Categories
Sudha Ravi வட்டத்துக்குள் சதுரம்

அத்தியாயம்-2

Free Download WordPress Themes and plugins.

அத்தியாயம் – 2

இதமான மன நிலையுடன் வாசலில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு தென்னந்தோப்பிற்கு சென்றான். அவனுக்கு முன்னே அங்கே இருந்த கோவிந்தசாமி அங்கிருந்தார்.

அவரது குரல் தோப்பு முழுவதும் கேட்டது.

“நாளைக்கு லோடு அனுப்பனும். இன்னும் பாதி மரத்து காய் இரக்கல சுறுசுறுன்னு வேலை செய்யுங்கப்பா” என்று விரட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

பைக்கிலிருந்து இறங்கிய விஜயன் தந்தையின் அருகில் சென்று “என்னங்கையா இன்னுமா முடியல?” என்றான்.

“சுளுவா செய்ய வேண்டியதை ஒவ்வொருத்தனும் நிதானமா செஞ்சிட்டு இருக்கான்” என்று புலம்பினார்.

நெற்றி சுருங்க ஒரு முறை பார்த்தவன் குனிந்து தனது வேட்டியை தார்பாச்சி கட்டிக் கொண்டு “எல்லாரும் கொஞ்சம் கீழ வாங்க” என்று குரல் கொடுத்தான்.

அவனது குரல் கேட்டதுமே மரத்தின் மீதிருந்தவர்கள் சரசரவென்று கீழே இறங்க, மற்றவர்கள் அனைவரும் குழுமி விட்டனர்.

அனைவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு அங்கிருந்த மரத்தின் மீது படு வேகமாக ஏற ஆரம்பித்தான். மேலே ஏறியதும் ஒரு நிமிடம் கூட வீணாக்காமல் காய்களை பறித்து கீழே போட ஆரம்பித்தான். சுமார் மூன்று, நான்கு நிமிடங்களுக்குள் அந்த மரத்தின் காய்களை பறித்து போட்டு விட்டு இறங்கி விட்டான்.

அவனது வேகத்தையும், செயலையும் பார்த்தவர்கள் அமைதியாக குற்ற உணர்வுடன் நிற்க, “இந்த வேகத்தில எடுத்தா நீங்களும் சீக்கிரம் வேலையை முடிச்சிட்டு பிள்ள, குட்டிய பார்க்க போகலாம் இல்ல. மெதுவா செஞ்சா உங்களுக்கும் நேரம் விரயம் ஆகும். எங்களுக்கும் நாளைக்கு அனுப்ப வேண்டிய லோடு மறுநாள் தான் போகும்” என்றான்.

“சரிங்கையா…இனி, வேகமா பறிச்சு போடுறோம்” என்று கூறி விட்டு அவரவர் பணியை பார்க்க சென்று விட்டனர்.

அதன் பிறகு அசுர வேகத்தில் வேலை நடந்தது. அதை பார்த்த கோவிந்தசாமிக்கு மகனை பற்றி பெருமை தாங்கவில்லை. அவர்களை திட்டவில்லை, கோபமாக முகத்தை கூட காட்டாமல் அவர்களின் தவறை உணர்த்தி வேலை வாங்கி விட்டான்.

“ஐயா! மில்லு வரை போறேன். இன்னைக்கு என்ன அரைக்க சொல்லி இருந்தீங்க?”

“அரப்பு தூளு கம்பனிகாரன் வந்திருந்தான். அந்த மெஷினை மட்டும் ஓட்ட சொல்லி இருக்கேன்”.

“ஒ…சரிங்கையா நான் போய் பார்த்துக்கிறேன்” என்று கூறி அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

அதே நேரம் பவானியும், மலரும் முத்தையா தோப்பில் மரத்தின் மீதிருந்தனர். காய்த்து குலுங்கிய மரத்தில் எதை பறிப்பது எதை விடுவது என தெரியாமல் கொண்டாட்டத்தில் இருந்தனர்.

ஆளுக்கு நான்கு காய்களை மடமடவென பறித்து போட ஆரம்பித்தனர். அப்போது ‘டூம்…டூம்’ என்று அதிர்வுடன் கூடிய பைக் சத்தம் கேட்டது. அதைக் கேட்டதும் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

“குமரேசன் வரான் போல இருக்குடி…சீக்கிரம் குதி ஓடிடலாம்” என்று பரபரத்துக் கொண்டே மரத்திலிருந்து குதித்தாள் பவானி.

மலரின் முகத்தில் பயரேகை வந்தது. இருவரும் அவசரம் அவசரமாக ஆளுக்கு ரெண்டு மாங்காய்களை கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு ஓட்டமெடுக்க ஆரம்பித்தனர். அப்போது தோட்டக்காரனின் குரல் கேட்க ஆரம்பித்தது.

“ஏய்! யாரது! இந்தா நில்லுங்க!” என்று கத்திக் கொண்டே ஓடி வந்தான்.

அவனை திரும்பியும் பாராது பாவடையை தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு படுவேகமாக ஓடினர். அப்போது அவர்களை மறிப்பது போல குறுக்கே வந்து வண்டியை நிறுத்தினான் குமரேசன். அவனது பார்வை இருவரையும் குறுகுறுவென ஆராய்ந்தது.

மலர் அவனைக் கண்டு நடுநடுங்கிப் போனாள். பவானியோ கொஞ்சமும் அசராமல் “வழியை விடுறீங்களா நாங்க போகணும்” என்றாள்.

மலரை பார்த்தபடியே “என் தோட்டத்து காய் உங்க கையில எப்படி  வந்துச்சு? நான் கொடுத்தா ஞாபகம் இல்லையே” என்றான் கிண்டலாக.

அவன் சொன்னதும் மலர் கையிலிருந்த மாங்காய்கள் கீழே விழுந்தது. அவளது கைகள் நடுங்கத் தொடங்கி இருந்தது. பவானியோ சிறிதும் கண்டு கொள்ளாமல் “நாங்க தான் பறிச்சோம். சரி நேரமாச்சு வழியை விடுங்க” என்றாள் கடுப்பாக.

தனது பார்வையை மலரிடமிருந்து பவானியிடம் திருப்பியவன் “உனக்கு தைரியம் தான்…எங்க தோப்புல வந்து திருடிட்டு என் கிட்டேயே வாயாடிகிட்டு இருக்க” என்றான்.

பேசிக் கொண்டே இருந்தவனின் பார்வை இருவரையும் அங்குலம் அங்குலமாக ஆராய்ந்தது. மரத்தில் ஏறுவதற்காக தூக்கி செருகி இருந்த பாவாடை இருவரின் கெண்டை கால்களையும் மறைக்க மறந்திருந்தது. அவனது பார்வையின் பொருளை உணர்ந்து கொண்ட மலருக்கு பவானியின் மீது கோபம் வந்தது. அவளை எப்படியாவது அழைத்துக் கொண்டு சீக்கிரம் ஓடி விட வேண்டும் என்கிற எண்ணம் எழுந்தது. அவசரமாக தூக்கி செருகப்பட்டிருந்த பாவாடையை இழுத்து விட்டுக் கொண்டாள்.

அப்போது மில்லுக்கு சென்று கொண்டிருந்த விஜயனின் பைக் அந்த தோப்பு வழியாக செல்ல, அண்ணனின் பைக் சத்தத்தை அறிந்து கொண்ட பவானி “அண்ணே!” என்று கத்தினாள்.

தங்கையின் குரல் கேட்டதும் பைக்கை நிறுத்திவிட்டு எங்கிருக்கிறாள் என்று கண்களாலேயே தேட ஆரம்பித்தான். அவன் பார்வையில் விழுந்த மூவரையும் கண்டதும் முகத்தில் கடுமை ஏறிக் கொண்டது. பைக்கை நிறுத்தி விட்டு அவர்களிடம் வந்தவன் பவானியைப் பார்த்து “இங்கே என்ன பண்றீங்க?” என்றான் வார்த்தைகளை கடித்து துப்பி.

அண்ணனின் கோபத்தைக் கண்டு தலையை குனிந்து கொண்டவள் “மாங்கா பறிக்க வந்தோம்” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

விஜயன் வந்து நிற்பதை பற்றி பெரிதாக கண்டுகொள்ளாமல் மலரை பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தான் குமரேசன். அவனது பார்வை செல்லும் பாதையை அறிந்தவனுக்கு கோபம் துளிர்த்தது. மலர், பவானி இருவரையும் முறைத்து “முதல்ல இங்கேருந்து கிளம்புங்க. இந்த பக்கமெல்லாம் வரக் கூடாதுன்னு சொல்லி இருக்கேன் இல்ல…இனிமே, இந்த பக்கம் பார்த்தேன் தொலைச்சிடுவேன்” என்று மிரட்டினான்.

அண்ணன் திட்டிய பிறகும் ஏதோ பேச வாயைத் திறந்தவளின் கைகளை இறுக பற்றி “பேசாம வா பவானி” என்று கூறி இழுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.

அவர்கள் இருவரும் ஓடுவதை பார்த்த குமரேசன் “ஏன் மச்சான் அவங்களை விரட்டி விட்ட?” என்றான் வருத்தமான குரலில்.

அவன் முன்னே ஒற்றை விரலை நீட்டி “இங்கே பார் உன் வேலை எல்லாம் வேற எங்கேயாவது வச்சுக்கோ. என் தங்கச்சி பக்கம் கண்ணு போனுது சும்மா இருக்க மாட்டேன்”என்று கடுமையாக எச்சரித்து விட்டு தனது பைக்கை நோக்கி சென்றான்.

“என் முறை பெண்ணை தானே பார்த்தேன் மச்சான்” என்று கிண்டலாக கத்தினான்.

தனது வண்டியின் அருகே சென்றவன் அவனது சொல்லில் கோபம் கொண்டு அதே வேகத்தோடு அவனருகில் வந்து “ஏய்! உன் பார்வை கூட அவ மேல படக்கூடாது” என்று ஒற்றை விரல் நீட்டி மிரட்டினான்.

அதை சிறிதும் சட்டை செய்யாது தனது வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தான்.

அவனை முறைத்துக் கொண்டே அங்கிருந்து வெளியேறினான் விஜயன்.

குமரேசன் குடும்பமும், விஜயன் குடும்பத்தை போல் அந்த கிராமத்தின் தலைக்கட்டு குடும்பமே. இரு குடும்பங்களுக்கும் பரம்பரையாக தீராத பகை. அன்னம் தண்ணி புழங்க மாட்டார்கள். அதிலும் குமரேசனின்  நடத்தை மோசமானதாக இருந்ததால் கிராமத்து பெண் பிள்ளைகள் அனைவரும் அந்த தோப்பின் பக்கம் வரவே பயப்படுவார்கள்.

அவனது தோப்பில் மாங்காய் திருட வந்த தங்கையை மனதில் வறுதெடுத்துக் கொண்டே வண்டியில் சென்றான் விஜயன்.

தோப்பிலிருந்து வெளியேறியவர்கள் ஊருக்குள் செல்லும் போது மலரின் முகம் சோர்ந்திருந்தது. உள்ளுக்குள் விஜயனின் கோப முகம் வந்து போனது. பவானியோ எதை பற்றியும் கவலைப்படாது வழக்கம் போல வளவளத்துக் கொண்டே வந்தாள்.

“ஏண்டி பொண்டுவளா இந்த நேரத்துக்கு எங்கேடி போயிட்டு வரீங்க?” என்றது திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்த பாட்டி ஒன்று.

“உனக்கு தான் மாப்பிள்ளை பேசி முடிக்க மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு போயிட்டு வரோம்” என்றாள் இடக்காக.

“அடியே சீமை சிறுக்கி! என்கிட்டேயே உன் எகத்தாளத்தை காட்டுறியா? உங்க ஆத்தா உச்சி உறுமுற நேரத்துக்கு பொட்ட புள்ளைய ரோட்டில உலாத்த விட்டிருக்காளேன்னு கேட்டா வாய் ரொம்பத் தான் நீளுது” என்று தோளில் இடித்துக் கொண்டார்.

“பேய் பிசாசெல்லாம் எங்களை ஒன்னும் செய்யாது பாட்டி. மனுசப் பிசாசுங்க தான் மோசம்” என்றவளின் கையைப் பிடித்து இழுத்து “பேசாமா வா பவானி” என்றாள்.

அவளை முறைத்து “இவ்வளவு அமைதியா இருக்க கூடாது மலரு” என்று கூறிக் கொண்டே அவளுடன் நடந்தாள்.

அவர்களுக்கு முன்பே வீடு சென்றடைந்திருந்த விஜயனின் பைக் அவர்களை வா-வா-வென்றழைத்தது.

“அண்ணே வந்துடுச்சு போல மலரு…பின் பக்கமா ஊட்டுக்குள்ள போய் இருந்துக்குவோம். அது கிளம்புற வரை கண்ணுல பட வேண்டாம்” என்று கூறி கொண்டே மெல்ல கொல்லை வழியாக இருவரும் உள்ளே நுழைந்தனர்.

சரியாக பின்கட்டு வாயிலின் முன்பு கந்தையனிடம் நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தான் விஜயன்.

‘ஏ! அண்ணன் நிக்கிது! வைக்கப் போருக்கு பின்னே மறைந்சுக்குவோம்’ என்று கிசுகிசுத்து விட்டு அவளையும் இழுத்துக் கொண்டு வைக்கப் போருக்கு பின்னே மறைந்தார்கள்.

அவனிடம் பேசி விட்டு கொல்லைக்குள் வந்தவன் காளை கட்டி வைத்திருக்கும் இடத்திற்கு சென்றான். அது வைக்கோல் போருக்கு நேர் எதிரே இருந்தது.

“போச்சு! நாம வெளியவும் வர முடியாது, உள்ளாரவும் போவ முடியாது…ஐயோ! அரிக்குது வேற’ என்று சொரிந்து கொண்டே புலம்ப ஆரம்பித்தாள்.

மலரோ தன்னவனின் செயல்களை அவனறியாமல் ரசிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

விஜயனுக்கு மயிலு மீது அத்தனை பாசம். அவன் சிறு வயதாக இருந்த போது பிறந்தவன் அவன். தம்பியை போன்று அவனிடம் விளையாடுவான். வளர வளர மூர்க்கமாக நடந்து கொள்ள ஆரம்பித்தான். அப்படியும் விஜயனைக் கண்டால் குழந்தை போல அவனிடம் விளையாடுவான்.

அவனை கட்டி வைத்திருக்கும் மரம் நூறு வருடங்களைக் கடந்தது. மிகவும் ஆழமாக வேர் விட்டு பலமாக இருந்தது. ஆனால் மயிலுவின் ஆக்ரோஷத்தில் அந்த மரமே ஆட்டம் காணும். வேலையாட்கள் அனைவரும் அதனருகே செல்லக் கூட பயப்படுவர். அவனது வேலைகளை செய்வது விஜயன் மட்டுமே.

அன்றும் விஜயனைக் கண்டதும் கொம்பால் லேசாக முட்டி விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

“என்னடா! இன்னைக்கு குளிக்கலாமா குளத்துக்கு போவமா?” என்று தலையை வருடியபடி கேட்டான்.

இப்படியும் அப்படியுமாக தலையை உருட்டி குதித்தது. அவனது கொண்டாட்டத்தைக் கண்டு மெல்ல கட்டி இருந்த கயிற்றை விடுவித்தவன் லேசாக தளர்த்தி இறுக்கிப் பிடிக்கும் முன்னே அவனது கையை உதறி வைக்கோல் போரை நோக்கிப் பாய்ந்திருந்தான்.

அவர்களையே கவனித்துக் கொண்டிருந்த பவானியும், மலரும் அலறிக் கொண்டு இருவரும் இரு பக்கமும் பாய்ந்திருந்தனர்.

கொல்லையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தவர்களும் பதறி போய் ‘ஐயோ’ என்று அலறிக் கொண்டு ஆளுக்கொரு திசையில் ஓடத் தொடங்கினர். ஆனால் இதெல்லாம் ஒரு நிமிடம் தான். தனது கையை உதறிக் கொண்டு பாய்ந்தவனை அதே வேகத்தோடு பாய்ந்து மூக்கணாங்கயிற்றை வலுவாக பிடித்திருந்தான்.

மலரும், பவானியும் மயிலு தங்களை குத்தி தள்ளிடுவான் என்று பயந்து இறுக கண்களை மூடிக் கொண்டு நின்றனர்.

மயிலை மரத்தில் கட்டிவிட்டு இருவரின் முன்பும் வந்து நின்றவன் “கண்ணத் திறங்க ரெண்டு பேரும். இவ்வளவு பயம் இருக்கிறவங்க எதுக்கு வைக்கப் போருக்குள்ள மறைஞ்சுக்கணும்?” என்றான் கிண்டலாக.

இருவரின் உடலும் நடுக்கத்தில் இருந்தது. பவானி மட்டும் சட்டென சுதாரித்துக் கொண்டவள் அண்ணனைப் பார்த்து முறைத்து “அப்போ வேணும்னே தான் அவிழ்த்து விட்டியான்னே?” என்றாள் கோபமாக.

தங்கையிடம் பேசினாலும் பார்வையை மலரின் மீது வைத்தவன் “இல்லையே! என் கையை மீறி வந்துட்டான்” என்றான்.

“பொய் சொல்லாதீங்க அண்ணா” என்றாள் கோபமாக.

இரு கைகளையும் கட்டிக் கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றவன் “நீங்க ரெண்டு பேரும் என்னை ஏமாத்திட்டு உள்ளே போக முயற்சி செஞ்சு இங்கே வந்து எதுக்கு ஒளிந்து கொண்டீங்க?” என்றான் கூர்மையான பார்வையுடன்.

மலர் வாயத் திறந்து ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. தலையை அழுத்தமாக மண்ணில் புதைத்துக் கொண்டாள்.

பவானிக்கு அண்ணன் எங்கே வருகிறான் என்று புரிந்ததும் “அது வந்து முத்தையா தோப்புக்கு போனதுக்கு திட்டுவேன்னு” என்று தயங்கினாள்.

இருவரையும் முறைத்தவன் “தப்புன்னு தெரிந்தும் எதுக்கு செய்றீங்க? அந்த குமரேசன்  மோசமானவன். இனி, மாங்கா வேணும்னா என்கிட்ட சொல்லுங்க. நம்ம தோப்பிலருந்து இறக்குறேன்” என்றான்.

“சரிண்ணா” என்று தலையை ஆட்டியவள் மலரிடம் “திருடி திங்குற மாங்காவுக்கு தான் ருசி அதிகம்னு அண்ணனுக்கு தெரியல” முணுமுணுத்தாள்.

அவள் சொன்னதில் எழுந்த சிரிப்பை அடக்கியபடி விழியை உயர்த்தி விஜயனைப் பார்த்தாள் மலர்.

“விளையாட்டுதனமா இல்லாம மலர் மாதிரி கொஞ்சம் பொறுமையா இரு பவானி” என்று அதட்டி விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

அதில் கடுப்பாகி மலரின் மண்டையில் நச்சென்று கொட்டி “நீயும் தான என்னோட வந்த…அண்ணன் என்னை மட்டும் திட்டிட்டு போகுது” என்று வெடுவெடுத்துக் கொண்டே உள்ளே ஓடினாள்.

மெல்ல அடியெடுத்து அவளின் பின்னே சென்றவள் வாயிலில் நுழையும் முன்பு திரும்பி பார்க்க, அங்கே அவனும் அவளைத் தான் பார்த்திருந்தான்.

அவள் திரும்பி பார்த்ததும் கண்களை சிமிட்டி மெல்லிய சிரிப்பை படர விட்டான். அதில் வெட்கமும், அதிர்ச்சியும் ஒன்று சேர அவசரமாக அங்கிருந்து ஓடினாள்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *