்களுக்கு பெரிய வி.ஐ.பி இல்ல மேடம்” என்று அவன் பெருமையோடு சொல்ல

‘ஓ… அப்ப இதெல்லாம் அஷ்வத் மச்சானுக்கா?’ என்று யோசித்தவள் அது ஏன் என்று அவனிடம் கேட்பதற்குள் அவனே 

“மேடம் இங்க இருக்கிறவங்க முக்காவாசிப் பேர் இலங்கைத் தமிழர்கள், அகதியளா நாடு, வீடு வாசல், சொந்த பந்தமெண்டு எல்லாத்தையும் இழந்துட்டு வந்தவங்கள் நான் உள்பட. அப்பிடி வந்த எங்கள எந்த நாட்டு அரசும் சுமூகமான முறையில வரவெச்சு அடைக்கலம் குடுக்காது. அப்படியே குடுத்தாலும் எங்களைத் தனித் தன்மையோட வாழ விடாது. அப்பிடி நாங்க வாழணுமெண்டா பல வருசம் நாங்க கால ஊண்டி நின்டா தான் முடியும். அதுவும் எங்கட பிள்ளையள் தான் பிற்காலத்தில வாழ முடியும்.

ஆனா இன்டைக்கு எங்கண்ட அஷ்வத் சேரால நாங்க எங்கட நாட்டில சுதந்திரமா இருக்கிற போல தனித் தன்மையோட சகலவித வசதியளும் பெற்று வீடு வாசலோட இங்க வாழுறம். அதோ அது தானுங்கோ சேர் எங்களுக்குக் கட்டிக் குடுத்த அப்பார்ட்மெண்ட்” என்று சற்று தூரத்தில் இருந்த கட்டிடத்தைக் காட்டியவன் “அது பக்கத்துல இருக்கிறது பிளே கிரவுண்ட். இந்த பக்கம் லைப்ரரி. அங்க முழுக்கத் தமிழ் புக்ஸ் தான் இருக்கு. என்னும் இந்த பக்கம் இருக்கிறது ஆபிஸ் பில்டிங். இங்க வெறும் இலங்கைத் தமிழர் மட்டும் இல்ல சோமாலியாவுல பாதிக்கப் பட்ட பொம்பிளயளும் குழந்தையளும் இங்க இருக்கினம்.

இந்த கம்பஸ்குள்ளயே ஒரு சில பேர் ஸ்கூல் வேணுமெண்டு கேட்டாங்கள். ஆனா சேர் தான் எல்லாரும் எல்லாரோடையும் ஒண்டா பழகணும். அத சின்ன வயசில இருந்தே எங்கட பிள்ளையளுக்கு நாம கத்துக் குடுக்கணுமெண்டா அவங்க வெளிய போய் படிக்கட்டும் இங்க தனியா வேண்டாமெண்டு சொல்லிட்டார். ஆனா தரமான கல்வி கற்க வழி செய்து இருக்கார். அதே மாதிரி இந்த ஆபிஸ்ல தமிழர்கள் மட்டுமில்லாமல் மற்ற நாட்டாரும் வேலை செய்யிறாங்க. பாதிக்கப் பட்ட தமிழருக்காக இப்பிடி ஒரு இடத்த அமைக்கணுமெண்டு சேர் அப்பாண்ட கனவாம். அது கூட இப்பிடி பாதிக்கப்பட்ட பல நாட்டவரையும் சேத்து இந்த ஹோமை சேர் உருவாக்கி இருக்கார்.

இதுக்காக அவர் நிறய கஷ்டங்களையும் பிரச்சினையளையும் சந்திச்சி இருக்கார். இந்த நாட்டு உயர் அதிகாரிகள் முதல்கொண்டு அரசியல்வாதிகள் வர நிறய வி.ஐ.பிகளை தெரிஞ்சி இருந்ததால எல்லாத்தையும் சமாளிச்சி இன்டைக்கு இதை உருவாக்கி இருக்கார். அதை எல்லாம் நேரில இருந்து பார்த்தவன் நான் மட்டும் தான் மேடம். அவர புகழ்ணும்னு என்டதுக்காக நான் இப்படி எல்லாம் சொல்லேல மேடம். உண்மையாவே ஹி இஸ் எ சூப்பர் பேர்சன் மேம்! இன்டைக்கு சேருக்கான நாள். இன்டைய தினத்த சேர் வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத நாளா சொல்லுவார்” அப்படி அவன் சொல்லிக் கொண்டு வரும்போதே சாராவோ,

‘மறக்க முடியாத நாளா? அப்போ இவருக்குப் பழசு எல்லாம் இன்னும் ஞாபகம் மட்டும் இருந்தா அப்போ என் நிலைமை?!’ என்று நினைத்தவள் அப்படியே சட்டென நின்று விட.

“என்னங்க மேடம் கால் வலிக்குதோ? இன்னும் கொஞ்சத் தூரம் தான் அங்க வந்திட்டுது” என்று பதட்டப் பட

“ஒண்ணும் இல்லை” என்று சொல்லியவள் அவனுடன் சகஜமாக நடக்கவும்

“அப்பிடி என்ன நாளெண்டு கேட்டதில அவர் தன்னோட கேரியரை ஆரம்பிச்ச நாளெண்டு சொன்னாரு. அந்த நாள் முழுக்க எங்களோட தான் இருப்பார். இந்த வருசம் நீங்களும் எங்களோட இருக்கிங்க. அடுத்த வருசம் கல்யாணம் முடிச்சு உரிமையோட அவர் கூட வாங்க மேடம்” என்று அவன் அவளைப் பேச விடாமல் பேசிக் கொண்டே போக, இதற்கும் சிரித்த முகமாக “ம்ம்ம்…” என்றாள் சாரா.

பிறகு ஓர் கட்டிடத்தின் உள் அவளை அழைத்துச் செல்ல அங்கே அஷ்வத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அவன் அணிந்திருந்த பட்டு வேட்டிச் சட்டையைப் பார்த்து ஆனந்த அதிர்ச்சிக்கு ஆளானாள் சாரா.

அவளைப் புடவையில் பார்த்தவனோ மெச்சுதலுடன் கூடிய ஒரு பாராட்டுப் பார்வையைப் பார்த்தவன் அது பொய்யோ என்னும் படியாக உடனே குற்றம் சாட்டும் பார்வையைப் பார்க்க ‘இப்போ நான் என்ன தப்பு செய்தனு இவர் இப்படி என்ன முறைக்கறாரு’ என்று அவள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளைத் தன்னிடம் வரும் படி அவன் கண்ணாலேயே அழைக்கவும் ‘இது என்ன டா புதுசா இவர் நம்மள கண்ணாலேயே கூப்பிடறாரு!’ என்று குழம்பியவள் பின் எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்லாமல் அவனை நெருங்க.

சட்டென தன் வலது கையை அவள் தோள் மேல் போட்டவன் அவளைத் தன்னுடன் இறுக்கிக் கொண்டவனோ இவள் தான் என்னுடைய வருங்கால மனைவி என்று எல்லோருக்கும் அறிமுகப் படுத்த அவன் செய்கையிலும் சொன்ன வார்த்தையிலும் விழி விரித்து அவனையே அவள் பார்த்திருக்கவும் அங்கிருந்த இள வட்டங்கள் சந்தோஷத்தில் வாழ்த்து சொல்ல பெரியவர்கள் ஆசிர்வாதம் பண்ண “சாரா, ஆசிர்வாதம் பண்றாங்க பார்” என்ற அவன் குரலில் கலைந்தவள் பின் அங்கிருந்த அனைவரிடமும் சகஜமாகப் பழக ஆரம்பித்தாள் சாரா.

அங்கிருந்த வரை அவனும் அவள் தோள் அணைத்து இடைத் தழுவி எங்கு சென்றாலும் அவள் கை பற்றிய படியே இருக்க ஏற்கனவே அவன் செய்து வரும் நல்ல காரியங்களால் மனதில் பூரிப்புடன் மெய் மறந்து இருந்தவளோ இப்போது அவன் இப்படி எல்லாம் உரிமையுடன் நடந்து கொள்வும் முழுமையாக அவளே அவன் பால் சாய்வது மட்டுமில்லாமல் அவன் முன்பு செய்தது எல்லாம் மறந்து போக அவளும் அவனுடன் ஒன்றத்தான் ஆரம்பித்தாள்.

அங்கு நடந்த பாட்டு, நடனம், விளையாட்டு என்று அனைத்துப் போட்டிகளையும் அவனுடன் சேர்ந்துப் பார்த்து மகிழ்ந்தவள் பிறகு சாப்பாடு நேரத்தில் அங்கு சமைத்த மசாலா கலந்த காரசாரமானத் தமிழ் உணவுகளை அவன் எந்தவொரு தயக்கமும் இல்லாமல் ருசித்துச் சாப்பிடவும்.

பக்கத்தில் அமர்ந்து இருந்தவளோ சாப்பிடுவதை விடுத்து அவனையே ஆ…. என்று வாய் பிளந்து பார்த்துக் கொண்டுருக்க, அவள் அமைதியில் அவள் புறம் திரும்பியவனோ என்ன என்று புருவம் உயர்த்தி வினவ, அதில் கலைந்தவளோ ஒன்றும் இல்லை என்று கண்ணாலேயே பதில் சொல்லவும் சரி என்று விடுத்தவனோ வெகு இயல்பாக அவள் இலையிலிருந்த உருளைக் கிழங்கை எடுத்துச் சாப்பிட இதையெல்லாம் பார்த்த சாராவுக்கோ மயக்கம் போட்டு விழாத குறை தான்.

இதுவரை அவளைப் பாடாய் படுத்தியது போதாது என்று இறுதியாக கொண்டு வந்து கொடுத்த ஐஸ் க்ரீம் ப்ரூட் சாலட்டை இருவரும் எதிரெதிர் டேபிளில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க, அப்போது அவள் உதட்டோரம் வழிந்த ஐஸ் க்ரீமை எந்த வித லஜ்ஜையும் இன்றி கை நீட்டித் தன் விரலால் துடைக்க, தன்னை ஏதோ பேய் அறைந்தார் போல் அவள் விழித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே துடைத்த அந்த விரலைத் தன் நாக்கில் வைத்துச் சுவைத்தவனோ அவளைப் பார்த்துக் குறும்புச் சிரிப்புடன் கண் சிமிட்டி விட்டு அவள் பக்கமிருந்த ஐஸ்கிரீம் ப்ரூட் சாலட்டை எடுத்துக் கொண்டுத் தன் பக்கமிருந்ததை அவள் பக்கம் நகர்த்தி வைக்க.

பெண்ணவளுக்கோ இது இன்பமான அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ‘ஆமாம்! இன்னைக்கு இவருக்கு என்ன ஆச்சி? எனக்குத் தான் பேய் அறைஞ்ச மாதிரி இருக்குனா இவரு என்னமோ பேயே பிடிச்ச மாதிரி இல்ல நடந்துக்கறாரு!’ என்று யோசிக்க அதையும் மீறி அவன் செயலில் உச்சி முதல் பாதம் வரை அவளுக்குள் சிலிர்க்க, வெட்கத்துடன் தலை தாழ்த்தி அவன் சுவைத்துத் தந்த ஐஸ்கிரீம் ப்ரூட் சாலட்டை சுவைக்க ஆரம்பித்தாள் சாரா.

அதன் பிறகும் அவளிடம் சகஜமாக இருந்தவன் அங்கிருந்து அவளை அழைத்துக் கொண்டுத் தன் குட்டி விமானம் மூலம் கார் இருக்கும் இருப்பிடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தவனோ அவளுடனே காரில் ஏறிக் கிளம்பினான். எப்போது அவள் உதட்டோர ஐஸ்கிரமைச் சுவைத்தானோ அப்போதிருந்தே மற்றவர் முன்னே தன் பார்வையை அவள் மேல் படிய விட்டவனோ இப்போது யாரும் இல்லாமல் தாங்கள் இருவர் மட்டும் பயணிக்கும் இந்த ஏகாந்த இரவு நேர வேளையில் அடிக்கடித் தன்னவளை அவன் உரிமைப் பார்வைப் பார்த்து வர, அந்தப் பார்வையை உணர்ந்த பெண்ணவளோ வெட்கத்தில் சிவந்த படி ஒரு வித தவிப்புடன் நெளிந்தாள்.

“என்ன சாரா குளிருதா? என்று இதுவரை அவள் கேட்டிராத ஒருவித குரலில் அவன் கேட்க

‘குளிரா? முழுக்க மூடி இருக்கிற காருக்குள்ள எப்படி குளிர் வரும் இது குளிரால இல்லை எல்லாம் நீ பார்த்த பார்வையால தானு நான் எப்படி சொல்ல? சரி, இப்போ நான் என்ன சொல்லணும்? ஆமாம் குளிருதுனு சொல்லணுமா இல்லனு சொல்லணுமா?’ என்று யோசித்தவள் ஆமாம் சொல்ல வாய் திறக்கும் நேரம் அவள் நாக்கு மேல் அன்னத்தில் ஒட்டிக் கொண்டு குரலே எழுப்ப முடியாத அளவுக்குச் சண்டித் தனம் செய்ய. அவள் நிலை அறிந்தவனோ காரை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி விட்டு

“குளிருனு தான் நினைக்கிறன்” என்றவன் பின் சீட்டிலிருந்த அவன் ஜெர்கினை எடுத்துக் கொடுக்க

“இல்ல இல்ல… எனக்கு வேணாம். உங்களுக்கும் தான குளிரா இருக்கும்? அதனால நீங்க போட்டுக்கங்க”

“நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே குளிரிதுனு சொல்ற. அப்போ நாம இரண்டு பேருமே போட்டுப்போம்” என்று அவன் மிருதுவாக சொல்ல, அவன் குரலில் உள்ள மாறுதல் அவள் மனதில் பட்டாலும் அது எப்படி என்பது போல் அவள் முழிக்க அதை அவள் விழிகளின் வழியே அறிந்தவனோ “இப்படி!” என்று சொல்லி ஜெர்கினை அணிந்து கொண்டவன் பின் அவளைத் தூக்கித் தன் மடிமேல் அமர வைத்தவனோ அந்த ஜெர்கினால் அவளையும் சேர்த்து மூட

அவன் எப்படியோ?! ஆனால் பெண்ணவளோ மிகவும் தடுமாறியே போனாள். ஒரு காதல் பார்வைப் பார்க்க மாட்டானா என்று அவள் காத்திருக்க, அவனோ இன்று அவளைச் சந்தித்ததிலிருந்து செல்லமாய் சீண்டிக் கொண்டிருக்கவும் அதனால் ஒரு வித மயக்கத்தில் அவளோ இந்த பூமியிலே இல்லாமல் வேறு எங்கோ சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தவள் அவன் இப்படி அணைக்கவும் அன்று போதையில் அவளுள் ஏற்படாத பல மாற்றங்கள் இன்று அவளுக்குள் ஏற்பட. இதெல்லாம் விட அவனுக்கே உள்ள வாசம் அவள் சுவாசத்தில் கலந்து அவள் நுரையீரல் வரை சென்று நிரப்ப அந்த வாசம் இன்னும் வேண்டும் என்பது போல் அவனுள் புதைந்தாள் சாரா.

“நம்ம இரண்டு பேரையும் சேர்த்து வைத்து ஜெர்கின் ஸிப்ப கிளோஸ் பண்ணுவேன் சாரா. ஆனா உனக்கு மூச்சு முட்டுமேனு தான்….” என்று அவன் குறுநகையோடு இழுக்க 

அவன் சொன்ன வார்த்தையிலும் தன் செயலிலும் முகத்தில் செம்மை ஏற அவனைப் பார்க்க முடியாமல் அவன் கழுத்து வளைவிலேயே முகம் புதைத்தவள்

“உங்களுக்கு இப்படி எல்லாம் கூட என் கிட்ட பேச வருமா?” என்று அவள் ஹஸ்கி வாய்சில் கேட்க, அதே ஹஸ்கி வாய்ஸிலேயே கண்ணில் ஓர் ஒளியுடன்

“இது காரா இருக்கு இல்லனா உன்ன…” என்று அவன் முழுமையாக முடிப்பதற்குள் தன் தளிர் விரலால் அவன் வாயை மூடியவள் “போதுமே!” என்று சிணுங்க

அவள் விரலின் மென்மையில் கரைந்தவனோ முதல் முறையாக இதழ் பிரிக்காத ஒரு இதழ் ஒத்தடத்தை அவன் அங்கு பதிக்க, இப்போது கரைவது சாராவின் முறையாயிற்று. அவள் கேட்டது போல் முழுமையாக ஒரு காதலனாய் அவன் அவளிடம் சீண்ட, இதே நிலை நீடித்திருந்தால் ஒருவேளை அவள் எதிர்பார்த்த ஐ லவ் யூ என்ற வார்த்தையையும் அவன் சொல்லியிருப்பானோ என்னவோ?! ஆனா சாரா இருந்த மனநிலையில் இதை நீடிக்க வேண்டும் என்று கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் “ஆமா இன்னைக்கு உங்க வாழ்வில் ஏதோ முக்கியமான நாளுனு சொல்றாங்களே! அப்படி என்ன நாள்?” என்று அவள் கேட்க

அவள் கேட்ட அடுத்த நொடியே அவன் உடல் விரைப்புற, தாறுமாறாக ரத்த ஓட்டம் எகிற கோபத்தில் கண்ணும் முகமும் சிவந்தது. அதைப் பார்த்தவளோ ‘ஏன், இப்போ அப்படி என்ன கேட்டோம்?’ என்று நினைத்தவள் அவனை விலக நினைத்த நேரம் அவனே அவளை உதறி விட, அதை உணர்ந்தவளோ பக்கத்திலிருந்த சீட்டின் நுனியைப் பிடித்துக் கொண்டு தடுமாறிய படி அமர்ந்து விட்டாள் சாரா. கொலைவெறியுடன் அவளைப் பார்த்தவனோ

“ஏய்… யார் நீ? எதுக்கு என்னச் சுத்தி சுத்தி வர? நான் எங்க போறேன் வரனு வேவு பார்க்கறதே உனக்கு வேலையா?” என்று அவன் கர்ஜிக்க

‘இதுவரை என்னிடம் மென்மையாக குழைந்தவர் இவரா?’ என்று அதிர்ந்தவள் அவன் கேட்டதற்கு இல்லை என்பது போல் தலையசைக்க

“என்ன இல்ல? வேவு பார்க்காமத் தான் நான் இருந்த இடத்த சரியா தெரிஞ்சிகிட்டு அங்க வந்தியா? ஆமா நீ யாரு? சரி, எனக்கு உன்னைப் பற்றி எதுவும் தெரிய வேணாம். உனக்கு இந்த விழி எப்படி கிடைத்ததுனு மட்டும் சொல்லிடு. எனக்கு நிச்சயமா தெரியும் இது உனக்குச் சொந்தமான விழி இல்லனு. இந்த விழி யாருடையதுனும் எனக்கு நல்லா தெரியும். இது இடையில தான் உனக்குக் கிடைச்சிருக்கு. சொல்லு எப்போ எப்படி கிடைச்சிது?” என்று அவன் கேட்க, அவன் என்ன கேட்கிறான் என்பது புரியாதவளாக தெரியாதவளாக இவள் அடிபட்ட குழந்தை என மலங்க மலங்க விழிக்க, அதற்கும் கோபம் கொண்டவன்

“இதோ இந்தப் பார்வை தான்! இந்தப் பார்வை கூட எனக்குப் பிடித்த தெரிந்த விழியில இருந்து பார்க்கிற பாரு, அப்போ தான் அந்த வினாடி தான் நான் என் வசம் இழக்கிறேன். அதிலேயும் இன்று நீ வர்ற வரைக்கும் நான் எப்படி இறுகிப் போய் இருந்தேன் தெரியுமா? ஒரு ஜடமா, உயிருள்ள பொருளா இருந்தேன். ஆனா அதே நீ வந்த பிறகு உன் விழியை நான் பார்த்த பிறகு இதோ இப்போ குழைந்தேன் பார் அப்படி மாறிடுறேன் டி! எங்கிருந்து டி வந்த? என் வாழ்கையையே புரட்டிப் போட்டு என்னை மயக்க வந்த மாய மோகினியா டி நீ?

ம்… இப்போ சொல்லு! உனக்கு எப்போ ஆக்ஸிடென்ட் நடந்தது? அதுல உன் கண்ணுக்குப் பாதிப்பு ஏற்பட்டதால தான இந்தக் கண்ணு உனக்கு கிடைத்தது? ம்…. சொல்லு” என்று அவன் மீண்டும் மீண்டும் அவளைக் கேட்க

இம்முறை மட்டும் சற்று சிரமப் பட்டு வாயைத் திறந்தவள் “இல்ல… எனக்கு அப்படி எந்த ஆக்ஸிடென்ட்டும் நடக்கல என்று திக்கித் திணறி அவள் சொல்ல

“ச்சூ…. ஆக்ஸிடென்ட் எல்லாம் உனக்குத் தெரிந்து தான் நடக்குமா? உனக்கு தெரியாம கூட நடந்திருக்கலாம் இல்ல? அதில உனக்கு அம்னீஷியா வந்து நீ பழசை எல்லாம் மறந்து கொஞ்ச நாள் சுத்தி இருக்கலாம் இல்ல? இல்லனா சுயநினைவையே இழந்து நீ படுத்த படுக்கையா கூட இருந்தப்ப உனக்கே தெரியாம இந்த விழியை உனக்கு வச்சிருக்கலாம் இல்ல? இதை எல்லாம் நீ சரியான பிறகு உன் வீட்டுல இருக்கறவங்க உன் கிட்ட சொல்லி இருப்பாங்க தான? அப்போ அதை எல்லாம் கொஞ்சம் ஞாபகப்படுத்திப் பார்த்து இப்போ சொல்லு” என்று ஏதோ யாருக்கோ நடந்தது போல் அவன் கதை கதையாகச் சொல்லிக் கேள்வி கேட்க

‘அடப்பாவி! இப்போ இவர் சொல்றதப் பார்த்தா உண்மையாவே எனக்கே தெரியாம என் வாழ்க்கையில் இது போல ஏதாவது நடந்து இருக்குமோனு எனக்கே டவுட் வருதே!’ என்று அந்த நிலையிலும் யோசித்தவள் இல்ல… அப்படி எதுவும் நிஜமாவே நடக்கல என்று சொல்ல வந்தவள் அவள் இல்லை என்று ஆராம்பிக்கும் போதே இடை வெட்டியவன்

“என்னது, இல்லையா? அப்ப குடும்பமே சேர்ந்து என்ன ஏமாத்தணும்னு முடிவு பண்ணி இன்னும் என்னென்ன எல்லாம் மறைக்கப் பார்க்கிறிங்க? எல்லாம் எதுக்கு? என் பணத்துக்குத் தானே உன்னை என் பின்னால சுத்த விட்டு இருக்கு உன் குடும்பம்? இப்போ தெரிஞ்சிக்கோ நீ எப்படி சுத்தினாலும் என் கிட்டயிருந்து ஒரு பைசா கூட நீ வாங்க முடியாது!” என்று ஏளனத்துடன் அவன் அவளை மிரட்ட, அவன் இவ்வளவு தூரம் பேசும் வரை அமைதியாக இருந்தவளோ ‘என்ன நான் குட்ட குட்ட என்னமோ ரொம்ப தான் என்ன கொட்டுறாரு இவரு! என்று சினந்தவள் இரு இதோ வரேன்’ என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டவள்

“ஆமா, இது என் கண்ணு கிடையாது தான்! இப்போ அதுக்கு என்னன்றிங்க? அதே மாதிரி நீங்க எப்படிக் கேட்டாலும் நான் இது யாருடைய கண்ணுனு சொல்ல மாட்டேன் தான். அதிலேயும் நீங்க சொல்ற மாதிரி உங்க சொத்தையெல்லாம் எழுதி வாங்கற வரைக்கும் நான் தெரிய……” அதுவரை தான் சாராவால் பேச முடிந்து.

அதன் பிறகு அவளால் குரலே எழுப்ப முடியாத ஒரு நிலையில் அவள் இருந்தாள். அதுவும் சாதாரணமான நிலையில் இருக்கவில்லை. அவள் அன்பு காதலன் அவளை மேற்கொண்டு பேச முடியாத அளவுக்கு இல்லை இல்லை மேற்கொண்டு அவள் சுவாசிக்கவே முடியாத அளவுக்குத் தன் இரு வலிய கரங்களால் அவள் குரல் வலையை அழுத்திப் பிடித்திருந்தான் அஷ்வத். அவன் ஏதோ ஆத்திரத்தில் அவள் கழுத்தைப் பிடிக்காமல்

“என்ன டி சொன்ன, என் சொத்தா? அது வேணும்னா எடுத்துக்க டி. அது மட்டும் இல்லாமல் இந்த உலகத்தைக் கூட உனக்கு எழுதி வைக்கிறேன் எடுத்துக்க. ஆனா இந்த விழி உனக்கு எப்படி வந்ததுனு மட்டும் சொல்லிடு” என்று அவன் தன் கைகளில் அழுத்தம் கொடுக்க, முதலில் சாதாரணமாக நினைத்தவள் பின் அவன் கையின் அழுத்தத்தில் மூச்சுக் காற்றுக்காகத் திணறியபடி அவள் தலையை இப்படியும் அப்படியுமாக அசைக்கவும், அதையும் அவள் சொல்ல மறுப்பதற்கான அறிகுறியாக நினைத்தவன்

“என்னது, சொல்ல மாட்டியா? அப்போ இனி நீ உயிரோடவே இருக்கக் கூடாது. உன் சாவு என் கையில தான் டி! நீ செத்துப் போ…” என்றவன் தன் வலியக் கரங்களை இன்னும் அவள் தொண்டை மேட்டில் வைத்து அழுத்தினான். 

கண்ணில் கண்ணீர் முட்ட தரையில் துள்ளி விழுந்த மீனைப் போல் மூச்சுக் காற்றுக்காகத் தன் உதட்டைத் திறந்து திறந்து மூடியவள் அனிச்சை செயலாகத் தன் கையால் அவன் கையை அவள் விலக்க முயல, அவனோ இரும்பென தன் பிடியில் இருந்தான். யாருக்காக இந்த உயிரை சுமந்து கொண்டு இருந்தாளோ யாருடன் வாழ ஆசைப் பட்டாளோ அந்த உயிர் காதலனின் கையாலேயே இன்று தன் உயிர் போகப் போவதைப் பார்த்தவள்

‘அப்போ இன்றுடன் என் வாழ்வு முடிந்து விட்டதா? இவரிடம் எந்த ரகசியத்தையும் சொல்லாமலே நான் சாகப் போகிறேனா? பிறகு நான் எடுத்துக் கொண்ட லட்சியமும் தாத்தாவுக்குக் கொடுத்த வாக்கும் என்ன ஆவது?’ என்று பலவற்றையும் அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் கருவிழிகள் இரண்டும் அசையாமல் அவன் முகத்திலேயே நிலைத்திருக்க கடைசியாக அவன் முகத்தைத் தன் கண்களில் நிரப்பிக் கொண்ட படியே அவள் கண்கள் சொருக உயிர் விடும் நேரத்தில் அவள் தன் கால்களையும் கைகளையும் அடித்துக் கொண்ட நேரம் காரிலிருந்த மியூசிக் பிளேயரைத் தெரியாமல் அவள் கைகளோ ஆன் செய்து விட

“நின்னைச் சரணடைந்தேன் கண்ணம்மா
நின்னைச் சரணடைந்தேன்…”

என்று பாம்பே ஜெயஶ்ரீயின் குரலில் ஒலித்த பாரதியார் பாடலில் தெளிந்து தன்னிலை உணர்ந்து தான் செய்து கொண்டிருக்கும் காரியத்தை அறிந்தவனோ சட்டென தீ சுட்டாற் போல் அவள் கழுத்திலிருந்து தன் கைகளை விளக்கியவனோ ஒரு வேக மூச்சுடன் தன் கோபத்தை சமன் செய்தவனோ அவள் படும் கஷ்டத்தைச் சட்டை செய்யாமல் ஏன் அவளைத் திரும்பியும் பார்க்காமல் உடனே காரை எடுத்தவன் அவள் வீட்டின் முன் காரை நிறுத்தித் தன் மொபைலிலிருந்து மாயாவை அழைத்தான்.

ஆனால் சாராவோ அசையக் கூட முடியாமல் சீட்டில் சரிந்திருந்தாள். மாயா வந்ததும் வேறுவழியின்றி தானே அவளைக் கைத்தாங்கலாக அழைத்துச் சென்று சாராவுக்கு உடல் நிலை சரியில்லை என்பதால் அவளைப் பார்த்துக் கொள்ள சொன்னவனோ மேற்கொண்டு ஒரு நொடி கூட தாமதிக்காமல் உடனே கிளம்பியே விட்டான் அவன்.

சாராவிடம் என்ன ஏது என்று கேட்பதற்குள் அஷ்வத்தின் பர்ஸனல் டாக்டர் மாயாவைத் தொடர்பு கொண்டு பேசியவர் அதன் பிறகு அவர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்து சாராவுக்கு வேண்டியதைச் செய்தவர் அவளைப் ஃபுல் ரெஸ்ட் எடுக்கும் படி கூறிவிட்டுச் சென்று விட, சாராவின் கழுத்தில் உள்ள காயத்தைப் பார்த்த பிறகு மாயா அவளிடம் எதுவும் கேட்காமல் தனிமை கொடுத்து விலகி விட

‘எவ்வளவு எதிர்பார்ப்புடன் இன்றைய நாள் விடிந்தது? அவரைப் பார்த்த பிறகும் எப்படி எல்லாம் இனிமையாக கழிந்தது. பிறகு கடைசியா ஏன் இப்படி ஆச்சி? இப்படி இவர் எனக்கு மரண பயத்தைக் காட்டவா நான் இவரைத் தேடி வந்தேன்?’ என்று எல்லாம் யோசித்து யோசித்துக் கண்ணீர் விட்டதில் சாராவுக்கு ஜுரமே வந்து விட. அதை விட எதையும் சாப்பிடவோ பேசவோ முடியாமல் பாடாய் பட்டுக்கொண்டிருந்தாள் அவள் .

அவளை விடவும் அஷ்வத்தோ அந்த விழிகளுக்கு மரண பயத்தைக் கொடுத்தோமே என்று நினைத்து நினைத்து அவன் அங்கு பாடாய் பட்டுப் போனான். அவளின் உடல் நிலையை நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை அறிந்து கொண்டவனோ மறந்தும் அவளைப் போய் பார்க்கவோ பேசவோ முயற்சிக்கவில்லை. ஆனால் அவள் உடல்நிலை சரியான மறுநாளே இந்தியாவுக்குச் செல்ல இரண்டு பிளைட் டிக்கட்டைப் புக் செய்து அதில் ஒன்றை அவளுக்கு அனுப்பியவன் அன்று மாலையே கிளம்பி இருக்கும் படி ஒரு மெசேஜ்ஜையும் அவளுக்கு அனுப்பி வைத்தான்.

அவன் சொன்ன நேரத்திற்கே கிளம்பி ஏர்போர்ட் வந்தவள் அவனிடம் எதுவும் பேசாமல் ஒதுங்கியே இருக்க அவனோ அவள் கழுத்தையும் முகத்தையும் ஆராய்ந்தவிட்டு ப் பிறகு ஒன்றும் பேசாமலே ஒதுங்கிக் கொண்டான்.

இந்தியாவில் சென்னை வந்தவர்கள் அங்கிருந்து திருச்சி விமான நிலையம் வந்து சேர்ந்தவர்கள் பின் ஹோட்டலில் ரூம் புக் செய்தவன்

“உனக்கு ரொம்ப டயர்டா இருந்தா ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு மதியம் லன்ச் சாப்டுட்டே கிளம்பலாம் சாரா. அப்படி இல்ல உனக்கு ஓகே னா ஒன் ஹவர் டைம் எடுத்துட்டு பிரஷ் ஆகிக்க. நாம போகுற வழியிலேயே சாப்டுக்கலாம் .உங்க வீட்டுக்குத் தான் போறோம். எப்படிப் போகணும்னு வழி சொன்னீனா வண்டி புக் பண்ணிடுவேன்” என்று அவன் சொல்ல

ம்ம்ம்… என்றவள் தனக்கான ரூம் சாவியைக் கேட்க அவள் இப்படி ஒதுங்கி இருப்பது பிடிக்காமல் அவளை மாற்றும் முயற்சியாக நினைத்து அவனோ

“உனக்குத் தனியா எல்லாம் ரூம் இல்ல. இருவருக்கும் சேர்த்து ஒரே ரூம் தான் புக் பண்ணி இருக்கேன்” என்று அவன் அவளைச் சீண்ட, அந்தச் சீண்டலில் கலந்து கொள்ளாமல் அவள் அவனைப் பார்த்து முறைத்த முறைப்பில் அடுத்த நொடியே அவள் கையில் அவள் ரூமுக்கான சாவி இருந்தது.

தன் ரூமுக்கு வந்ததும் தன்னிடமிருந்த போனின் மூலம் தன் வீட்டிற்கு அழைத்தவள் தாங்கள் இந்தியா வந்து விட்டதாகக் கூறி ஒரு சில வார்த்தைகளைப் பேச அந்தப் பக்கத்திலிருந்து என்ன பதில் வந்ததோ அதற்குப் பதிலாக அவர்களுக்கு சரி என்றவள் உடனே அவனை நாடிச் சென்று ஒரு மணிநேரத்தில் கிளம்பி விடுவதாகக் கூறியவள்

சொன்ன மாதிரியே அவள் கிளம்பி வர ஏதோ சுடிதாரில் வருவாள் என்று அவன் எதிர்பார்த்திருக்க அவளோ அழகான பிஸ்தா கலர் காட்டன் புடவையும் அதற்கேற்ற நகைகளுடன் வந்தவள் வழியிலேயே காரை நிறுத்தச் சொல்லி பூவும் கண்ணாடி வளையளும் வாங்கிக் கொண்டவள் வீட்டிலேயே உணவுக்குச் சொல்லி விட்டதால் வெளியில் எதுவும் சாப்பாடு வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட அவனும் அவளை மேற்கொண்டு வற்புறுத்தாமல் விட்டவன் ஆனால் அடிக்கடி அவளைக் கண்களால் விழுங்குவதை மட்டும் நிறுத்தவில்லை.

அவள் வீடோ தஞ்சாவூரில் வசந்தக் கோட்டை என்னும் ஊரில் இருக்க நல்ல செழுமையான வளமான வயல் வெளிகளை எல்லாம் தாண்டி கார் ஒரு மச்சு வீட்டின் முன் நிற்க அவனை இறங்கச் சொன்னவள் தானும் இறங்கி அங்கு வெளி வாசலிலேயே நின்றிருந்த கட்டுமஸ்தான உடல் வாகுடன் கம்பீரமாய் இருந்த வயதான பெரியவரின் காலில் விழுந்து “என்னை ஆசிர்வாதம் பண்ணுங்க தாத்தா” என்று சாரா கூற அவள் விழ அஷ்வத் என்ன நினைத்தானோ திடீர் என்று அவளைப் பின்பற்றி அவனும் அவர் காலில் விழ சாரா எழுவதற்குள் விழுந்ததால் இருவரும் சேர்ந்தே ஆசிர்வாதம் வாங்க அதில் கண்கலங்கிய அந்த பெரியவர் “ரெண்டு பேரும் மனம் ஒத்து சந்தோஷமா அமோகமான வாழ்வு வாழணும்” என்று அவர் வாழ்த்தும் போதே அவர் நா தழுதழுத்து விட அதை உணர்ந்த சாராவோ அவர் கையை ஆறுதலாய் பற்ற அதில் அவர் தெளிந்ததும்

“இவர் தான் என் தாத்தா. மிலிட்டரில கர்னலா இருந்ததால இவரை கர்னல் சக்கரவர்த்தினு கூப்பிடுவாங்க” என்று அவள் அவரை அஷ்வத்துக்கு அறிமுகப் படுத்தியவள் “தாத்தா இவரு..” என்று அவள் ஆரம்பிக்கும் போதே “கமான் மை டியர் யங் பாய்” என்றவர் அறிமுகத்திற்காக அவன் நீட்டிய கையை இறுக்கப் பற்றி குலுக்கியவரோ ஒரு வேகத்துடன் அவனை இழுத்து ஆரத்தழுவவும், அதில் அவன் மூச்சுச் திணறிய நேரத்தில் “என்ன யா உடம்பு வச்சிருக்க? ஏதோ மைதா மாவைப் பிசைந்த மாதிரி. பாரு இப்பவே என் உடம்பு சும்மா கின்னுனு கர்லா கட்ட மாதிரி இருக்கு. அப்போ உன் வயசுக்கு எல்லாம் பார்க்க நான் எப்படி இருந்து இருப்பேன் தெரியுமா? சும்மா அய்யனார் கணக்கா இல்ல இருப்பேன்?” என்று தினமும் ஜிம் போய் உடலைக் கட்டுகோப்பாய் வச்சிருக்கும் அவனை அவர் வார

“போதுமே! ஆரம்பிச்சிட்டிங்களா உங்க வேலைய? அவரே இன்னைக்குத் தான் உங்களைப் பார்க்கிறார். பிறகு நீங்க எப்படி இருந்திங்கனு அவருக்கு எப்படித் தெரியும்? பாட்டி இல்லை என்றதால சும்மா கதை அளக்க வேண்டாம். அதுக்கும் மேல நீங்க சொன்ன அய்யனார் எப்படி இருப்பார்னு கூட அவருக்குத் தெரியாது” என்று சாரா தாத்தாவை வார

“ஏன் தெரியாது? கத்தையா மீசை வச்சி நல்ல ஜிம் பாடியா கையில அருவாளோட இந்த ஊர் எல்லையில் ஒரு கால மடக்கி பெரிய பெரிய கண்ணோட உட்கார்ந்து இருக்குமே ஒரு பொம்மை! அது தானே அய்யனார்?” என்று இதுவரை அவர்கள் பேச்சில் கலந்து கொள்ளாமல் இருந்தவன் இப்போது சாராவை வார, அவன் சொன்ன பதிலில் அவள் வாய் பிளந்து நிற்க.

“ஹா… ஹா… என்று சிரித்தவர் செர்டன்லி கரெக்ட் மை டியர் யங் பாய்” என்று அவன் தோள் தட்டிப் பெருமைப் பட்டவர் “பார்த்தியா என் பேரனை?” என்று அவர் சாராவிடம் கேட்க, வாய் கொள்ளா சிரிப்புடன் “அதான் பார்க்குறேனே” என்று தலை ஆட்டியவள் “கொஞ்ச நேரம் இருவரும் இங்கேயே இருங்க” என்று சொல்லி உள்ளே சென்றவள் திரும்பி வரும்போது அவள் கையில் ஆரத்தி தட்டு இருக்க அவனுக்கு ஆலம் சுற்றிய பிறகே அவனை உள்ளே போக விட்டாள் சாரா.

உள்ளே வந்தால் அவனுக்கு என்று விருந்தில் எல்லா வகை அசைவ உணவும் இருக்க “வா சின்னா சாப்பிடலாம்” என்றவர் அவனுக்கு இலை வைத்துப் பரிமாறவும், தாத்தா பெயரை மாற்றிச் சொன்னதால்

“என் பெயர் அஷ்வத்!” என்று அவன் சொல்ல, உடனே சாரா

“எங்க ஊர் வழக்கப் படி பேத்திய கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறவங்கள எல்லாம் சின்னானு தான் பெயர் சொல்லி கூப்பிடுவாங்க” என்று அவள் சொல்ல

ஓ… என்றவன் உங்கள் விருப்பம் என்பது போல் அமைதியாகி விட 

“நீங்களும் உட் காருங்க தாத்தா. உங்க ரெண்டு பேருக்கும் நான் பரிமாறுறேன்” சாரா அவரைத் தடுக்க

“இல்ல பொம்மி, சின்னாவுக்கு நானே பரிமாறேன்” என்று சொன்னவர் சொன்னது போல் அவரே பரிமாற, அவர் செயலைப் பார்த்த அஷ்வத்துக்குத் தான் சற்று வியப்பாய் போனது. ‘முதன் முதலாய் பார்க்கும் ஒருத்தன் கிட்ட அதுவும் தன் பேத்தி ஜாதி மதம்னு பார்க்காம வேற்று நாட்டான் ஒருத்தனை விரும்பறனு சொல்லி வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்தா இவர் என்ன இப்படி எல்லாம் உபசரிக்கிறார்? ஒருவேளை இது தான் தமிழர் பண்பாடோ?!’ என்று அவன் யோசிக்க

“நீயும் உட்கார்ந்து சாப்பிடு பொம்மி” என்று தாத்தா சாராவிடம் சொல்ல அதில் கலைந்தவனோ

“அது என்ன பொம்மி?” என்று அவன் கேட்க

“எனக்கு சாரானு கூப்பிட பிடிக்கல. அதான் என் அம்மா பெயரான பொம்மாயிய என் பேத்திக்கு வைத்து பொம்மினு கூப்பிடுறேன்” என்று தாத்தா விளக்கம் கொடுக்க

“ஓ…” என்றவன் “வா பொம்மி நீயும் உட்கார்ந்து சாப்பிடு” என்று அஷ்வத் அவளையும் சாப்பிடக் கூப்பிட

‘என் வீட்டுல உட்கார்ந்துகிட்டு என்னையே சாப்பிடச் சொல்றாரா இவரு? அதுவும் என் தாத்தா கூப்பிடற பெயரை வச்சி!’ என்று மனதுக்குள் குமைந்தவள்

“இல்ல வேணாம்… நான் அப்பறம் சாப்பிடுறேன்” என்று சொல்ல, தாத்தாவும் அஷ்வத்தும் ஒரு சேர மறுபடியும் அவளைச் சாப்பிடச் சொல்ல வேறு வழியில்லாமல் தட்டில் சாதம் வைத்து ரசம் ஊற்றிச் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள் சாரா.

“என்ன இதை மட்டும் சாப்பிடற?” என்ற கேள்வியுடன் அஷ்வத் அவளைப் பார்க்க, அவள் தாத்தாவோ

“இன்னைக்கு நீ கவிச்சி சாப்பிட மாட்ட இல்ல பொம்மி? நான் தான் உனக்கு வேற சமைக்கச் சொல்ல மறந்துட்டேன். வடிவாச்சி இருந்தா தெரிஞ்சிருக்கும். அது இன்னைக்கு வேலைக்கு வரலனு மூர்த்திதான் சமைச்சான். நானும் வேற சொல்லலையா..” என்று அவர் குற்ற உணர்வில் பேசிக் கொண்டே போக

“விடுங்க தாத்தா. இப்போ என்ன, அதான் ரசம் இருக்கில்ல?” என்றவள் சாப்பிட

“சாயந்திரம் காட்டுப் பக்கம் போனீனா உன் கூட சின்னாவையும் கூட்டிப் போமா” என்று அவர் சொல்ல

“சரி தாத்தா” என்றவள் சாப்பிட்டு முடித்து விட “நீங்க நிதானமா சாப்பிட்டு மெல்ல வாங்க. நான் கொஞ்சம் எனக்கான வேலையைப் பார்க்கிறேன்” என்று அஷ்வத்திடம் சொன்னவள் எழுந்து சென்று விட, அவன் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை அவனுக்குப் பரிமாறியவர் பின் அவனை அழைத்துச் சென்று மேலே உள்ள அவன் அறையைக் காட்ட, அதுவோ ஒரு இளவரசர்கள் தங்குவது போல் சகல வசதியுடன் இருந்தது. பாத்ரூமில் உள்ள பாத் டப் முதல் கொண்டு அனைத்து இடத்திலும் ரசனையும் கலைநயமுமாய் இருக்கவும், அதைப் பார்த்தவன்

“இதை எல்லாம் எப்போ யாருக்காக செய்தது தாத்தா?” என்று கேட்க

“இதெல்லாம் எப்பவோ வந்து போற விருந்தாளிகளுக்காக செய்தது சின்னா. எல்லாமே மேல் நாட்டுப் பாணியில இருக்கும். அதனால தான் உன்னை இங்கு தங்கச் சொல்றேன். உனக்கு வேறு மாற்றனும்னாலும் சொல்லு நான் மாற்றிடுறேன். இப்போ ஏதாவது வேணும்னாலும் எதிர் அறையில இருக்குற என்னையோ இல்ல கீழ இருக்கிற பொம்மியோட அறைக்கோ வந்து கேளு” என்றவர் நெகிழ்ச்சியுடன் அவன் தலையை வருடி “ரெஸ்ட் எடுப்பா” என்று கூறி அவனுக்கு ஏசியைப் போட்டு விட்டு விலகி விட, அவரின் பாசத்தில் தலை சுற்றி நின்றவனோ

‘என்னைப் பார்த்தா இவர் ஏன் இவ்வளவு எமோஷ்னல் ஆகறாரு? நாமளும் ஏன் அவரைப் பார்த்தவுடனே சாராவைப் பின் பற்றி கால்ல விழுந்தோம்? நான் இங்கு எதுக்காக வந்தேன் அதை மறந்து எதுக்கு இவர் கிட்ட இவ்வளவு தன்மையா நடந்துக்கிறேன்?!’ என்று பலவாறு யோசித்தவன் உடல் அசதியில் தன்னை மீறி தூங்கியே விட, திரும்ப சாரா வந்து மாலை அவனை எழுப்பும் போது தான் எழுந்தான் அவன். உடனே அவள் கிளம்பச் சொல்ல என்ன ஏது என்று கேட்காமல் அவனும் கிளம்பினான்.

வண்டி வேண்டாம் என்று சொல்லிக் குறுக்கு வழிப் பாதைகளில் அவனை நடத்தியே கூட்டிச் சென்றவள் சற்று ஒதுக்குப் புறமாக இருந்த ஒரு இடத்தில் ஒரு சாமாதி கட்டப்பட்டு இருக்க அங்கு அவனை அழைத்துச் சென்றவள் ஏற்கனவே சுத்தமாக இருந்த சாமாதியின் மேல் பகுதியை இவள் கையால் மறுபடியும் துணி கொண்டு சுத்தம் செய்து தான் கொண்டு வந்திருந்த பூவை மாலையாகப் போட்டு அவனையும் போடச் சொன்னவள். அதே மாதிரி அங்கு எரிந்து கொண்டிருந்த அணையா விளக்கில் எண்ணை ஊற்றியவள் அதன்படியே அவனையும் செய்யச் சொல்ல எதற்கும் தட்டாமல் உடனே செய்தவன் அவள் வணங்கி எழுந்ததும் ஓர் இடம் பார்த்து தரையில் அவள் அமர, அவள் எதிரில் அமர்ந்தவனோ

“யாருடைய சமாதி சாரா இது? உன் பாட்டிதா?” என்று கேட்க ஒரு வினாடி அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று யோசித்தவளோ மறுவிநாடியே

“ஆமாம்” என்று சொல்லி விட

“ஓ…. அப்ப உன் அப்பா அம்மா எங்க?”

“நான் பிறந்தப்பவே இறந்துட்டாங்க”

“அப்ப உன் தாத்தா தான் உன்ன வளர்த்தாரா?”

“ம்ம்ம்… ஆமா”

“அவருக்கு உன் மேல ரொம்ப பாசமோ?”

சட்டென நிமிர்ந்து அவன் முகம் பார்த்தவள் “ஏன் அப்படி கேட்குறிங்க?” என்று கேட்க

“இல்ல.. நேற்று நாம இந்தியா போகப் போறோம் என்றதை பற்றியே நான் உன் கிட்ட சொல்லலை. நீ என்னைக்கோ சொன்னதை வைத்து திடீர்னு தான் பிளைட் புக் பண்ணினேன். அப்படி இருக்கும் போது நீ உன் தாத்தா கிட்ட நாம வர்றத பற்றி எதுவும் சொல்லி இருக்க முடியாது. ஆனா நீ என்ன கூட்டிட்டு வந்தப்ப தாத்தா உன் கிட்ட சண்டை சச்சரவே பண்ணல. ஏன்? உங்க ஊர்ல எல்லாம் வேற்று ஜாதி மதம் இனத்துலயிருந்து கல்யாணம் பண்ணினா கத்தி கடப்பாரையோட இல்ல எதிர்ப்பிங்க? அப்படி கல்யாணம் பண்ணவங்களையும் சேர்த்து இல்ல எதிர்ப்பிங்க? இங்க நாம இன்னும் கல்யாணமே பண்ணல தான். ஆனா அவரு இவ்வளவு அமைதியா இருக்கார்னா அது உன் மேல இருக்குற பாசம் தானே?” என்று அவன் கேட்க,

அவனுக்குப் பதிலாக தன் கண்ணோடு அவன் கண்களை உறவாட விட்டவளோ “என்னை பிடிக்கும் தான். ஆனா என்னைய விட….” என்றவள் சற்று நிறுத்தி நிதனாமாக “முதல் பார்வையிலேயே அவருக்கு உங்களை தான் ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு” என்று அழுத்திச் சொல்ல.

“ம்ம்ம்…. எனக்கும் அவரைப் பார்த்தா உள்ளுக்குள் ஏதோ பண்ணுது தான்” என்று அவனும் யோசனையில் இழுக்கவும்

“என்ன? என்ன? அப்படி என்ன பண்ணுது?” என்று இவள் ஆர்வத்துடன் கேட்கும் போதே அவன் போனில் அழைப்பு வர அதை அவன் எடுத்துக் கொண்டு சற்று தூர சென்று விட, அவள் கேட்க வந்தது எதுவுமே கேட்க முடியாமல் போய் விட்டது. பேசி விட்டு வந்தவனோ “ஆமா, தாத்தா இப்போ எங்க இருக்கார்?” என்று அவன் கேட்க

“அவரு ஏதோ கோவில் நில விஷயமா கோவில் வரைக்கும் போய் இருக்கார். ஏன் என்ன விஷயம்?”

“இப்போ நான் அவரைப் பார்க்கணும். என்ன கூட்டிட்டுப் போறியா?” என்று அவன் அவசரப் பட

“நானா? நான் அங்க வரல. இப்போ ஏன் இவ்வளவு அவசரம்? ராத்திரிக்குள்ள தாத்தா வீட்டுக்கே வந்துடுவாரே?”

“இல்ல.. நான் இப்பவே பார்க்கணும்” என்று அவன் பிடிவாதம் பிடிக்கவும்

“சரி சரி.. கொஞ்ச தூரம் போன உடனே நம்ம காட்டு வீடு வந்திடும். அங்க யார்னா வேலை செய்றவங்களைக் கூட்டிப் போகச் சொல்கிறேன்” என்றவள் அதே அவசரத்துடன் கிளம்பிச் சென்று அங்கிருந்தவர்களுடன் அவனை அனுப்பி வைத்தாள் சாரா.

இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டு அவரவர் தங்கள் அறைக்குச் சென்று விடத் தன் அறைக்குச் சென்ற அஷ்வத்தோ சிறிது நேரத்திற்கு எல்லாம் சாராவைத் தேடி அவள் அறைக்குச் சென்றான். அவள் அறையோ பத்தடிக்குப் பத்தடி என்று சின்னதாக இருந்தது. ஒருபக்க மூலையில் குடிக்க மண்பானை தண்ணீர் குடமும் அதை ஒட்டினாற் போல் டேபிள் சேர் இருக்க அதன் பக்கத்தில் ஒரு சின்ன பீரோ. அதை ஒட்டி பாத்ரூம் கதவு. இன்னோர் பக்க சுவரிலிருந்த ஷெல்ப் முழுக்கப் புத்தகங்கள். ஒருவர் மட்டுமே படுக்கக் கூடிய சின்னக் கட்டில். ஏசி, தேவைக்குப் பயன்படுத்த ஒரு பேன், லைட். இதை எல்லாம் பார்த்தவனோ தன் அறையை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து 

‘இவள் ஏன் இப்படி ஒரு அறையில் இருக்கிறாள்?’ என்று நினைத்தவன் அவள் அங்கில்லாததால் அவள் எங்கிருக்கிறாள் என்பதை அறியும் எண்ணத்தில் முதல் முறையாக அவள் நம்பருக்கு அழைக்க அதுவோ அங்கிருந்த டேபிளில் தான் இருப்பதை

‘உன்ன விட இந்த உலகத்தில் உசந்தது ஒண்ணும் இல்ல..’
என்ற பாட்டோடு இசைத்துக் காட்டியது. அவள் தனக்காக வைத்திருக்கும் பாடலைத் திரும்பக் கேட்க நினைத்தவனோ மறுபடியும் அழைக்க, அது இசைந்து கொண்டிருக்கும் போதே பின்புறத் தோட்டத்துக்குச் செல்லும் கதவைத் திறந்து கொண்டு சாரா உள்ளே நுழைந்தவள்.

எதிர்பாராமல் அவனை அங்கு பார்த்ததில் அதிர்ந்து நின்றவள் அங்கு தன் போனிலிருந்து ஒலித்த பாடலைக் கேட்டு ஒருவித சங்கடத்துடன் ஓடிச் சென்று அதை நிறுத்தியவள் பின்

“சொல்லுங்க என்ன விஷயம்?” என்று அவனிடம் கேட்க

“நான் நாளைக்கே ஊருக்குப் போறேன் சாரா”

“என்னது நாளைக்கா?” என்று வாய் விட்டு அதிர்ந்தவள் ‘இவர் எதற்கு வந்தார்? இப்போ உடனே எதுக்குப் போறனு சொல்றார்?’ என்று அவள் யோசிக்க

“நான் மட்டும் போகிறேன் நீ இங்கேயே இரு. உனக்கு தான் லீவு இருக்கில்ல? அதுவரை இருந்துட்டு சரியா லீவு முடியறப்போ வா”

“இல்ல வேணா… நா நாளைக்கு உங்க கூடவே வந்திடுறேன்”

“வர வேணாம். ரொம்ப நாள் கழித்து தாத்தாவைப் பார்க்கிற. அவரும் உன் மேல ரொம்ப பாசமா இருக்கார். அதுவும் இல்லாமல் வீட்டுல யாருமே அவருக்குத் துணையா இல்ல. இப்போ நீயும் கிளம்பிட்டா அவர் மனசு கஷ்டப்படாதா?”

“அப்ப நீங்க போகறது மட்டும் அவர் மனசுக்குக் கஷ்டத்தைக் கொடுக்காதா?”

“நான் யாரோ தானே? அதனால நான் போனா அவருக்குக் கஷ்டம் இருக்காது. ஆனா நீ பேத்தி! நீ போனா இருக்கும். யாரும் இல்லாத அவருக்குப் பேத்தி நீ தானே துணையா இருக்கணும்?” என்றவனிடம் ஏதோ சொல்ல வந்தவளோ பின் வேண்டாம் என்ற முடிவுடன் அமைதி காக்க

“சரி உடம்ப பார்த்துக்கோ. லீவ் முடிஞ்ச உடனே சீக்கிரம் வந்திடு. டேக் கேர்” என்றவனோ ஒரு வித எதிர்பார்ப்புடன் அவளிடம் நெருங்க, பெண்ணவளுக்கும் ஆசை தான் அவன் தோள் சாய்ந்து ஓர் இறுகிய அணைப்பைப் பெற வேண்டும் என்று. ஆனால் அதன் பிறகு அவன் வலியையும் வேதனையையும் இல்ல தருவான் என்ற எண்ணத்தில் கண்களில் பயம் சூழ அவள் அவனைப் பார்க்கவும், அந்த விழிகளில் பயத்தைப் பார்த்தவனோ ஒரு வினாடி கூட தாமதிக்காமல் அவளை விட்டு விலகிச் சென்றான் அஷ்வத்.

எப்போது அவள் அவனால் மரணத்தைத் தொட்டு வந்தாளோ அதற்கு முன்பு வரை அவனிடம் காதலை யாசித்தவள் அதன் பிறகு அவனிடமிருந்து மன்னிச்சிடு என்ற ஒற்றை வார்த்தையைத் தான் எதிர்பார்க்கிறாள். அன்றைய சம்பவத்திற்கு விளக்கம் கூட அவளுக்கு வேண்டாம். ஒரு கோபத்திலோ ஏதோ ஒரு வேகத்திலோ மனிதர்கள் இப்படி நடந்து கொள்வது இயல்பு. அதன் பிறகு அந்த தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்பார்கள். ஆனால் அஷ்வத்தோ அவளிடம் இயல்பாக பேசுகிறான். முன்பை விட அக்கறையாக இருக்கிறான். முன்பை விட இப்போது எல்லாம் அவன் பார்வையும் அதிகமாகவே அவள் மேல் படிந்து மீள்கிறது. இப்படி எல்லாம் நடந்து கொள்கிறான் தான். ஆனால் மன்னிப்பு மட்டும் அவன் வாயிலிருந்து வரவில்லை. தவறு என்று உணர்ந்தாலும் அதை அவன் சொல்ல ஈகோ பார்க்கிறான் என்பது சாராவின் எண்ணம்.

பாவம் பெண்ணவளுக்குத் தெரியவில்லை ஒருவர் தான் செய்ததைத் தவறு என்று அறிந்து அதை உணர்ந்தால் தான் மன்னிப்பு கேட்பார்கள் என்று. உண்மை தானே இந்த வினாடி வரை அஷ்வத் தான் செய்ததைத் தவறு என்று உணரவேயில்லையே! பிறகு எப்படி கேட்பான்? இதை எல்லாம் விட அவன் செய்ததைச் சரி என்றே உணர்கிறான். இது எங்கே பெண்ணவளுக்குத் தெரியப்போகிறது?

அவன் மன்னிப்புக் கேட்காததனால் அவன் பேச்சும் காட்டும் அக்கறை என்று எல்லாம் போலி வேஷம் என்று தான் தெரிகிறது அவளுக்கு. இப்படியே இருவரும் இரு துருவமாய் இருக்க, இவர்கள் இருவரின் போராட்டத்திற்கு முடிவு மறுநாள் காலையே வந்தது.

மறுநாள் காலை உணவுக்காக அமர்ந்தவன் “தாத்தா! நான் ஊருக்குப் போறேன். அடுத்த முறை வரும்போது கல்யாணத்த சீக்கிரம் வச்சிக்கலாம். உங்க பக்கத்துலயிருந்து யாரை எல்லாம் கூப்பிடனுமோ அவங்கள்ள முக்கியமானவங்கள மட்டும் கூப்பிடுங்க. என் பக்கத்துலயிருந்து யாரும் வர மாட்டாங்க. என் அப்பா தமிழர் தான். ஊரும் தமிழ் நாடுனு தெரியும். பட் எந்த ஊருனு தெரியாது. இப்போ அவரு உயிரோடவும் இல்ல. என் அம்மா…” என்றவனோ ஒரு வினாடி நிறுத்திப் பின் தொண்டையைச் சரி செய்தவன் “அவங்க அமெரிக்கன் இன்னும் இருக்காங்க. ஆனா வேறொரு லைப்ல செட்டில் ஆகி கணவன் குழந்தைகள்னு தனியா இருக்காங்க. சோ அவங்க என் கல்யாணத்துக்கு வர மாட்டாங்க. அதனால நீங்க எல்லா ஏற்பாடும் செய்துடுங்க. கல்யாணம் முடிஞ்ச உடனே நான் சாராவ கையோட கூட்டிட்டுப் போய்டுவேன். அப்பறம் இன்னொன்னு, நீங்க எப்படி எடுத்துப்பிங்கனு தெரியல. நிச்சயம் தப்பா எடுத்துக்காதிங்க.

உங்களுக்கு சாரா மட்டும் தான். அவ என் கூட வந்த பிறகு நீங்க ஏன் இங்க தனியா இருக்கணும்? நீங்களும் எங்க கூடவே வந்திடுங்க” என்று முதலில் சரளமாக ஆரம்பித்தவன் பின் கொஞ்சம் யோசனையுடனே முடித்தான் அஷ்வத்.

இதை எல்லாம் கேட்ட சாரா ‘ஐயோ! இவர் ஏன் இப்பவே இதை எல்லாம் சொல்றார்?’ என்று நினைக்க

“என்னது உன் கூட வரணுமா? என்னை என்ன பத்தோட பதினொன்னா இந்த நாட்டுல வாழுறவன்னு நினைச்சியா? இந்த நாட்டோட மகன் டா! என் தாய் மண்ணுக்காவும் அவள் பிள்ளைகளான என் சகோதர சகோதிரிகளுக்காகவும் என் உயிரையும் துச்சமா மதித்து பல குண்டடிகளை இராணுவத்தில் இருக்கும் போது பட்டவன் டா. இராணுவத்தில இருந்து வந்த பிறகும் நான் இங்க சும்மா உட்கார்ந்து இருக்கனு நினைச்சியா? நமக்கு எல்லாம் உயிர் நாடியான சோறு போடுற விவசாயத்த வளர்த்துட்டு வரன் டா. போய் பாரு தமிழ்நாட்டில் தண்ணி இல்லாம எத்தனை இடம் காய்ந்து இருக்குனு. ஆனா இன்னைக்கு என் ஊர நான் எவ்வளவு பசுமையா வச்சிருக்கேன் தெரியுமா? அதுக்கு நானும் என் ஊர் மக்களும் உழைச்ச உழைப்பு பட்ட கஷ்டம் இழந்த இழப்பு எவ்வளவு தெரியுமா? இதை எல்லாம் விட்டுட்டு நான் உன் கூட வரணுமா? இப்படி தான் முன்னாடி ஒருத்தன் சொன்னான்…” என்று அவர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதை அறிந்து கொண்ட சாரா சட்டென அவர் கையைப் பிடித்து அழுத்தவும் அதில் மேற்கொண்டு சொல்ல வந்த வார்த்தையை மென்று முழுங்கியவர்

“இப்போ கேட்டுகோ, உன் ஊர் தொழில் வீடுனு எல்லாத்தையும் நீ விட்டுக் கொடுத்துட்டு வந்தா தான் என் பேத்திய உனக்குக் கட்டித் தருவேன். அதுவும் இங்கே வந்து என் கூட சேர்ந்து விவசாயம் தான் பார்க்கணும். இதுக்குச் சம்மதம்னா என் பேத்திய கல்யாணம் பண்ணிக்கோ இல்லனா நீ கிளம்பலாம்” என்று ஏக வசனத்தில் மூச்சிரைக்கப் பேசியவர் உடனே தன் அறைக்குச் செல்லத் திரும்ப, இதுவரை அவர் பேசிய பேச்சில் அமைதி காத்தவனோ 

“ஹலோ மிஸ்டர் சக்கரவர்த்தி! என்னை பார்த்தா உங்களுக்கு எப்படித் தெரியுது? நீங்க இழுத்த இழுப்புக்கு எல்லாம் வர்ற நாய் குட்டி, அப்படியே வீட்டோட வாசல்லையே கட்டிப் போட்டுடலாம்னு நினைச்சிங்களோ? என் கிட்ட உங்க பாச்ச பலிக்காது மிஸ்டர். அப்படி எல்லாத்தையும் விட்டுக் கொடுத்துத் தான் நான் உங்க பேத்தியக் கட்டணும்னு எந்த அவசியமும் எனக்கில்ல. அவளை நீங்களே பார்த்துக்கோங்க. குட் பாய் டு ஆல் ஆஃப் யூ” என்ற சொல்லுடன் தன் அறைக்குச் சென்று துணிகளை எடுக்கவும் அவன் பின்னோடே வந்த சாரா

“ஏன் இப்படி எல்லாம் பேசுறிங்க? அவர் வயசுல பெரியவர் தானே? ஏதோ கோபத்துல நாளு வார்த்தை பேசுவார் தான். நீங்க கொஞ்சம் பொறுத்துப் போனா என்ன? நேத்து பேசும் போது கூட இப்படி ஒரு பிளான் வச்சிருக்கறதா நீங்க என் கிட்ட சொல்லலையே?”

“நேத்து நைட் உன்னைப் பார்க்கற வரைக்கும் இல்ல தான். அதற்குப் பிறகு தான் தோன்றியது அதான் உடனே செயல்படுத்த நினைச்சேன்” என்றவன் தன் சூட்கேஸை எடுக்க

“நீங்க பாட்டுக்கு உங்க பேத்திய நீங்களே பார்த்துக்கோங்கனு சொல்றிங்களே, உங்க மனைவிய இப்படித் தான் பாதியிலேயே விட்டுட்டுப் போவீங்களா?”

எடுத்த சூட்கேஸைக் கீழே வைத்தவன் “நமக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகல சாரா” என்ற பதிலைக் கொடுக்க

“சரி கல்யாணம் ஆகல. ஆனா நாம இரண்டு பேரும் விரும்பறோம் தானே? அப்போ உங்க காதலுக்கு என்ன மதிப்பு இருக்கு?”

எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமல் அவள் முகத்தைப் பார்த்தவனோ “காதலா? நான் உன்னக் காதலிக்கிறனு எப்போ சொல்லி இருக்கேன்? நல்லா யோசித்துப் பாரு. ஒரு முறை கூட நான் உன் கிட்ட காதலிக்கிறன் என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினதே இல்லையே?” என்று அவன் ஆணித்தரமாக சொல்ல, யோசித்ததில் நெஞ்சில் வலியுடன் ஆமாம் என்று அவளுக்குப் பட

“சரி காதலை சொல்லல. கல்யாணம் பண்ணிக்கறனு சொன்னீங்களே இப்போ அதுக்கு என்ன சொல்ல வரிங்க?” என்று கண்களில் வழியத் துடிக்கும் கண்ணீரை அடக்கிக் கொண்டு அவள் கேட்க

“இங்கே பார் நான் உன்னை விரும்பல. கடைசி வரைக்கும் உன்னைய விரும்பவும் மாட்டேன். எனக்குத் தேவையான பொருள் உன்கிட்ட இருக்குது. அதுக்காகத் தான் உன்கிட்ட பழகினேன். மற்ற படி வேற எதுவும் இல்ல. என்னை விட்டுட்டு உன் தாத்தா சொல்றவனை கட்டிக்கோ. பாய்..” என்று எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாமல் சொன்னவன் ஒரு வேகத்துடன் அங்கிருந்து சென்றே விட்டான் அஷ்வத்.

பெண்ணவளோ எந்தவொரு சலனமும் இல்லாமல் தரையில் வேர் ஊன்றியவள் போல் நின்றே விட்டாள். தன் வாழ்வில் நடந்ததை எல்லாம் மறந்து யாருக்காக இன்று வரை உயிர் சுமந்து வாழ நினைத்தாளோ யாரைத் தன் உலகமென எண்ணினாளோ எந்தக் காதலை அவனுக்குள் விதைப்பேன் என்று சபதம் கொண்டாளோ அவனோ இன்று காதலே இல்லை அது வரவும் வராது என்று வார்த்தைகளை அமிலமென அவள் மேல் ஊற்றவும் வாழ்வில் தான் தோற்று விட்டதை உணர்ந்தவளோ கண்கள் சொருக நூலருந்த பட்டமென தரையில் மயங்கி விழுந்தாள் சாரா.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *