Categories
On-Going Novels வேத கௌரி

அத்தியாயம் – 16

Free Download WordPress Themes and plugins.

உயிர் -16

“ஞாயிறு போய்விழத் திங்கள் வந்தெய்திடச்செவ் 
வாயனல் சோரப் புதன் அம்பு தூவ நல்வியாழன் வர 
வேயுறு வெள்ளி வலை சோர, நானுன்னை மேவுதற்குத் 
தாய் சனியாயினளே, ரகுநாத தளசிங்கமே” 

இப்பாடலின் பொருள்: 
சூரியன் அஸ்தமிக்கச் சந்திரன் தோன்ற, சிவந்த வாயிலிருந்து 
வெப்பக்காற்று வீச, மன்மதன் பாணமெய்ய, 
தென்றல் வீச, மூங்கிலையத்த அழகிய வளையங்கள், நான் உன்னை வந்து சேர்வதற்குத் தாய் குறுக்கே நிற்கின்றாளே …. 

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு காரிலேயே தனது பொருட்களை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு சென்னைக்குப் பயணமானாள் சிற்பிகா , காரின் கியர் மாற்றி ,ஆக்சிலேட்ரரை மிதிக்க, கார் வேகமெடுத்து, சாலையில் ஓட ஆரம்பித்தது..!..மிதமான வேகத்தில் வண்டியை செலுத்தினாள். 

சாலையில் நெரிசல் இல்லாமல் இருக்கவும், வேகத்தை அதிகரித்து ஓட்ட ஆரம்பிக்க, தீடிரென ஒருவர் சாலையைக் கடக்க முயல அதிர்ந்து ,” ஓ மை காட் “ எனக் கத்தினாள் ,பயபந்து உடம்புக்குள் ஓட ,குழம்பிபோனவளாய் ,ஸ்டியரிங்கை சரக்கென வளைத்து ,பிரேக்கு பதிலாக ஆக்சிலேட்டரை அழுத்தவும், உச்சபட்ச வேகத்தில் அங்குச் சாலையோரம் நின்று இருந்த லாரியின் பின்புறத்தில் “ டமார்ர்ர் “ என்று மோதி நின்றது … 

அருகில் இருந்தவர்கள் ஒருகணம் என்ன நடந்தது என்று புரியாமல் ஸ்தம்பித்துப் போனார்கள், சூழ்நிலை புரியவே சிலநிமிடங்கள் பிடித்தது .. பதறியடித்துக் காரை நோக்கி ஓடினார்கள் .. 

கசக்கி போட்ட காகிதம் போலக் காரின் ஒரு பகுதி உருக்குலைந்து போயிருந்தது, சிற்பிகா ஸ்டியரிங்கின் மீது கவிழ்ந்து கிடந்தாள் ….சில நல்ல உள்ளங்கள் அவளைக் காப்பற்றி மருத்துவமனையில் சேர்த்து . அவளது போனில் எமர்ஜென்சி என்று இருந்த சித்தார்த்துக்குத் தகவல் கொடுக்க, அவன் தில்லைநாயகிக்கு அழைத்துச் சொல்லிவிட்டு அவனும் கிளம்பி விமான நிலையம் வர அங்குப் பனிமூட்டம் காரணமாக விமானச் சேவை ரத்து செய்யப்பட்டு இருக்க , ரயில் முலம் சென்னைக்கு கிளம்பினான் …. அவன் உயிரில் உறைந்தவள் அவனைப் பிரிந்த சேதி அறியாமலே …. 

“உன்னால் கண்டு கொள்ளப்படாத நலன் விசரிக்கபடாத 
பொழுதுகளில் தான் 
உணர்கிறேன் …. 
நானும் ஓர் அனாதை என்பதை ….!!!. என்று தனக்குள் புலம்பிய படியே மருத்துவமனைக்கு வந்து சேர்ந்தான் சித்தார்த் , சிற்பிகா நலமாகக் கண்முழித்து வேறு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டாதாகவும் சொல்லவே அங்குச் சென்று சிற்பிகாவை பார்க்க சென்றால் ,நாயகியின் அனுமதி இல்லாமல் யாரும் பார்க்க முடியாது என்று மறுத்து விட்டனர் ,,, 
நாயகியின் வரவுக்காகக் காத்திருந்த ஒவ்வொரு நொடியும் அவனுக்குப் பல யுகங்களாகக் கடந்து கொண்டிருக்க …அப்பொழுது நாயகி அங்கு வந்தார் ,அனாலும் இவனைச் சட்டை செய்யாமல் கடந்து போகவே …” அத்தை “ என்று சித்தார்த் அழைக்கவே …. 
சுற்றுபுறத்தை சுற்றி பார்த்து விட்டு ,” யாருக்கு யார் அத்தை ..? “ என்று அதிகாரமாகக் கேட்க … 
இதைக் கேட்ட சித்து உள்ளுக்குள் ஏதோ உடைந்து போனது போல் உணர்ந்தாலும் , சிற்பிகாவை முதலில் பார்க்க வேண்டும் என்ற துடிப்புடன், “ நான் சிற்பிகாவை பார்க்கணும் ..” என்றான் .. 

“ என் பொண்ணை யாரும் பார்க்க அனுமதிக்க முடியாது “ என்றார் … 

“ என் பொண்டாட்டியை பார்க்க யார்கிட்டவும் அனுமதி வாங்க தேவையில்லை ..” என்று அழுத்தமாகக் கூறவும்… 
“காதலிச்சுட்ட பொண்டாட்டி ஆகிட முடியாது ,கல்யாணம் பண்ணிகிட்டதான் பொண்டாட்டி …” என்று நக்கலாகச் சொல்லவும் … 

“ எங்க ரெண்டுபேருக்கும் திருச்சியில் ரெஜிஸ்டர் மேரேஜ் முடிஞ்சுடுச்சு, சிற்பி சென்னை வரதுக்கு முன்னாலே …” என்று உறுதியான குரலில் நேர் பார்வையுடன் .. 
ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்தாலும் பிறகு சுதாரித்து ,” என் பொண்ணு உன்னைப் பார்க்க விருப்பபடலை,சோ நீ போகலாம் ,இல்லை செக்யுரிட்டி கிட்ட சொல்லி வெளிய தள்ள சொல்லவா ..?.” என்றார் அதட்டலாக 

“ அவளே சொல்லட்டும் என்னைப் பார்க்க விருப்பமில்லைன்னு , நீங்க என்னா சொல்லுறது நானே போயுடுறேன் ..” என்றான் முடிவாக … 
“ சரி வா “ என்று தோள்களைக் குலுக்கி திரும்பி நடக்கவே ,அவனும் பின்தொடர்ந்தான் .. 
இருவரும் கதவை திறந்து உள்ளே நுழைவதை படுக்கையில் அமர்ந்து பார்த்த சிற்பிகா சித்தார்த்தை பார்த்த உடனே தலையைத் திருப்பிக்கொண்டாள். 
நாயகியோ அவளின் அருகில் சென்று ,அவளின் தலையை வருடி ” சிற்பி சித்து உன்னைப் பார்க்கணும்ன்னு வந்து இருக்கார் ,பாரும்மா ..” என்றார் .. 

தலையைத் திருப்பாமல் “ எனக்கு யாரையும் பார்க்க பிடிக்கலை ,போ சொல்லுங்கள் ..” என்றாள் .. 

“ என்னடா இப்படிச் சொல்லுற உனக்கும் அவருக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு ,என் பொண்டாட்டியை பார்க்குறேன்னு சொல்லுறவர்கிட்ட நான் எப்படிம்மா..போகச் சொல்ல முடியும் …?” 
“ ஒரு பேப்பர்ல கையெழுத்து போட்டுட்டா நான் அவர் பொண்டாட்டி ஆகிட முடியுமா ..? என்று கேலியாக அவன் முகம் பார்க்காமல் திரும்பியவாறே சொல்ல … 
“ கண்டிப்பா அந்தப் பேப்பர் உறுதிபடுத்த முடியாதுதான் ,நானும் நீயும் கொண்ட அன்பையும் ,பாசத்தையும் ..எது சொல்லுறத இருந்தாலும் என்னைப் பார்த்து பேசு ..” என்று அவள் புறம் நெருங்க … 
“ எனக்கு யாரையும் பார்க்கவோ,பேசவோ பிடிக்கலை ,வெளியில் போகலாம் ..” என்றாள் உறுதியாக .. 

“ அச்சோ மாப்பிள்ளை ,அவ அடிபட்ட பயத்திலையும்,மருந்து வேகத்திலும் ஏதோ உளறுறா …நீங்க வெளியில் இருங்க ..பிறகு பேசிக்கலாம் ..” என்று தேன் தடவிய குரலில் சொல்ல … 

சிற்பிகா ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாள்,நாயகியின் உண்மை முகம் ஏது என்று புரியாமல் குழப்பத்துடனே அறையை விட்டு வெளியே வந்து இருக்கையில் குழப்பத்துடன் தலையை குனிந்து  அமர்ந்து இருந்தவனின் அருகில் வந்து ….

“ இன்னும் போகலையா நீ , மந்திரி பொண்ணுன்னு மடக்கி போட்ட பல சொத்துகளுக்கு அதிபதி ஆகலாம்ன்னு நினைப்பு இருந்தால் அதை அடியோடு அழிச்சுடு, அவ கோடீஸ்வரி ,உன்னைப் போல மாசம் சம்பளம் வாங்குற பிச்சைகாரனை எப்படி ஏத்துக்குவா ..? அப்படியே அவ ஏத்துகிட்டாலும் என்னால் ஒத்துக்க முடியாது …வந்துட்டான் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு கருமாதி ஆகிடுச்சுன்னு அனாதை பய …’ என்று இளிவான குரலில் பேசவும் … 
“ வாயை மூடுங்க , இத்தனை நேரம் , நான் உங்களுக்குப் பெரியவங்கன்னு மரியாதை கொடுத்தேன் ,என்னை அனாதை,வெறும்பயல் அப்படின்னு சொல்லுற உரிமை உங்களுக்குக் கிடையாது …உங்க புத்தி உங்க பொண்ணுக்கும் இருக்கும்ன்னு நினைச்சுடுவேன் .அவளைப் பிரிஞ்சுடுவேன்னு மட்டும் நினைக்காதிங்க ..என் சிற்பியை பத்தி எனக்குத் தெரியும் இப்போ அவ பேசினது கூட ,எனக்கு நல்லது பண்ண தான் பேசிருப்பா …அவளை எப்படி வர வைக்கணும்ன்னு எனக்குத் தெரியும் ..” என்றவனை மேலும் கீழுமாகப் பார்த்த நாயகி …. 

“ என்னா வெளியில் போய் எனக்கும் அவளுக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சுன்னு அந்தப் பேப்பர் காமிக்கப் போறியா …?முகத்தைச் சுழிக்க … 
“ கண்டிப்பா அப்படி ஒரு இழிவான காரியத்தை நான் பண்ண மாட்டேன் , என் காதலை புரிஞ்சு என் காமாட்சி வருவா …அது வரை நான் காத்துருப்பேன் ..அது அவளுக்கும் புரியும் …” தன்னை நிருபித்துக் காட்ட வேண்டும் என்ற வேகம் ,தில்லைநாயகி வீசிய வார்த்தைகள் அவனுக்குள் ஏற்படுத்த ..எந்த பதிலுமே சொல்லாமல் அவ் விடத்தை விட்டு நகர்ந்து சென்றான் …. 

நாம் அடைகின்ற அவமானம் கூடச் சில நேரங்களில் சில முடிவுகளை எடுக்கத் தூண்டும் , யாருக்குமே தன்மானம் என்பது மிகவும் உன்னதமான விஷயம் …! அந்தத் தன்மானத்தைச் சீண்டுகிற சம்பவம் நடக்கும்போது ஆத்திரம் வரும் ,அதையெல்லாம் விடத் தனது நிலையை உயர்த்திக்காட்ட வேண்டும் என்ற வேகமும் வரும் …. 
”வலக்கரம் பிடித்து வளம் வர நினைத்தேன் …. 
உறவெனும் கவிதை உயிரினில் வரைந்தேன் 
இதுவா உந்தன் நியாயங்கள் ..? 
எனக்கேன் இந்தக் காயங்கள் …? 

காரில் அடிபட்டு ,மருத்துவமனையில் சேர்ந்து , அதில் தன் இடது காலில் முழங்காலுக்கு கிழே சிதைந்து எடுத்துவிட , செயற்கை கால் பொருத்தப்பட்டு ஓரளவுக்கு நடமாடும் நிலையில் வீட்டிற்கு செல்லலாம் என்று மருத்துவர் அறிவுறுத்த , அவளை கூட்டி செல்ல அங்கு வரவே , “ சிற்பிமா … நான் எனக்கு கல்யாணமே ஆகலைன்னு சொல்லியிருக்கேன் … உறவுகார பொண்ணுன்னு தான் தெரியும் ..மத்தவங்க முன்னால் அம்மான்னு சொல்லிடாத ..” என்று தலையில் கையை வைக்க அதை தட்டி விட்டு …
“ ஓ நீங்க எனக்கு அம்மாவா , யாருங்க சொன்னது , பெத்துட்ட அம்மாவாகிட முடியுமா ..?..நீங்க என் பொண்ணுன்னு வெளியில் சொல்லிடாதிங்க ..எனக்கு அதை விட வேற அவமானம் கிடையாது … இவ்ளோ நாள வராத பாசம் இப்போ பொத்துகிட்டு வருதா ..? நான் உங்களை அம்மான்னு இதுவரை சொன்னதே இல்லையே, இனிமேலும் சொல்ல போறது கிடையாது ..‘ என்று கோவத்தில் வார்த்தைகளை வீச ….
“ என்ன சிற்பிமா ,இப்படி பேசுற, உங்க அப்பா என்னை பத்தி தப்பா ஏதும் சொல்லியிருக்காரு , அதான் இப்படி பேசுற …”
“அவரை பத்தி பேசுறதுக்கு உங்களுக்கு எந்த தகுதியும் இல்லை ,அவர் உங்களை பத்தி ஏதுமே தப்பா பேசினதே கிடையாது, பொதுவா குழந்தைகளுக்கு தாய் தான் முக்கியம்ன்னு சொல்லுவாங்க, குறிப்பா பெண் பிள்ளைகளுக்கு தாய் கத்துக்குடுக்க கூடிய பல விசயங்கள் செய்ய வேண்டியது இருக்கு , இதில் நீங்க ஏதாவது எனக்கு செஞ்சு இருக்கீங்களா .. “ என்று தனது ஏக்கங்களை அக்கினி குழம்புகளாய் பேச்சின் முலம் வீசினாள் .
“ முடிவா என்ன சொல்லவர ..” என்று கோவத்தில் நாயகி கேட்க …
“உங்ககூட வரமுடியாது ,நான் என் வழிய பார்த்து போறேன் ..” என்று தீர்க்கமாக சொல்ல ..
“ சும்மா போறேன் போறேன்னு சொன்ன எப்படி ..எங்க அம்மா பாக்கியம் உனக்கு கொடுத்த பத்திரம் அதை கொடுத்துட்டு போ.. “
“ சை நீங்க எல்லாம் ஒரு பொண்ணா… அதை வாங்க தான் இத்தனை நடிப்பா .. கேட்டுயிருந்தால் நானே கொடுத்து இருப்பேனே ..”
“ அதோட வேல்யு தெரியுமா உனக்கு , பல கோடி அது ,அந்த போலீஸ்காரனை நம்பி போகபோறியா ..?, அவன் நீ பேசின பேச்சுக்கு திரும்பி கூட பார்க்க மாட்டான் …” என்று முகத்தை சுழித்து கேட்க …
“ யார் சொன்ன என் இமயன் அப்படி கிடையாது , இப்போ இதே நிலைமையில் போனாலும் என்னை ஏத்துகுற மனசு இருக்கு, ஆனா நான் போகமாட்டேன் ,அப்புறம் பல கோடின்னு சொன்னிங்களே அது எனக்கு வேண்டாம், எங்க அப்பா எனக்கு தேவையான அளவு பணமும்,நல்ல கல்வியும் கொடுத்துட்டு போய் இருக்கார் ..”
“உங்க அப்பனை போலவே பொழைக்கதெரியாமல் இருக்கியே .., சரி எப்போ பத்திரம் கிடைக்கும் ..”
“ பரவாயில்லை பொழைக்க தெரியாமலே இருந்துட்டு போறேன்..இன்னும் ரெண்டு நாளில் உங்களை தேடி அந்த பத்திரம் வரும் ,,கவலை படாதிங்க நான் ஏமாத்த மாட்டேன் ..” என்று விடை பெற்று சென்னையில் இருக்கும் அவர்களது வீட்டிற்க்கு வந்து அந்த பத்திரத்தை எடுத்து படிக்க தொடங்கினாள்..
அதில் கொல்லிமலைஅடிவாரத்தில் பாக்கியம் பெயரில் இருந்த இடம் இவளின் பெயருக்கு மாற்றப்பட்டு இருந்தது,ஆனால் இதை உபயோக படுத்தவோ அல்லது விற்க்கவோ வேண்டுமெனில் அவளது திருமணத்திற்கு பிறகே செய்யமுடியும் என்று இருப்பதை படித்து தெரிந்து கொண்டாள் ..
நாயகியிடம் பத்திரத்தை கொடுத்தால் ஏதாவது முடிவு செய்து தன்னை ஏதோ ஒரு சிக்கலில் சிக்க வைத்து விடுவார் என்று எண்ணி,இரவோடு இரவாக யாருக்குமே தெரிவிக்காமல் கேரளாவில் உள்ள தன் தோழியின் ஊருக்கு சென்று விட்டாள் ..
அங்கே கல்லூரியில் சேர்ந்து முதுகலை கடைசி வருட படிப்பையும் முடித்துமேலும் ஒரு வருடம் வேலை செய்துவிட்டு, பத்திரத்தை பாக்கியத்திடமே ஒப்படைத்து விட்டு அவர்களை பார்த்து வரலாம் என்று கொல்லிமலைக்கு திரும்பியவளை ,அவளது பாட்டியும் கதிரேசனும் வற்புறுத்தவே அவர்களோடு இருக்காமல் திருச்சி கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக பணியில் சேர்ந்தாள் …
எப்படியோ சிற்பிகா இங்கு இருப்பதை தெரிந்து கொண்ட நாயகி அவளை அந்த இடத்தை தனக்கு கொடுக்க வேண்டும் என அவளை தொந்தரவு தர ஆரம்பிக்க, அந்த இடத்தை நாயகியிடம் ஒப்படைக்க ஒத்துக்கொண்டு, அதற்கு ஈடாக தான் ஆரம்பிக்க நினைக்கும் ஆதரவற்றோர் இல்லத்துக்கு வேற இடம் தரவேண்டும்னு , ஒப்புக்கொண்டு நாயகியின் திருச்சி வந்து இருப்பதாகவும் தன்னை வந்து பார்க்க சொல்லவே அவர் தங்கியிருந்த விடுதிக்கு சென்றாள் ….,
அங்கே சென்று வரவேற்பறையில் காத்து இருக்கும்பொழுது …நாயகியிடம் ….” “இது எப்படி நாயகி சாத்தியாப்படுமா ..?” என்ற குரல் கேட்டது
“ எல்லாம் சரியாவரும் சீனா டாக்டர் , மனிதனுக்கு கண்ணில் உள்ள கார்னியா பாதிக்க பட்ட பார்வை போய்டும் ,அதுக்கு பதிலா மனித கார்னியாவுக்கு பல விலங்குகளை பரிசிலித்தோம், ஆடு, நாய் ,பன்றி பசுவெல்லாம் முயன்றோம் ,இதில் பன்றியோட கார்னியா தான் மனிதனுக்கு பொருந்துதுன்னு சொல்லியிருக்கார்,இந்த ஆராய்ச்சியை அவங்க பத்து வருஷமா செய்து இருக்காங்க,” “ சீனாகாரங்க அதை இங்கவும் பரிசோதனை பண்ணி பார்க்கணும்ன்னு விருப்பபடுறாங்க , அவங்களுக்கு தேவையான டாக்டர் , பரிசோதனைக்கு ஆட்கள் இதுல்லாம் நாம செய்துகொடுத்தால் பல ஆயிரம் கோடி நமக்கு கிடைக்கும் …” என்று கண்கள் மின்ன ஆசை வார்த்தைகளை சொல்லிகொண்டிருந்தார்…
“ அது எல்லாம் சரிதான் நாயகி, ஆளுங்க எப்படி ஒத்துக்குவாங்க .. இங்க இதை பண்ணின ஏதாவது பிரச்சனை வந்துடாத ..?”.”
“ இங்க பாருங்க ,யாரும் ஒத்துக்க மாட்டாங்க, என்னோட அனாதை இல்லத்துல இருந்து பத்து பேரை எடுத்துக்கோங்க, யாராவது கேட்ட அவங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் ஹாஸ்பிடல் இருக்காங்கன்னு சொல்லிடலாம் ..,இவங்களை தனியா எங்காவது வைச்சு பார்த்துக்கலாம் “
“ இல்லை வயசுப்பையன் தான் வேணும்னாலும் சொல்லு காலேஜ்ல இருந்துகூட யாரையாவது தூக்கிடலாம் ….” என்று விடை பெற்று சோழவந்தான் வெளியேறினார்
“ இவர் எப்படி இங்க இவரும் இந்த விசயத்துக்கு கூட்டா..” என்று யோசித்தாள், ஏனேனில் அவள் வேலை செய்யும் கல்லூரியின் சேர்மன் தான் சோழவந்தான், குழப்பத்திலும்,அந்த ஆராய்ச்சியில் நடந்து கொண்டிருக்கும் அவலங்கள் பற்றிய சிந்தனையிலேயே பத்திரத்தை ஒப்படைக்காமல் விடுதிக்கு திரும்பினாள் …

மேலும் சொல்லமுயன்றபொழுது, சித்தார்த்தின் அலைபேசி ஒலிக்க, அதன் அழைப்பை ஏற்று காதில் வைக்க , “ ஹலோ… ACP சித்தார்த் சாரா …?…
“ யெஸ் நான் தான் சொல்லுங்க ..”
“நான் டாக்டர் சௌந்தர் பேசுறேன் …இமயவரம்பன் கொலை கேஸ் விஷயமா கொஞ்சம் உங்களிடம் தனிய பேசணும் ..போனில் வேண்டாம் நேரில் மீட் பண்ணனும் …”
‘ஓகே சார் , கண்டிப்பா பார்க்கலாம் ,நானே உங்களை பார்க்க வரேன்.. உங்களுக்கு எந்த இடம் வசதியோ அதையே சொல்லுங்க..நான் வந்துடுறேன் ..
“ ஓகே சார் , எனக்கு இப்போ டுயூட்டி இருக்கு , ஈவினிங் ஆறுமணிக்கு தென்னூர் சுயம்பு விலாஸ் ஹோட்டல் வந்துடுங்க …நானும் வந்துடுறேன் …”
“ஓகே சௌந்தர் …சுயூர் ஐ வில் கம் சிக்ஸ் ஓ கிளாக் ..” என்று சொல்லி துண்டித்தாலும் எதற்கு பேசனும் என்று சொல்கிறார் என்றே யோசனையில் அழ்ந்தவனை ,கதிர் தோளில் தட்டி ,” என்ன சித்து போனில் யார் …?…
“ டாக்டர் சௌந்தர் ஏதோ பேசணும் சொன்னார் ..” நாளைக்கு மீட் பண்ணுறேன்னு சொல்லியிருக்கேன் …பிறகு நம்ம செந்தில் தான் சிற்பிகா தரப்பு வக்கீலா ஆஜராக சொல்லியிருக்கேன் ..ஓகே தானே ”
“சரி சித்து ….ஏம்மா ,சிற்பி உனக்கும் இமயவரம்பனுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுன்னு ஊரே சொல்லுதே …ஏன்மா ..இது யார் கிளப்பிவிட்ட புரளி ..” என்று சிற்பிகாவிடம் சந்தேகமாய் கேட்க ….
“ அண்ணா ,நான் எனக்கும் இமயாக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு ன்னு தான் சொன்னேன் ,இவர் பேர் சித்தார்த் இமயவரம்பன் தானே ,அதான் நான் என் கணவர் இமயவரம்பன் சொன்னேன் …” அந்த பிராடு பேர் இமயவரம்பன் உடனே எல்லாம் சேர்த்து கிளப்பிவிட்டுடாங்க …”
“ஹும்ம் ..நல்லா சொல்லுருறாங்கைய்யா டிடைலு …” என்று வடிவேலு பாணியில் சொல்ல முவரும் சேர்ந்து புன்னகைத்தனர் ….
இவர்களின் புன்னைகை நிலைக்குமா ….??…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *