Categories
Sudha Ravi வட்டத்துக்குள் சதுரம்

வட்டத்துக்குள் சதுரம் – அத்தியாயம் – 1

Free Download WordPress Themes and plugins.

அத்தியாயம்- 1

வெண்தாமரைக்கு அன்றி நின்பதம்

தாங்க என் வெள்ளை உள்ளத்

தண்தாமரைக்குத் தகாது கொலோ?

சகம் ஏழும் அளித்து

உண்டான் உறங்க, ஒழித்தான் பித்தாக

உண்டாக்கும் வண்ணம்

கண்டான் சுவைகொன் கரும்பே!

சகல கலாவல்லியே!

கண்களை மூடி தன்னை மறந்து இறைவனிடம் தன் பிரார்த்தனையை வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் மலர்.

பூஜையைறையை கடந்து சென்றவனின் விழிகள் ஒரு நிமிடம் தயங்கி பின் வேகமாக அங்கிருந்து நகர்ந்தது.

அகரத்தூர் கும்பகோணம் அருகில் இருக்கும் மிகச் சிறிய கிராமம். தென்னகத்தின் பெருமையை போற்றும் வண்ணம் இயற்க்கை எழிலுடன் கூடிய அழகானதொரு கிராமம்.

அகரத்தூரின் முக்கிய பிரமுகர் கோவிந்தசாமி. பரம்பரை பரம்பரையாக நிலச்சுவாந்தார்களாக வாழ்கின்ற குடும்பம். விவசாயத்தை முக்கிய தொழிலாக கொண்டு பல குடும்பங்களின் ஜீவனத்திற்கு வழிவகை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மூன்று கட்டுகள் கொண்ட அரண்மனை போன்ற வீட்டின் வாயிலில் பந்தலிடப்பட்டு மர நாற்காலிகளும், பெஞ்சுகளும் போடப்பட்டிருக்கும். ஊர் விவகாரங்கள் முழுவதும் அங்கு தான் அலசப்படும்.

கோவிந்தசாமியிடம் கலந்தாலோசிக்காமல் எந்த முடிவுகளும் எடுக்கப்பட மாட்டாது. அவ்வூர் மக்கள் அவர் மீது மிகுந்த மரியாதை வைத்திருந்தனர். மிகவும் தன்மையான மனிதர். எவர் மீது பகையோ, வெறுப்போ காட்டாமல் அனைவரையும் அரவணைத்து செல்பவர்.

அவரது குடும்பத்தினர் மனைவி பிரபாவதி, மூத்த பிள்ளை விஜயன், இரெண்டாவது பெண் பவானி. இவர்களுடன் கோவிந்தசாமியின் தாயார் அங்கம்மாளும், பிரபாவதியின் அண்ணன் மகள் மலர்.

மலரின் தாய், தந்தை ஒரு விபத்தில் இறந்து போன பின் ஆதரவின்றி தவித்தவளை தன்னுடன் அழைத்து வந்தார் பிரபாவதி. அங்கம்மாளுக்கு அது பிடிக்காமல் போனது. அதனால் மலரை காணும் போதெல்லாம் கரித்து கொட்டுவார். அதிலும் அவள் வளர வளர அவள் மீதான துவேஷம் கூடிக் கொண்டே போனது.

அதற்கு காரணம் அவளின் அழகும், அமைதியும். கோவிந்தசாமியின் சகோதரி சாவித்திரியை நீடாமங்கலத்தில்  கட்டி கொடுத்திருந்தார்கள். சாவித்திரி, கந்தசாமி தம்பதிக்கு கார்த்திகா என்றொரு மகள் உண்டு. கோவிந்தசாமியின் அளவிற்கு வசதி இல்லை என்றாலும் கந்தசாமியும் நிலச்சுவான்தார் தான்.

தங்களின் ஒரே மகளை மிகவும் செல்லமாக வளர்த்து வருகின்றார்கள் கந்தசாமி தம்பதிகள். சாவித்திரி அடிக்கடி அண்ணன் வீட்டிற்கு சென்று தனது உரிமையை நிலைநாட்டி வருவார். மலர், பவானி, கார்த்திகா மூவரிடையே அழகானதொரு நட்பு மலர்ந்திருந்தது.

“விஜயா! இங்க  வா”

வெள்ளை வேட்டியும் வெள்ளை சட்டையில் கம்பீரமாக நடந்து வந்து தந்தையின் முன் நின்ற விஜயன் “சொல்லுங்க ஐயா” என்றான்.

“இந்தப்பய சொல்றதை கேட்டியா? சாத்தங்குடி முனியன் கிட்ட இவன் பொண்ணு கல்யாணத்துக்கு ஆயிரம் ரூபா வாங்கி இருக்கான் போன வருஷம். வட்டியை ஒழுங்கா கட்டிக்கிட்டு தான் இருந்தானாம். ஒரு ரெண்டு மாசமா வட்டி கட்ட முடியலையாம். அதுக்கு நேத்து இவன் வீட்டு முன்னாடி வந்து கலாட்டா பண்ணிட்டு போயிருக்கான்”.

 “ ஏன் எலியா ரெண்டு மாசமா வட்டி கட்டல?” என்றான் அழுத்தமான குரலில்.

இருகைகளையும் மடித்து கட்டிக் கொண்டு பவ்யமாக  விஜயனை நிமிர்ந்து பார்க்காது “அது வந்துங்கையா…கையில தோது படல” என்றான் தயங்கியபடி.

“வழக்கமா உனக்கு கொடுக்கிற சம்பளத்தை கொடுத்துகிட்டு தானே இருக்கோம். அப்புறம் ஏன் பணத்தை கட்டல? என்றான் சற்றே கடினமான குரலில்.

உள்ளே போன குரலில் “கொஞ்சம் செலவாச்சுங்கையா” என்றான்.

“எதுக்கு அந்த ஆட்டக்காரி சரோஜாவுக்கு தானே செலவு பண்ணின?” என்றான் கத்தி போன்ற குரலில்.

அதை கேட்டதுமே படாரென்று கோவிந்தசாமி காலில் விழுந்தவன் “ஐயா! என்னை மன்னிச்சுடுங்க. என் பொண்டாட்டி, பிள்ளை எல்லாம் பயந்து சாவுதுங்க. காப்பாத்துங்கையா” என்று கதற ஆரம்பித்தான்.

மகனை திரும்பி பார்த்த கோவிந்தசாமி எதுவும் பேசாமல் அங்கிருந்து எழுந்து உள்ளே சென்றார்.

தந்தை உள்ளே சென்றதும் “ஆட்டக்காரிக்கு செலவு பண்ணும் போது பொண்டாட்டி பிள்ளை ஞாபகம் வரலையாடா உனக்கு” என்றான் கோபமாக.

அவனோ பாய்ந்து விஜயனின் கால்களை இறுக பற்றிக் கொண்டு “ஐயா! சின்னையா! தெரியாம பண்ணிட்டேன் காப்பாத்துங்கையா” என்று அழ ஆரம்பித்தான்.

“எலியா! முதல்ல காலை விடு! எழுந்திரு! முனியன் கிட்ட நான் பேசிக்கிறேன். ஆனா, நம்ம பண்ணையில இனி உனக்கு வேலையில்ல” என்று கடித்து துப்பினான்.

அதைக் கேட்டதும் மீண்டும் “ஐயா! என்னய்யா இப்படி சொல்லிட்டீங்க” என்று அழ ஆரம்பித்தான்.

அவனை முறைத்து “முதல்ல அழுகையை நிறுத்து” என்று அதட்டி “உன் வீட்டம்மாவுக்கு தான் வேலை. அவங்க கையால வாங்கி சாப்பிட்டா தான் உனக்கெல்லாம் அறிவு வரும்” என்று கூறி விட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்.

எலியனோ “என்னை மன்னிச்சிடுங்கையா! எனக்கே வேலை கொடுங்க” என்று கெஞ்ச ஆரம்பித்தான்.

அவனை ஒரு பொருட்டாக கொள்ளாமல் வீட்டினுள் நுழைந்தான்.

முதல்கட்டை தாண்டி உள்ளே நுழைந்தவனுக்கு தேக்கு மர உத்திரத்தில் சங்கிலி பூட்டிய ஊஞ்சலில் ராணி போன்று அமர்ந்திருந்த பாட்டியை கண்டு சிரிப்புடன் சென்றமர்ந்தான்.

“வாய்யா! காலமே பிராது கொடுக்க வந்துட்டானுங்களா எடுபட்டவனுங்க”.

“ஆமாம் பாட்டி…நீங்க சாப்பிடலையா?”

“க்கும்…வீட்டுல மூணு பொண்டுக இருக்குன்னு பேரு ஒருத்தியும் அடுப்பங்கரையை விட்டு எட்டி பார்க்கல” என்று தோளில் இடித்துக் கொண்டார்.

அதைக் கண்டு மென்னகையுடன் எழுந்து கொண்டவன் “நான் சாப்பிட போறேன் நீங்களும் வாங்க” என்றழைத்தான்.

“நல்லாருக்குய்யா நீ சொல்றது. வீட்டு ஆண்பிள்ளைகள் சாப்பிடாம பொம்பளைங்க சாப்பிடுறதா?” என்று கேட்டு முகவாயில் கையை வைத்துக் கொண்டார்.

சிரிப்புடனே “என்னோட தானே சாப்பிட கூப்பிட்டேன். அதுவும் உங்க வயசுக்கு நீங்க ஏன் மெதுவா சாப்பிடனும்?”

லேசாக முறைத்து “எந்த வயசானாலும் பொம்பளை ஆம்பளைக்கு முன்னாடி சாப்பிட கூடாது”.

“அடடா பாட்டி! எந்த காலத்தில் இருக்கீங்க? ஆண், பெண் ரெண்டு பேருமே சமம் தான். உங்களுக்கு மட்டும் பசிக்காதா என்ன? விடுங்க! என்னோட வந்து சாப்பிடுங்க”.

“நீ சாப்பிடு! எங்களால இதெல்லாம் மாத்திக்க முடியாது” என்று கறாராக சொல்லிவிட்டு தனதறையை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தார்.

‘ம்ம்ம்..இவங்களை எல்லாம் மாத்த முடியாது’ என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டே சமையலறையை நோக்கி சென்றவனின் பார்வை அங்கு வாயிலில் நின்றவளைக் கண்டதும் மலர்ந்தது.

அதுவரை அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், அவனது பார்வை தன் மீது படிந்ததும் கண்களை தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

அவளது அந்த செயலைக் கண்டு அவனிதழ் புன்முறுவல் பூத்தது. அவளைக் கண்டதும் வேகம் மட்டுப்பட, சமையலறை சீக்கிரம் வந்துவிட போகிறதே என்ற எண்ணத்துடன் மெல்ல நடந்தான். தலையை குனிந்திருந்தாலும் தன்னருகே வந்து  கொண்டிருக்கும் விஜயனை எண்ணி அவள் இதயம் தாளம் போட ஆரம்பித்திருந்தது.

அந்நேரம் ரேடியோவில் பாடல் ஒலிக்க அவர்களின் மோன நிலையை அது கலைத்தது.

நம்தன நம்தன நம்தனனம்

தாளம் வரும் புது ராகம் வரும்

பல பாவம் வரும்

அதில்  சந்தன மல்லிகை வாசம் வரும்

என்று ரேடியோவுடன் பாடிக் கொண்டே சடையை கையில் பிடித்து சுத்திக் கொண்டே அங்கு வந்து நின்றாள் பவானி விஜயனின் தங்கை.

அவளைக் கண்டதும் அவசரமாக அடுப்பங்கரைக்குள் நுழைந்து கொண்டாள் மலர். தான் வந்ததையும் மறந்து நின்ற அண்ணனை கண்டு தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டவள் லேசாக தொண்டையை கனைத்து “அண்ணா! தவம் பண்றியா?” என்றாள் கிண்டலாக.

தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு “உனக்கு வாய் அதிகமாகிட்டே போகுது” என்று முறைத்து விட்டு சமையலறைக்குள் நுழைந்தான்.

“குடித்தனம் நடத்துற வீட்டுல கொட்டாயில போடுற மாதிரி ரெக்கார்டை போடாதீங்கன்னு சொன்னா கேக்குறாளா இந்த பிள்ளை. அடியே! அந்த கருமத்தை அணைச்சு தொலை” என்று கோபமாக சத்தம் போட்டார்அங்கம்மாள்.

“இதுக்கு இதே வேலையா போச்சு…நிம்மதியா ஒரு பாட்டை கூட கேட்க விட மாட்டேங்குது” என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே கால்களை டங்கு டங்கென்று வைத்து நடந்து சென்றாள்.

மகளை முறைத்த பிரபாவதி “மெதுவா நட பவானி! பெண்ணா பூ போல நடக்கணும்” என்று அதட்டினார்.

பந்தி பாயில் அமர்ந்து இலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த இட்லியை எடுத்து வாயில் போட்டவன் “விடுங்கம்மா! சின்ன பெண்ணை எப்போதும் பாட்டி ஏதாவது சொல்லிட்டே இருக்காங்க. அவ இஷ்டத்துக்கு இருக்கட்டும்” என்றான்.

“நீ கொடுக்கிற இடம் தான்யா இவ இந்த ஆட்டம் ஆடுறா. நாளை இவ போற வீட்டுல நம்ம வளர்ப்பை பத்தி ஒரு வார்த்தை குறையா வந்துட கூடாது” என்று கூறிக் கொண்டே அவன் இலையில் பதார்த்தங்களை வைக்க ஆரம்பித்தார்.

அன்னையும், தமையனும் பேசியவற்றை பற்றி சிறிதும் கவலை கொள்ளாமல் மலரின் அருகில் சென்று மெல்லிய குரலில் “மலரு முத்தையா தோட்டத்துல மாங்கா காய்ச்சு தொங்குதாம். இன்னைக்கு போகலாமா?”

கண்கள் மலர தலையசைத்தாள். அதைக் கண்டு நச்சென்று மண்டையில் ஒரு கொட்டு கொட்டி “வாயை தொறந்து பதில் சொல்லாத ஊமைச்சி” என்று செல்லமாக கடிந்து கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.

மகள் செல்வதை பார்த்த பிரபவாதி “அடியே! நில்லு! அரிசி உளுந்து ஊற போட்டிருக்கேன். வந்து ஆட்டி வை” என்றார் சத்தமாக.

“வசந்தாவ ஆட்ட சொல்லும்மா” என்று சொல்லிவிட்டு அவசரமாக அங்கிருந்து ஓடினாள்.

தாடையில் கையை வைத்துக் கொண்டு செல்பவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர் ‘இவளை நினைச்சாலே எனக்கு உள்ளுக்குள்ள பயமா இருக்கு தம்பி. புகுந்த வீட்டுல எப்படி தான் குப்பை கொட்ட போறாளோ. காலையிலருந்து இங்க எட்டி கூட பார்க்கல. மலரு தான் என் கூடவே நிற்குது” என்று புலம்ப ஆரம்பித்தார்.

இலையை மடித்து விட்டு எழுந்து கொண்டவன் “கவலைப்படாதீங்கம்மா தங்கச்சி நல்ல பேர் வாங்கிடும்” என்று கூறி அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

மௌனமாக நடப்பவைகளை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டே வேலை செய்து கொண்டிருந்த மலருக்கு ஏக்கமாக இருந்தது. அத்தையும், மாமாவும் நன்றாக பார்த்துக் கொண்டாலும் இது தனது வீடில்லை என்பதை பாட்டி அவளை ஒதுக்கி வைப்பதில் நினைவுக்கு கொண்டு வருவார். அவருக்கு அவள் எது செய்தாலும் குற்றம். அதிலும் விஜயன் வீட்டிலிருக்கும் போது அவன் முன்னே சென்று விட்டால் அன்று முழுவதும் திட்டி தீர்த்து விடுவார்.

பல்வேறு யோசனைகளுடன் அவன் சாப்பிட்ட எச்சில் இலையை எடுத்துக் கொண்டு தோட்டத்திற்கு செல்லும் நேரம் உள்ளே நுழைந்த அங்கம்மாள் “பேரன் சாப்பிட்டப்ப இவ இங்கே இருந்தாளா?” என்றார் கோபமாக.

சற்றே பயத்துடன் “இல்லத்தை…இப்போ தான் இலையை எடுக்க வர சொன்னேன்” என்றார்.

அதற்கு பதிலேதும் சொல்லாது “ம்ம்ம்..” என்று விட்டு சென்றமர்ந்தார்.

அப்போது அன்னையின் முன்பு வந்து நின்ற கோவிந்தசாமி “எதுக்கும்மா என்னை வர சொன்ன?” என்றார்.

உணவை எடுத்து வாயில் வைத்து கொண்டு “இந்த மலருக்கு ஒரு மாப்பிள்ளை பார்க்க சொன்னேன். எத்தனை நாளைக்கு அடுத்த வீட்டு பிள்ளையை நம்ம வீட்டுல வச்சுக்க முடியும். கலயாணத்தை பண்ணி பொறுப்பை அடுத்தவன் கையில் ஒப்படைச்சிடனும்” என்றார்.

பிரபாவதிக்கு மாமியாரின் பேச்சு ஏமாற்றத்தை கொடுத்தது. மலரை தன் மகனுக்கே கட்டி வைக்க வேண்டும் என்கிற ஆசை இருந்தது. தன் வீட்டு மருமகளாக்கி கொள்ள உள்ளம் நினைத்தாலும் மாமியாருக்கு அதில் விருப்பமில்லை என்றறிந்து தனது ஆசையை அடக்கிக் கொண்டார். இப்போது அவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னதும் மனம் நொந்து போனார்.

“நம்ம சந்தானம் கிட்ட சொல்லி இருக்கேன்ம்மா. நல்ல மாப்பிள்ளையா கொண்டு வர சொல்லி இருக்கேன்” என்றார்.

“பணம் காசை பார்க்காத. பையன் நல்லா இருந்தா தட்டி விட்டுடு. நம்ம கடமை குறையும். வயசு பையன் இருக்கிற வீட்டுல பெண்ணை வச்சு கிட்டு நெருப்பை கட்டிகிட்டு இருக்க வேண்டியிருக்கு”.

“ஆமாம்மா! அப்படியே நம்ம பவானிக்கும் மாப்பிள்ளை பார்க்க சொல்லிடலாமா?”

நிமிர்ந்து பார்த்து முறைத்தவர் “என் பேத்திக்கு எதுக்குடா அவசரமா பார்க்கணும்? நல்லா பொறுமையா அந்தஸ்த்தான குடும்பமா பார்க்கலாம்”.

அவரின் பேச்சில் முகம் சுருங்கி கலங்கி நின்ற கண்களை அவரறியாமல் துடைத்துக் கொண்டு உணவை பரிமாறினார் பிரபாவதி.

மனமோ மலரை எண்ணி அழுதது. பவானியை போன்று அவளையும் தன் மகளை போல தான் வளர்த்தார். கோவிந்தசாமியும் அன்னையின் முன் தனது அன்பை காட்டிக் கொள்ளவில்லை என்றாலும், மலரின் மீது அவருக்கு தனி பாசம் உண்டு.

தோட்டத்தில் இலையை போட்டுவிட்டு கிணற்றில் இறைத்து வைத்திருந்த நீரில் கையை கழுவிக் கொண்டு நடந்து வந்தவள் எதிரே நின்ற விஜயனை கண்டதும் திகைத்து பின் ஓரமாக ஒதுங்கி நின்றாள்.

மாட்டு தொழுவத்தில் இருந்த மாடுகளை பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தவன் காற்றில் வந்த கொலுசொலியில் தன்னவளை கண்டு கொண்டான். கணேசனிடம் பேசிக் கொண்டே மெல்ல விழிகளால் அவளை தேட ஆரம்பித்தான்.

வாழை மரத்தின் பின்னே ஒளிந்து நின்று கொண்டிருந்தவளை கண்டு மெல்லிய சிரிப்பொன்று மலர்ந்தது.

அவன் தன்னை பார்த்து விட்டான் என்றுணர்ந்து கொண்டவளின் மேனியில் சிறு நடுக்கம் எழுந்து மறைந்தது.

“கணேசா! அந்த வாழமரத்து பின்னாடி தானே நல்லபாம்பு  போச்சு” என்றான் குறும்பாக.

அவன் சொல்வதை புரிந்து கொள்ளாத கணேசன் தலையை சொரிந்து கொண்டே “எப்போங்கையா” என்றான்.

அதற்குள் வாழை மரத்தின் பின்னே ஒளிந்திருந்தவள் அவசரமாக வெளியே வந்திருந்தாள்.

அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்தவனின் விழிகள் முகவடிவை வருட ஆரம்பித்திருந்தது. பயத்தில் துளிர்த்த வியர்வை துளிகள் வைரமென மினுமினுக்க, கூர் நாசியின் இடது புறமிருந்த சிகப்பு கல் மூக்குத்தி ஜொலி ஜொலிக்க, பயத்தில் பற்களிடையே மாட்டியிருந்த உதடுகள் மேலும் அழகு சேர்த்தது.

தன்னை கவனிக்கிறான் என்றதும் வெட்கத்துடன் வேகமாக அங்கிருந்து ஓடினாள். காற்றில் கலந்த அவளது கொலுசொலியை ரசித்தபடி வாயிலை நோக்கி சென்றான் மயக்கத்துடன்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *