Categories
K. Kokila On-Going Novels

அத்தியாயம் – 13

Free Download WordPress Themes and plugins.

அத்தியாயம் 13:

“ஓகே கார்த்திக் நான் இந்த ப்ராஜெக்ட்ல இருந்து விலகிக்கிறேன். உன் மாமா பொண்ணை வச்சு, நீ முடிச்சிக்கோ” என்றான் துருவ் பிரதீப்.
“டேய் என்னடா நினைச்சிட்டு இருக்க. அவளுக்கு ஃபர்ஸ்ட் ப்ராஜெக்ட் டா.. இன்னும் ஸ்டுடியோ கூட அவளுக்கு பழகல. இதுல… நீ தான் அவளுக்கு சொல்லி தரணும்”
“சங்கீத் இந்த ப்ராஜெக்ட்ல வரக்கூடாதுன்னு நான் சொன்னதுக்கு வேகமா தலையாட்டினவன், அவன் சிஸ்டரை எதுக்கு கொண்டு வந்த?” தீர்க்கமாக இருந்தது அவன் பார்வையும்.
“இது ப்ரோடியூசரோட…” என்று கார்த்திக் ஆரம்பிப்பதற்குள்ளேயே, கை நீட்டி நிறுத்தியவன்,
“நீ சொன்ன பொய்யை தானே, நானும் நம்பி இன்டர்வியூ பண்ணினேன்” என்றான் துருவ் பிரதீப். கார்த்திக்கின் அமைதியைப் பார்த்தவன்,
“ஏன் உன் மாமா பொண்ணுக்கு, ஊர் உலகத்துல வேற யாரும் கிடைக்கலயா?” என்று மேலும் வார்த்தைகளை விட,
“துருவ்வ்வ்வ்” என்று கத்திய கார்த்திக்,
“ச்ச்சே!! என்னலாம் பேசுற தெரியுதா? நீ அவளை லவ் பண்றன்னு எனக்கும் தெரியும்” என்றதும், கோபத்துடன் டேபிளில் இருந்த பீங்கான் கப்பை அவன் மேல் விட்டெறிந்தான். அது சில்லு சில்லாய் சிதறி கீழே விழ, அவனைக் கோபத்துடன் பார்த்த கார்த்திக், எதுவும் சொல்லாமல் வெளியேறினான்.
இரண்டே நாட்களில் வேறு ஒரு ப்ராஜெக்ட்டில் இருந்தாள் மஹதி.
உதவி இயக்குநர் தான் சொன்னான்.
“இது கூவம் ப்ரிட்ஜ் பழைய ஃபோட்டோ. எங்க ஹீரோ – வில்லன் மோதல், கார் சேஸிங்க். இந்த பாலத்தில் தான் நடக்கணும்னு டைரக்டர் முடிவு பண்ணிட்டார்” என்றான்.
“ஒகே ஷீட் பண்ணின வீடியோ கொடுங்க” என்றாள். அவர்களோ, “நீ முதலில் ட்ரை பண்ணு. தரோம்” என்றனர்.
இந்த அறைக்கு வந்ததிலிருந்து அவளும் பலமுறை அந்த இயக்குநரின் முந்தைய படங்களைப் பற்றி பாராட்டி விட்டாள். அந்த இயக்குநரிடமிருந்து ஒரு நன்றியோ தலையசைப்போ புன்னகையோ வரவில்லை. அமைதியாக கன்னத்தில் கைவைத்து திரையை பார்த்தப்படி இருந்தார். இந்திய அளவில் சிறந்த இயக்குநர்களில் ஒருவர். அவர் பார்வையை வைத்து என்ன யூகித்தானோ, அந்த உதவி இயக்குநர் தான் அவரின் குரலாக, இவளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.
சில மணி நேரங்கள் அவருடன் போராடினாள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அவர் என்னதான் எதிர்பார்க்கிறார் என்பதை வாயை திறந்து சொன்னால் தானே தெரியும்? கோடைக் காலமா? குளிர் காலமா இரவா? பகலா? எதையும் சொல்லாமல் திரையை வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். எதிர்பார்த்தது திரையில் வரவில்லை போலும். எழுந்து வந்து மஹதியை ஒரு அறை விட்டார். அதிர்ந்து விட்டாள்.
‘அடிக்க எல்லாம் செய்வாங்களா’ என்று திகைத்தவள் எதிரே துருவ் வந்து நிற்கவும், வேகமாக தான் இயக்குநரிடம் வாங்கியதை அவனுக்கு கொடுத்து விட்டு,
“நான் இன்னைக்கு லீவ். நாளையிலிருந்து உன் ப்ராஜெக்ட் தான். வொர்க் அஸைன் பண்ணி வை” என்று ஹேண்ட்பேக்கை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினாள்.
அனைவரும் அவனையேப் பார்க்க, அவன் அப்படி ஒரு சம்பவமே நடவாதது போல், க்ராஃபிக்ஸ் காட்சிகளுக்கு உதவலானான். மஹதி உருவாக்கிய காட்சிகளை உற்றுப் பார்த்த துருவ், தன் விரல்களில் வித்தையால் புறாக்களை இடையில் பறக்க விட்டான்.
இயக்குநர் முகம் சற்று திருப்தியாக, சுற்றி நின்றிருந்தவர்கள்,
‘அடப்பாவிங்களா!! புறாவுக்கு அக்கப்போரா’ என்று முணுமுணுத்தனர்.

மாதங்கள் விரைவாக நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. அன்றைய நாளிற்கு பின் முடிந்தவரை துருவ் கண்ணில் தனியாக மாட்டாமல் வேலை செய்துக் கொண்டிருந்தாள் மஹதி.
அன்று, கார்த்திக் டீம் அனைவரும் அந்த அறையில் இருக்க, கார்த்திக் புறம் திரும்பாமல், மற்றவர்களிடம் வேலை நிமித்தமாக துருவ் பேசிக் கொண்டிருக்க,
“டேய் ரொம்ப பண்ணாத. நான் தான் கோபப் படணும். அந்த சைக்கோக்கிட்ட ஏன் மஹதியை மாட்டி விட்ட?” என்று கார்த்திக் குறுஞ்செய்தி அனுப்பினான்.
அவர்களிடம் பேசிக் கொண்டே டேபிளில் இருந்த மொபைலை எடுத்து வாசித்தவன், எதையும் வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல், மீண்டும் அவர்களுடன் படத்தைப் பற்றிய விவாதத்தை தொடர்ந்தான்.
“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ!!! இந்த படத்துக்கு டைரக்டர் நான்” என்று விடாமல் மீண்டும் அனுப்ப, இப்பொழுது மெலிதாய் ஒரு முறுவல் அவனிடத்தில். அந்த முறுவலைப் பார்த்த தைரியத்தில்,
“அப்போ பேசமாட்ட?” என்று அனுப்ப, பார்த்து விட்டு எதுவும் சொல்லாமல் அனைவருக்கும் விடைக் கொடுத்தான். கார்த்திக் செல்லாமல் அறையிலே இருக்கவும், நிமிர்ந்து பார்த்து புன்னகைத்தான்.
அவன் புன்னகை தந்த பலத்தில், “உண்மையை சொல்லு. மெசேஜ் வரவும் அந்த அன்நவுன் நம்பர் னு தானே வேகமா பார்த்த” என்றான் கார்த்திக்.
துருவ், அவனிடம் அந்த நம்பரில் வரும் செய்திகளை அவ்வப் போது பகிர்ந்து கொள்வான். துருவ், கார்த்திக்கு பதிலாக மறுப்பாக தலையசைத்தான். அன்றைய சண்டையை மறந்து இயல்பாக இருவரும் பேச ஆரம்பித்ததை இருவருமே உணரவில்லை.
“அந்த நம்பரில் இருந்து இனி மெசேஜ் வராது” என்றான் துருவ்.
“ஏன் என்னாச்சு?”
“என்னை பற்றி அவங்களோ, அவங்களைப் பற்றி நானோ தெரிந்துக் கொள்ளவே கூடாதுன்னு சொல்லிதான் ஃப்ரெண்ட்ஸ் ஆனோம். அப்படியே இருந்திருந்தால் நாங்க கன்டினியூ பண்றதுல, எனக்கும் எந்த பிரச்சனையும் இல்ல. பட் அவங்க என்னை பற்றின எல்லா விஷயமும் தெரிந்தவங்க. என் மேல் உள்ள பரிதாபத்தில் பேசியிருக்காங்க. ஃபோன் கூட ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணிட்டாங்க” என்றான்.
“ஏய் யார்டா அது?” என்று கார்த்திக் ஆர்வமாகக் கேட்க,
“இந்த உலகத்திலேயே என் மேலே அதிக அக்கறை இருக்கிறவங்க செய்த வேலை அது” என்றவனிடம்,
“சாரி!! அன்னைக்கு நீ கோவில நடந்துக்கிட்டதை வச்சு, மஹதியை லவ் பண்றேன்னு தப்பா நினைத்து….ரியலி சாரிடா” என்றான் கார்த்திக். அவன் அதை மறுக்கவும் இல்லை. ஏற்றுக் கொள்ளவும் இல்லை.
“லீவ் இட்” என்று திரும்பும் போது,
“கல்யாணம் பண்ற ஐடியா இருக்கு இல்ல?” என்று கண்களில் குறும்புகள் மின்னக் கேட்டான் கார்த்திக்.
“ஏன் இல்ல? என் அம்மா பார்க்கிற பொண்ணை நிச்சயமா பண்ணிப்பேன்” என்று சொல்லும் போது, அதை காதில் வாங்கியபடியே உள்ளே நுழைந்தாள் மஹதி.
என்ன விஷயம்? என்பது போல் துருவ் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். வாய் திறந்து எதுவும் கேட்காமல், அலைபேசியை எடுத்து,
சொல்லும்மா” என்று காதில் வைக்க, அவன் பேசுவதை குழப்பத்துடன் பார்த்தாள் மஹதி. ஏனென்றால் சென்ற நிமிடம் வர அவன் வீட்டுடன் எந்த தொடர்பும் இல்லாமல் இருக்கிறான் என்றுதான் நினைத்திருந்தாள்.
இப்போது கார்த்திக்கும் திரும்பி மஹதியைப் பார்த்தான். அவள் மனநிலை எப்படி இருக்கிறதோ என்று.
‘நான் தான் அவசரப்பட்டு மஹதி மனதை கெடுத்து விட்டேனோ’ என்ற குற்ற உணர்வு அவனிடத்தில்.
அச்சூழலை மாற்ற எண்ணிய மஹதி, “டைட்டில என் பெயர் போடுவீங்களா டைரக்டர் சார்?” துருவ் பிரதீப்பின் வீல் சேரை பிடித்த படி நின்றிருந்தவள், அதில் பியானா வாசிப்பது போல் தாளமிட்ட படியே. கேட்டாள். என்னை எதுவும் பாதிக்கவில்லை என்றுக் காட்ட முயற்சித்தாள்.
“வி.எஃப்.எக்ஸ் ல போடுவாங்க. அத்தை, மாமாகிட்ட சொல்லிடு”
“க்ராஃபிக்ஸ் டைரக்டர்ன்னு உங்க ஃப்ரெண்ட் பெயரை கொட்டை எழுத்துல போட்டு இருப்பீங்களே. அதைப் பார்த்து கூடவே அவங்க பிபி எகிறுமே” என்று அவள் புன்னகையுடன் கேட்க, இவர்கள் சம்பாஷணைகளை அமைதியாகப் பார்த்த துருவ், அவர்களை நோக்கி வந்து, மஹதியிடம், “என்ன?” என்றான்.
“எனக்கு 2 நாள் லீவு வேணும். அப்ளை பண்ணி 2 டேஸ் ஆச்சு. நீங்க அப்ரூவ் பண்ணல” என்று மஹதி சொன்னதும், நின்றபடியே குனிந்து கணிணியை தொடுதிரை செயலியால் தொட்டவன், அவள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது விடுமுறை விண்ணப்பத்தில் இருந்த அப்ரூவ் பட்டனை க்ளிக் செய்து விட்டு நிமிர்ந்தான்.
மஹதி முகம் மலர, “தேங்க்ஸ்” என்று வெளியே செல்ல முயன்ற போது,
“ஹலோ மேடம்!!! கொஞ்சம் உட்காருங்க” என்றான் சற்று கடுமையாகவே.
“ம்ம்க்கும். அவன் இரண்டு நாளா லீவ் அப்ளிகேஷன அப்ரூவ் பண்ணாமல் இருக்கும் போதே உஷாராயிருக்க வேணாமா?” என்று கைகளை மூடி வாய்க்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான் கார்த்திக்.
மஹதிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. எதற்காக உட்கார சொல்கிறான்? என்று யோசித்தப்படியே அமர்ந்தாள்.
”அன்னைக்கு அப்படியே நேர்மாறா யோசிச்சு பாரு. நீ அந்த இடத்தில் இருந்தால் என்ன பண்ணுவ?” என்றான் நேருக்கு நேராக அவள் கண்களைப் பார்த்த படி.
அவளுக்குமே நன்றாக புரிந்தது. அத்தனை பேர் முன்னிலையில் அவனை அடித்தது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று.
அவள் அன்று இருந்த கோபத்தில், அப்படி செய்து விட்டாள். அவளுக்கே மனம் சமாதானம் ஆகாமல் தான், அவன் கண் முன்னால் வருவதையே தவிர்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இப்போது எதுவும் சொல்ல முடியாமல் அருகில் அமர்ந்து இருந்த கார்த்திக்கை பாவம் போல் பார்த்தாள். எப்படியாவது காப்பாற்று என்பது போல் கண்கள் யாசிக்க,
‘போம்மா போ. என்னை காப்பாற்றிக்கவே வழியைக் காணோம்’ என்று அவனும் கண்களாலேயே சொல்ல
அவனை முறைத்து விட்டு, மீண்டும் துருவைப் பார்த்தாள். அவன் இவளை மட்டுமே பார்த்திருந்தான்.
“உங்களுக்கு மட்டும் தான் தன்மானம்,ரோஷம் எல்லாம் இருக்குமா? உன்னை ஃபயர் பண்ண எவ்ளோ நேரம் ஆகும்? பெருசா எந்த திறமையும் இல்லாமல் நீ இந்த டீம்க்கு வந்தது ப்ரோடியூசர் விருப்பம் எல்லாம் இல்லை. அவரை கன்வின்ஸ் பண்ணது உன் அருமை அத்தை பையன்” என்றதும், இவளுடைய தன்மானமும் சீண்டிவிடப்பட, மீண்டும் கார்த்திக்கை முறைத்தாள்.
“இப்பவே இந்த ப்ராஜெக்ட்ல இருந்து க்யிட் பண்ணிக்கிறேன். என்னை மாதிரி திறமை இல்லாத ஆளை வச்சிக்கிட்டு நீங்க கஷ்டப்பட வேணாம். ப்ளீஸ் என்னை எங்க கம்பெனிக்கே அனுப்பிடுங்க” என்று சொல்லும் போதே அவள் கண்கள் பனிக்க, கன்னத்தில் கை வைத்து அவளையே ஒரு நிமிடம் இமைக்காமல் பார்த்தவன், பின்,
“ஓ.கே!! உங்க கம்பெனிக்கு மெயில் பண்ணிடுறேன்” என்று கணிணி புறம் திரும்பினான்.
“டேய் இன்னும் ஒரே மாசம் தான்டா இருக்கு. இப்போ போய் மஹதியை அனுப்புற?” என்று கார்த்திக் கோபமாகக் கேட்க,
“நீ பேச வேண்டியது அவங்கக்கிட்ட” என்று கனத்த மனத்துடன் வெளியே சென்றுக் கொண்டிருந்த மஹதியை சுட்டிக் காட்டிவிட்டு, கணிணியை நோக்கி கண்களை திருப்பினான் துருவ்.
“உன்னையெல்லாம்…” என்று சொல்லிவிட்டு மஹதியை பின் தொடர்ந்தான்.
இங்கு வரும் போது பலவித குழப்பங்களுடன் பெரிதாக விருப்பமின்றிதான் நுழைந்தாள். ஆனால் இன்று வெளியே செல்லும் முடிவை தானே எடுக்கும் சூழ்நிலை வந்த போது, யாரேனும் பூட்டிய அறைக்குள் விட்டால் ஓவென்று அழலாம் போல் இருந்தது.
துருவ், முதன்முதலில் டைட்டில் டிஸைனுக்காக அவளை திட்டிய அன்றுக் கூட, அவள் பெரிதாக வருந்தவில்லை. ஏனோ அவன் அருகாமையே போதுமானதாக இருந்ததோ என்னவோ.
“ஏய் மஹதி!!! அவன் உன்னை போக சொல்லல” என்று மஹதியை நிறுத்திச் சொன்னான் கார்த்திக்.
“நான்தான் வேஸ்ட்ன்னு சொல்றாங்க இல்ல. நான் இங்கே இருந்து என்ன பண்ண போறேன்”
“கேம் டிஸைன்ல இருந்த உன்னை சினிமா அனிமேஷன்க்கு கொண்டு வந்தது முழுக்க முழுக்க நான்தான். பட் நீ சங்கீத் கூட சேர்ந்து பண்ணின ஃபிலிம் எல்லாமே நல்லா இருந்தது. நான் எதிர்பார்த்தை விட நல்லாவே பண்ணிருக்க. அது மட்டும் இல்லாமல் பேசி பழகுவீங்கன்னு” என்று அவன் நிறுத்த, இப்பொழுதும் கண்களில் இருந்து வெளியே வர துடித்த நீரை அடக்கியபடி விரக்தி புன்னகையுடன் ஹேண்ட் பேக்கை எடுத்துக் கொண்டு, அவனைக் கடந்து சென்றாள்.

சென்னையிலுள்ள பிரபலமான தொழில்நுட்ப பூங்காவில் வேலை செய்வது மஹதிக்கு சற்று பெருமையாகத் தான் இருக்கும். அந்த வளாகத்தை அணுஅணுவாக ரசிப்பவள், இன்று அலுவகலகத்தின் உள்ளேக் கூடச் செல்லாமல், அங்கிருந்த காஃபி ஷாப்பில் அமர்ந்திருந்தாள்.
“ஹே எப்படிடீ இருக்க? 4 மன்த்ஸ் ரொம்பவே கஷ்டபட்டேன்” என்று அவளை தேடி வந்த காயத்ரி அவளைக் கட்டிக் கொள்ள, ஹரியும்,
“ஹே மஹி!!! ரொம்பவே மிஸ் பண்ணேன்” என்று வந்து விட்டான். அவர்களுக்கு பதில் சொல்லாமல் மஹதி புன்னகைக்க,
“என்னடி ரொம்பவே சைலன்ட் ஆகிட்ட” என்று கேட்டுவிட்டு, காதில் ரகசியகமாக
“கார்த்திக் பண்ண மேஜிக்கா” என்றாள்.
“காயூ, நான் எப்பவும் சொல்றது தான். கார்த்திக் எனக்கு அத்தை பையன் மட்டும் தான். வேற எதுவும் எங்களுக்குள்ள இல்ல” என்று அவள் உறுதியாகச் சொல்ல, அதற்குள் தூரத்தில் இருந்து பார்த்த குமரனும் இவர்கள் அருகில் வந்துவிட்டார்.
“மஹதி எப்படி இருக்கீங்க? நல்ல ஃபீட்பேக் வந்திருக்கும்மா. எப்படி இருந்தது எக்ஸ்பீரியன்ஸ்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே எதிரே அமர்ந்தார்.
“நல்லா இருக்கேன் குமரன். இப்போ என்ன ப்ராஜெக்ட் போகுது?” என்று வினவ, அவரும் பதில் சொல்லி பேசிக் கொண்டிருந்தார்.
“ஆறு மாதம்ன்னு சொல்லிட்டு 4 மாதத்திலேயே அனுப்பிட்டாங்களேம்மா. என்னாச்சு?” என்று குமரன் தன் சந்தேகத்தை கேட்க, நிமிர்ந்து ஹரியையும், காயத்ரியையும் பார்த்தவள்,
“நிறைய பேருக்கு முன்னாடி க்ராஃபிக்ஸ் டீம் லீடை அறைஞ்சிட்டேன். அதான் வெளியே அனுப்பிட்டார்” என்று மஹதி சர்வசாதாரணமாகச் சொல்ல, ஹரியும், காயத்ரியும் பொங்கிக் கொண்டு வந்த சிரிப்பை அடக்க முயற்சிக்க, குமரன் மூவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு, எழுந்து சென்று விட்டார்.
ஹரி, அவர் செல்லும் வரை காத்திருந்து, “சூப்பர் மஹதி!! குமரனையே கதிகலங்க வச்சிட்டியே” என்று கையைக் கொடுத்தான். அவன் கையை தட்டி விட்ட காயத்ரி,
“கார்த்திக்கை லவ் பண்ணல ஒகே. அப்படீன்னா யாரை லவ் பண்ற?” என்ற போது,
“அடப்பாவிங்களா!!! அப்போ நான் மட்டும் தான் சிங்கிளா” என்றான் ஹரி.
அப்போது, சங்கீத்திடம் இருந்து அழைப்பு வரவும் அவர்களை விட்டு சற்று நகர்ந்தவள், அவன் சொன்ன விஷயத்தில் அதிர்ச்சியானாள்.

ஒரு மௌனம் பரவும் சிறு காதல் பொழுது
கிழியில் விளையும் மொழியில் எதுவும் கவிதையடி
–(கவிஞர் மதன் கார்க்கி)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *