Categories
On-Going Novels Rajeswari Sivakumar

அத்தியாயம் – 12

Free Download WordPress Themes and plugins.

எபி 12
அன்று ஒரு வேலையாய் வெளியே சென்று அப்போதுதான் வீட்டிற்கு திரும்பிய ஹரியை, பிரியா வரவேற்கும் புன்னகையுடன் பார்க்க,அவன் முகம் கொஞ்சம் வாடினால் போலிருந்தது.
“என்ன.. என்ன ஆச்சு! ஏன் டல்லா இருக்கீங்க?” என இவள் பதைப்புடன் கேட்டதும்,
அவளருகில் வந்தமர்ந்து, அவளின் மடியில் தலைவைத்து,அவளின் கையை தன்னிடுப்பில் போட்டு கொண்டு ”பீவர் வரும்போல இருக்கு லக்ஸ்! உடம்பெல்லாம் வலிக்குது!” என்றான்.
அப்படி அவன் சொன்னதும், அவன் வசமிருக்கும் ஒரு கை போக,மீதமிருந்த மறுகையை கொண்டு அவனின் கழுத்திலும், நெற்றியிலும் இவள் சோதித்துப்பார்த்தால்… ‘ஆமாம். அவனுக்கு ஜுரம் அனல் போல அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
‘அப்பா…’அன்றிலிருந்து ஆரம்பித்தது தம்பதியர் இருவருக்கும் சோதனைக்காலம். ஹரியை ஜுரம் படுத்தியது என்றால்…. ப்ரியாவை இவன் படுத்தி எடுத்துவிட்டான்.
‘ஒரு வயது குழந்தைக்கு ஜுரம் வந்திருந்தால்… அது கூட இப்படி அதன் அன்னையை பாடாய்படுத்தி இருக்காது!’ என பார்ப்பவர் சொல்லும் அளவிற்கு ஹரி பிரியாவை தொல்லைப்படுத்திவிட்டான்.
இருபத்திநான்கு மணிநேரமும் அவனுக்கு பிரியா அவனருகிலேயே இருக்கவேண்டும். அவள் அப்படி-இப்படி நகர்ந்தால்…”லக்ஸ்…பேபி! சோப்பு….” என ஈனக்குரலில் அழைத்துவிடுவான். இவன் தூங்குகிறானேன, அவள் அப்போதுதான் அப்படி போயிருப்பாள்….அதற்குள் அவன் குரல் கொடுக்க,அக்குரல் முடியும் முன் அவனருகில் வந்துவிடுவாள் இவள்.இரவில் தூக்கத்தில் கூட அவள் அருகில் இருக்கிறாளா… என அழைத்து ‘சேக்’ பண்ணிக்கொள்வான். இது ஒரு வகை என்றால்…அடுத்து,
பிரட் சாப்பிட பிடிக்கவில்லையென ஒரு அட்டகாசம்,மாத்திரை சாப்பிட கசக்கிறது… என அதற்கு ஒரு அமர்க்களம்… படுத்தே இருக்கபிடிக்கவில்லையென ஒரே நச்சரிப்பு,கஞ்சி உரைப்பின்றி சப்பென்று இருப்பதாக சொல்லி,அதைக் குடிக்கமாட்டேனேன அதற்கு ஒரு அடம்…
’ஷப்பா!’ இவனுக்கு ஜுரம் இருந்த மூன்றே நாட்களில்,பிரியாவை குழந்தைகளின் மருத்துவமனையில் மூன்று வருடமாக பணியில் இருந்ததைப்போல உணரவைத்தான்.
நான்காம் நாள் நன்றாக ஜுரம் விட்டுவிடவே, ஹரி தெம்பாக உணர்ந்தான்.அப்போதுதான் அவனுக்கு கடந்த மூன்று நாட்களில் பிரியாவை அவன் படுத்தியப்பாடெல்லாம் நினைவுக்கு வந்து அவனை வருத்தியது.
‘அச்சோ… பாவம் என்னோட லக்ஸ்! அவளே ஒரு பேபி! அவகிட்ட போய் நான் பேபியாட்டம் நடந்துகிட்டேனே…!எப்படித்தான் என்னை மானேஜ் பண்ணாளோ.நார்மலா இருக்கும் போது ஹீரோவாட்டம் இருக்கும் நான்… உடம்புக்கு முடியலைன்னா மட்டும் ஏன் காமெடி பீஸ்ஸாயிடறேன்! இந்த மல்லி மம்மியோட வளர்ப்பே சரியில்லை! என்னை எப்படி வளர்த்து வச்சியிருக்காங்க பாரு! எனக்கு உடம்புக்கு முடியலைன்னு தெரிந்தும் அவங்க இங்க வராம பிரியாவே பாத்துப்பான்னு ஏன் சொன்னாங்க?’ என நினைத்த ஹரி அதை பிரியாவிடம் கேட்க அவளிடம் சென்று,
“லக்ஸ்!எனக்கு முடியாத போது,நீ அம்மாவ உன்கூட துணைக்கு கூப்பிட்டிருக்கலாம்ல! மூனு நாளும் என்கூடவே உன்னை உக்காரவச்சி ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திட்டேன்.சாரி-டா சோப்பு!” என்றான்.
ஹரி குடிக்க ஜூஸ் போட்டுக்கொண்டிருந்த பிரியா,”இதுல எனக்கு என்ன கஷ்டம் இருக்கு! போன்ல பேசும்போது அவங்க வருட்டுமான்னு தான் கேட்டாங்க.நான் தான் என்னால முடியலைனா கூப்பிடறேன்னு சொன்னேன். ஏன்… உடம்பு முடியாத போது நீங்க உங்க அம்மாவ ரொம்ப மிஸ் பண்ணீங்களா…?நான் உங்களை சரியா கவனிச்சுக்கலையா…” என குறையாக கேட்டாள்.
‘அம்மாவ மிஸ் பண்ணேனா… சாதாரண தலைவலி வந்தாக்கூட, என் பக்கத்துல அம்மா இருக்கனுமே.ஆனா… இந்த மூனு நாள் நான் ஏன் அவங்களை மிஸ் பண்ணலை! இவ இப்படி கேட்டதும் தானே எனக்கே அது நியாபகம் வருது.என்னோட அம்மாகிட்ட கிடைக்கும் அதே பாதுகாப்பை இவகிட்டையும் பீல் பண்றேனா…அதான் எனக்கு முடியாத போதும் அவங்களை நான் தேடலையா?இது எனக்கு புரியனும்னு தான் அவங்களும் வரலையா? என இவன் தன் போக்கில் எண்ணிக் கொண்டிருந்தான்.
தனது கேள்விக்கு ஹரியிடமிருந்து பதில் வராது போகவே முகம் வாடிய பிரியா, ”ஸாரி… நீங்க உங்க அம்மாவை இவ்வளவு எதிர்பாத்திருப்பீங்கன்னு நான் நினைக்கலை.அதான் நான் அவங்ககிட்ட.’சாதாரண பீவர்க்கு எதுக்கு நீங்க அலையனும்.நானே பாத்துக்கறேன்’னு சொல்லிட்டேன்.நான் அப்படி சொல்லலைன்னா… அவங்க கண்டிப்பா வந்திருப்பாங்க. நீங்க உங்க அம்மாவை மிஸ் பண்ண நான் காரணமாயிட்டேன். ஸாரி!” என சொல்லிக்கொண்டே ஜூஸ் கிளாசை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு,சமையல் மேடையில் இருக்கும் ஜூஸ் மேக்கரை எடுத்து ‘சிங்க்’கில் போட்டாள்.
அப்போதுதான் அவள் முகத்திலும் குரலிலும் இருந்த மாறுபாட்டை கவனித்த ஹரி,”மூனு நாளா எனக்கு வேலை செய்து என்னோட சோப்பு தேஞ்சிப் போச்சேன்ற கவலையில நான் அப்படி சொன்னா… நீ அதை வேற மாதிரி நினைச்சிக்கிறியே…. உன்னை இப்ப என்னப் பண்றது…?” எனக்கேட்டுகொண்டே பாத்திரங்களை கழுவிக்கொண்டிருந்த அவளின் கைகளை பின்னிருந்து அணைத்துப்பிடித்து, அவனும் அவளோடு சேர்ந்து,’தன்’ வேலையை செய்ய தொடங்கினான்.
உதவி செய்வதைப்போல அருகில் நின்றுக்கொண்டு அவளை வேலை செய்யவிடாமல் சிலுமிஷம் பண்ணிக்கொண்டிருந்த ஹரியிடம்”கைய விடுங்க.நீங்க செய்யற வேலையால தண்ணி எவ்வளவு வீணாப்போகுது பாருங்க” என்றாள்.
அவள் எப்போதும் தன்னை பெயர் சொல்லி அழைக்காமல் இருப்பதைப் பார்த்த ஹரி,” ஹோய்…லக்ஸு!ஒரு மாமா…,அத்தான்…,ஹனி… டார்லிங்… இப்படி எதையாவது சொல்லி, என்னை கூப்பிடாம ஏன் எப்போவும் என்கிட்ட மொட்டையா பேசற. இது என்ன கெட்ட பழக்கம் சோப்பு!” எனக்கேட்டுக்கொண்டே குழாயில் தண்ணீரை கையில் பிடித்து,அவள் கையின் மேல் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தான்.
“.நீங்க சொன்ன பெயர் ஏதுவும் உங்களுக்கு மேட்ச் ஆகாது. செட்டாகாத பெயரை சொல்லி எப்படி கூப்பிட முடியும்? உங்களுக்கு இருக்கும் வாய்க்கு உங்களை ‘ஓட்டை வாய்’னு சொல்றதுதான் சூப்பரா செட்டாகும். அப்படி கூப்பிடட்டா?” என இவள் நயமாய் கேட்க,
“ஓய்… சோப்பு! என்ன நக்கலா?” எனக்கேட்டு அவளை அழுத்திப்பிடிக்க,
“ஹப்பா… வலிக்குது!” என சொல்லிக்கொண்டே இவள் வலியில் சுருங்கிய முகத்துடன் அவனை திரும்பிப் பார்த்து சொல்ல,
“அச்சோ…. என்னோட பட்டு-டா நீ!” என அவளை ஒருகையால் அணைத்து மறுகையால் அழுத்திப்பிடித்த கைகளை உதட்டினருகே கொண்டு சென்று முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
அவனின் முத்தத்தால் எழுந்த சிலிர்ப்பை அடக்க,”இந்த பட்டு எதுக்கு” அவனை திசைதிருப்ப கேட்டாள்.
அவளின் எண்ணத்தை புரிந்துக்கொண்ட அவளின் எண்ணநாயகன், மீண்டும் ஒரு முத்தத்தை வைத்து,”ம்ம்ம்ம்… இந்த பட்டு… கொஞ்சம் டைட்டா பிடிச்சதும் உன் முகம் கசங்கிபோச்சில்ல…அதுக்கு!” என்றான்.
எப்படியாவது அவளை ‘சரண்’ என சொல்லவைத்து விட எண்ணிய ஹரி, “லக்ஸ்… நான் முன்னாடி சொன்னாமாதிரி கூப்பிட பிடிக்கலைன்னா… என்னோடஒரிஜினல் பெயரையே சொல்லு.அதுவே செம்ம ‘மாஸ்ஸா’ இருக்கும்” என ஸீன் போட்டான்.
“உங்களுக்கு என்மேல ஏன் இந்த கொலைவெறி! பாட்டி முன்னாடி நான் உங்கள பெயர் சொல்லிக்கூப்பிட்டா என்னை அவங்க வெட்டிபலி போட்டுடுவாங்க!”
“அப்போ எல்லோரும் இருக்கும் போது வேணாம்.நாம தனியா இருக்கும் போது பெயரை சொல்லி கூப்பிடு!”
“ம்ம்ம்… அப்படியா சொல்றீங்க?ஓகே… தனியா இருக்கும் போது கூப்பிடறேன்!”
“வாவ்…நான் உன்னை ‘லக்ஸ் பேபி’னு சொல்றதைப்போல நீ என்னை செல்லமா என்ன சொல்லி கூப்பிடப்போற?” என நூல்விட்டு பார்த்தான்.
அதற்கு அவள் “ஹா… செல்லப்பெயரா?அதெல்லாம் தானா… ஒரு ஃப்ளோல வரனும் சார்!” என பட்டென்று சொன்னதும்,
‘இவ நம்மமேல ஒரு இது… வந்ததால, அப்படி ஒரு பெயரில் நம்ம நம்பரை சேவ் பண்ணலை போல!’ என நினைத்து ஹரி கொஞ்சம் அப்செட் ஆனான்.
அப்போது பிரியாவின் போன், ‘மலர்கள் கேட்டேன் வானமே தந்தனை…’ என அவளைப் பாராட்டி அழைத்தது.வந்த அழைப்புக்கு அவள் பதில் கொடுத்துக்கொண்டே அந்தப்பக்கம் போக, அந்த பாடலில் ஈர்க்கப்பட்ட ஹரியோ அதை தன் போனில் யுட்டுபில் தேடி கேட்க தொடங்கினான். அதைக்கேட்டு முடித்தவனுக்கோ அந்த பாடல் அவனின் லக்ஸ் சோப்புகேன்றே பாடப்பட்டதை போல தோன்றியது.
’அடப்பாவி! பாரதிக்கு பாக்கறதிலெல்லாம் கண்ணன் தெரிந்தா அது அவரோட பக்தியைக் காட்டுது.ஆனா உனக்கு இப்படி எல்லாத்திலும் அவள ஜாயின்ட் பண்ண தோணினா…அது எதைக் காட்டுது? நீ போற ரூட்டு சரியில்லைன்னு காட்டுது! இதெல்லாம் நல்லதுக்கு இல்ல ஹரி!’ எச்சரிக்கை விடுத்த மனசாட்சியின் குரலைக்கேட்க ஹரியிடம் நேரமில்லை.
“லக்ஸ்! உன்னோட ‘காலர் ட்யூன்’ சூப்பரா இருக்கு. இந்த பாட்டு, பசங்க அவங்க வைஃப்பை இல்லன்னா லவ்வரைப் பார்த்துப் பாடறதை போலவே இல்ல?” எனக்கேட்டு வம்பில் மாட்டினான்.
“ஏன்? ஏன் அப்படி சொல்றீங்க?”
இந்த ஒத்தை வரி கேள்வியிலேயே அனுபவப்பட்டவன் உஷாராகிருக்கனும்.ம்ம்ம்… அவன் நேரம் அதுக்கு ஒத்துழைக்கலையே!
“இல்ல, கேட்டதைக் கொடுக்காம, வேற ஒன்னை தந்தா… அது கண்டிப்பா லவ்வர் இல்லன்னா வைஃப்பா தானே இருக்கனும்?” என இவன் பிரியாவை மனதில் வைத்து சொல்ல,
அதைக்கேட்டவளோ, ”ஹும்… அனுபவம் பேசுதோ? என்னமோ நாலு லவ்வர், பத்து வைஃப் வச்சிட்டு சமாளிக்க முடியாததை போல சலிச்சிக்கறீங்க?” என நக்கலாகக் கேட்டாள்.
தங்களின் பேச்சின் பாதை அபாயகரமான கொண்டைஊசி வளைவில் போவது இப்போது தான் பல்ப் எரிந்து ஹரிக்கு காட்டிக்கொடுத்தது.
“ஹிஹிஹி… லக்ஸ் அப்படிபட்ட அனுபவமெல்லாம் எனக்கு இல்ல. உனக்கு தெரியாதா என்னபத்தி! ஏதோ இந்த பாட்டைக் கேட்டதும் சும்மா அப்படி தோணுச்சி!” என வழிந்தான்.
முதலில் வாயக் கொடுத்துட்டு அப்புறம், ‘வேணாம்… நான் ‘வாக் அவுட்’ ஆகிக்கறேன்னு சொன்னா அதெல்லாம் செல்லாது!
“இந்த பாட்டைக் கேட்டதும் இதன் வரிகளோட கடவுளை சம்மந்தப் படுத்தி பாக்கதான் எனக்கு தோணுச்சி.’நாம நம்ம தகுதிக்கு சாதாரண ஒன்னைக்கேட்டா கடவுள் அவர் தகுதிக்கு தகுந்த ஒன்னிதான் நமக்கு தருவார்!’ இதைதான் நான் இந்த பாட்டுல இருந்து புரிஞ்சிகிட்டேன். ஆனா… உங்களுக்கு ஏன் அப்படி தோணலை? என்மேல குறை சொல்றதுக்கு இந்த பாட்டை யூஸ் பண்ணிக்கறீங்களா? ம்ம்ம்…தப்பு உங்க மனசுல இருக்குன்னு இப்ப எனக்கு தோணுதே.. நான் என்ன செய்யட்டும்?” என புருவம் உயர்த்தி பிரியாக் கேட்டதும்
‘இனி இவகிட்ட வாயே குடுக்ககூடாது சாமி’ என எண்ணியவன். தப்பித்தால் போதுமென அங்கிருந்து ஓடிவிட்டான்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *