Reeva’s Story

Reeva’s day dawned with the sound of her beloved dog Rintu.She does not understand these days as a holiday or as a school day.The confusion happened because Reeva is studying her subjects through the online due to Corona, a life-threatening virus.This virus totally changed everyone’s day to day activities and the environment.

Since March, Reeva is in her home only.She used to wake up at six O’clock.After her morning routines Reeva will sit in front her computer.Before in her third standard she was using computer in her school during the computer science class only.

She has no interest in using the mobilephone or the computer.She loves to play outside with her friends.But after this March, God punished the whole world in a different way for their disobedience. Because of this punishment Reeva was not writing her last exam and lose the academic award also.She was very angry with God.But her teacher told now the students safety is very important to them.So do not worry about examinations and awards.Then her holidays started.

Reeva was staying with her grandfather’s house and enjoyed the leave.But her family didn’t allow her to play outside. She was little sad to missing her friends. Then one day her mother received a call from Reeva’s school.They said all books are ready,and the next Monday we will start online class.Reeva has to study through computer. First she scared to study without teachers.She was not sleeping and dreamed about her low score.

She was sitting in front of computer on her first class with more fear.Her brother explained to her how she has to operate the computer. She listened carefully. The class started with introduction.All the students welcomed their Grade four teacher.

The teacher spoken about the syllabus and how she is going to take classes.Teacher said she will give homework, skill sheets,Projects through online only and the students has to attend the examination also.The classes started with fear and excitement.

Most of Reeva’s friends were sitting with pyjamas. So teacher told to them wear the uniforms.First day finished with less homework. The next day PT master came to online and asked to show the students hand nails first.In her school they are not allowed to keep the nails.

The days passed.Reeva used to study through online.After first day she enjoyed the classes.Then she felt it was not like school days.She is sitting in front of computer for long times except her PT and dance period. After the classes she will do homework and sent to her teacher through wats app.Sometimes she used to sit in improper position during the class time.One day her grandmother scolded her why she is sitting without discipline. Reeva realized she was not sitting like this way when she was in school.

Now Reeva cannot able to share the lunch with her friends.She cannot show her new drawings to her teachers.The teachers were finishing the teaching very fast.If she has any doubts Reeva will ask her brother or mother only.When she was in school her teachers were talking to all students and checked their lunch box to confirm the students are bringing healthy food.They cleared the doubts after their class.Reeva was missing all these moments. So first she started to get angry with Corona virus.Her brother laughed and told to her Corona doesn’t know about your anger.Then she realized God created this Corona virus.That day night before sleep Reeva was thinking to fight with God on the next day.

Someone was calling her by name while she was asleep.Upon hearing her name, s immediately Reeva got up from her bed.God was standing there with smiling face.Reeva gave her salutation to the God and asked why did he come to her bedroom.God replied to her because of Reeva’s anger he came immediately.

Then Reeva remembered she was angry with God.She started to fight with God about her online classes. God questioned Reeva why she doesn’t like online classes.Reeva said about her missing moments and friends. She told to God her classes are giving a robotic feel.Always her family members watching her classes and her brother teasing about how she is sitting in front of computer.

She asked why he gave punishment for all the people.He has to punish bad people only.God was smiling and said politely to Reeva how she is blessed as a student. He told to her ask about her teachers feelings.Reeva replied to God teachers are happy.God ignored her answer and again mentioned to have a concern chat with her teachers about online class struggles. Then he promised to Reeva after her conversation with teachers he will come and meet her.Finally Reeva agreed to God’s words.

The next day morning Reeva told to her family about the meeting with God.Everyone thought she was dreaming and ignored her words.She was sad.Once her classes started she remembered about God’s words.Her teacher came with a small baby to the class.The baby was not sitting in teacher’s lap.All the students were watching the baby only.So teacher shouted her baby.Then Reeva interrupted the teacher and raised her hand to ask a question. The teacher was not happy to Reeva’s interruption. So asked what’s her doubt. Reeva asked the teacher is she struggling with online classes.The teacher surprised by her question. Teacher told to the students about her struggles. Teacher will wake up at 4.30 in the morning. Because she has to prepare breakfast to her family and do the household chores.

Teacher has one infant.She will change the diapers to her and give bath before class.Some days she will skip her breakfast also.In break time the teacher will prepare lunch and other works.After the classes she has to do correction of the homework received from students. Then she will prepare for next day class.She will prepare dinner and feed her family.Before her bed time she will send reminders to all students about the next day class.She is taking care of her family and students also.She cannot able to take rest.She would be more attentive for online classes.

All the parents are scolding the teachers only.But the teachers are the one facing difficult time because of online classes. If the students will not score good marks teachers have to give answers for everyone.So,they are very strict in the class timings. After teachers words all are quite.

Reeva told to teacher they all will score high marks and make the teacher proud about them.That day was completed. Reeva was waiting for God. The God again came in the night Before God has to talk Reeva started crying.God knows why she is crying.But he asked her.Reeva said she felt pity for her teacher.The teacher is doing more work than students.She is giving a good world to the students. So, Reeva gave a promise to God she will not complaint about her online classes.She will be a good student.

Finally God told to Reeva each coin has two sides.Do not look in one side only.Always check both sides.Both are not same.But the opposite sides are making a valuable coin.In education student is a side of the coin.The teacher is another side of the coin.Both make the other person valuable. God blessed the students and teacher with a big smile.

Happy birthday amma.I love you amma.It is my birthday gift to you amma.


ஃபேஸ்புக்கும் பெர்ஷனலும்

ஃபேஸ்புக்கும் பெர்ஷனலும்



POKE A FRIEND,, ,,,,,,,,,,

என்ற வரிகளை கத்திக் கொண்டிருந்த பெர்ஷனலின் முன்னே ” ஐய்!என்னை பத்திதான் பாடுறியா?”, என்றவாறு வந்து குதித்தது ஃபேஸ்புக்.

தன் முன்னே குதித்த ஃபேஸ்புக்கை பார்த்த பெர்சனல் “என்னை ஒரு நிமிஷம் கூட பெர்சனல் ஸ்பேஸ் கொடுத்து நிம்மதியா இருக்க விட மாட்டியா?”, என அலுத்துக் கொண்டது.

“இதோ பாருடா! இவங்க ஃபேஸ்புக்ல தும்முறதை கூட ஐ ஆம் தும்மிங் அப்படின்னு போஸ்ட் போட்டு பலவிதமான எமோஜி வாங்குவாங்களாம்… நாம வந்து ஒரு வார்த்தை கேட்டவுடனே ஃபேஸ்புக்கால் என்னுடைய பெர்சனல் ஸ்பேஸ் கெட்டதுன்னு அதுக்கு ஒரு போஸ்ட் போடுவாங்களாம். என்ன ஒரு கொடுமையான உலகம்”, என பெர்சனலை பார்த்து ஃபேஸ்புக் தன் நாடியில் கையை வைத்து நொடித்துக் கொண்டது.

தான் பேசிய பேச்சுக்கு பெர்சனல் ஏதாவது பதில் தரும் என்று சிறிதுநேரம் எதிர்பார்த்த ஃபேஸ்புக் எவ்வித ரியாக்சனும் இல்லாமல் போக “என்னாச்சு? ஏன் இவ்வளவு சோகமா இருக்க?”, என அக்கறையுடன் வினவியது.

ஃபேஸ்புக்கின் கேள்வியில் அதனை முறைத்த பெர்சனல் “இதோ! இப்ப சொல்றியே எல்லாத்தையும் நான் வந்து உன் தலையில கொட்டுவேன். அதுக்காக ஏகப்பட்ட ஏமோஜி அப்படின்னு சொல்லிட்டு அதுதான் எனக்கு கடுப்பாகுது”, என கோபத்தில் கத்தியது. “பேபி!இதுல கத்துறதுக்கு என்ன இருக்கு? சொல்லப் போனா நீ போன வாரம் சுத்தி வெச்சு உடைக்கிற மாதிரி செஞ்சு இட்லி போட்டோ போட்டப்ப நான் உனக்கு எம்புட்டு லைக் வாங்கி தந்தேன்…

அதுல எத்தனை ஹாஹாஹா எமோஜி வந்துச்சு. அதை பார்த்து நீ சந்தோஷப்பட்டதானே!”, என ஆறுதல் அளிக்கும் விதமாக பெர்சனலின் தோளில் ஃபேஸ்புக் கையை போட்டது.

“ஓ! என்னுடைய இட்லியை நான் கஷ்டப்பட்டு உடைச்சது அவங்களுக்கெல்லாம் சிரிப்ப கெளப்பி விட்டிருச்சு. அது எனக்கு எவ்வளவு வருத்தமா இருந்துச்சு தெரியுமா?”, என பெர்சனல் மீண்டும் குமுறியது. “எல்லாத்தையும் என்கிட்ட கொட்டவேண்டியது. பிறகு அதுக்கு அவங்க இப்படி போட்டுட்டாங்க, இவங்க இப்படி போட்டுட்டாங்கன்னு என் உசுரையே எடுக்க வேண்டியது”, என தன்னுடைய மைண்ட் வாய்ஸில் புலம்பிக்கொண்ட ஃபேஸ்புக் அது வெளியே தெரியாத வண்ணமாக தன்னுடைய முகத்தை சோகமாக வைத்துக் கொண்டது.

“அப்படி இல்லை பேபி! நீ போட்டதைப் பார்த்து ஐயோ நம்ம வீட்ல பரவாயில்லை ஓரளவு நல்ல சமையல் கிடைக்குது அப்படின்னு அவங்க எல்லாம் சந்தோஷப்பட்டாங்க. அந்த சந்தோசத்தைதான் ஸ்மைலி போட்டு உன்கிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கிட்டாங்க”, என பெர்சனலை சமாதானப்படுத்திய ஃபேஸ்புக் “இதுக்கே மார்க் கிட்ட சொல்லி நம்மளோட மதிப்பு மவுசை இன்னும் ஏத்தி விடனும்”, என்று தன்னுடைய ரிமைண்டர் டைரியில் நோட் செய்துகொண்டது.

ஃபேஸ்புக் செய்த சமாதானத்தில் பெரிதாக மனதை திருப்தி படுத்திக் கொள்ளாத பெர்சனல் “அது என்னமோ! உன்னை தலைமுழுகி விடணும்னு நானும் பலவகையில் யோசிக்கிறேன்”, என உரைத்ததும் ஃபேஸ்புக் உருண்டு பிரண்டு சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

“இப்ப என்னத்தை சொல்லிட்டேன்னு நீ சிரிக்குற?”, என்ற பெர்சனலின் கோபத்தில் “கொஞ்சம் பொறு சிரிச்சி முடிச்சிட்டு வர்றேன்”, என மீண்டும் தன்னுடைய சிரிக்கும் வேலையை தொடர்ந்த ஃபேஸ்புக் ஏறத்தாழ 15 நிமிடங்கள் கழித்தே நிமிர்ந்து அமர்ந்தது. “இப்ப நீ மனசுல நெனச்சதை இன்னும் பத்தே செகண்ட்ல என்னோட மூஞ்சியிலே வந்துதான் எழுதுவ… அதை நினைச்சுதான் எனக்கு ஒரே சிப்பு சிப்பா வந்துச்சு”, என மீண்டும் சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

ஃபேஸ்புக் கூறியது உண்மையானாலும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள பெர்சனலின் மனம் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஃபேஸ்புக்கை எதிர்த்துப் பேசும் நோக்கத்துடன் “நான் கடைசியா போட்டுட்டு போறதுக்காக வரேன். நிறைய பேர் என்னை காணோம்னு தேடுவாங்க இல்லை அதுக்காகதான்”, என ஒப்புக்கு சப்பாகக் கூறி வைத்தது.

“பிறகு ஏன் போனவாரம் யாருக்கும் புரியாத மாதிரி ஒரு போஸ்ட் போட்ட?”, என ஃபேஸ்புக் வினவிய உடன் “அவங்க என்கிட்ட ஒரு மாதிரி பேசிட்டு இன்னொருத்தர்கிட்ட போய் வேற மாதிரி பேசி இருக்காங்க. அதனாலதான் அப்படி போட்டேன்”, என பெர்சனல் தன் பக்க நியாயத்தை எடுத்துரைத்தது.

“அவங்களை மாதிரியே எல்லாரும் பேசுறாங்கன்னா என்ன பண்ணுவ?”, என்ற அடுத்த கேள்வி வந்தவுடன் “நான் உன்னை விட்டு போறேன் அப்படிங்கிறதனால நீ என்னை பல வழியில் குழப்பி இதே ஃபேஸ்புக்ல குடி வைக்குறதுக்காக முயற்சி பண்ற”, என பெர்சனல் ஃபேஸ்புக்கை நோக்கி குற்றம் சாட்டியது.

“நான் இருக்க வைக்கலைனாலும் நீ உடனே கிளம்பிடுவியா? அதெல்லாம் கிளம்ப மாட்ட… போனவாரம் உன் வீட்டு டிரைனேஜ் அடைச்சிடுச்சுங்குறது முதல்கொண்டு உலகத்துக்கே தெரிவிச்ச ஆளுதானே நீ! நீயாவது என்னை விட்டுட்டு இருக்கிறதாவது?”, என ஃபேஸ்புக் வீர வசனம் பேசியது.

ஃபேஸ்புக்கின் வீர வசனத்தை கேட்ட பெர்சனல் தன்னுடைய முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொண்டதும் உண்மையை சொன்னா உலகம் ஒத்துக்காது என நொந்து கொண்ட ஃபேஸ்புக் “இப்ப என்ன ரீசனுக்காக நீ என்னை விட்டுட்டு போகணும்னு துடிக்கிற. போகப்போறேன்னு அடிக்கடி போறேன் போறேன்னு சொல்லிட்டு பிலிம் காட்டாம உருப்படியா போனாலாச்சும் நான் நிம்மதியா இருப்பேன். என்ன விஷயம்னு சொல்லித் தொலை”, எனக் கதை கேட்கும் ஆர்வத்துடன் பெர்சனல் முன்னே அமர்ந்து கொண்டது.

“நான் போன வாரம் ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு சொல்லி எல்லாரும் லைக் போட்டாங்களே ஒரு போட்டோ, அது உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?”, என பெர்சனல் கேட்டவுடன் ஃபேஸ்புக் “அந்தக் கருமத்தை நான்தானே என் மூஞ்சில வாங்கிகிட்டு உலகம் எல்லாத்துக்கும் காட்சிப்படுத்தி ஆகா ஓகோன்னு நீ பலவித ஆப் யூஸ் பண்ணி டச்சப் எல்லாம் பண்ணி போட்ட போட்டோவுக்கு புகழ் ஏத்தி விட்டேன்… அந்த கொடுமைக்கு இப்ப என்ன வந்துச்சு?”, என ஆதங்கத்துடன் கேட்டது.

“அந்தப் போட்டோவை நிறைய பேர் டவுன்லோட் பண்ணி வச்சிருக்காங்க”, என பெர்சனல் அலுத்துக் கொண்டதும் “அவங்க டவுன்லோட் பண்ணுவாங்கன்னு தெரியாமதான் நீ போட்டோவை போட்ட… இதை நான் நம்பணும்”, என முகத்தில் அடித்தது போல் கேட்டது. “அப்புறம் என்ன என்ன கருமம் எல்லாம் இருக்கோ எல்லாத்தையும் சொல்லி தொலை”, என மேலும் பேச தூண்டிய ஃபேஸ்புக்கை பெர்சனல் கொலைவெறியுடன் நோக்கியது.

“முன்னபின்ன தெரியாதவங்க எல்லாம் நான் கொடுத்த டீடெயில்ஸ், அப்பப்ப நான் போட்ட போஸ்ட் வச்சிக்கிட்டு என்கிட்ட இன்பாக்ஸில் வந்து பேசுறாங்க… பேசுனா பிளாக் பண்ணிட்டு போ. அதை எதுக்கு என்னையே விட்டுப் போறேன்னு சொல்ற”, என அந்த பந்தையும் ஃபேஸ்புக் பவுண்டரிக்கு அடித்து தள்ளியது. இதில் கோபமான பெர்சனல் “நீ கொஞ்சம் நகர்ந்து வழி விடுறியா? நான் ஃபேஸ்புக்கை விட்டுப் போறேன்னு இப்ப போஸ்ட் போடனும்”, என முறுக்கிக் கொண்டது. தன் தலையில் அடித்துக் கொண்ட ஃபேஸ்புக் “நான் கேக்குறதுக்கு பதில் சொல்லிட்டு நீ போஸ்ட் போடு”, என மிகத் தீவிரத்துடன் உரைத்தது.

சரி என்ற பெர்சனல் ஃபேஸ்புக்கின் முகத்தை பார்த்தவாறு திரும்பி அமர்ந்ததும் தன்னுடைய கேள்விக்கணைகளை ஃபேஸ்புக் ஆரம்பித்தது. “நீ செஞ்ச இட்லி மோசமா இருந்தா அதை உன்னோட ஃபேஸ்புக் பேஜில் போடணும்னு உனக்கு யார் சொல்லி கொடுத்தாங்க?”, என்ற முதல் கேள்வியை வீசியது. “அது எனக்கு போடணும்னு தோணுச்சு… அதான் போட்டேன்”, என்ற பதில் வந்தவுடன் அடுத்த கேள்வி அம்பாக சீறிப் பாய்ந்தது.

” ஃபேஸ்புக் வச்சிருந்தா உன்னோட போட்டோவை போடணும்னு எதுவும் ரூல்ஸ் இருக்கா?”, என்றதும் இல்லை என மெல்லிய குரலில் அடுத்த பதில் வந்தது. “உன்னோட சொந்த விஷயத்தை எல்லாம் உன் இஷ்டத்துக்கு கொட்டிட்டு அது எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிருச்சுன்னு நீ புலம்புறது உனக்கு சரின்னு படுதா?”, என்ற கேள்விக்கு பெர்சனலிடம் எவ்வித பதிலும் இல்லை.

அதன் பதிலை எதிர் பார்க்காமலேயே ஃபேஸ்புக் அடுத்த கேள்வியை கேட்டது. “ஃபேஸ்புக் அப்படின்னா என்ன அர்த்தம்? அதை கொஞ்சம் சொல்லு”, என்றதும் முகபுத்தகம் என பெர்சனல் தெளிவாக பதில் உரைத்தது. “இங்கிலீஷ்ல என்ன அர்த்தம் வரும்? அதே அர்த்தம்தானே வரும்”, என ஃபேஸ்புக்கே கேள்வியையும் கேட்டு பதிலையும் சரி பாா்த்துக்கொண்டது. ஆமாம் என்று தலையசப்பை பெற்றவுடன் “ரொம்பத் தெளிவா முகப்புத்தகம் அப்படின்னு ஏன் கொடுத்து இருக்காங்கன்னு தெரியுமா? இது பவுடர் போட்டு மேக்கப் பண்ணி வச்சிருக்கிற முகத்தை மட்டும்தான் காமிக்கிற புத்தகம். அழுக்கோ, அழகோ, ஆத்திரமோ, அமைதியோ அதையெல்லாம் அடக்கி வச்சிருக்கிற நம்ம அகத்தை இந்த புத்தகத்தில் காமிக்கவும் கூடாது… அடுத்தவங்ககிட்ட இருந்து எதிர்பார்க்கவும் கூடாது. அதனாலதான் பொதுப்படையான வெளி விஷயங்களை மட்டுமே பேசணும்.

எங்கோ நடக்கிற ஒரு விஷயத்துக்கு நீ ஒரு போஸ்ட் போட்டுட்டு போனவுடனே உன்னோட கடமை முடிஞ்சு போகாது. அது வெளி உலகத்துக்கான உன்னோட போலி பிம்பம் மட்டுமே! உன் மனசுக்குள்ள இருக்கிற அந்த உண்மையான பிம்பத்தை நீ எப்படி வெளியில காட்டுகிறது இல்லையோ, அதே மாதிரிதான் எல்லாரும் இருப்பாங்க. இப்ப ஃபேஸ்புக்கை விட்டு நீ போக போறது உறுதியாய் இருந்துச்சுன்னா காலைல கண்ணைத் திறப்பதற்கு முன்னாடியே என் மூஞ்சில முழிக்காம ஒரு பத்து நிமிஷம் உன்னால இருக்க முடியுமான்னு நீ முயற்சி பண்ணி பாரு”, என்ற ஃபேஸ்புக் இறுதியாக பெர்சனலை பார்த்து “அகத்தை எனக்கு அடிமையாக்காமல் என்னோட முகத்தில முழிக்கிற திறமை உனக்கு இருந்துச்சுன்னா தேவையில்லாம நீயும் புலம்பத் தேவையில்லை… நானும் புத்தி சொல்ல தேவையில்லை”, என்றவாறு சென்றது அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் பெர்சனல் பதிந்த “ஃபேஸ்புக்கும் பெர்சனலும்” என்ற பதிவினை பார்த்து தன் தலையில் நங்கு நங்கென்று கொட்டிக்கொண்டது.




கல்கியின் வார்த்தைகளில் கலங்கி நின்ற சங்கருக்கு வேறு காரணம் ஏதேனும் காட்டி அவளை பயணிக்க விடாமல் செய்தால் என்ன என்ற எண்ணம் ஒரு நொடி உதித்தது.

ஆனால் அவனது நல்ல நேரம் தேவையில்லாத உரண்டை நமக்கெதுக்கு என்று அடுத்த நொடியில் தன்னுடைய வேலையை கவனிக்க சென்றுவிட்டான். சங்கர் கல்கியை தடுத்து நிறுத்தியிருந்தால் அவனது தலை இரண்டாகியிருக்கும்.

செக்கின் செய்து விமானத்தில் தன்னுடயை இருக்கையில் அமர்வதற்கு முன் கல்கிக்கு அடுத்த ஏழரை ஆரம்பமாகியிருந்தது. பின்புற சீட்டில் அமர்பவர்கள் ஒவ்வொருவராக முன்னேறிக் கொண்டிருந்த வேளையில் கல்கிக்கு முன்பாக சென்ற குடும்பத்தின் தலைவர் திடீரென்று நின்றதோடு இல்லாமல் தன்னுடைய மகனை போட்டோ எடுத்தார்.

அவரது மகனுக்கு பின்புறம் தான் கல்கி நின்று கொண்டிருந்தாள். அதனால் தானும் அந்த போட்டோவில் இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் என உணர்ந்த கல்கி, “எக்ஸ்க்யூஷ்மீ! என்ன பண்றீங்க?”, என்று சற்று அதட்டலாகவே கேட்டாள்.

அவரதுக் கெட்ட நேரம் நரம்பற்ற நாவை அடக்க இயலாமல், “என்னம்மா ஓவரா சவுண்ட் விடுற? என் போன், என் மகன், நான் போட்டோ எடுக்குறதுல உனக்கு என்ன கேடு வந்துச்சு?”, என்று வாயை விட்டார்.

“உங்க பையனுக்கு பின்னாடி நிக்குறதால நானும் அதுல விழுந்திருக்க சான்ஸ் இருக்கு. அதனால நீங்க பார்மட் பண்ணுங்க”, என்று கல்கியின் குரல் அமைதியாக கூறினாலும், அதில் நீ செய்தே ஆக வேண்டும்! என்ற கட்டளை இருந்தது.

அப்பொழுதும் அடங்காமல், “நீ என்ன பெரிய கிளியோபாட்ராவா? உன் மூஞ்சி அதுல தெரிஞ்சா சொத்தா குடிமுழுகிப் போய்டும்?”, என்று தேவையில்லாமல் அவர் எகிறிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே அவரது கையிலிருந்த மொபைலை ஒரே நொடியில் கல்கி பறித்திருந்தாள்.

இவர்கள் அமராமல் வழக்காடுவதைக் கண்ட ஏர்ஹோஸ்டஸ் விரைந்து வந்து, “மேடம் இஸ் தேர் எனி இஸ்ஸு?”, என்று கேட்கவும், “எஸ்”, என்ற கல்கி மேலே எதுவும் கூறாமல் அந்த நபரின் மொபைலை அசால்ட்டாக ஓபன் செய்து கேலரியில் அவர் எடுத்திருந்த புகைப்படத்தை எடுத்து ஹோஸ்டஸிடம் காட்டினாள்.

அதில் கல்கியின் பாதியளவு புகைப்படம் விழுந்திருந்தது. ஹோஸ்டஸ் என்னக் கூறுவது என தெரியாமல் முழித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அந்த மனிதர், “ஏய்! என்னோட போனைக் கொடு…”, என்றுக் கத்த ஆரம்பித்திருந்தார்.

அதற்கெல்லாம் அசராத கல்கி, “தந்துடுறேன்”, எனக் கூறிக்கொண்டே மொபைல் மெமரி, மெமரி கார்டு என மொத்ததையும் பார்மட் செய்து விட்டே தந்தாள். அதில் அவர் மேலும் எகிற ஆரம்பித்ததும் கல்கி வாயைத் திறக்கும் முன் இவர்கள் வழக்காடிக் கொண்டிருந்த இடத்தின் அருகிலிருந்த சீட்டில் அமர்ந்திருந்த அந்த மலேசிய தம்பதியினர்

“வெரி குட் ஜாப் யங் லேடி”, என்றதுடன் ஹோஸ்டஸிடம், “அவரை ஏர்போர்ட் போலீஸ்ல ஹாண்ட் ஓவர் செய்ங்க”, என்றும் கூறினர். அதை கேட்டதும் அதுவரை அமைதியாக நின்றிருந்த அவரது மனைவி, “சாரி”, என்றுக் கூறிவிட்டு கணவரை இழுத்துக் கொண்டு தங்களின் சீட்டிற்கு விரைந்தார்.

அனைத்து கலவரங்களும் கட்டுக்குள் வந்ததும் சிங்காரச்சென்னையை நோக்கி சீராக பறந்து சென்ற விமானத்தில் பலரது பேச்சிலும் கல்கியே பிரதானமாக இருந்தாள்.

சங்கரை எதிர்த்து பேசியதாகட்டும், இப்பொழுது ஒருவரின் தவறை மிகவும் அழுத்தமான முறையில் கண்டனம் தெரிவித்ததாகட்டும் அவளின் துணிச்சல் சிலரால் பாராட்டப்பட, வேறு சிலரால், “வாயும், கையும் ரொம்ப நீளம்…. என்னத்த வளர்த்துருக்காங்க?”, என்று ஏசப்பட மொத்தத்தில் கல்கி கல்லாக அரைபட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

இவர்களின் எந்தவித கருத்துகளை பற்றி கவலைப்படாமல் தன் கையிலிருந்த ஆண்டோனியா பிரசேரால்(Antonia Fraser) எழுதப்பட்டிருந்த வாரியர் குயின்ஸ்(Warrior Queens) புத்தகத்தில் கண்களை பதித்திருந்த கல்கிக்கு அதில் இடம்பெற்றிருந்த பெண்களைப் பற்றிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் வைராக்கியத்தை மேலும், மேலும் விதைத்துக் கொண்டிருந்தது.

வாரியர் குயின்ஸ் படித்துக் கொண்டிருந்தவள் எந்த நாட்டின் மட்டுமின்றி, எந்த வீட்டிற்கும் ராணியாக, ஏன் இளவரசி கூட இல்லை…

கல்கி பச்சிளங்குழந்தையாக தென்காசியிலிருக்கும் அகல் இல்லத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்டவள். அவ்வில்லத்தை நடத்தி வரும் பிரியாம்மா தயவில் அங்கிருக்கும் பெண் குழந்தைகள் அனைவருக்கும் உணவும், உலகை எதிர்காலத்தில் உறுதியுடன் எதிர்நோக்க ஏட்டுக் கல்வியும் பாதுகாப்புடன் கிடைக்கின்றது.

பிரியாம்மாவால் வளர்க்கப்பட்டவர்கள் அனைவருமே மிகவும் நல்ல நிலையில் தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டனர். கல்கியும் தனக்கு பிடித்த துறையில் M.Phil., முடித்துவிட்டு, வெளி உலக வேலைக்கு செல்லாமல் தனியார் கல்லூரி ஒன்றில் பகுதி நேர விரிவுரையாளராக பணியாற்றிக் கொண்டே முனைவர் பட்டத்திற்கான(Ph.D.,) ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் தான் ஒரு நாள் மாலை இவளிடம் வந்த பிரியாம்மா, “கல்கி! டாக்டரேட் வாங்குனதுக்கு அப்புறம் டீச்சிங் லைன் போறியா? இல்லை பீல்ட் ஒர்க் பண்ணப் போறியா?”, என்று கேட்டார்.

பிரியாவிற்கு சுத்தி வளைத்து பேசும் பழக்கம் எப்பொழுதுமில்லை. அதையே தன்னிடம் வளர்பவர்களுக்கும் கற்று தந்திருந்தார். அவரது தைரியம்தான் கல்கியிடமும் இடம் பெற்றிருந்தது.

பிரியா கேட்டதும், “இல்லை பிரியாம்மா! நான் பீல்ட் ஒர்க் பண்ணனும். அதுதான் என்னோட லட்சியம்….

இந்த துறையிலே வேலை கிடைக்குறதுக் கஷ்டம் தான்….. ஆனால் ஒரு வாய்ப்பு கிடைச்சதுன்னா நான் விடமாட்டேன். நான் படிச்சதோட மதிப்பு தெரிஞ்சவங்க, இந்த நாட்டை நேசிக்கிறவங்க கண்டிப்பா என்னை மாதிரி ஆட்களை வேலைக்கு எடுப்பாங்க”, என்று கண்களில் கனவு மின்ன பேசிக் கொண்டிருந்த கல்கியை பெரியவர் ஆதுரத்துடன் நோக்கினார்.

அவள் கூறியதை முழுமையாகக் கேட்டவர், “கல்கி யாரும் படிக்க விரும்பாத ஒரு துறையை நீ படிக்க ஆசைப்பட்டப்ப உனக்கு ஸ்பான்சர் பண்ணுனவங்க எந்த வார்த்தையும் சொல்லாம ஒத்துக்கிட்டாங்க. இப்ப அவங்களுக்கு உன்னோட படிப்பு மூலமா உதவி தேவைப்படுது…..

அதனால உனக்கு அங்க வேலைக்கு போக இஷ்டமிருந்தா போகலாம். யோசிச்சு ஒரு வாரத்துல முடிவை சொல்ல சொல்லிருக்காங்க. உன்னோட ரெஸ்யூம் ஏற்கனவே நான்தான் அவங்களுக்கு அனுப்பியிருந்தேன். இப்ப உன்னோட முடிவை யோசிச்சு சாதகம், பாதகம் எல்லாம் பார்த்து வர சனிக்கிழமை சொல்லு. நான் அவங்ககிட்ட அதுக்கப்புறம் சொல்றேன்”, எனக் கூறிவிட்டு எழுந்து சென்றுவிட்டார்.

பிரியாம்மா கூறியதைக் கேட்டதும் உடனே சரி என்று கூறிட விழைந்த கல்கியை பிரியாவின் வார்த்தைகள் நிதானிக்கச் செய்தன. அவ்வாறு அவள் யோசித்து முடிவெடுத்ததில் சனிக்கிழமை காலையே பிரியாம்மாவின் அறைக்கு வந்தவள்,

“காலை வணக்கம் பிரியாம்மா! நீங்க அன்னிக்கு சொன்ன ஜாப் ஆபர் பத்தி கொஞ்சம் டீடெயில்ஸ் தெரிஞ்சா என்னோட முடிவை நான் சொல்றேன்மா”, என்று கூறியதில் பிரியா மெச்சுதலான பார்வையை கொடுத்தார்.

“கேளு கல்கி”, என்றதும், “இந்த ஜாப் என்னோட துறைக்காக கொடுக்குறாங்களா? இல்லை நாம ஸ்பான்சர் பண்ணி படிக்க வைச்சதால நம்மகிட்ட வேலை பார்க்கணும்னு நினைக்கிறாங்களான்னு தெரியனும்….

அப்புறம் ஜாப் லொகேஷன்… என்ன காரணத்துக்காக அவங்களுக்கு இந்த டிபார்ட்மென்ட் ஆளு தேவை? இதுக்கெல்லாம் பதில் தெரிஞ்சா எனக்கு கொஞ்சம் ஈஸியா முடிவைச் சொல்ல முடியும்”, என்ற கல்கியின் தெளிவான கேள்விகள் பிரியம்மாவிற்கு மிகுந்த ஆசுவாசத்தை அளித்தது.

தான் வளர்த்தவர்கள் பணத்திற்காக எந்த முடிவையும் எடுக்காமல் நன்மை, தீமையை ஆராய்ந்து முடிவெடுப்பதில் கிடைக்கும் நிம்மதியே அந்த ஆசுவாசத்திற்கு காரணம்.

“சரி கல்கி! நீ கேட்டதை எல்லாம் சொல்லிட்டு உன்னைக் கூப்பிடுறேன்”, என்றவர் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் கல்கியை வரவழைத்தார். அவளது கேள்விகளுக்கான பதில்கள் அவளுடைய மெயிலுக்கு அனுப்பப்பட்டுவிட்டன.

அதனை படித்துவிட்டு அவளது முடிவையும் மெயில் மூலமாகவே அனுப்பக் கூறியிருந்தார்கள். அவர்களின் பதிலில் முழுதாக திருப்தியுற்ற கல்கி தனக்கு வேலையில் சேர விருப்பம் என்பதை தெரிவித்துவிட்டு எப்பொழுது சேர வேண்டும்? எங்கே சேரவேண்டும்? என்ற விவரங்களைக் கேட்டு மெயில் அனுப்பினாள்.

அதன்படி சென்னையில் நிறுவன பங்குதாரருடன் ஒரு இன்டெர்வியூ அட்டென்ட் செய்துவிட்டு அதற்கடுத்து வேலையில் சேர்ந்து கொள்ளலாம் என்று கூறியிருந்தததோடு, பயணத்திற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் அவர்களே செய்திருந்தனர். அந்த ஏற்பாட்டினால் தான் கல்கி கல்லை கட்டிக் கொண்ட முகபாவனையுடன் சென்னைக்கு சென்றுக் கொண்டிருக்கின்றாள்.

சென்னை ஏர்போர்ட்டை அடைந்ததும் அங்கிருந்த ரெஸ்ட் ரூமினுள் சென்று தன்னை ரெப்ரஷ் செய்து கொண்டவள், வேகமாக வெளியே வந்து டாக்ஸி இருக்கும் பக்கம் நகரத்தொடங்கியதும் தன் பெயர் தாங்கிய அட்டையை பிடித்துக் கொண்டிருந்தவரைக் கண்டாள்.

அதனைக் கண்டதும் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரியவே செய்தன. ஆனால் அதனை வெளிக் காட்டினால் கல்கியின் கெத்து என்னாவது?

எனவே எந்த உணர்வையும் காட்டாமல் அவர் அருகினில் சென்றவள், “வணக்கம்! நான்தான் கல்கி…”, என்று தன்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டாள். இவளது வணக்கத்திலேயே அகமகிழ்ந்தவர்,

“வாங்கம்மா! பிரயாணம் நல்லபடியா இருந்துச்சா?”, என்றதோடு அவ்ளதுக் கையில் இருந்த பேக்கை வாங்க முயன்றார். “நல்லா இருந்துச்சு” என்று கூறிவிட்டுப் பேக்கை தன்னுடைய கையில் உறுதியுடன் பிடித்துக் கொண்டு

“என்னோட வேலைகளை நான்தான் செய்யணும்… அடுத்தவங்க கிட்ட என்னோட சுமையை தர்றதுல விருப்பம் கிடையாது”, என்று நிமிர்வுடன் கூறினாள். கல்கியின் நிமிர்வில் எதுவும் கூற முடியாமல்

“வாங்க கார் அந்த பக்கம் நிறுத்தியிருக்கேன்”, என்று கூறியதோடு அங்கே வழிநடத்தி செல்லும் வழியாவும், “இந்தம்மா இப்படி இருந்தா இங்க இருக்குற நிலைமைக்கு எப்படி தாக்கு பிடிக்கும்?”, என்று எண்ணியபடியே வந்தார்.

காரில் ஏறியமர்ந்ததும், “சீட் பெல்ட் போட்டுக்கோங்கம்மா! கண்ணன் தம்பி சீட் பெல்ட் போடாம வண்டி ஓட்டவே விடமாட்டார்”, என்று ஏதோ ஒரு கண்ணனை பற்றி பெருமையாக பேசியதை கவனியாமல் தன்னுடைய சிந்தனையில் உழன்ற கல்கி சட்டென நிமிர்ந்தாள்.

அவள் அவரிடம் பெயரை கூறிய பொழுதே அவரது டிரைவிங் லைசென்ஸ், ஆதார் கார்டு, எம்பிளாய் கார்டு எல்லாம் சரி பார்த்திருந்தாள். ஆனால் தன்னுடைய பிளைட் லேட்டாக வந்தும் இவர் எப்படி சரியாக காத்திருந்தார் என்பது அவளுக்கு ஐயமாக இருந்தது…

வயதில் சற்று முதியவராகவே தெரிந்ததில், “தாத்தா”, என்று அவரை அழைத்தாள். “சொல்லுங்கம்மா”, என்றவரிடம்

“நான் இப்பதான் வருவேன்னு உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்? இல்லைன்னா காலையிலிருந்து காத்துகிட்டு இருக்கீங்களா?”, என்றாள். “இல்லைம்மா! கண்ணன் தம்பிதான் பிளைட் லேட் தாத்தான்னு சொல்லி இப்ப மதுரையில இருந்து கிளம்புனதும் என்னை அனுப்புச்சு…..

பேராண்டி எல்லா விசயத்திலும் கெட்டிக்காரன்… உங்க முதலாளியே தம்பி சொன்னா கேட்டுப்பார் தெரியுமா?”, என்று கல்கி கேளாத கேள்விகளுக்கு அவர் கூறிய பதில்கள் அவளின் காதில் கேளாமலே சென்றன.

ஒரு வழியாக சென்னையின் சீரற்ற ட்ராபிக்கை நீந்தி அண்ணா நகரிலிருந்த அலுவலகத்தை அடைந்ததும், “ரெண்டாவது மாடியில ஆபீஸ் இருக்கும்மா… அங்க போய் உங்க பேரைச் சொல்லுங்க”, என்று கூறிவிட்டு டிரைவர் காரை பார்க்கிங்கில் விடச் சென்றுவிட்டார்.

அந்த அலுவலகக் கட்டிடத்தைக் காணும் பொழுது எந்தவித ஆடம்பரமும் இன்றி சாதாரணமாகவே இருந்தது. முக்கியமாக இரண்டாவது மாடிக்கு செல்ல லிப்ட் எல்லாம் இல்லை. படிகளில் ஏறிச் சென்று அங்கிருந்த அமைப்பினைக் கண்டதும் இவ்வளவு நேரம் இருந்த யோசனைகள் மாறி மனம் தெளிவுபட ஆரம்பித்திருந்தது.

அந்த தெளிவுடனே அங்கிருந்த ரிஷப்சனிஸ்டை அணுகியவள், “ஹெலோ! குட் ஈவினிங்… ஐ ஆம் கல்கி”, என்று கூறியவுடன்,

“வெல்கம்! மிஸ் கல்கி ப்ளீஸ் வெய்ட் பார் பியூ மினிட்ஸ் ….”, என்று கூறிவிட்டு இன்டர்காமை அழுத்தியவள், “மிஸ் கல்கி இஸ் ஹியர்”, என்றுவிட்டு அடுத்த நொடியே, “ஓகே தயா!”, என வைத்தாள்.

“மிஸ் கல்கி! அந்த லாஸ்ட் ரூம்ல உங்களுக்கு இன்டெர்வியூ… மிஸ்டர் அண்ட் மிசஸ் தயா போத் ஆர் வெயிட்டிங் போர் யூ….”, என்று அனுப்பி வைத்தாள்.

“பார்ட்னர் ஒருத்தர் இன்டெர்வியூ பண்ணுவாங்கனு சொல்லிட்டு இப்ப என்ன ஜோடிப்புறாக்கள் வெய்ட் பண்றதா சொல்றாங்க….. வேலைக்கு ஆளெடுக்குறாங்களா? இல்லை வேற ஏதாவது வில்லங்கமா? எதுவா இருந்தாலும் அவங்க கேள்வியை பொறுத்து பதில் சொல்லு கல்கி… உன்னாலே முடியும்!”, என்று தனக்குத் தானே மனதினுள் பேசிக் கொண்டே சென்ற கல்கி அந்த அறையின் முன் வந்து நின்றவள் மெதுவாக கதவை தட்டியதும்,

” கெட் இன் கல்கி”, என்று மிகவும் வித்தியாசமான குரல் வந்தது…..

உள்ளே நுழைந்ததும் அங்கிருந்த இருவரை பார்த்தவள் பொதுவாக, “குட் ஈவினிங் மேடம் அண்ட் மிஸ்டர் தயா!”, என்றாள். அவளது வணக்கத்தில் வித்தியாசத்தைக் கண்ட இருவரில் தயா தான் முதலில் வாயைத் திறந்தார்.

“குட் ஈவினிங் கல்கி! இந்த மேடம் எம் டி சீட்ல உட்கார்ந்து இருக்குறதால மேடம்ன்னு சொல்லிட்டு என்னை தயான்னு சொல்லிட்டியே டூ பேட்….”, என்று கூறினார். “அப்படியில்லை மிஸ்டர் தயா! அவங்களோட நேம் தெரிஞ்சிருந்தா அதைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டிருப்பேன்…. அது தெரியல அதான் மேடம்”, என்றதும்,

“ஏன் எல்லோருமே மிசஸ் தயானு தான் சொல்லுவாங்க… நீயும் அப்படி சொல்லலாமே!”, என்ற தயாவின் கேள்வியில் ஒரு நொடி தயங்கியவள்,

“ஏன் எப்பவுமே அப்பா, ஹஸ்பன்ட் நேம் வச்சுதான் பொண்ணுங்களை அடையாளப்படுத்தணுமா? அவங்களோட தனி அடையாளம் இதுல அழிஞ்சுடுதே… சோ எனக்கு அப்படி கூப்பிட இஷ்டமில்லை”, என்ற கல்கி தனக்கு அடுத்து ஏற்பட்ட நிலையை கனவிலும் நினைத்துப்பார்த்ததில்லை.




மணமணக்கும் மண்ணின் மேல் கொண்ட மீளா மையலினால் மழைத்துளிகள் மல்லிகை மணத்துடன் மனிதர்களின் மனதையும், மண்ணுடன் சேர்த்து குளிர செய்து கொண்டிருந்த தூங்கா நகரத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் அனைவரும் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தனர்.

மண்ணின் குளுமையும், மக்களின் மகிழ்ச்சியும் தன்னை எந்தவிதத்திலும் பாதித்திடாது என்று இறுகிய முகத்துடன் தனது கையில் வைத்திருந்த புத்தகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தவளை நோக்கிய டிரைவர், “ஏன் ஆத்தா இப்படி உம்முனு வறீங்க? யாராவது உரண்டைய இழுத்துட்டாகளா? இம்புட்டு இறுக்கமா இருக்குறது பொம்பளைப்பிள்ளைக்கு நல்லா இல்லை ஆத்தா”, என்று மனதில் தோன்றியதைப் பேசினார்.

பாவம் அவரும் என்ன செய்வார்? காலவாசலில் ஏறியவள், “ஏர்போர்ட்”, என்று கூறியதுடன் வாயை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டால் மண்மணக்கும் மதுரையையும், மீனாட்சியின் காதலையும், அழகரின் பாசத்தையும் தன் டாக்ஸியில் ஏறுபவரிடம் வாய்மூடாமல் கூறுபவரால் எப்படி அமைதியாக வரமுடியும்?

டிரைவர் பேசியதைக் கேட்டவள் நிமிர்ந்து கூடப் பார்க்காமல் இருந்ததில் அந்த வயதான ஓட்டுநர், “இந்தப் புள்ளைக்கு காது கேட்காது போல இருக்கே! மீனாட்சி மாதிரி அம்சமா இருக்கு. இதுக்கு இப்படி ஒரு குறையா ஆத்தா? அந்த சொக்கனும் அழகரும் தான் இந்த புள்ளையப் பாதுகாக்கணும்”, என்று வெள்ளந்தியாக வேண்டிக்கொண்டார்.

சற்று நேரம் கழிந்து ஏர்போர்ட்டில் அவள் செய்யப்போகும் பிரளயத்தை அறிந்திருந்தால் மனிதர் சொக்கனையும், அழகரையும் ‘பார்த்து இருந்துக்கோங்க’ என்று கூறி இருப்பாரோ!

ஏர்போர்ட்டில் இறங்கியதும் தர வேண்டிய பணத்தை தந்துவிட்டு தன்னுடைய பேக்கை எடுத்துக்கொண்டு நகர தொடங்கியவளை தடுத்து நிறுத்திய டிரைவர் அவளது முகம் பார்த்து, “சூதானமா போய்ட்டு வா ஆத்தா! அந்த மீனாட்சி உனக்கு நல்ல வழியைக் காட்டுவா. சாப்பிட்டிட்டு உள்ள போ ஆத்தா! நான் வாரேன்”, என்று கூறிச் சென்றுவிட்டார்.

டாக்ஸி டிரைவர் கூறிய வார்த்தைகளுக்கு எவ்வித உணர்வையும் காட்டாமல் ஏர்போர்ட்டின் உள் நுழைந்தவள் போர்டிங் பாஸ் வாங்கி கொண்டு தான் செல்ல வேண்டிய விமானத்திற்கான நுழைவு வாயிலுக்கு சென்று காத்திருக்க தொடங்கினாள். விமானத்தினுள் சென்று தன்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு கையிலிருந்த புத்தகத்தின் பக்கங்களில் தொலைய தொடங்கியவளின் பொறுமையும் கிளம்ப வேண்டிய நேரத்தில் விமானம் கிளம்பாததால் தொலையத் தொடங்கியது.

11.45 க்கு கிளம்ப வேண்டிய விமானம் ஒரு மணி வரைக்கும் கிளம்பாமல் இன்னும் ஐந்து நிமிடம், பத்து நிமிடம் என்று தாமதித்து கொண்டு எவ்வித காரணமும் கூறாமல் இருந்தால் எருமைக்கே பொறுமை தொலையும் எனும் பொழுது பொறுமை என்றால் என்னவென்று கேட்கும் அவளுக்கு தொலைந்ததில் ஆச்சரியமில்லை. விமானியே வந்து சிறு கோளாறு அதை சரிபடுத்த முயற்சி செய்கின்றோம் அதுவரை வெய்டிங் ஹாலில் காத்திருக்குமாறு கூறிய பொழுது அவரிடம் சென்று நின்றவள் நேம் பேட்ஜில் இருந்த பெயரை பார்த்து விட்டு, “மிஸ்டர் அமர் என்ன கோளாறு என்று விளக்கி கூற முடியுமா?”, என்று கேட்டாள்.

தன்னிடம் கேள்வி கேட்டவளை ஏற இறங்க பார்த்த விமானி தன்னுடைய முகத்தில் புன்னகையை தவழவிட்டபடி, “மன்னிக்கவும் மிஸ் சிறு கோளாறு”, என்று கூறினான். “அந்த சிறு கோளாறுதான் என்னவென்று கேட்டேன்”, என்று நிமிர்வுடன் தெளிவாகக் கேட்டவளை பார்த்து என்ன தோன்றியதோ அந்த விமானிக்கு, “அதைப் பற்றிக் கூறினால் உங்களுக்குப் புரியாது”, என்று சொல்லிவிட்டு நகரத் தயாராகிவிட்டான்.

“மிஸ்டர் அமர்…! எனக்கு புரியாததைப் புரியும்படி விளக்கி கூற உங்களால் இயலாதா ?இல்லை தெரியாதா?”, என்று நக்கல் இழையோடிய குரலில் கேட்டவளின் பிடிவாதம் அமருக்கு புரிந்ததோ என்னமோ அவளது அருகில் வந்தவன், “விமானத்தின் என்ஜினில் கோளாறு ஏற்பட்டுள்ளது. இப்பொழுது புறப்பட்டால் வெடித்து சிதறும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அதனால் நாங்கள் மாற்றுவழி ஏற்படுத்த முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறோம்”, என்று கூறினான்.

“அது என்ன மாற்றுவழி?”, என்று அவள் கேட்பதற்கும் பிளைட் அட்டெண்டன்ட் ஒருவர் வந்து அனைவரும் விமானத்தை விட்டு வெளியேறி வெய்ட்டிங் ஹால் செல்லுங்கள் என்று கூறவும் சரியாக இருந்தது. அதனால் அனைவருடனும் தன்னுடைய பேகையும் எடுத்து கொண்டு வெளியேறி வெய்ட்டிங் ஹாலுக்கு சென்ற பொழுது ஒவ்வொருவரின் புலம்பலையும் கேட்டு இகழ்ச்சியான முறுவலே பூத்தது.

விமானத்தை விட்டு வெளியேறி வெய்ட்டிங் ஹாலிற்கு செல்லும் வழியில் சிலர் விமான பணியாளரிடம், “சார்…! எனக்கு சென்னையில இருந்து மூன்றரை மணிக்கு மஸ்கட் பிளைட். இப்பவே ஒண்ணே காலாச்சு. அந்த பிளைட்டை விட்டுட்டா கம்பெனில புதுசா டிக்கெட் போட்டுத் தரமாட்டாங்க சார். அடுத்து எப்ப சார் பிளைட் கிளம்பும்னு சொல்லுங்க”, என்று பரிதவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களைக் காணும்பொழுதே தெரிந்தது பட்ட கடனுக்காக மேலும் கடன்பட்டு கடும் வெயிலில் பாலை மணலில் உழைக்கும் வர்க்கம் என்று. “நீங்க சொல்றது புரியுது சார். வாங்க எல்லோருக்கும் லஞ்ச் ஏற்பாடு பண்ணிருக்கோம். நீங்க சாப்பிட்டு முடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி வேற ஏற்பாடு பண்ணிடுவோம்”, என்று விமான நிறுவன பணியாளர்கள் தங்கள் பேச்சுதிறமையைக் காட்டி கொண்டிருந்தனர்.

அயல்தேச விமான பயணத்திற்கு மூன்று மணித்தியாலங்கள் முன்பாக ஏர்போர்ட்டில் இருக்க வேண்டுமே என்ற அப்பயணிகளின் பரிதவிப்பைப் பற்றிப் புரிந்து கொள்ளாமல் அவர்களை எளிதாக சமாதானப்படுத்த முயன்று கொண்டிருந்த விமான நிறுவன ஊழியரை அணுகியவள், “இப்ப நாங்க லஞ்ச் முடிக்கிறப்ப இங்க இருந்து கிளம்புறதுக்கு ஆல்டர்நேடிவ் அரேன்ஜ் பண்ணிடுவீங்க?”, என்று மிகவும் அமைதியாகக் கேட்டாள்.

“எஸ் மேடம் கண்டிப்பா”, என்று இன்முகமாக கூறிய அந்த பணியாளரிடம், “ஹூ இஸ் யுவர் ஹையர் அஃபீசியல்? நான் இப்பவே பார்த்தாகணும்”, என்று அதிகாரமாக உரைத்தவளின் குரலில் அங்கிருந்த அனைவரும் சிறிது அரண்டு போகத்தான் செய்தனர்.

“மேடம்…! அவர் கொஞ்சம் பிசியா இருக்கார். நீங்க பர்ஸ்ட் லஞ்ச் முடிச்சிடுங்களேன்”, என்று திரும்பவும் கூறிய வார்த்தைகளையே கூறினார்கள். “உங்க ஹையர் ஆஃபிஸல் இப்ப வந்தாகணும். ‘என்ன ஆத்தா வையும், சந்தைக்கு போகணும், காசு கொடுங்குற’ டயலாக் மாதிரி லஞ்ச் சாப்பிடுங்கனு அதே மோடில் சொல்லிட்டு இருக்கீங்க. இப்ப உடனே வரணும்னு உங்க சீப்க்கு சொல்லுங்க”, என்ற அவளது அதட்டலில் அங்கிருந்த சிலரும் சேர்ந்து கொண்டனர். வேறு வழியின்றி தன்னுடைய மேலாளரை அழைத்தனர் விமான நிறுவன ஊழியர்கள்.

“மேடம்…! எங்க இன்சார்ஜ் ஆஃபீசர் இன்னும் டென் மினிட்ஸ்ல வந்துடுவாராம். அதுக்குள்ள லஞ்சை முடிச்சிடுங்க மேடம்”, என்று மீண்டும் பழைய பல்லவியை ஆரம்பித்தவர்களிடம், “எங்க இருக்கார்ன்னு சொல்லுங்க. நானே போய்ப் பார்த்துக்குறேன்”, என்று கூறிவிட்டு அந்த குறிப்பிட்ட விமான நிறுவனத்தின் அலுவலக அறையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கியவளை என்ன சொல்லி நிறுத்துவது என்று புரியாமல் முழித்தனர் விமான நிறுவன ஊழியர்கள்.

அறையின் முன் சென்று நின்றவள் பெயருக்கு கதவை தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்ததும் அவள் பின்னே வந்தவன், “சார்…! சொல்லச் சொல்லக் கேட்காம வந்துட்டாங்க”, என்று தனக்கு அடுத்து கிடைக்கப்போகும் அர்ச்சனையை மனதில் வைத்து வேக வேகமாகக் கூறினான்.
அவள் நின்ற தோரணையே தன்னை தோரணம் கட்டி தொங்க விட்டு விடுவாள் என்பது அந்த அதிகாரிக்கு தெரிந்து போனது. இருந்தாலும் தன்னுடைய மேனேஜ்மென்ட் வகுப்பில் கற்ற வித்தையை காட்டும் விதமாக, “எஸ் மேடம்! ஹவ் கேன் ஐ ஹெல்ப் யூ?”, என்று ஒன்றுமே தெரியாதவாறு கேட்டான்.

முகத்தில் எவ்வித உணர்வும் காட்டாமல், “யுவர் குட் நேம்”, என்று மட்டும் கேட்டாள். “சங்கர் மேடம்”, என்றதும், “மிஸ்டர் சங்கர்! சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்த்த மதுரையில இருந்துகிட்டு தமிழ் பேச வராத உங்களை ஏன் இங்க வேலைக்கு வச்சாங்கன்னு தெரியணும். அதை எப்படி தெரிஞ்சுக்குறதுங்கிற ஹெல்ப் பண்ண முடியுமா?”, என்று கேட்டவளின் தொனியே பீட்டர் விட்டதுக்கு நீ பதில் சொல்லு முதலில் என்பது போன்று இருந்தது.

“ஓஹ்! ஐ நோவ் தமிழ் மேடம்! பட்,”, என்று கூறி கொண்டிருந்தவன் அவளது இகழ்ச்சியான முறுவலில் “இல்லை மேடம் உங்களுக்கு தமிழ் தெரியாதுன்னு நினைச்சேன். சொல்லுங்க மேடம்! உங்களுக்கு நான் என்ன ஹெல்ப் பண்ணனும்?”, என்று கேட்டான்.

“மிஸ்டர் சங்கர்…! பிளைட் கிளம்ப வேண்டிய நேரத்தை தாண்டிடுச்சு. அடுத்து எப்ப கிளம்பும்? உங்க ஸ்டாப் சொல்ற மாதிரி நீங்க என்ன அல்டெர்நாட்டிவ் செஞ்சிருக்கீங்கனு தெரிஞ்சுக்கலாமா?”, என்று கோபம் அடக்கப்பட்ட குரலில் கேட்டாள்.” எஸ் மேடம் வித் ப்ளஷர்”, என்று கூறிய சங்கர், “அதுக்கு முன்னாடி நீங்க லஞ்ச் முடிச்சுட்டு வந்துடுங்க”, என்ற பழைய பல்லவியைக் கூறினான்.

“ஏன் நீங்க கொடுக்குற சாண்ட்விட்ச் சாப்பிட்டதும் மேடம் இனி நாளைக்கு தான் நீங்க கிளம்ப முடியும். வி ட்ரைட் இன் ஆல் வேய்ஸ், சாரி பார் தி இன்கன்வீனியன்ஸ்ன்னு, சொல்றதுக்கா?”, என்ற நெத்தியடியான அவளது பதிலில், “உன்னைப் போல எத்தனை பேரை சமாளிச்சிருப்போம்”, என்ற பாவனையே சங்கரின் முகத்தில் தோன்றியது.

“நோ மேடம்! நாங்க வேற அரேஞ்மென்ட் பண்ணிட்டு இருக்கோம். இன்கேஸ் அப்படி செய்ய முடியாத பட்சத்துல அடுத்த பிளைட் எங்களோடது நைட் ஒன்பது மணிக்கு இருக்கு. அதுல நீங்க போகலாம்”, என்று மின்னாமல் முழங்காமல் ஒரு இடியைத் தூக்கி இன்னும் சிறிது நேரத்தில் கிளம்பி விடலாம் என்று எண்ணி கொண்டிருந்தோரிடம் இறக்கிய அந்த சங்கரை கண்களால் பஸ்பமாக்கி கொண்டிருந்தவள் அவனை அடித்து விடக்கூடாது என்று தன்னுடைய கைகளை கட்டுப்படுத்தி பேன்ட் பாக்கெட்டினுள் விட்டுக்கொண்டாள்.

அவள் இங்கு பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே சிலர் மறுநாளில் செல்லும் விமானத்திற்கு டிக்கெட்டை மாற்றி கொண்டு ஏர்போர்ட்டை விட்டு வெளியேற ஆரம்பித்திருந்தனர். வேறு சிலர் அடுத்த விமான நிறுவனத்தை அணுகி அதில் உடனடியாக கிளம்பும் விமானத்திற்கு புக் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

இவை அனைத்தையும் பார்வையிட்டவளின் கவனத்தை, “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ மேடம்”, என்று தன்புறம் திருப்பிய சங்கராகப்பட்டவன், “மேடம்…! நீங்க டிக்கெட் கேன்சல் பண்ணுனா புல் ரீஃபண்ட் கிடைக்க அரேஞ் பண்றேன். அப்படி இல்லைனா ஒன்பது மணிக்கு கிளம்புற பிளைட்ல ஒரு டிக்கெட் கன்பர்ம் பண்ணி தாரேன். டிக்கெட் கான்செல் பண்ணிட்டு நீங்க அடுத்து கிளம்புற ஜெட் ஏர்வேஸ்ல புக் பண்ணிக்கலாம். டெஸிஸின் இஸ் யுவர்ஸ்”, என்று கூறித் தன்னுடைய நிலைமையைத் தானே மோசமாக்கிக் கொண்டான்.

ஏற்கனவே ஜெட் ஏர்வேஸ் டிக்கெட்டை ஆன்லைனில் செக் செய்ததில் இதற்கு கட்டிய கட்டணத்தை விட இரண்டு மடங்காக இருந்தது. கடைசி நேரத்தில் பதிவு செய்தால் கட்டணங்களின் விலை கடுகில் இருந்து கோபுரம் அளவிற்கு உயர்ந்தே இருக்கும்.

அவளுக்கு பிரச்சினை செய்வதில் விருப்பமில்லை. ஆனால் இவர்களுடைய பொறுப்பற்ற அலட்சிய போக்கினால் தன்னுடைய பிரியாம்மா நான்கு மணிக்கு சென்னையில் தனக்காக மிகவும் முக்கியமான ஒருவருடன் ஏற்பாடு செய்திருக்கும் மீட்டிங்கைத் தாமதப்படுத்துவதே அவளது எரிச்சலுக்குக் காரணம்.

அதற்கு எண்ணெய் ஊற்றியது விமான நிறுவனப் பணியாளர்களின் மேம்போக்கான பேச்சுகள். தன்னால் இவ்வளவுதான் செய்ய முடியும் என்று கூறிவிட்டு இனி உன்பாடு என்று அலட்சியமாக நின்று கொண்டிருந்த சங்கரை பார்த்தவள், “எனக்கு ரீஃபண்ட் தேவையில்லை”, என்று கூறிச் சிறிது இடைவெளிவிட்டவள், “ஆனால் ஜெட் ஏர்வேஸ்சில் நீங்களே டிக்கெட் புக் செய்து தந்துவிடுங்கள். அதற்குரிய பணத்தையும் உங்கள் நிறுவனம்தான் பொறுப்பேற்க வேண்டும். அப்படி உங்களால் முடியாத நிலையில் நைட் கிளம்புற பிளைட்ல தான் நான் போகணும்னா, எனக்கு நாலு மணிக்கு ஒரு மீட்டிங் இருக்கு. அதே பெர்சன் கூட அந்த மீட்டிங்கை நான் சென்னை போனவுடனே இன்னிக்கே அரேன்ஜ் பண்ணிடுங்க. இட்’ஸ் மை டெஸிஸின். நௌ சாய்ஸ் இஸ் யுவர்ஸ்”, என்று கூறிவிட்டு நீ இதை செய்யாவிட்டால் உதை வாங்குவது உறுதி என்ற பாவனையில் நின்று கொண்டாள்.

அவளது பேச்சினை கேட்டு அருகிலிருந்த சிலரும், “ஆமாம்… அவங்க சொல்றது சரிதான். எங்களுக்கும் இன்னிக்கே போகணும் “, என்று கூற ஆரம்பித்தனர்.

அதிலும் அங்கிருந்த ஒரு மலேசிய தம்பதியினர், “நாங்கள் உங்களோட நாட்டை சுத்திப் பார்க்க வந்தோம். நீங்கள் இப்படி செய்வீர்கள் என்று தெரிந்திருந்தால் உங்களது நிறுவன சேவையை பாவிக்க தேர்ந்தேடுத்திருக்க மாட்டோம். நாங்கள் இதனை வழக்காகப் பதிவு செய்வோம். எங்களின் விசா இன்றுடன் முடிவடையும். இந்த தாமதித்தனால் எங்களுக்கு எவ்ளோ பெரிய பிரச்சினை காத்திருக்கிறது”, என்று கூறி விவாதம் செய்தனர்.

அனைவரது ஆத்திரத்துடன் கூடிய ஆர்ப்பாட்டத்தை கண்ட நிறுவன ஊழியர்கள் உடனடியாகக் கூடிப் பேசினர். பின்னர் சில நிமிடங்களில் வந்தவர்கள், “கோளாறு சரி செய்யப்பட்டு விட்டது. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் விமானம் கிளம்பும்”, என்று கூறி அனைவரையும் மறுபடியும் செக் இன் செய்யச் சொன்னார்கள்.

அவர்கள் கூறியதும் அனைவரும் கலைய ஆரம்பித்த பின்னும் அவள் மட்டும் நகராமல் அந்த சங்கரிடம், “என்ன உங்க பைலட்ஸ் ரெஸ்ட் எடுத்து முடிச்சதும் சர்வீஸ் பார்த்துட்டோம்ன்னு சொல்லி உடனே கிளப்புறீங்களா?”, என்று கேட்டதும் அந்த சங்கரின் மனம் திக்கென்றானது. ஏனெனில் அதுதான் உண்மை.

அன்று காலை மும்பையில் இருந்து டெல்லி சென்று சென்னை வந்து இறுதியாக மதுரை வந்தடைந்திருந்தனர். மீண்டும் உடனடியாக கிளம்ப வேண்டிய நேரத்தில் பைலட்ஸ் ரெஸ்ட் எடுப்பதற்காக விமானத்தில் கோளாறு என்று தாமதப்படுத்தினர். இதில் இறுதி நேரத்தில் டிக்கெட் கேன்சல் செய்தவர்களுக்கு ரீஃபண்ட் கிடைக்காது.

அது நிறுவனத்திற்க்கு லாபம். நிறைய பேர் ரீஃபண்ட் பெறுவதற்கு டிக்கெட் புக் செய்யும்பொழுது சிறிது எக்ஸ்ட்ரா ஆக செலுத்த வேண்டிய பணத்தை வீண் விரயம் எனச் செலுத்துவதில்லை. அது விமான நிறுவனங்களுக்கு வசதியாகப் போய்விடுகிறது.

தான் கூறியதற்கு சங்கரின் பதிலை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தவள், “வாட் எவர் இட் இஸ் யூ ஹாவ் டு ரிப்ளை பார் திஸ் சூன்”, என்று கூறிவிட்டுச் செக் இன் பகுதியை நோக்கிச் சென்றவளை தடுத்து நிறுத்திய சங்கர், “மேடம்…! யுவர் குட் நேம் ப்ளீஸ்”, என்று கேட்டான். அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள், “கல்கி” என்று கூறியதிலேயே ஒருவித ஆளுமை தெறித்தது.

அதனுடன் விடாமல், “மேடம் சர்நேம்”, என்று இழுத்தான். அவளது கூரிய பார்வையில், “இல்லை மேடம்! உங்களுக்கு காம்பன்சேஷன் பண்றதுக்குத்தான்”, என்று பூசி மெழுகினான்.

அவளது பயண விவரங்களை ஏற்கனவே கண்டிருந்தவன் அதில் சர்நேம் இல்லாமல் அவளது பெயர் மட்டும் இருந்ததைப் பார்த்தவன் அவளை அவமானப்படுத்த எண்ணி இந்த கேள்வியை தொடுத்தான்.

அதற்குப் பதிலாக, “என்னோட டிக்கெட் ஏற்கனவே செக் பண்ணி அதுல இருந்த டீடெயில்ஸ் அப்பவே பார்த்தீங்களே மிஸ்டர் சங்கர்! அதுல சர்நேம் இருக்காதுன்னு பார்த்தீங்களா? இல்லையா?”, என்று கல்கி கேட்டதும், “எஸ் மேடம்! மே பி மிஸ் ஆயிருக்கலாம்ன்னு கேட்டேன்”, என்ற சங்கரின் குரலே ஏளனமாக இருந்தது.

“உங்களுக்கு கல்கிக்கு அர்த்தம் தெரியுமா மிஸ்டர் சங்கர்?”, என்ற கல்கியிடம், “ஓ! நல்லாவே தெரியும், தன்னைத்தானே உளி கொண்டு செதுக்குபவள் என்று அர்த்தம்”, என சங்கர் கூறினான்.

“குட்! அது மத்தவங்களுக்கு. இந்த கல்கி தன்னைத்தானே உளி கொண்டு செதுக்குறதோட அதே உளியால் அடுத்தவங்க மண்டையை பொளக்குறவ. மைண்ட் இட்”, என்று கனலைக் கக்கிவிட்டு சங்கர் தன்னுடைய தலையைத் தடவிக் கொள்வதைத் திருப்தியாகப் பார்த்தவள் செக்கின் செய்யச் சென்றாள்.

கல்கி கரைந்திடும் கல்லா? கண்ணை மூடிக் கொள்ளச் செய்யும் கல்லா?

உளி கொண்டு




ஆழ்ந்த அமைதியும், அழகிய சூழ்நிலையும் நிறைந்திருந்த அவ்வறையில் குழுமியிருந்தோரின் முகத்தில் பல்வித உணர்வுகள் வர்ணஜாலங்களாக பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தன.

அனைவரின் முகத்தையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்த சாரு நிசப்தத்தை கலைக்கும் விதமாக தன் தொண்டையை கனைத்துக் கொண்டு “எல்லோரும் இப்படி ஒவ்வொருத்தரோட மூஞ்சியையும் மாத்தி மாத்தி பார்த்துகிட்டே இருந்தா என்ன அர்த்தம்?”, என வினவியவுடன் மற்றவர்களும் தங்களது திருவாய் மலர ஆரம்பித்தனர்.

அதில் முதலாவதாக லாரா “என்ன சாரு இப்படி கேட்டுட்டே? இத்தனை வருஷம் சீனியர் நாம இருக்குறப்ப நம்மளுக்கு மேல நம்மளை விட வயசுல குறைஞ்சவங்க வர்றதை உன்னால மட்டும் ஏத்துக்க முடியுதா? அதுவும் இந்த ஆர்கனைசேஷன்ல சேர்ந்து ஒரே மாசத்துல இவ்வளவு பெரிய பிரமோஷன் வாங்குனதை யாராலும் ஏத்துக்க முடியலை”, என பொரிந்து தள்ளவும் பிலோவும், நீபாவும் அதற்கு ஒத்து ஊதினர்.

“சரி! ஏத்துக்க முடியலை… அதுக்கு நாம என்ன பண்ண முடியும்? இது மேல இருந்து வந்த கட்டளை. நாம நாலு பேரும் சாதிக்க முடியாததை அந்த புது ஜீவன் ஒரே மாசத்துல சாதித்ததை நம்மளுக்கு பிடிக்கலைனாலும் பாராட்டிதான் ஆகணும்”,எனக்கூறிய சாரு “இப்படியே பேசிட்டு இருக்காம நாளைக்கு வரப் போற அந்த புது ஜீவனை சந்தோசமா வரவேற்கிறோமோ இல்லையோ சங்கட படுத்தாமல் சில பல கேள்விகள் கேட்க நாம ரெடியா இருக்கணும்”, என்று மீண்டும் கூறியவுடன் அனைவரும் அதற்கு ஒப்புக் கொண்டனர்.

இவர்கள் அனைவரையும் பொறாமை கொள்ள வைத்த ஜீவன் யாரைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் தன்னுடைய வேலையை 24 மணி நேரமும் தங்கு தடையின்றி எவ்வித தொய்வும் இன்றி செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தது.

தான் செய்யும் வேலையால் மற்றவர்கள் தன்னை கண்டு நடுங்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே அந்த ஜீவனின் சகல அணுக்களிலும் உறுதியாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்ததை அதன் முகமே பிரதிபலித்தது.

மறுநாளைய விடியலில் மற்றவர்கள் கூடி தன்னை கேள்வி கேட்க போகிறார்கள் என்பதை உணராமல் உள்ளே நுழைந்த ராணாவை மற்றவர்கள் ஆரம்பத்தில் இகழ்ச்சியாக வரவேற்றனர். உங்களை விட நான் ஒன்றும் குறைந்த நிலையில் இல்லை என்பதை உணர்த்தும் விதமாக ராணா அவர்கள் எதிரில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்த உடன் அனைவரிலும் மிகவும் மூத்தவரான லாராவுக்கு கோபம் பொங்கி விட்டது.

” என்ன இப்பதான் ஜாயின் பண்ணி இருக்க, சீனியருக்கு எப்படி மரியாதை கொடுக்கணும்னு உனக்கு தெரியாதா?”, என எடுத்த எடுப்பிலேயே கேள்வி கேட்டவரிடம் “பல வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஜாயின் பண்ணி உங்களால சாதிக்க முடியாததை நான் ஒரே மாசத்துல சாதித்து இருக்கேன்.

அப்படின்னா உள்ள நுழைஞ்ச உடனே நீங்க எல்லாரும் எந்திரிச்சு நின்னு எனக்கு மரியாதை கொடுக்கணும். உங்க எல்லாரையும் விட தலைமை போஸ்ட்ல இப்போ உட்கார்ந்து இருக்கிற எனக்கு இன்னும் மரியாதை கொடுக்காம இப்படி பேசுறீங்களே!”, என இழுத்த ராணாவை கண்டு மற்றவர்களின் முகத்தில் சிந்தனை கோடுகள் வர ஆரம்பித்தன.

மீண்டும் லாரா பதில் கூறும் முன்னர் நிலைமையை தன் கையில் எடுத்துக் கொண்ட சாரு “ஓகே! ராணா உன்னை பத்தி நீ கொஞ்சம் எங்களுக்கு டீடைல்ஸ் சொல்லு”, என்றதும் “என்னை பத்தி சொல்றதுக்கு பெருசா எதுவும் கிடையாது. உங்களுக்கே தெரியும். வேலைக்கு சேர்ந்த ஒரே மாசத்துல ஒட்டு மொத்த உலகத்தையே திரும்பிப் பார்க்கிற மாதிரி செஞ்ச பெருமை எனக்கு இருக்கு. அது மட்டும் கிடையாது. என் பேர கேட்டாலே உலகமே நடுங்குது.

இதுக்கும் நான் யாரையும் மிரட்டலை. திட்டல, எதுவும் செய்யலை. ஆனால் செய்யவேண்டிய வேலையை கரெக்டா செஞ்சிட்டு இருக்கேன்”, என்ற ராணாவின் பேச்சில் திமிர்த்தனம் நன்றாகவே வீசியது.

அதனை எல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாத சாரு “உன்னைவிட இங்க இருக்கிற ஒவ்வொருத்தரும் பல சாதனை செஞ்சவங்கதான். இதோ இங்கே இருக்காங்களே லாரா ,இவங்க காலராவை பரப்பி பல உயிரை பிடிச்சவங்க. இந்த பிலோ பிளேக் நோய் பரப்புவதில் நம்பர் ஒன். இதோ இருக்காளே நிபா, இவ நிபா வைரஸ் அப்படிங்கற பேர்ல பலரை ஆட்டி படைச்சா.

இவங்க எல்லாரையும் விட சார்ஸ் அப்படிங்கற பேரோட வந்த நான் உலகத்தையே ஆட்டங்காண வச்சேன். எங்க எல்லாரையும் விட நீ எதுல மிஞ்சிட்ட?”, என அவ்வளவு நேரம் பொறுமையாக பேசிக்கொண்டிருந்த சாரு எனும் சார்ஸ் வைரஸ் ராணா எனும் கொரானாவை பார்த்து கேள்வி எழுப்பியது.

“நீங்க சொன்னீங்களே! காலரா அது இப்போ ஒருத்தர உங்களால அப்படி பண்ண முடியுமா? முடியாது. அதே மாதிரி நீங்க சொன்ன ஒவ்வொரு கதையும் என்னைக்கோ கல்லறை கட்டியாச்சு. நான் அப்படி இல்லை. நேருக்கு நேர் பார்த்துட்டாலே நான் அவங்கள ஆக்கிரமித்து விடுவேன் அப்படின்னு அலறியடித்து ஒவ்வொருத்தரும் ஓடி ஒளியறாங்க.

நீங்க செஞ்சதெல்லாம் ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட ஏரியால மட்டும்தான் செய்ய முடிஞ்சது. ஆனால் என்னை பார்த்து உலகமே நடுங்குது”, என்று ராணா தன் தற்பெருமைகளை அள்ளி வீசியதில் கடுப்பான மற்றவர்கள் உடனடியாக சாரு கொண்டு வந்து வைத்த கை கழுவும் சோப்பை வைத்து கைகழுவிவிட்டு அங்கிருந்த சானிடைசரை வைத்து கைகளை சுத்தம் செய்தவுடன் முகமூடிகளையும் அணிந்துகொண்டு நின்றனர்.

அவர்களைப் பார்த்து சிரித்த கொரானா “இது என்ன? புதுசா ஏதோ காமெடி பண்றீங்க? என்னை பார்த்து உங்களுக்கும் பயம் வந்திருச்சா?”, என்றவுடன் ” உன்னை பார்த்து நாங்க பயந்துபோய் செய்யலை. இது அத்தனையும் செஞ்சு மக்கள்தான் உன்னை துரத்திகிட்டு இருக்காங்க. அதை உணர்த்துவதற்குதான் இதை செஞ்சோம்.

இயற்கையை அளிக்கிற மனுஷங்களுக்கு புத்தி புகட்ட தான் கடவுள் நம்மளை பல ரூபத்தில் படைக்கிறார் அத நாம பெருமையா நினைக்கக்கூடாது. அப்படி பெருசா நீ நினைக்கிற இந்த தற்பெருமையே உன்னை தலைகீழா தண்ணிக்குள்ள தள்ளிவிட்டு ஒகொரானா ல்லாமல் செய்துவிடும்.

நம்மளோட நோய் பரப்பும் சங்கத்தில் நீ பெரிய ஆளா இருந்தாலும் எங்களுக்கு கல்லறை கட்டிய அதே ஆட்கள் உனக்கும் கட்டுவாங்க அப்படிங்கிற நம்பிக்கையோட உன்னை வரவேற்கும் மீட்டிங்கை முடிச்சிட்ட நாங்க கூடிய சீக்கிரம் உனக்கு முடிவுகட்ட மீட்டிங்லயும் இதே மாதிரி வந்து கலந்துப்போம்”, எனக்கூறிவிட்டு அனைவரும் ராணாவை கண்டுகொள்ளாமல் வெளியேறியதில் கொரானா தன்னுடைய கடைசி நாளினை எண்ணி பயந்து திருதிருவென்று முழித்துக்கொண்டு பீதியடைந்த புது முகத்துடன் தனித்து நின்றது.




ரமேஷ் சந்தோஷத்தில் கத்தியது வெற்றிக்கும் மகிழ்ச்சியை அளித்தது. தன்னுடைய தோல்வியை பெரிதாக கண்டுகொள்ளாதவனாக “கங்கிராட்ஸ் அண்ணே! எவ்வளவு ஈஸியா வின் பண்ணிட்டீங்க”, என மனமார பாராட்டினான்.

அவன் அவ்வார்த்தைகளை கூறி முடித்த அடுத்த நொடியில் ரங்கநாயகி குமுதாவிடம் “உன் புருஷன் இதுக்கு கூட லாயக்கில்லை”, என நக்கல் குரலில் கூறியதும் வெற்றி ரமேஷின் அருகில் குனிந்து “உங்க பொண்டாட்டிக்கு நேரம் சரியில்லைன்னு நினைக்கிறேன்… இப்ப குமுதாகிட்ட நல்லா வாங்கிக் கட்டிக்கப் போறாங்க”, என முணுமுணுத்தான்.

வெற்றிவேல் கூறியதைக் கேட்ட ரமேஷ் குமுதாவின் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு “அப்படி தெரியலையே தம்பி! நீதான் அடி வாங்குவ போல இருக்கே!”, எனக் கூறியதற்கு “உங்களுக்கு இன்னும் என் பொண்டாட்டி எப்படின்னு தெரியலைண்ணே!”,என்று வெற்றி பதில் கூறும்பொழுதே குமுதா வெற்றியின் அருகில் வந்து நின்று கொண்டு அவனது தோளின் மேல் தன் கையை வைத்தவள் ரங்கநாயகியை பார்த்து “இப்போ உனக்கு என்ன வேணும்”,என்று தெனாவட்டாக வினவினாள்.

அவளது கேள்வியில்தான் ரமேஷும் வெற்றி கூறியது உண்மை என புரிந்து கொண்டான். அப்போதும் ரங்கநாயகி அடங்காமல் “எல்லாத்துலயும் தோத்துப்போறது பெருமையா?”, என ஒரு வார்த்தையை வீசினாள்.

அப்பொழுதும் குமுதா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழக்காமல் “அதுல என்னதான் தப்புன்னு சொல்லு”, என தன் அக்காவிடம் பொறுமையை இழுத்துப் பிடித்தவளாக வினவினாள். அவளது கேள்வியில் ரங்கநாயகி குதூகலமாக “என்னடி இப்படி பேசுற? எதிலுமே ஜெயிக்காதவன் எப்படி உன்னை வச்சு வாழப் போறான்?”, என்றதும் குமுதா பதிலளிக்க ஆரம்பித்தாள்.

“சரி இப்ப மாமா ஜெயிச்ச உடனே சந்தோஷமா கத்துனாா். இதே மாதிரி அவரோட ஆஃபீஸ்ல ஏதாவது ஒரு ப்ராஜெக்ட் கம்ப்ளீட் பண்ணிட்டு சந்தோஷமாக கத்தி இருக்காரா?”, என வாிசையாகக் கேள்விகள் எழுப்பினாள்.

“அவங்க எல்லாம் சேர்ந்து ப்ரொஜெக்ட் முடிஞ்சதும் டிரீட் வச்சு கொண்டாடுவாங்க”, என குமுதாவின் கேள்வியின் சாராம்சத்தை புரிந்து கொள்ளாமல் அப்பொழுதும் ரங்கநாயகி சிறிது கர்வமாகவே பதிலளித்தாள்.

“சரி உன்னோட வழிக்கே வர்றேன்… இந்த சந்தோசத்தை பார்த்து உன் மனசு சந்தோஷமா இருக்குது இல்லையா? இப்ப என் புருசன் தோத்துப் போனதனாலதான் மாமா ஜெயிக்க முடிஞ்சுச்சு. இவர் ஜெயிச்சிருந்தா நீ இந்நேரம் மாமாவை போட்டு சாகடிச்சுருப்ப… என் தங்கச்சி புருஷன் கிட்ட தோத்து போயிட்டீங்களேன்னு அவரை அசிங்கப்படுத்தி இருப்ப. அந்த மாதிரி கேடுகெட்டதனம் எதுவுமே நடக்காமல் இருப்பதற்கு என் புருஷன் தோத்துப் போறதுல எனக்கு சந்தோசம்தான்”, என ஒரே வார்த்தையில் குமுதா முடித்து விட்டாள்.

அவள் பேசியது புரியாத ரங்கநாயகி அப்பாவனையை தன் முகத்தில் காட்டியதும் அந்நேரம் மேலே வந்த அலமேலு “என்ன மருமகளே! உங்க அக்காவுக்கு மூளை ரொம்ப கம்மியா இருக்கே!”, என்று சிரிப்புடன் வினவினார்.

அலமேலுவை கண்டவுடன் ரமேஷிற்கு தர்மசங்கடமான நிலை ஏற்படுத்திய தன்னுடைய மனைவியை அவ்விடத்திலேயே அறைந்திடும் எண்ணம் ஏற்பட்டது.

அவனது முகத்தைக் கண்ட அலமேலு “நீ எதுக்கு ராஜா இதுக்கெல்லாம் வருத்தப்படுற? பேசுறவங்க பலவிதம் பேசிக்கிட்டே இருப்பாங்க. அது சொந்தமாக இருந்தாலும் சரி, வெளியில் இருக்குறவங்களா இருந்தாலும் சரி கண்டுக்காம நம்ம வேலையை மட்டும்தான் நாம பார்க்கணும். என் பையனுக்கு அந்த புத்தி இருக்கு. என் மருமகளுக்கும் அந்த புத்தி இருக்கு. அதனால அதை நினைச்சு நானும் வருத்தப்பட மாட்டேன்”, என ரமேஷிற்கு ஆறுதல் உரைத்த அலமேலு ரங்கநாயகியின் புறம் திரும்பி

“என் மருமககிட்ட கேட்ட கேள்வியை இப்ப நீ என்கிட்ட திரும்பக் கேளு”, என அதிகாரமாக உரைத்தார். அலமேலு வந்தவுடன் ரங்கநாயகிக்கும் மனதில் சிறிது பயம் துளிர்த்தாலும் அவரேக் கூறியவுடன் “நான் கேட்டதுல என்ன தப்பு இருக்கு? என் தங்கச்சி மேல இருக்கிற அக்கறைலதானே நான் கேட்டேன். ஏதாவது ஒரு விஷயத்தில் தோத்து ஒரு விஷயத்துல ஜெயிச்சா பரவாயில்லை. எல்லாத்துலயும் தோத்துகிட்டே இருக்கிறவரு உங்க காலத்துக்கு பின்னாடி எப்படி என் தங்கச்சியை வச்சு வாழ்க்கை நடத்தப் போறாரு?”, என வினவினாள்.

அவளின் கேள்விக்கு பதிலாக “ஏன்மா ஒருத்தன் ஜெயிக்கிறதுலயும், தோக்குறதுலயும்தான் அவனோட வாழ்க்கை இருக்கா?”, என அலமேலு சந்தேகம் கேட்டார்.

“ஆமா அத்தை! இப்ப இருக்கிற போட்டி நிறைஞ்ச உலகத்துல நாம ஜெயிச்சா மட்டும்தான் நம்ம வாழ்க்கையை தக்க வச்சுக்க முடியும். இல்லைன்னா நம்மளை அடிச்சு போட்டுட்டு போய்கிட்டே இருப்பாங்க”, என தன் மனநிலையை ரங்கநாயகி உரைத்ததும் வெற்றி, அலமேலு, குமுதா மூவரும் வாய் விட்டு நகைக்க ஆரம்பித்தனர்.

அவர்களின் சிரிப்பில் கடுப்பான ரங்கநாயகி “இப்ப நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு நீங்கெல்லாம் சிரிக்கிறீங்க?”, எனக் கேட்டாள்.

அவளது கடுப்பினை உணர்ந்துகொண்ட அலமேலு “நீ நினைக்கிறது ரொம்ப தப்புமா… வாழ்க்கை அப்படிங்கிறது அடுத்தவங்களை மனசு நோகடிக்காமல் வாழறதுலதான் இருக்கு.

என்னோட பையனுக்கு எல்லாத்துலயும் ஜெயிக்கிற திறமை இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் தன்னை தோற்கடிச்சவனை மனசார பாராட்டி அவனோட சந்தோசத்தை தன்னோட சந்தோசமா நினைக்கிற நல்ல மனசு இருக்கு. என் பையன் சொத்துசுகம் எதுவும் சேர்த்து வைக்க தேவையில்லை.

நீ சொன்ன மாதிரி எங்க காலத்துக்கு அப்புறமும் இதே மனசோட அவன் வாழ்ந்தா போதும். என்னோட மருமகளுக்கும் அவனை புரிஞ்சிக்கிற அளவுக்கு நல்ல மனசு இருக்கிறதோட அவனோட திறமையை மட்டும் பார்க்காத அளவுக்கு அன்பு இருக்கு. இந்த அன்பு மட்டுமே நாம கடைசி மூச்சு விடுற வரைக்கும் நிலைச்சு இருக்கும். வேற எதுவுமே நிரந்தரம் கிடையாது.

அதை இப்போதைக்கு நீ புரிஞ்சுக்கலைன்னாலும் நீயும் ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா ஆனதுக்கப்புறம் யாராவது ஒருத்தர் உங்க பிள்ளையை நல்ல முறையில் வளர்த்து இருக்கீங்க அப்படின்னு பாராட்டுறப்ப உனக்கு புரியவரும்.நீ இந்த வீட்டுக்கு எப்ப வேணும்னாலும் வரலாம். எத்தனை மாசம் வேணும்னாலும் இருந்து விருந்தாடிட்டு போகலாம். ஆனா உன் தங்கச்சி வாழ்க்கை வீணா போய்டுமோ அப்படிங்கிற சந்தேகமில்லாமல் உள்ள வா!”, என என நீளமாகப் பேசியவர் வேறு எதுவும் கூறாமல் வெற்றியை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு கீழே இறங்கிவிட்டார்.

அலமேலு இறங்கிச் சென்ற பின்னர் அனைவரிடமும் ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. சிறிது நேரத்திற்கு பின்னர் ரமேஷும், வெற்றியும் ஒரேநேரத்தில் சாரி கூறிக்கொண்டனர். அதன்பின்னர் ரங்கநாயகியை பார்த்த வெற்றி ” மதினி! அம்மா பேசுனது எதுவும் தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க.

அம்மா எப்பவுமே இப்படித்தான். அவங்க அரை நிமிஷத்துக்கு ஒரு தடவை எனக்கு 6,000 கவுண்டர் கொடுப்பாங்க. ஆனா மத்தவங்க ஒரு வார்த்தை சொன்னாலும் சிண்டை பிடிச்சு ஆஞ்சுடுவாங்க. நீங்க குமுதாவோட அக்காவா இருக்க போய் பேச்சோடு விட்டுட்டாங்க”, எனக்கூறி நிறுத்தியவன் அவளது முகத்தில் ஏதேனும் வருத்தம் நிலவுகிறதா எனக் கண்டான்.

ஆனால் ரங்கநாயகியின் பாவனையோ நான் கூறியதில் என்ன தப்பு உள்ளது என்பதாகதான் இருந்தது. அதனை கண்ட ரமேஷ் வெற்றியிடம் “விட்டுத் தள்ளு வெற்றி! அவ என்ன சொன்னாலும் புரிஞ்சுக்க மாட்டா. அவ பிறந்தது இந்த கிராமத்தில்தான்… ஆனால் சென்னை வந்ததுக்கப்புறம் அவளோட நடவடிக்கை ஒட்டுமொத்தமா மாறிப்போச்சு. நீ அதெல்லாம் கண்டுக்காத. நீ எப்பவும் போலயே இரு”, என்று என அவனது தோளில் கை போட்டவாறு கூறினான்.

அதற்கு பதிலாக சிரித்த குமுதா “நீங்க வேற மாமா! உலகமே அழிஞ்சாலும் என் புருஷன் துளியளவும் மாற மாட்டாரு .அவரு அவராதான் இருக்கிறதை விரும்புவார். எனக்கும் அதுதான் பிடிச்சிருக்கு”, என தன் கணவனின் சார்பாக பதிலுரைத்தாள்.

குமுதா கூறியதைக் கேட்டவுடன் ரங்கநாயகி “குமுதா! இப்ப பேசறதுக்கு எல்லாமே நல்லா இருக்கும். ஆனா வாழ்க்கை போகப் போக ஒரு கட்டத்துல உனக்கும் வெறுப்பு வர ஆரம்பிக்கலாம்.அப்பவும் இதே மாதிரி நீ இருக்க முடியுமா?”, என தன்னுடைய மௌனத்தை கலைத்து வினவினாள்.

அதற்கு குமுதா பதிலளிக்கும் முன்னர் வெற்றி முந்திக்கொண்டு “மதனி இது நிஜமாவே உங்களோட தங்கச்சி மேல இருக்கிற அக்கறையால வந்த கவலையா? இல்லை மனசு ஓரத்துல இருக்குற பொறாமையால வந்த சந்தோஷத்துல வந்த கவலையா?”, எனக் கேள்விக் கணைகளை வீசினான்.

அவன் கேட்டதில் ரமேஷும், குமுதாவும் தங்களுக்கு வந்த சிரிப்பை வாயினுள் அடக்கிக்கொண்டு மௌனம் காத்தனர். ரங்கநாயகியோ “என் தங்கச்சி மேல இருக்குற அக்கறைலதான் நான் கேக்குறேன். எனக்கு ஒன்னும் அவ மேல பொறாமை எல்லாம் கிடையாது. பொறாமைப்படுற அளவுக்கு அவ வாழ்க்கை ஒன்னும் அமோகமா இல்லை”, என தனது கழுத்தை முறித்துக் கொண்டு கூறினார்.

“ரொம்ப சந்தோசம் மதினி! என் பொண்டாட்டியை நான் அமோகமா வச்சிருக்கேனா இல்லையான்னு சொல்லி நானே குழப்பத்துல இருந்தேன். நீங்க அந்த குழப்பத்தை தீர்த்து வச்சிட்டீங்க. கும்மு! எனக்கு இப்போ ஒரே குதூகலமா இருக்கு”, என வெற்றிக் கூறியதும் அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த சிரிப்பை குமுதா வெளியிட்டால்.

அவளது சிரிப்பை படு கேவலமாக பார்த்த ரங்கநாயகியை கண்டவன் “மதினி! எங்க அம்மா டயலாக் பேசுற அளவுக்கு நான் பெரிய அப்பாடக்கர் கிடையாது. சாதாரண மனுஷன். ஏதாவது ஒன்னுல ஜெயிக்கிற அளவுக்கு திறமையும் இல்லாத ஒருத்தன். ஆனால் எங்க அப்பா, பாட்டி, தாத்தா சம்பாதிச்சு வச்ச நிலங்களையெல்லாம் அழியவிடாம அதுல லாபத்தைக் கொண்டு வந்துகிட்டுதான் இருக்கேன்”, என அவன் கூறியதும்

ரங்கநாயகி “உங்க மனசுக்கு நீங்க திருப்தியா வாழ்றீங்க! ஆனா ஊர்ல இருக்கிறவங்க எல்லாம் உங்களை பத்தி கேவலமா பேசுறாங்க. அதை நினைச்சு கொஞ்சம்கூட கவலைப்படமாட்டீங்களா?”, என வினவினாள்.

அவளது கேள்வியை கேட்ட வெற்றி அதுவரை இருந்த விளையாட்டுத்தனம் மறைந்து “அடுத்தவங்க என்ன பேசுவார்களோ அப்படிங்கிற எண்ணம்தான் நிறைய பேரோட கனவுகளை கொன்னுடுது. பேசுறவங்க யாரும் 100% சரியானவங்க கிடையாது. மத்தவங்க பேசுறதை விட்டுட்டு உங்களோட மனசாட்சி என்ன சொல்லுதோ அதை மட்டும் கேட்டு நடக்கணும். இதுதான் என்னோட அம்மா எனக்கு சொல்லித்தந்த ஒரு சின்ன கருத்து.

அதைதான் நானும் இன்னிக்கு வரைக்கும் கடைபிடிச்சிட்டு விட்டு வர்றேன். எனக்கு வாழ்க்கையில பெருசா சாதிக்கணும்னு இலட்சியம் எதுவுமே கிடையாது. என்னால யாராவது ஒருத்தரோட முகத்துல சிரிப்பு கொண்டு வர முடிஞ்சா அதுவே பெரிய சாதனைதான்”, என வெற்றிவேல் உரைத்து முடித்ததும் தன்னுடைய அக்கா, மாமா இருவரும் இருப்பதை கண்டு கொள்ளாமல் குமுதா அவனது கன்னத்தில் முத்தமிட்டு இருந்தாள்.

வெற்றி பேசியதிலேயே தன்னுடைய கவனத்தை வைத்திருந்த ரங்கநாயகி தன் தங்கையின் செயலில் “அடிப்பாவி! என்னடி பண்ற?”, என அதிர்ச்சியில் கூவியிருந்தாள்.

“ஒரு முத்தம் கொடுத்தேன் என் புருஷனுக்கு. இதுல என்ன தப்பு இருக்கு? மனுஷன் முதல் நாள் என்கிட்ட என்ன சொன்னாரோ அதை ஒரு வார்த்தை மாறாமல் அப்படியே இன்னிக்கு உனக்கு சொல்றாருன்னா இது எத்தனை தடவை படிச்சு படிச்சு மனப்பாடம் பண்ணி வைச்சிருப்பாா்”, என தன் அக்காவிடம் கூறிவிட்டு “ஏன் மாமா! அத்தை சொல்லித்தந்த டயலாக்கை வார்த்தை மாறாமல் அப்படியே சொல்லிட்டு நீங்க ஹீரோ பேர் வாங்க நினைக்கிறீங்களோ”, என தன் கணவனை கலாய்க்க ஆரம்பித்திருந்தார்.

வெற்றி கூறியதிலேயோ இல்லை அலமேலு பேசி சென்றதிலேயோ ரங்கநாயகி இதெல்லாம் நம்மால் முடியுமா என சிந்திக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். அதற்கு மேலும் இப்பிரச்சினையை நீடிக்காமல் அனைவரும் கீழே இறங்கி சென்று அவரவர் அறையில் தூங்கச் சென்றனர்.

தங்களின் அறைக்குள் நுழைந்த வெற்றி குமுதாவை தன்னுடைய கைக்குள் கொண்டு வந்தவனாக “கும்மு! உங்க அக்கா செஞ்ச வேலையால மாமனை பத்தி ஒரே பெருமையா பேசிட்டே!”, என்றதும் ” பெருமையா பேசுனதும் மாமனுக்கு என்ன பாட்டு ஞாபகம் வந்துச்சு?”, என குமுதாவும் குறும்புடன் வினவினாள்.

தோல்வி மீது
தோல்வி வந்து என்னை
சேரும் அதை வாங்கித்தந்த
பெருமை எல்லாம்
ஜெயிச்சவனை சேரும்

பெயா் கொடுத்த அன்னை
அகப்பையால் அடிக்கும்
தெய்வம் என்பது உண்மை

மிரட்டல் கண்டேன்
தாரத்திடம் தாரை
தப்பட்டை கிழிய

என வெற்றி கர்ண கொடூரமானக் குரலில் பாடியது இரவு நேரத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த அனைவரையும் எழும்பச் செய்தது.

அவனது பாடலை கேட்ட ரங்கநாயகிக்கும், ரமேஷுக்கும் புன்னகை மனதிலிருந்து பூத்தது. அப்புன்னகையில் வெற்றிவேலின் வெற்றி விண்மீன்களாக மின்னியது.

பாடலைப் பாடிய வெற்றி வெற்றிகரமாக அவனது தாரம் என்னும் தெய்வத்திடம் தாரை தப்பட்டை கிழிந்த பின்னரும் மறுநாள் அலமேலுவிடம் அவரது மருமகள் அவனை வீழ்த்தியக் கதையை வெற்றிகரமாக முழக்கமிடுவான் என்று நம்புவோமாக!

வாழ்வில் தோல்விகளும், வெற்றிகளும் வெளிச்சம் கொண்டு வருவதில்லை. தூய மனமும், மற்றவரிடம் புன்னகை பூக்கச் செய்திடும் பெருமனமுமம் மட்டுமே மாசற்ற வாழ்வின் மகத்துவம்!





வெற்றிவேலின் வார்த்தையில் குமுதாவும், ரங்கநாயகியும் அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்த உடன் ராகவனின் புறம் திரும்பிய வெற்றி “என் பொண்டாட்டி என்னை மாதிரி அமைதியா இருக்க மாட்டாடா நடுரோடுன்னு கூட பாா்க்காம உன்ன அடிச்சு வெளுத்துடுவா. நீ அடி வாங்காம இருக்கணும்னா உன் பொண்டாட்டியோட வாயை அடக்கி வை”, எனக்கூறிவிட்டு ரமேஷ் அழைத்துக் கொண்டு பின் தொடர்ந்தான்.

அங்கிருந்து செல்லும் பொழுது குமுதாவின் மனதில் எதுவும் இல்லாமல் சாதாரணமாக தன் அக்காவுடன் பேசிக்கொண்டே நடந்தாலும் ரங்கநாயகியின் பொறாமை புத்தி சிறிது தலைதூக்க ஆரம்பித்திருந்தது இதனை வைத்து எதுவும் பிரச்சினை கிளப்ப முடியுமா என்று எண்ணி குமுதாவின் புறம் திரும்பியவள்

“ஏன் குமுதா! அவங்க அவ்வளவு பேசுறாங்களே! உனக்கு ஒன்னும் தோணலையா?”, என மெதுவாக தன்னுடைய வார்த்தைகளை வீசினாள். அவளது குறுக்கு புத்தியை புரிந்து கொள்ளாமல் சாதாரணமாக இவ்வளவு நேரம் தன்னை பாசமாக,தன் வாழ்வை எண்ணி பெருமைப்பட்ட அக்கா குதா்க்கமாக எதுவும் வினவுவாள் என நினைக்காத குமுதா “என்ன தோணனும்கா?”, என்றுக் கேட்டாள்.

“இல்லை… உன் வீட்டுக்காரர் எல்லாத்துலயும் தோத்துப் போறது உனக்கு அசிங்கமா இல்லையா? அப்பாடி! ஊருக்கு நடுவிலே நிற்க வச்சு மட்டம் தட்டுறாங்க… இந்த மாதிரி ஒரு மாப்பிள்ளையை கல்யாணம் பண்ணி இருக்கியே! ஆம்பளை ஒரு விஷயத்துல கூட ஜெயிக்க முடியாதா? என்ன ஒரு அசிங்கம்?

உங்க மாமாவை பாரு… காலேஜ்லயும் அவர்தான் ஃபா்ஸ்ட். இப்ப வேலை பாா்க்குற இடத்திலேயும் அவர்தான் டாப்பு. அவர்கிட்ட ஒரு புரோகிராமை கொடுத்தா அதை எவ்வளவு கஷ்டமா இருந்தாலும் முடிச்சுக் கொடுத்துடுவாா்”, என தன் கணவனின் பெருமையை வீசிய ரங்கநாயகிக்கு ஏதோ சாதித்துவிட்ட உணர்வு தோன்றியது.

தான் பேசி முடித்த பின்னரும் குமுதா அமைதியாக நடந்து வருவதைக் கண்ட பிறகுதான் “ஒன்னும் சொல்லாம வர”, என்றாள்.”இதுல சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு? எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருக்கிறது இல்லை. நான் நல்லவளா இருக்கேன். நீ சூனியக் கிழவி மாதிரி சகுனி புத்தி பிடிச்சு இருக்க. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு குணம்”, என அவளின் மூக்கை உடைத்து விட்டு பின்னாடி திரும்பிய குமுதா வெற்றியை பார்த்தவள் “மாமா சீக்கிரமா வாங்க. இந்த அக்கா நச்சரிப்பு தாங்கலை”, என அவ்விடத்திலேயே உரைத்தாள்.

குமுதாக் கூறியதை கேட்ட வெற்றிவேல் வாய் விட்டு நகைக்க ஆரம்பித்து விட்டான். அவனது அருகில் நடந்து வந்த ரமேஷ்க்கும் தன்னுடைய மச்சினிச்சி கூறியதில் சிரிப்புதான் வந்தது. ஆனாலும் சிரித்துவிட்டு மனைவியிடம் பின்னர் பாடுபட வேண்டியதிருக்கும் என்பதனால் அமைதியாகவே நடந்து வந்தான்.

வெற்றி சிரிப்பதை பார்த்து கடுப்பான ரங்கநாயகி “இப்போ உங்க பொண்டாட்டி என்னை குறை சொன்னதும் உங்களுக்கு சிரிப்பு பொத்துக்கிட்டு வருதோ? அக்காவை இப்படி பேசாதன்னு சொல்லி அடக்கி வைக்காம நீங்க அவளை பேசவிட்டு வேடிக்கை பார்க்குறீங்களோ?”,என தன் கொழுந்தனிடம் வருத்தம் கூடிய கோபத்துடன் கேட்டாள்.

“அவ அப்படி சொன்னதுதான் மதினி எனக்கு சிரிப்பு வரக் காரணமே! உங்கள வச்சுகிட்டே அவ இப்படி சொல்றன்னா நீங்க இல்லாதப்ப என் பொண்டாட்டி உங்களை பத்தி என்ன என்ன குறை பேசுவான்னு யோசிச்சு பாருங்க… நீங்கதான் தங்கச்சி தங்கச்சின்னு பாசமா பேசிட்டு வர்றீங்க. இது அப்படி இல்லை. எங்க அக்கா அப்படி இப்படின்னு உங்களை பத்தி ஒரே குறைதான் சொல்றா”, என தன் பங்கிற்கு வெற்றி ரங்கநாயகியின் தூபத்தை ஏற்றிவிட்டான்.

அவனது விளையாட்டை புரிந்துகொண்ட ரமேஷ் “ஏன் இந்த வேண்டாத வேலை? என் பொண்டாட்டியை பத்தி உனக்கு தெரியாது. இங்கேயே முடியை பிடிச்சு சண்டை போட்டாலும் சண்டை போடுவா”,என அவனது காதுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு மெதுவாக முணுமுணுத்தான்.

“போடட்டும்ண்ணே! நம்மளுக்கும் ஒரு என்டர்டைன்மென்ட் வேணும் இல்லையா? என் பொண்டாட்டி என் கூட சண்டை போட மாட்டேங்குறா… எங்க அம்மா நான் எது பேசினாலும் பதிலுக்கு கவுண்ட்டர் கொடுக்கிறாங்க. இதெல்லாம் டெய்லி நடக்கிற சமாச்சாரமா இருக்கு.புதுசா ஏதாவது பார்க்கணும்னு தோணுச்சு. அதான் அக்கா தங்கச்சிக்குள்ள மூட்டி விட்டுருக்கேன். சண்டை போட்டா நாம ஓரமா உக்காந்து வேடிக்கை பார்ப்போம்”, என தன் சட்டை காலரை தூக்கி விட்டுக் கொண்டே கூறிய வெற்றியை வியப்பாக பார்த்த ரமேஷ் இது கூட நல்லாதான் இருக்கு என தனது மனதுக்குள் கூறிக் கொண்டான்.

இவர்கள் பேசுவதை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த குமுதாவை பார்த்த ரங்கநாயகி ” ஏன்டி! நான் ஊர்ல இல்லாத நேரத்துல என்னை பத்தி இப்படிதான் இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்லிகிட்டு திரியுறியா?”, என சண்டைக்கு வரிந்து கட்டிக் கொண்டு கிளம்பினாள்.

அவளைத் திரும்பிப் பார்த்த குமுதா “அக்கா!என் புருஷனுக்கு பொழுது போகலைன்னா எனக்கும், என் மாமியாருக்குமே சண்டை இழுத்து வைப்பாரு. நீ எனக்கு அக்கா. சொல்லவா வேணும்… அந்த மனுஷன் வீம்புக்காக செஞ்சுகிட்டு இருக்காரு. நீயும் அதை புரிஞ்சுக்காம சண்டைக்கு வர்ற. எங்க தோட்டத்துக்கு வர்றியா? இல்லை நான் நேரா வீட்டுக்கு போய் அம்மாவும், அத்தையும் சமைக்கிறதை சாப்பிட்டுட்டு நிம்மதியா தூங்கவா?”, என வினவியவள் வெற்றியை திரும்பிப்பார்த்து தன் ஆட்காட்டி விரலால் பத்திரம் காட்டினாள்.

அதற்கெல்லாம் அசருவானா வெற்றி! “மதினி பேச்சை திசை திருப்புறதுல உங்க தங்கச்சியை மிஞ்ச யாராலும் முடியாது. எதுவா இருந்தாலும் மனசுல ஒரு ஓரமா போட்டு வச்சுக்கிட்டு இதை எப்பயாவது ஒரு நாளைக்காவது நீங்க பேசி தீர்த்துடனும்”, என மேலும் தூண்டிவிட்டுவிட்டு ரமேஷை முன்னால் இழுத்துக்கொண்டு நடந்தான். அவன் கூறிய விதத்தில் ரங்கநாயகிக்கே சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

அதன் பின்னரான நேரத்தில் தோட்டத்திற்கு சென்றவர்கள் அங்கு சிறிது நேரம் காலாற நடந்து விட்டு கொண்டு சென்றிருந்த நொறுக்கு தீனிகளையும் நொறுக்கி விட்டு மரங்களின் நிழலில் அமர்ந்தனர்.

வெற்றியின் கலகலப்பான சுபாவத்தை கண்ட ரமேஷிற்கு அவனிடம் கேட்கலாமா வேண்டாமா என்ற எண்ணம் மனதில் தோன்றியது. ரமேஷ் தன்னிடம் ஏதோ கேட்க விரும்புவதையும் அதற்கு தயங்கிக் கொண்டு நிற்பதையும் பார்த்த வெற்றி “என்னண்ணே ஏதோ கேட்கணும்னு நினைக்கிறீங்க… ஆனா என் பொண்டாட்டி அடிக்கு பயந்து பம்முறீங்க… அப்படித்தானே!”, அதனையும் விளையாட்டாகவே வினவினான்.

“அடப்பாவி! உன் பொண்டாட்டிகிட்ட அடி வாங்குற அளவுக்கு என் பொண்டாட்டி என்னை விடுவாளா? அதெல்லாம் அவளுடைய ஏகபோக உரிமை. யாருக்கும் விட்டு தரமாட்டா”, என தன் மனைவியை பார்த்து கண் சிமிட்டிய ரமேஷ் “நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கணும் வெற்றி! தப்பா எடுத்துக்க மாட்டியே?”, என பீடிகையுடன் ஆரம்பித்தான்.

அதற்கு வெற்றி பதில் கூறும் முன்னர் குமுதா முந்திக்கொண்டு “தப்பா எடுத்துக்குறதா?அதெல்லாம் எங்க மாமாவோட அகராதியிலேயே கிடையாது”, என பதிலுரைத்தாள். அவளது பதிலில் தலையசைத்த வெற்றி “என்ன் கேட்கணுமோ கேளுங்க. இதிலென்ன இருக்கு?”, என ரமேஷை ஊக்கினான்.

எப்படி வெற்றி உன்னை நடுத்தெருவில் வச்சு அவங்க அசிங்கப் படுத்துறாங்க. என் பொண்டாட்டி கூட அதை பத்திதான் குமுதா கிட்ட ஏதாவது பேசி இருப்பா. என்ன பேசுனான்னு தெரியலைனாலும் உன்னை ஏதாவது குறைச்சு பேசிருப்பா. அதனாலதான் குமுதாவும் யோசிக்காம பட்டுன்னு அவங்க அக்காவை குறை சொல்லிட்டா. இல்லைனா அக்கா தங்கச்சிக்குள்ள என்ன பிரச்சனை இருந்தாலும் வெளியாட்கள்கிட்ட விட்டு தர மாட்டாங்க”, எனக் கேட்டதும் குமுதா அவனை பார்த்து நக்கலாக சிரித்தாள்.

அவளது சிரிப்பில் ஏதும் தவறாக கேட்டுவிட்டோமோ என ரமேஷ் எண்ணுவதை அவன் முக உணர்வை கொண்டே கண்ட குமுதா “இதே கேள்வியை நான் பலதடவை கேட்டுட்டேன் மாமா! ஒரு பதிலும் வந்தபாடில்லை… இன்னைக்கு நீங்க கேட்டதுக்காச்சும் உங்க தம்பி பதில் சொல்றாரான்னு பார்ப்போம்”, என விளையாட்டாகவே உரைத்தாள்.

அவர்கள் இருவரும் பேசியதும் அமைதியாக இருந்த வெற்றி “இதுல என்ன இருக்கு? ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு மாதிரி பேசுறாங்க அப்படிங்கிறதனால நமக்கு எதுவும் குறையப்போறது கிடையாது. அவங்க பேசாம இருக்கறதுனால நம்ம உசத்தியாகப் போறதும் இல்லை. யார் என்ன பேசினாலும் அது நம்ம மனசுக்குள்ள போகக்கூடாது. அவ்வளவுதான்.எதை ஏத்துக்கணுமோ அதை மட்டும்தான் மூளையில் ஏத்துக்கணும். தேவையில்லாததை எல்லாம் எடுக்கணும்னு அவசியமே கிடையாது”, என மிகவும் எளிதாக கூறிய வெற்றியின் பதில் அங்கே இருந்த யாருக்கும் திருப்தி இல்லை.

ஏனெனில் அவர்கள் சுற்றிவளைத்து கேட்டது இப்படி அனைத்திலும் தோற்றுக்கொண்டே இருப்பது உனக்கு வருத்தத்தை தரவில்லையா என்பதுதான். அது வெற்றிக்கு புரிந்திருந்தாலும் அதனை கண்டுகொள்ளாதவனாகவே பதிலளித்தான்.

அதற்குமேல் அவனை கேள்விகேட்க விரும்பாததால் சாதாரணமாகவே பேசிக்கொண்டிருந்தனர். திடீரென அங்கிருந்த மாங்கா மரத்திலிருந்து மாங்காய் பறித்துத் தருமாறு ரங்கநாயகி கேட்டவுடன் வெற்றியும், ரமேஷும் பறித்தி தருவதற்காக மரமேறச் சென்றனர்.

வெற்றி கிராமத்திலேயே பிறந்து வளர்ந்து இருந்த காரணத்தினால் அவன் எளிதாக ஏறி விடுவான் என்று மற்றவர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருக்க அவனால் சுத்தமாக மேலே ஏற இயலவில்லை. அவனுக்கு முன்னரே ரமேஷ் ஏறி மாங்காய் பறித்து கீழே போட்டதுடன் வெற்றியும் மேலே ஏறுவதற்கு கையை கொடுத்தான்.

ஆனால் வெற்றியோ “அதான் நீங்க ஏறிட்டீங்க இல்லையாண்ணே! இனி நான் வேற எதுக்கு ஏறனும்?”, எனக் கூறி கீழே நின்று கொண்டான். இதனை பார்த்த குமுதா எதுவும் பேசாமல் அந்த மாங்காயையும் சாப்பிடாமல் அமைதியாகவே இருந்து கொண்டாள்.

மேலும் சிறிது நேரம் தோட்டத்திற்குள் உலாவியவர்கள் வீட்டிலிருந்து சாப்பிட வருமாறு அழைப்பு வந்தவுடன் கிளம்பிச் சென்றனர். போகும் வழியிலேயே தன்னுடைய குத்தல் பேச்சுகளால் ரங்கநாயகி குமுதாவை சீண்டிக்கொண்டே கொண்டே வந்தாள்.

அதன் விளைவாக வீட்டிற்கு சென்ற பின்னர் குமுதா சற்று அமைதியாகவே இருந்தாள். அவளது அமைதியை கண்ட ரமேஷ் ரங்கநாயகி குமுதாவிற்கும் வெற்றிக்கும் பிரச்சனையை இழுத்து விட்டுவிடுவாளோ என பயப்பட ஆரம்பித்து விட்டான். அதன் விளைவாக அன்றே கிளம்ப வேண்டும் என அவன் முடிவு எடுத்துக் கொண்ட நேரத்தில் ரங்கநாயகி அலமேலுவிடம்

“அத்தை! எனக்கு இங்க ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. நாங்க இன்னைக்கு இங்கேயே தங்கிட்டு நாளை ஊருக்கு போகட்டுமா?”, என வினயமாக வினவினால். அவளது வினயத்தை அவளது வீட்டினர் உணர்ந்து கொண்டாலும் அலமேலு அதனை எல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல் “அதனாலென்ன நல்லாவே தங்கிடு. ஒருநாள் என்ன ஒரு வாரத்துக்கு கூடத் தங்கு”, என பெருந்தன்மையாக கூறினார்.

சகுந்தலா தன்னுடைய கணவரிடம் “உங்க மக ஒரு நாள் தங்கினாலே ஒரு யுகத்துக்கு கலவரத்தை ஏற்படுத்திடுவா. இதுல ஒரு வாரத்துக்கு தங்குனா அவங்க வம்சத்துக்கும் பிரிவினையை ஏற்படுத்திடுவாளே! இதை எங்க கொண்டு போய் சொல்றது?”, என புலம்ப ஆரம்பித்திருந்தார்.

அவரது புலம்பலை அருகில் இருந்து கேட்ட வெற்றி “அத்தை! நீங்க பொலம்புற அளவுக்கு எல்லாம் இங்கு சீன் எதுவும் கிடையாது. என் பொண்டாட்டி அமைதியா இருக்கான்னா உங்க பெரிய மக அடிவாங்க போகுதுன்னு அர்த்தம். அதுக்கெல்லாம் அசராம நீங்க ஊருக்கு கிளம்புங்க. அண்ணனையும் அண்ணியையும் நாளைக்கு நான் கொண்டுவந்து பத்திரமா விடுறேன்”, என அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.

சகுந்தலாவும், ரங்கசாமியும் கிளம்பிய பின்னர் மொட்டை மாடியில் அமர்ந்து அனைவரும் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது திடீரென தங்களுடைய தோள் வலிமையை பற்றி ஆண்கள் இருவரும் பேச ஆரம்பித்திருந்தனர். உடனடியாக இருவரும் தங்கள் கைகளை வைத்து யார் பலசாலி என தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமாக ஈடுபட்டனர்.

வழக்கம்போல் வெற்றி ரமேஷிடம் தோல்வியை தழுவியதும் மனதில் விகல்பம் இல்லாமலே ரமேஷ் “நான்தான் ஜெயித்தேன்”, என கூக்குரலிட்டான்.

அவனது குரலில் அதிக மகிழ்ச்சி அடைந்த ரங்கநாயகி அடுத்து செய்த செயலில் வெற்றிக்கும், குமுதாவிற்கும் விரிசல் விழுந்தது? இல்லையெனில் விரிசலை ஏற்படுத்த நினைத்தவள் விலா எலும்பு உடைந்ததா?


வெற்றிவேல் – 5

வெற்றிவேல் – 5

வெற்றிவேல், குமுதாவின் வாழ்க்கை அலமேலுவின் ஆளை அசரடிக்கும் கவுன்ட்டா்களுடனும், துரைசாமியின் கொஞ்சல்களுடனும் குதூகலமாக இருந்தது.

இவர்களின் குதூகலத்தை கண்டு ரங்கசாமியும், சகுந்தலாவும் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அவ்வப்பொழுது இதனை எல்லாம் தங்களின் மூத்த மகள் ரங்கநாயகியுடன் பகிர்ந்து கொண்டனர். சென்னையில் நேரங்காலம் பார்க்காமல் உழைத்தும் பணத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தாலும் மனதில் மகிழ்ச்சி என்பதைச் சற்றுக் குறைவாகவே வைத்திருந்த ரங்கநாயகிக்கு குமுதாவின் சந்தோஷ வாழ்வை கேட்டு பொறாமை பொங்கி எழுந்து விட்டது.

அதன் விளைவாகத் தன் கணவனிடம் அம்மா வீட்டிற்குப் போக வேண்டுமென நச்சரித்து அவனையும் இழுத்துக் கொண்டு வந்து சேர்ந்தாள்.

தன் அம்மாவின் வீட்டிற்கு வந்த ரங்கநாயகி என்றும் இல்லாத திருநாளாக, “ஏம்மா குமுதாவை எப்ப விருந்துக்கு கூப்பிடப் போறீங்க? சீக்கிரமா கூப்பிட வேண்டியதுதானே”, என நச்சரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்த அவளது கணவன் ரமேஷ், “என்ன ரங்கா! என்ன ஆச்சு உனக்கு? அங்க என்ன உசுர எடுத்து இங்க அத்தை மாமா உசிரை எடுக்கதான் கூட்டிகிட்டு வந்தியா? அவங்க புதுசா கல்யாணம் ஆனவங்க.. நிறையச் சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்கு விருந்துக்கு எல்லாம் போக வேண்டியது இருக்கும்.

அதை முடிச்சுட்டு இங்க வருவாங்க. உனக்கு அப்படி உன் தங்கச்சியை பாா்க்க ஆசையா இருந்துச்சுன்னா சொல்லு நாம எல்லாரும் சேர்ந்து போய் பார்த்துட்டு வருவோம்”, என்றதும் உடனே கிளம்பிவிட்டாள்.

“வாங்க.. வாங்க.. போகலாம்”, என்றவளின் நடவடிக்கையில் வித்தியாசத்தை உணர்ந்த அனைவரும், “இன்னிக்குப் போன் பண்ணி நாளைக்கு வரோம்ன்னு சொல்லிட்டுப் போவோம்”, என அவளை அமைதிப்படுத்தினர்.

அதன்படியே சகுந்தலா குமுதாவிற்கு அழைத்து, “உன் அக்காக்கு என்னமோ உன் மேல பாசம் பீறிட்டு வந்து உன்னை இப்பவேப் பாா்க்கணும்னு துடியாய் துடிக்கிறா. அதனால நாளைக்கு உன்னை பாா்க்க வரலாம்னு இருக்கோம் குமுதா! உங்க மாமியாருக்கும் போன் பண்ணி சொல்லிடுறேன்”, என மகளிடம் உரைத்துவிட்டு சம்பந்தியிடமும் பேசினார்.

மருமகள் வீட்டில் இருந்து வருகிறார்கள் என்பதை அறிந்த நொடியிலிருந்து துரைசாமி தலைகால் புரியாமல் ஆட்டுக்கறி எடுக்கவா? கோழி அடிக்கவா என மனைவியை நச்சரிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

“ஏன்தான் இந்த மனுஷன் என்னை இந்த பாடு படுத்துறாரோ”, என்று நடந்து கொண்ட அலமேலு “வெற்றி! உனக்கு என்ன வேணும்னு சொல்லி… அதை எடுத்துடலாம்”, என மகனிடம் கேட்டதற்கு வெற்றியோ, “இந்தச் சாப்பாட்டு விஷயத்துல எல்லாம் என்னை இழுக்காதம்மா… வயித்துப் பசிக்கு ஏதோ ஒன்னு சமைச்சு போட்டாச் சாப்பிடப் போறேன். எதுவா இருந்தாலும் உன் மருமககிட்டக் கேளு… வக்கணையா சொல்லுவா”, எனத் தன் மனைவியை நோக்கி கண்ணடித்தவாறே அவளை வம்பு இழுக்க ஆரம்பித்தான்.

குமுதாவா இதிலெல்லாம் சிக்குவாள்? “அத்தை பருப்பு கடைசல் வச்சு ஏதாவது ரெண்டு காய் செஞ்சாப் போதும். கறி எல்லாம் எடுக்க வேண்டாம்”, எனத் தன் கணவனுக்குத் தானும் சற்றும் சளைத்தவள் இல்லை என அவனைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தவாறு அவளும் கூறினாள்.

இவர்களின் செய்கையை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அலமேலு தலையில் அடித்துக்கொண்டு, “ரெண்டும் கண்ணடிக்காம சொல்லித் தொலைய வேண்டியதுதானே! சின்னப் பிள்ளை மாதிரி பண்ணிட்டு இருக்கீங்க”,என இருவரையும் ஒருசேர வைது விட்டு அங்கிருந்து அகன்றார்.

அவர் நகன்றவுடன் தன் கணவனின் அருகில் வந்தவள், “மாமா! எதுக்கும் ஜாக்கிரதையா இருங்க. என் அக்கா வீட்டுக்காரர் ஒரு புள்ளபூச்சி. மனுஷன் நாம என்ன சொன்னாலும் சரின்னு தலையாட்டுற ஜீவன்! என் அக்கா இருக்காளே எல்லாரையும் தூக்கிச் சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டுடுவா”, என எச்சரிக்கை விடுத்தாள்.

அவனோ அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாதவனாக, “குமுதா நீ கும்முன்னு இருப்பதற்கான ரகசியம் என்ன”, எனத் தன் மனைவியின் அழகின் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட ஆரம்பித்துவிட்டான்.

மறு நாளைய விடியலிலேயே குமுதாவின் குடும்பம் அவளின் புகுந்த வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தனர். கிராமங்களில் எத்தனை மெத்தப் படித்தவர்களாக இருந்தாலும் வீட்டிற்கு விருந்தினர் வந்துவிட்டால் பண்டைய கால விருந்து உபசாரம் மாறாமல் தடபுடலாகக் கவனிப்பர்.

அதுபோன்றே அலமேலு சம்பந்தி வீட்டினர் என்று எண்ணாமல் தன் வீட்டினர் என எண்ணி காலை உணவை அமர்க்களப்படுத்தி இருந்தார். அவர் செய்து வைத்திருந்த உணவு வகைகளை கண்ட சகுந்தலா, “இவ்வளவு எதுக்கு மதினி செஞ்சீங்க? நான் வந்து செய்ய மாட்டேனா? குமுதா கூடமாட ஒத்தாசை செய்றாளா? இல்லை நீங்களே தனியாக் கிடந்து தவிக்கிறீங்களா?”, எனப் பேச்சுக் கொடுத்துக்கொண்டே அவருக்கு அனைத்தையும் எடுத்து வைக்க உதவினார்.

அம்மாவின் பேச்சை கேட்ட குமுதா சண்டைக்கு வரிந்துகட்டிக்கொண்டு செல்லும் முன்னர் வெற்றியோ, “என்ன இப்படிக் கேட்டுட்டீங்க அத்தை? குமுதா செய்ற ஒத்தாசையாலதான் அம்மாவால நிம்மதியா சமையல் செய்ய முடியுது”, என இடைப் புகுந்தான்.

குமுதாவும், அலமேலுவும் வெற்றியின் பதிலில் இவன் ஏதோ வில்லங்கமா சொல்லப் போறான் என்பதை உணர்ந்து அவனது வாயை அடைக்கும் விதமாக ஒருசேர முறைத்துப் பார்த்தனர்.

ஆனால் அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாத வெற்றி தன் மாமியார் நம்பாத பார்வை பார்ப்பதைக் கண்டு, “நிஜமா அத்தை! அம்மா சமைக்கிற சமையல் எப்படி இருந்தாலும் நல்லா இருக்குதே நல்லா இருக்குதேன்னு குறை சொல்லாமல் சாப்பிடுறா… அதுவே அவ செய்ற பெரிய ஒத்தாசை.

அம்மாவும் நாம நல்லா சமைக்கிறோம் அப்படின்னு சொல்லி ஒரு பெருமையான நினைப்புல சமையலைச் சந்தோசமாச் செய்யுது”, என மிகவும் சீரியசான குரலில் கூறி முடித்தான்.

பேச்சும், சிரிப்புமாகக் காலை உணவை முடித்தவர்கள் அருகில் இருந்த கோவிலுக்குச் சென்று வந்தனர். சாப்பிடும் முன்னரே கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்து விடுவோம் எனக் கூறிய சகுந்தலாவிடம் அலமேலு, “குமுதா பசி தாங்கமாட்டா. வயிறு நிறைஞ்ச பின்னாடி போனாதான் சாமியை நிம்மதியா தரிசனம் பண்ண முடியும். அதனால சாப்பிட்ட பின்னாடி கோவிலுக்கு போவோம். எந்த சாமியும் எதுவும் சொல்லாது”, என மறுத்துக் கூறியதில் அனைவரும் உண்ட பின்னரே கோவிலுக்கு கிளம்பினர்.

இந்த ஒரு வார்த்தையில் குமுதாவை அவளது வீட்டில் எப்படி வைத்துள்ளார்கள் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட ரங்கநாயகி மனதில் சிறிது பொறாமை தோன்றினாலும் தன் தங்கைக்கு கிடைத்த நல்வாழ்வை எண்ணி மகிழவே செய்தாள்.

சிறுவயதிலிருந்து அக்கா தங்கை இருவருக்கும் பல விஷயங்களில் போட்டி பொறாமைகள் ஏற்பட்டாலும் இருவரும் வெளிக்காட்டிடாத பாசப்பிணைப்புடனேயேதான் வளர்ந்தனர்.

ரங்கநாயகியின் திருமணத்திற்குப் பின்னர் வாழும் இடத்தின் சூழ்நிலையோ என்னவோ அவளின் மனதில் தான் உயர்வு என்ற எண்ணம் சிறிது சிறிதாக வளர ஆரம்பித்துவிட்டது. அது எப்பொழுது தாய் வீட்டிற்கு வந்து சென்றாலும் பேச்சில் சர்வசாதாரணமாக வெளிப்பட்டுவிடும்.

இப்பொழுதும் தான் மட்டுமே உயர்வு என்ற எண்ணத்தின் அடிப்படையிலேயே குமுதாவின் வாழ்வை கண்டு எப்படிதான் வாழ்கிறாள் என பார்க்க வந்த ரங்கநாயகி ஆரம்பத்தில் அந்த பொறாமை உணர்வு ஏதேனும் குற்றம் தென்படுகிறதா என்பதை மட்டுமே கவனிக்கச் செய்தது. ஆனால் போகப்போக அலமேலு, துரைசாமி இவர்களின் உபசரிப்பிலும், வெற்றிவேலின் மதினி என்ற அன்பான அழைப்பிலும் சற்று அவளது பிறவி இயல்பு வெளிக்காட்ட ஆரம்பித்திருந்தது.

அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் கோவிலுக்கு சென்று வந்தவுடன் அலமேலு அவர்களை, “நீங்க தோப்புக்கு போய்ட்டு வாங்க… நானும் மதினியும் சேர்ந்து சமைச்சுடுவோம்”, என அவர்களை வெளியே அனுப்பி வைத்தார்.

தோப்பிற்கு செல்லும் வழியிலேயே ராகவனையும், மகேஸ்வாியையும் கண்ட வெற்றி தன் வாயை வைத்துக்கொண்டு சும்மா இல்லாமல் அருகில் வந்த குமுதாவிடம் “குமுதா! பொண்ணுப் பார்க்க போய் என்னை வாத்தியாரம்மா மாதிரி கேள்வி ஒரு பொண்ணு கேட்டதா உனக்கு சொன்னேனே! அந்த பொண்ணு இந்த பொண்ணுதான்”, என தன் மனைவியிடம் பெரும் அறிமுகப் படலத்தை நடத்தினான்.

வெற்றிவேலின் திருமணத்திற்கு ஒரு வாரம் முன்னர்தான் ராகவன் மகேஸ்வரியின் திருமணமும் நடந்தேறியிருந்தது.

வெற்றிவேலை போட்டியில் தோற்கடித்தது பற்றி மட்டுமே சொல்லி மகேஸ்வரியை திருமணம் செய்திருந்த ராகவன் வெற்றிவேலின் பொருளாதாரத்தில் தான் தோற்றுப் போனதை அவளிடம் சொல்லாமல் மறைத்து வைத்திருந்த உண்மையின் கடுப்பில் இருந்த மகேஸ்வரி நடுத்தெருவில் வைத்து தன் மனைவியிடமே அவன் எள்ளலான முறையில் அறிமுகப்படுத்தியதும் பொறுத்துக் கொள்ளாமல் பொங்கி எழுந்து விட்டாள்.

குமுதா அவளை ஆராய்ச்சிப் பார்வை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே ராகவனிடம் திரும்பி, “நீங்க சொன்னீங்களே! எதுலேயும் ஜெயிச்சது கிடையாது. ஒன்னாங்கிளாஸ்ல இருந்து காலேஜ் போய் படிச்சு முடிச்ச வரைக்கும் எந்த போட்டியிலும் ஜெயிச்சது இல்லை.

ஊருக்குள்ள கபடி, காளை அடக்குறது எது நடந்தாலும் ஜெயிக்க மாட்டான். சரியான தோத்தாங்குளி! அப்பேற்பட்ட ஒரு தோத்தாங்குளியை எந்த கேள்வியும் கேட்காம வாங்க மாப்பிள்ளை அப்படின்னு வரவேற்கவா முடியும்? எல்லாத்தையும் ஜெயிக்குற உங்களை கல்யாணம் பண்ணுறதை விட்டுட்டு இந்தமாதிரி தோத்துப போறவரையா கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்… இந்த நியாயத்தை கேட்டீங்களா?”, என நீட்டி முழக்கினாள்.

வெற்றி அறிமுகப்படுத்தியதில் எந்த வித கபடமும் இல்லாமல் சாதாரணமாகதான் அறிமுகப்படுத்தினான். ஆனால் மகேஸ்வரி அதனை ஈறாக்கி, பேனாக்கி தான் ஏதோ உலக சாதனையாளரை திருமணம் செய்து கொண்டது போல் கதையளந்ததில் கடுப்பான குமுதா அவளுக்கு பதிலடி தராமல் அங்கிருந்து நகரக்கூடாது என்ற எண்ணத்துடன் தன் கணவனை ஒரு பார்வை பார்த்தாள்.

அவனோ ரமேஷின் அருகில் நெருங்கி நின்று கொண்டு, “அண்ணே! இப்ப வேடிக்கை பாருங்க… என் பொண்டாட்டி விட்டு வெளுத்து வாங்கப் போறா. அதுல இழுத்து நீட்டி முழக்கி பேசின இந்த பிள்ளை சிதறு தேங்காய் மாதிரி சிதறப்போகுது. நாம அப்படி ஓரமா நின்னு வேடிக்கை பார்ப்போம்”, என முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

இதற்கு மேல் இவளைப் பேச விட்டால் ஆபத்து என்றுணர்ந்த ராகவன் வாயை வச்சுக்கிட்டு சும்மா இருக்க மாட்டியா? என்ன பேச்சு பேசுற? வெற்றி என்னோட ஃப்ரெண்டு… நாங்க ரெண்டு பேரும் பிறந்ததிலிருந்து ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா பழகுறவங்க”, என இடை புகுந்தான்.

ஆனால் அவளோ அதனை காதில் வாங்காமல், “பாருங்களேன்! பிறந்ததிலிருந்து உங்க கூடவே வளா்ந்து எதிலேயும் ஜெயிக்காமலே இருந்திருக்காரு… என்னத்த நான் சொல்றது? இந்த மாதிரி திறமை இல்லாத ஆளை வச்சுக்கிட்டு காலம்பூரா அவரோட பொண்டாட்டிக்கு கஷ்டம்தான்”, என மீண்டும் வாய் விட்டவள் குமுதாவை பார்த்து, “நீயாவது சாமர்த்தியமா இருப்பியா? இல்லை நீயும் இப்படிதானா?”, என்று கேட்டாள்.

வெற்றி இவற்றிற்கெல்லாம் கவலை கொள்ளாமல் குமுதா அவளை வார்த்தையால் விளாசப் போவதை வேடிக்கை பார்க்க ஆவலுடன், கண்களில் மின்னும் மின்னலுடன், நெஞ்சினில் பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்திடக் காத்திருந்தான்.

அவனது இத்தனை எதிர்பார்ப்புகளையும் வீணடித்து விடாமல் குமுதா, ” நீதான் அந்த ராமலிங்கபுரத்து ராயல் ஃபேமினியா? உன் புருஷா்ரு ஜெயிச்சார்ன்னு சொல்றியே என்னத்த பெருசா ஜெயிச்சுட்டாரு? ஏதோ இந்தியாவுக்காக விளையாண்டு பெரிய உலகக்கோப்பை எல்லாம் வாங்கிட்டு வந்த மாதிரி ஜெயிச்சாருன்னு சொல்ற… என் புருஷன் தோத்துப் போறதுக்கு நானே கவலைப்படலை.

நீ ஏன் அதை பத்தி கவலைப்படுற? உன் வீட்டு அடுப்பை மட்டும் பாரு… அடுத்த வீட்டு அடுப்புல என்ன நடக்குதுன்னு பார்க்காதே! இன்னொரு வாட்டி என் புருஷனை பத்தி நீ பேசுன கண்ணை நோண்டி, உணக்கையா பேசுற உன் மண்டையை உலக்கையால பொளந்துடுவேன்”, என அவளை அடிப்பது போல் பேசிய குமுதா தன் அருகில் நின்ற தன்னுடைய அக்காவை பார்த்தாள்.

தங்கையின் பார்வையில் என்ன உணர்ந்து கொண்டாளோ ரங்கநாயகி உடனே களத்தில் குதித்து, “என் கொழுந்தனை பத்தி பேசுறதுக்கு உனக்கு என்ன உரிமை இருக்கு? இரு வீட்டுக்கு போனதும் அலமேலு அத்தைகிட்ட சொல்லி உன்னை என்ன பண்றேன் பாரு”, என்று சிறு குழந்தைகள் அம்மாவிடம் கூறி விடுவேன் என மிரட்டுவது போல் மிரட்டினாள்.

அலமேலுவின் கொள்கைகளைப் பற்றி மகேஸ்வரிக்கு தெரியாது. ஆனால் ராகவன் அறிவான். அலமேலுக்கு மட்டும் இந்த விஷயம் தெரிந்தால் அவனை ஊரில் தலைநிமிர முடியாதபடி செய்து விடுவார் என்பதை உணர்ந்து இருந்த காரணத்தினால் தன் மனைவியிடம் மகேசு வா வீட்டுக்குப் போகலாம்! வா வீட்டுக்கு போகலாம்”, என கெஞ்ச ஆரம்பித்து விட்டான்.

அவள் அதற்கெல்லாம் அசராமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருக்க இது நகன்டு தொலையாது போலிருக்கே என மனதில் எண்ணிய ரமேஷின் வார்த்தைகளை சரியாக தன் மனதில் படித்த வெற்றி, “குமுதா! வா நாம கிளம்புவோம்”, என்ற அடுத்த நொடியில் குமுதாவும், ரங்கநாயகியும் கிளம்பிவிட்டார்கள்.

கிளம்பும் நொடியில் குமுதா அவர்களைத் திரும்பிப் பார்த்து ஒரு ஏளனப் புன்னகையை பரிசாக அளித்ததிலேயே ராகவனுக்கு வாழ்வில் தான் தோற்று கொண்டிருக்கிறோம் என்பது புரிந்து போனது.

ராகவனிடத்திலும், மகேஸ்வரியிடத்திலும் வெற்றிவேலின் தோல்வியை விட்டுத் தராத குமுதா அவளது கண்ணெதிரிலேயே அவன் தோல்வியைத் தழுவும் பொழுது இதே போன்று நடந்து கொள்வாளா? இல்லை தோற்றுக் கொண்டே இருக்கும் அவனை மணந்து கொண்டதை எண்ணி மனம் மருகிப் போவாளா?




துரைசாமியை முதல் நாள் அழைத்து தரகர் பேசிக் கொண்டிருந்த பொழுதே அவரிடமிருந்து போனை பிடுங்கியவர் “மச்சான்! நீங்க என்ன பண்ணுவீங்களோ? ஏது பண்ணுவீங்களோ? அது எனக்கு தெரியாது. நாளைக்கு மாப்பிள்ளையை கூட்டிட்டு வந்து உறுதி செஞ்சுட்டு போயிடுங்க. இல்லைனா எங்க பொண்ணு வீட்டுல எனக்கும், என் பொண்டாட்டிக்கும் எதை கலந்து வைப்பான்னு தெரியாது.

காலகாலத்துல வந்து பேசி முடிங்க. மீதி விவரம் எல்லாம் நீங்க பொண்ணுகிட்ட கேட்டுக்கோங்க”, என ஒருவர் படபடவென பொரிந்து விட்டு இறுதியாக “நான் சொல்ல மறந்துட்டேனே! என் பேரு ரங்கசாமி! என் நம்பர் சொல்றேன் எழுதிக்கோங்க”, என்று உரைத்ததுடன் தன்னுடைய அலைபேசி எண் மற்றும் முகவரியையும் சேர்த்து தந்தார்.

அவர் பேசியதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அலமேலுவிற்கு சிரிப்பு வந்தாலும் இந்த அளவிற்கு ஒரு பெண் தன் மகனுக்காக துணிகிறாள் என்றால் அவளே சிறந்த துணையாகவும் இருப்பாள் என முடிவுசெய்து துரைசாமியிடம் “இங்கப் பாருங்க மாமா! நாளைக்கு நாம போறோம், பேசி முடிக்கிறோம்”, என உறுதியாகக் கூறிவிட்டார்.

அலமேலுவின் முடிவினை மாற்றினால் தன் பூலோக வாழ்விற்கு முடிவு ஏற்பட்டுவிடும் என்ற அச்சத்தினால் துரைசாமி மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் வெற்றியை ஒரு பாவப்பாா்வை பார்த்துவிட்டு மறுநாள் மனைவி, மகனுடன் கிளம்பியவர் இப்பொழுது பெண் வீட்டின் முன் நின்று கொண்டிருந்தார்.

இவர்கள் வருவதற்காகவே ஆவலுடன் வாசலிலேயே காத்திருந்த ரங்கசாமி “மச்சான்! வந்து என் உசுர காப்பாத்திட்டீங்க… உங்களுக்கு கோடி புண்ணியமா போகும்”, என துரைசாமியை நீண்டநாள் தெரிந்தவர் போல் வேகமாக கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டார்.

அவரின் பேச்சினை கேட்டு வெற்றி அலமேலுவிடம் “அம்மா! இந்த பிள்ளை வீட்டுக்கு வந்துருச்சுன்னா உன்னையும், அப்பாவையும் வீட்டைவிட்டு துரத்திடும்”,என முணுமுணுத்ததும் அவனைப் பார்த்துவிட்டு “என்னையும், உங்க அப்பாவையும் தொரத்தி விடுதோ இல்லையோ உன்னை போட்டு மொத்தாம இருந்தா சரிதான்னு சொல்லி நான் குலதெய்வத்தை வேண்டிட்டு இருக்கேன்”, என சிரிப்புடனே பதிலளித்தார்.

வாசலிலேயே இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்த ரங்கசாமியின் மனைவி சகுந்தலா “எல்லாத்தையும் வாசலுல வச்சு இந்த மனுஷனுக்கு பேசிடனும்.நீங்க முதல்ல வாங்க அண்ணே!வாங்க மதினி! நீங்களும் வாங்க மாப்பிள்ளை”, என வெற்றியையும் சேர்த்து மரியாதையாக உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

இங்கேயும் கும்பல் இருக்குமோ என எண்ணிக்கொண்டே வீட்டிற்குள் வந்த வெற்றிக்கு அங்கிருந்த நான்கைந்து பேரை பார்த்தவுடன் “அப்பாடி பரவாயில்லை கூட்டத்தை கம்மியாதான் கூட்டிருக்காங்க”, என்ற எண்ணமே மனதில் உதித்தது.

அனைவரும் உள்ளே வந்து அமர்ந்ததும் தன் சொந்த பந்தங்களை அறிமுகப்படுத்திய ரங்கசாமி மனைவியிடம் “குமுதாவை கூட்டிட்டு வா!”, என்றார்.

சகுந்தலா உள்ளே சென்றவுடன் துரைசாமியிடம் திரும்பியவர் “மச்சான்! எனக்கு ரெண்டுமே பொண்ணுங்கதான். மூத்தவளை கட்டிக்கொடுத்து மெட்ராஸ்ல இருக்கா. அவ புருஷன் லொட்டு லொட்டுன்னு அந்தப் பொட்டியை தட்டிட்டு இவளையும் அதே வேலைக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிட்டாரு.

இப்ப நம்ம மாப்பிள்ளையை கேட்டது சின்னவளுக்குதான். காலேஜுக்கு போய் படிச்சதோட சரி! அதை வச்சி வேலைக்கு போகணும்னு கனவுலயும் நினைக்காதவ மாப்பிள்ளையை எங்கப் பார்த்தா? எப்படிப் பார்த்தா அப்படிங்கிற கதையை அவளே உங்களுக்கு சொல்லிடுவா. ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி அந்த தரகர் வந்தப்ப மாப்பிள்ளை போட்டோவை பார்த்த அந்த நிமிசத்துல இருந்து வீட்ல ரணகளம் பண்ணிட்டு இருக்கா.

இவரை எனக்கு நீங்க கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலைன்னா உங்க ரெண்டு பேரையும் உசுரோட விட மாட்டேன்னு மிரட்ட வேற செய்றா… உங்களுக்கு பொண்ணு பிடிச்சிருக்கோ, பிடிக்கலையோ! தயவுசெஞ்சு மாப்பிள்ளைக்கு இவளையே கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடுங்க”, என அவர் பேசியதில் குடும்பமே லூசா இருக்குமோ என வெற்றி எண்ணிக் கொண்டிருக்க துரைசாமியோ அகமகிழ்ந்துப் போனார்.

ஏனென்றால் அவரது குழந்தை பிள்ளைக்கு இப்படி ஒரு தீவிர ரசிகை என்ற எண்ணம்தான் அவரது மனதில் உதித்தது.அதனால் கண்களில் துளிர்த்த ஆனந்தக் கண்ணீரை தன் தோளில் இருந்த துண்டினால் துடைத்து விட்டுக் கொண்டு ” மாப்ள! என் மருமகளை இப்பவே வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிடுறேன்”, என உறுதியளித்தார்.

வெற்றிதான் இடைமறித்து “முதல்ல குமுதா வந்து என்னை கேள்வி கேட்டு கும்மி எடுக்கட்டும் பிறகு முடிவு பண்ணலாம்”, என உரைத்ததுடன் ரங்கசாமிபுறம் திரும்பி “மாமா! முதல்ல சாப்பிடுறதுகு ஏதாவது கண்ணுல காட்ட சொல்லுங்க. ஆரம்பத்திலேயே பஞ்சாயத்து தொடங்கிடிடா காப்பி தண்ணி பஜ்ஜி, சொஜஜி எதுவும் சாப்பிட முடியாம போயிடும். அதனால சாப்பிட்டு முடிச்சதுக்கு அப்புறம் நான் பொண்ணை பார்க்கிறேன்” எனக் கூறினான்.

அவன் கூறியதில் ஏதோ பெரிய நகைச்சுவை கேட்டது போன்று அங்கிருந்த அனைவரும் சிரித்து விட்டு தன் மனைவியை அழைக்க வாய் எடுத்த ரங்கசாமி தின்பண்டங்கள் உடன் தன் மகளை வருவதை பாா்த்து பீதியாகிவிட்டாா்.

என்ன செய்வாளோ என்று அவர் எண்ணிக் கொண்டிருக்கையில் நேரடியாக வெற்றிவேலின் அருகில் வந்தவள் “நீங்க கேட்ட பஜ்ஜி, சொஜ்ஜி எல்லாம் இதுல இருக்கு. சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டு கேள்வியைக் கேட்க ஆரம்பிங்க”, என கெத்தாக உரைத்தாள்.

குமுதாவை பார்த்தவுடனேயே அலமேலு, துரைசாமி ஏன் வெற்றிக்குமே பிடித்துவிட்டது. கிராமப்புறங்களில் இருக்கும் அந்த எளிய அலங்காரத்துடன் செயற்கை பூச்சுகள் ஏதுமின்றி சற்று பூசிய உடல்வாகுடன் இருந்தவளின் புறத்தை விட அவள் பேசிய பேச்சில் சூதுவாது எதுவுமின்றி வெளிப்படையாக பேசுபவள் என்று தெரிந்ததிலேயே அவர்களுக்கு பிடித்துப்போனது.

குமுதா வைத்த தட்டை பார்த்த வெற்றி “அதுவும் சரிதான்! எப்படி சமைக்கிறீங்கன்னு பார்த்துட்டா மாப்பிள்ளை விருந்துக்கு வரலாமா வேண்டாமான்னு நானும் முடிவு பண்ணலாம்”, என கூறிக்கொண்டே தனக்கு முன்னால் இருந்த பலகாரங்களை வாய்க்குள் திணிக்க ஆரம்பித்தான்.

அவனது செய்கையில் தலையில் அடித்துக்கொண்ட அலமேலு “நீ இப்படி வந்து உட்காரு குமுதா!”, என தன் மருமகளாகப்போகிறவளை தனது அருகில் அமர வைத்துக் கொண்டவர் “நீ எப்பமா இந்தப் பயலை பார்த்த? எதனால உனக்கு இவனை பிடிச்சி போச்சு?”, என்றதும் அவனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டே “அதுவா அத்தை! இப்ப மார்கழி போச்சு இல்லையா? அப்ப உங்க மகன் பஜனை கோஷ்டியோட வந்து ஒரு பாட்டுப் பாடுனாரு. அதுல விழுந்ததுல என்னால எந்திரிக்கவே முடியலை”, என நமட்டுச் சிரிப்புடன் கூறியதில் வாயில் வைத்திருந்த பஜ்ஜியை மெல்லவும் முடியாமல் துப்பவும் முடியாமல் வெற்றி திருதிருவென முழித்தான்.

அவள் கூறியதிலேயே தான் பாடிய பாடலை கேட்டுவிட்டுதான் இந்த ராட்சசி தன்னைத் தேடினாலா என வெற்றி எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே “அது என்ன பாட்டுமா?”,என அலமேலு ஆவலுடன் வினவினார்.

ஏனெனில் வெற்றி மார்கழி பஜனைக்குப் போகிறேன் என்று கூறியதும் இவனுக்கு என்ன தெரியும் என எண்ணி ஒரு மார்க்கமாக பார்த்து வைத்தவரை கண்டுகொள்ளாத வெற்றி பஜனை கோஷ்டியுடன் சுற்றியிருக்கும் கிராமங்களில் அந்த மாதம் முழுவதும் பஜனை செய்திருந்தான்.

ஆனால் பஜனையில் திருப்பாவை பாசுரம் பாடிடாமல் தன்னுடைய சொந்த பாசுரத்தை பாடியிருந்ததால் அதனை அறிந்திடாத அலமேலு தெரியும் நிலையில் என்ன செய்வாரோ என பதறிய வெற்றி “குமுதா! நீ என்னை கும்முறதெல்லாம் தனியா இருக்குறப்போ மட்டும் செஞ்சுக்கோ! கூட்டத்துல வச்சு கும்முற வேலையெல்லாம் வேண்டாம்”, என அந்த நொடியிலேயே குமுதாவிடம் சரண்டர் ஆனான்.

இவன் உன் காலுல விழுறத பார்த்தா எக்குத்தப்பா எதையோ இழுத்து வச்சிருக்கான் போல இருக்கு. நீ கல்யாணம் முடிஞ்சு வந்த மறுநாளே அத்தைகிட்ட என்ன விஷயம்னு சொல்லு மருமகளே! ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து மொத்திடுவோம்”, என அப்பொழுதே வெற்றியை அடிப்பதை பற்றி அலமேலுவும், குமுதாவும் திட்டமிட ஆரம்பித்துவிட்டனர்.

இவர்களின் பேச்சை கேட்டு தலையில் அடித்துக்கொண்ட சகுந்தலா “நல்ல நேரம் முடியறதுக்கு முன்னாடி உறுதி பண்ணிக்கலாம். இன்னைக்கு நாள் வேற சரி இல்லாம இருக்கு”என இடை புகுந்தார். “நாளும்,கிழமையும் நம்ம மனசுலதான் இருக்கு சகுந்தலா!”, என்ற பதில் குமுதாவின் வாயில் இருந்து வந்ததை கேட்ட வெற்றி “நமக்கு மரியாதை இதை விட கேவலமா இருக்கும் போல இருக்கே”, என எண்ணமிட்டுக் கொண்டே “குமுதா சொல்றது சரிதான் அத்தை”, என அப்பொழுதே அவளுக்கு ஜால்ரா அடிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

அன்றே பாக்கு, வெத்தலை மாற்றி நிச்சயத்தையும், திருமணத்தையும் அடுத்தடுத்த நாட்களில் நடத்துவதாக முடிவு செய்துவிட்டனர். கிளம்பும் நேரத்தில் குமுதாவின் மொபைல் எண்ணை வாங்கிக் கொண்ட வெற்றி ” நீ மிஸ்டு கால் தருவியா இல்லை கால் பண்ணி பேசுவியா?”, என்றக் கேள்வியை அவளிடம் வீசினான்.

“அஞ்சு கிலோ மீட்டர் தூரத்துல இருக்கிற ஊருக்கு போனை வேற போட்டு பேசிகிட்டு இருக்கேன்… எங்க அப்பாவோட டிவிஎஸ் ஃபிப்டி எடுத்துக்கிட்டு நேரா உங்களை பாா்க்குறதுக்கு வந்துருவேன். அதனால டெய்லி காலைல பெருமாள் கோவிலுக்கு நீங்களே வந்துடுங்க”, என அவள் கொடுத்த பதிலில் துரைசாமி தன் மகனின் எதிர்காலம் மிகவும் பிரகாசமாக இருக்கப் போவதை உணர்ந்தார்.

குமுதாவின் அதிரடி பேச்சுகளுடனும், வெற்றியின் கலகலப்புடனும் அவர்களின் திருமண நாள் மிகவும் விரைந்து அவர்களை வந்து சேர்ந்தது. திருமணம் முடிந்த பின்னர் வெற்றியின் வீட்டில் காலடி வைத்த குமுதாவின் அகமகிழ்ச்சி முகத்தில் நன்றாகவே பிரதிபலித்தது.

அன்றைய முதலிரவில் வெற்றி குமுதா தங்களின் அறையினுள் வந்ததும் அவளின் காலில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து “குமுதா என்ன ஆனாலும் சரி அலமேலு கிட்ட நான் திருப்பாவை பாடாம

“மேகத்தை பிடித்து மெத்தைகள் அமைத்து மெல்லிய பூவை தூங்க வைப்பேன்
தூக்கத்தில் மாது வேர்க்கின்ற போது நட்சத்திரம் கொண்டு நான் துடைப்பேன்”

இந்த ஜீன்ஸ் பட பாட்டை பாடுனேன்னு சொல்லிடாதே. நீ சொல்ல மாட்டேன்னு என் தலையில் அடிச்சு சத்தியம் பண்ற வரைக்கும் நான் எழுந்திருக்கவே மாட்டேன்”, என அவளுடைய பாதங்களை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டான்.

“அச்சோ! மாமா! எந்திரிச்சு தொலைங்க. மானத்தை வாங்குறீங்க”, என அவள் கூறிய பின்னர்தான் எழுந்தான். இருந்தாலும் எழும்பொழுது ஒரு சந்தேகத்துடனேயே “சொல்ல மாட்டதானே!”, எனக் கேட்டதற்கு அவனைப் பார்த்து தலையை சொரிந்தவள் “வந்து அன்னைக்கு நீங்க வீட்டுக்கு வந்தீங்க இல்லையா? அன்னிக்கு சாயங்காலமே அத்தைக்கு போன் பண்ணி சொல்லிட்டேன்”, என வாயில் அடக்கப்பட்ட சிரிப்புடன் கூறினாள். ராட்சசி என்றவன்”நீ என் காலுல பதிலுக்கு விழுந்து நான் உன் காலுல விழுந்ததை திரும்பக் கொடு”, என அவளிடம் வம்புக்கு நின்றான்.

“விடுங்க! விடுங்க! காலம்பூரா விழப்போறீங்க. இன்னைக்கு ஒருநாள் விழுந்ததுல ஒன்னுமாகாது. காலையிலயும், சாயங்காலமும் மறக்காம தினமும் விழுந்துடுங்க”, என அவனிடம் வாயாடியவளை தன் பக்கமிழுத்த வெற்றி ஒரே தாவலில் அவளது வாயையும், ஐம்புலன்களையும் அடக்கியாள ஆரம்பித்துவிட்டான்.

மறுநாள் விடிந்து வெளியே வந்த வெற்றியை ஹாலில் இருந்த டிவி அவன் பஜனையில் பாடிய பாடலை பாடி வரவேற்றது. அதிலேே அவனுக்கு புரிந்து போனது அலமேலு தன்னை வைத்து செய்யப்போகிறார் என்று. இருப்பினும் தன்னுடைய கெத்தை சிறிதும் விடாமல்

“என்ன அலமேலு! காலங்காத்தால ஒரே டூயட்டா போகுது”,என நக்கலுடன் வினவினான். அந்த டூயட் நீ பாடுன கொடுமையை தாங்க முடியாமல் என் மருமக இந்த வீட்டுக்கு வந்ததனாலதான் ராசா பாடுது”, என அவரும் பதிலுக்கு கொடுத்து அன்றைய நாளினை அனைவரும் கலகலப்புடன் நகர்த்தினர்.

அனைத்தும் சுலபமாக நடந்தால் வாழ்வில் சந்தோசம் மட்டும்தானே நிலைத்திருக்கும். துக்கத்தையும் சிறிது அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதுதான் காலத்தின் எழுதப்படாத விதி! அந்த விதிக்கு ஏற்றவாறு குமுதாவிற்கும் வெற்றிக்கும் இடையில் குழி தோண்டிட நினைத்து இரு குள்ள நரிகள் அவனது வீட்டில் வந்து குதித்தனர்.

குள்ளநரிகள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துவார்களா? இல்லையெனில் வெற்றியும், குமுதாவும் குள்ள நரிகளை தோண்டி புதைத்திடுவார்களா?




வெற்றிவேல் குடும்பத்தினர் பார்க்கச் சென்றிருந்த பெண்ணான மகேஸ்வரி கேட்ட கேள்விகளில் இவளுக்கா வெள்ளை மனசு என்ற எண்ணம் வெற்றிக்கு உதித்தது.

மகேஸ்வரி கேள்விகள் கேட்க வேண்டும் என்று கூறியதும் சரியென ஒத்துக்கொண்ட வெற்றி குடும்பத்தினரிடம் அவள் முதலில் கேட்டதோ வெற்றியின் பள்ளி காலத்தில் நடைபெற்ற விளையாட்டுப் போட்டிகளை பற்றியும், பேச்சுப் போட்டிகளை பற்றியும் மட்டுமே!

இவ எதுக்கு இந்தக் கேள்வியெல்லாம் கேட்குறா என வெற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே மகேஸ்வரி வெற்றியைப் பார்த்து “இந்த போட்டியில எல்லாம் நீங்க தோத்துப்போனீங்களாமே!”, என ஒருவித நக்கலுடன் ராகம் இழுத்துக் கேட்டாள். அவளது நக்கலை உணர்ந்து இருந்தாலும் அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாத வெற்றி “ஆமா! தோத்துதான் போனேன்… அதுக்கு என்ன இப்ப?”, என தெனாவட்டாகவே பதில் கூறினான்.

அவனது பதிலில் இருந்தாவது தன்னுடைய வாயை அடக்காமல் அடுத்து ஒவ்வொன்றாக கேட்டுக் கொண்டே வந்தவள் அவன் தோல்வியுற்ற அனைத்து விஷயங்களையும் வரிசையாக கேட்டதில் சற்று சுதாரித்துக் கொண்ட அலமேலு “இப்ப என்னமா வேணும் உனக்கு? மாப்பிள்ளை என்ன படிச்சிருக்கான், என்ன வேலை பார்க்குறான்னு நீ கேட்டிருந்தா அது நியாயம். அதை விட்டுட்டு என்னென்னமோ கேட்டுகிட்டு இருக்க”, சற்றுக் கோபமாகவே வினவினார்.

அலமேலுவின் பேச்சுக்கு பதிலாக மகேஸ்வரி வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வரும் முன்னர் அவளது அம்மா “நீங்க என்னங்க? இந்த மாதிரி எல்லாம் மிரட்டுனா என் மகள் பயந்துடுவா”, என இடையில் நுழைந்தார். அப்பொழுது வெற்றிவேல் தன்னுடைய அம்மாவின் கையைப் பிடித்து அழுத்தி நீ பேசாம இரு என கண் ஜாடை காட்டி விட்டு மேலே கேளுங்க என அவர்களை கேள்வி கேட்குமாறு தூண்டினான்.

அவள் அவனது தோல்விகளை வரிசைப்படுத்திய விதத்தில் அமைதியாக இருந்துவிட்டு இறுதியாக “ஆமா எல்லாத்தையும் விலாவாாியா இம்புட்டு டீடைல்ஸ் கலெக்ட் பண்ணி வச்சிருக்கிற நீங்க என்னத்துக்காக பொண்ணு பார்க்க வர சொன்னீங்க? இந்த கேள்வி எல்லாம் நேரா கேட்கறதுக்கு பதிலா போன்லயே கேட்டு இருக்கலாமே!”, என அவன் எழுந்து நின்றவாறு வினவினான்.

வெற்இருக்கு.ுவதற்காகவே காத்திருந்தது போல் “உங்க ஊர்ல இருந்து போன வாரம் ராகவன் வந்து பொண்ணு பாா்த்துட்டு போனாரு. அப்ப அவர்தான் சொன்னாரு. எங்க ஊர்ல வெற்றின்னு ஒருத்தன் போ்ல மட்டும் வெற்றியை வச்சுட்டு எல்லாத்துலயும் தோத்து போய் சுத்திட்டு இருக்கான்.அவனை எல்லா போட்டியிலும் இதுவரைக்கும் நான் தான் ஜெயிச்சுட்டு இருக்கேன்.

அவனுக்கும் பொண்ணு பாா்த்துட்டு இருக்குறதா கேள்விப்பட்டேன். எங்க உன் போட்டோ அவனுக்கு போய் இந்த விஷயத்துல ஜெயிச்சுடுவானோன்னு நெனச்சேன் அப்படின்னு சொன்னாரு. அப்படி அவர் சொல்றப்பவே எல்லாத்துலயும் தோத்துப்போன உங்களைப் பார்க்கணும்னு எனக்கு ஆசை வந்துருச்சு. அதனால உங்க வாயால நீங்க எதுல எல்லாம் தோத்து இருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்க நினைச்சுதான் அம்மா அப்பாகிட்ட சொல்லி உங்களை பொண்ணு பார்க்க வர சொன்னேன்.

கடைசில பார்த்தா நீங்க ஒரு தோத்தாங்குளி”, எனக்கூறி சிரிக்க ஆரம்பித்தாள். தான் செய்ததுடன் தன் சொந்த பந்தங்கள் அனைவரும் சிரிப்பதற்கும் அவள் பேசிய பேச்சுக்கள் காரணம் என்பதை நொடியில் அவள் உணர்ந்தாளா உணரவில்லையா என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை.

அவள் சிரித்து முடியும் வரை அமைதி காத்த வெற்றிவேல் “அப்ப அந்த ராகவன் கூட பேசி வச்சிட்டு என்னை வர சொல்லியிருக்க… அப்படிதானே!”, என அதுவரை பேசிக் கொண்டிருந்த மரியாதைப் பன்மையை கைவிட்டு அவளிடம் கேட்டான்.

அவன் கேட்டதில் சற்று அதிர்ந்த அவளது முழியிலேயே இது இருவரும் சேர்ந்து செய்த பிளான் என்பது அவனுக்கு புரிந்து போனது. இருப்பினும் அதனை பற்றி கண்டுகொள்ளாமல் “பரவாயில்லை… நீ என்ன என்னை வேணாம்னு சொல்றது. நான் சொல்றேன். இந்த மாதிரி நாலு பேரை வரவழைச்சு அதுல எது பெஸ்ட் அப்படின்னு தேர்ந்தெடுக்கிற நீ எனக்கு பொண்டாட்டியா வர்றதுக்கு சுத்தமா தகுதியே கிடையாது.

நான் எல்லாத்துலயும் தோத்துப்போறவன்தான். ஆனா நான் விட்டுக் கொடுக்குறதனாலதான் இன்னொருத்தன் ஜெயிக்கிறான். உனக்கு உங்க அம்மா வெள்ளை மனசுன்னு சொன்னாங்க. ஆமா! ஆமா! ரொம்ப வெள்ளையா இருக்கு.

இப்படியே இரு இல்லன்னா பாசிப் பிடிச்சு பச்சையா மாறிடப் போகுது”, என வெற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது அவனது கையை பிடித்த துரைசாமி கிளம்பலாம் என இழுத்தார்.

“ஒரு நிமிஷம் இருங்க”, என அவரிடம் கூறிவிட்டு மகேஸ்வரியை நோக்கி திரும்பியவன் “ஒருத்தன் தோத்துப் போறதாலதான் இன்னொருத்தன் ஜெயிக்கிறான். அவன் ஜெயிச்சதால நீ தோத்தவனாயிட்ட அப்படின்னு சொல்றதைவிட ஜெயிச்சவன்கிட்ட போய் அவன் தோத்ததாலதான் உன்னால ஜெயிக்க முடிஞ்சுச்சு அப்படி சொல்லி பார்க்கலாமே! அதை விட்டுட்டு நீ தோத்தாங்குளி, ஒன்னுக்கும் லாயக்கில்லாதவன் அப்படின்னு நோகடிக்குறதை என்னைக்கு விட்டு தொலைக்கிறோமோ அன்னைக்குதான் பால்டாயிலும், பிளீச்சிங் பவுடரும் போட்டு உங்க மன அழுக்கை கழுவி விடத் தேவையில்லை”, என நீளமாகப் பேசியதுடன்

“இப்பவும் நீ எனக்கு, என் குடும்பத்துக்கு ஏத்த பொண்ணு இல்லைன்னு சொல்லி உன்னை வேண்டாம்னு நான் தோத்துப் போறதாலதான் அந்த ராகவன் ஜெயிச்சு உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க போறான். உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இந்த வாழ்க்கை நான் போட்ட பிச்சை”, என்று அழுத்தந்திருத்தமாக கூறிவிட்டு தன்னுடைய தாய், தந்தையருடன் வெளியேறிவிட்டான்.

வீட்டிற்கும் வரும் வழியிலேயே வெற்றியும், அலமேலுவும் சாதாரணமாக பேச ஆரம்பித்து விட்டனர். ஆனால் துரைசாமிதான் மிகவும் சோகமாக இருந்தார்.

அவரது சோகத்தை பார்த்த வெற்றி “என்ன தொர! இம்புட்டு சோகமா இருக்க? அந்த பொண்ணு பாா்க்க போன வீட்டுலருந்த கும்பலில் ஒரு அம்மாவை பார்த்து நீ சைட் அடிப்பதை நான் பார்த்துட்டேன். அம்மாகிட்ட சொல்லிலாம் தரமாட்டேன்”, என சாதாரணமாக ஆரம்பித்து ஒருவித சிரிப்புடனே முடித்தான்.

அதுவரை சோகமாக இருந்தவர் மனைவியின் புறம் திரும்பி “அலமு! இந்தப் பையன் சொல்றதெல்லாம் நம்பாதே! ஏறுக்குமாறா சொல்லி எருதுக்கு பதிலா என்னை வச்சி ஏரோட்டிடுவான். அம்புட்டு கோக்குமாக்கு பிடிச்சவன். நீ அதெல்லாம் நம்பாதம்மா!”, என விட்டால் காரிலேயே அவரின் காலில் விழுந்து இருப்பார்.

“அந்த அளவுக்கு திறமை உங்களுக்கும், உங்க பையனுக்கும் இல்லை… அப்படியே வம்புசம் மாறாமல் வந்து வாச்சுருக்கான்”, என நொடித்துக்கொண்ட அலமேலு மீண்டும் சாதாரணமாக தன்னுடைய மகனுடன் பேச ஆரம்பித்தார்.

அவர்கள் இருவரையும் மாறி மாறிப் பாா்த்த துரைசாமி “ரெண்டு பேருக்கும் கொஞ்சம் கூட வருத்தமா இல்லையா?”, என தன் மனதில் இருந்த கேள்வியை கேட்டவுடன் “ஏன் வருத்தப்படனும்?”, என்னும் கேள்வி வெற்றியின் வாயில் இருந்து அடுத்த நொடியில் சீறி வந்தது.

“அந்தப் பொண்ணு பேசினதுல உனக்கு வருத்தம் இல்லையா வெற்றி!”, என மீண்டும் மகனிடம் அதே கேள்வியைக் கேட்டவுடன் “இதுல வருத்தப்பட என்ன இருக்கு? இவ்வளவு பேசுது… ராகவன் வேலை பார்க்குற கம்பெனி நட்டத்துல ஓடுது. எனக்கு நல்லாவே தெரியும். மிஞ்சி போனா ரெண்டு மூணு மாசத்துல இழுத்து மூடிடுவாங்க. அப்ப இந்த பிள்ளை என்னத்த செய்யும்?விட்டு தள்ளுங்க. அது புத்திக்கு தெரியுறது அம்புட்டுதான். பொண்ணு பாா்க்குறதுல இதெல்லாம் சாதாரணம்”, என தன்னுடைய காலரை தூக்கி விட்டவன் மீண்டும் கார் ஓட்டுவதில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தாள்.

அவனையே சிறிது நேரம் பார்த்தவர் “ஏன் வெற்றி என்னிக்காவது நீ நாம தோத்துப் போறமே அப்படின்னு சொல்லி கொஞ்சம் வருத்தப்பட்டிருந்தாலும் மேல வந்து இருப்பதானே?”, என வினவினார். அவரது கேள்வியில் அலமேலுவும் வெற்றியும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தனர்.

“நான் என்ன கேட்டேன்னு ரெண்டு பேரும் இப்படி சிரிக்கிறீங்க?”, என துரைசாமி இடை புகுந்தவுடன் “அப்பா! நீ பேசறது உனக்கு காமெடியா இல்லையா? இது என்ன சினிமாவா? அதை நினைச்சு பீல் பண்ணுனதும் ஜெயிக்கிறதுக்கு. நம்ம மகன் தோத்துப் போறதுக்கு வருத்தப்பட்டுருந்தா இந்நேரம் மேல போயிருப்பான் அப்படின்னு கனவு காணுறதை விட்டுட்டு போட்டியிலும், ஆரம்பிக்கிற தொழிலுலயும் தோத்துப் போனாலும் நாம ஆரம்பிச்சு வச்ச தொழில உருப்படியா நடத்துறானேன்னு சந்தோஷப்படு. காமெடி பண்ணாம அடுத்த பொண்ணு பாா்க்குறதுக்கு ஏற்பாடு பண்ணு”, என மிகவும் சாதாரணமாக கூறினான்.

அவனது பதிலில் மனைவியைத் திரும்பிப் பார்த்தவருக்கு அவரிடமிருந்து புன்முறுவலே பதிலாகக் கிடைத்தது. ஏனெனில் வெற்றி சிறுவயதில் ஏதாவது போட்டியில் தோற்றுவிட்டால் அதற்கு அவன் வருத்தப்படாது பார்த்துக்கொண்டவா் அலமேலுதான்.

தந்தையிடம் செல்லம், கொஞ்சல், பாசம் என்று அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தாலும் வாழ்வினை எளிதாக கடக்க கற்றுக்கொடுத்தவர் வெற்றியின் அம்மா! அவன் முதல் முறை ஓட்டப்பந்தயத்தில் தோற்று விட்டு வந்த பொழுது பக்கத்து வீட்டு பாட்டி “ஏன்டா! போயும் போயும் விளையாட்டுலயா தோத்துப்போன”, என வினவிய நொடியில் அவனை தூக்கி மடியில் வைத்து கொஞ்சிய அலமேலு “ராசா! நீ தோத்து இன்னொருத்தனை ஜெயிக்க வச்சிருக்கே! உன்னால ஒருத்தன் ஜெயிச்சுட்டான்”, என அதனையே சற்று மாற்றிப் பேசினார்.

அந்த நொடியில் வெற்றிவேலின் மனதில் தோல்வியையும் சந்தோசமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் ஒரு விதையை விதைத்தவர் அலமேலு! அதுவே இந்நாள் வரை நீடித்த பொழுது கவலைப்படாத துரைசாமி இப்பொழுது மகனின் கல்யாண விஷயத்தில் என்றதும் அவரினால் வருத்தப்படாமல் இருக்க இயலவில்லை.

அவர்கள் வீடு வந்து சேர்ந்த நொடியே தரகர் அழைத்து தவறான இடத்தை காட்டியதற்காக மன்னிப்பு கேட்டதுடன் வேறு ஒரு பெண் வெற்றியைதான் திருமணம் செய்து கொள்வேன் என அடம் பிடிப்பதாகக் கூறினார். என்னது மறுபடியுமா என துரைசாமி அதிர்ந்ததும் தரகரிடமிருந்து போனை பறித்து பேசிய அந்நபரின் வார்த்தைகளில் துரைசாமி பேசுவதை ஸ்பீக்கரில் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஒட்டுமொத்த குடும்பமும் மறுநாள் சனி என்று கூட பாராமல் அவ்வீட்டின் முன் நின்றிருந்தனர்.

அவ்வீட்டிலும் வெற்றியின் வெற்றி பெறாக் கதைகள் விவாதிக்கப்படுமா? இல்லையெனில் துவளாத தோல்விகள் தூசாக தட்டிவிடப்படுமா?