Categories
On-Going Novels Sudha Ravi வட்டத்துக்குள் சதுரம்

அத்தியாயம் – 4

Free Download WordPress Themes and plugins.

அத்தியாயம் – 4
அவர்களின் பார்வை பரிமாற்றத்தைக் கண்டு கார்த்திகாவின் மனதில் லேசான சஞ்சலம் குடி கொண்டது. மலர் மீது நிறைய அன்பு உண்டு அவளுக்கு. ஆனால் விஜயன் மாமா மீது அவளை விட தனக்கு உரிமை அதிகம் என்று எண்ணி இருந்தாள்.
இப்போது அது இல்லை என்றுணர்ந்த போது ஏனோ மலரின் மீது பொறாமை எழுந்தது. ஒரு பார்வைக்காக இத்தனை யோசிக்கிறோமோ என்று எண்ணினாள். அதே சமயம் விஜயன் மீது தனக்கு எந்த ஈர்ப்பும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தே இருந்தாள். பின்னர் ஒருவாறு தன்னை சமாளித்துக் கொண்டவள் ஒரு பார்வை தானே இதற்காகவா இவ்வளவு யோசிக்கிறோம் என்று தூக்கிப் போட்டுவிட்டு எல்லோருடனும் சென்று அமர்ந்தாள்.
பவானியும் அவளருகில் சென்றமர அங்கம்மாள் மகளை குசலம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். கோவிந்தசாமியோ தங்கையை பெருமிதமாக பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார்.தந்தையின் அருகில் நின்று அங்கு நடப்பவைகளை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் விஜயன்.
கார்த்திகா பாட்டியிடம் செல்லம் கொஞ்சியபடி இருந்ததை ஏக்கம் நிறைந்த விழிகளுடன் பார்த்திருந்தாள் மலர். அதை கண்டு கொண்ட அங்கம்மாள் “மலரு! போய் எல்லோருக்கும் காப்பி தண்ணி போட்டு எடுத்துகிட்டு வா” என்று விரட்டினார்.
அதுவரை தூணோரமாக நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பிரபா மருமகளை முந்திக் கொண்டு சமயலறைக்குச் சென்றார். அவரின் பின்னே சென்ற மலரின் முகத்தில் சற்றே வேதனை நிறைந்திருந்தது. இது எப்பொழுதும் அவளுக்கு வரும் சோர்வு தான். எல்லோரும் கூடியிருக்கும் வேளையில் தான் மட்டும் அந்தக் குடும்பத்துக்கு பொருந்தாதவள் என்ற எண்ணம் வந்துவிடும்.
அவளின் முகத்தைப் பார்த்தே மனதை படித்த பிரபா “நீ போய் தோட்டத்தில் இரு மலரு. நான் எல்லோருக்கும் காப்பியை கொடுக்கிறேன்” என்றார்.
அவரிடம் மறுக்காமல் சரியென்று தலையாட்டிவிட்டு அமைதியாக தோட்டத்திற்கு சென்றாள். அங்கு மாட்டுத் தொழுவத்தை தாண்டி தட்டுமுட்டு சாமான்களை எல்லாம் போடும் அறை ஒன்று. சற்றே விசாலமான அறை தான். இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் அந்த அறை தான் அவளுக்கு அடைக்கலம் கொடுக்கும். வழக்கம் போல அந்த அறைக்குள் சென்று ஜன்னலோரம் நின்றாள்.
அந்த அறை போல அவளது மனமும் வெற்றிடமாக இருந்தது. அத்தையும், மாமாவும் தன்னை நன்றாக பார்த்துக் கொண்டாலும் அது தன் வீடாக தோன்றவில்லை. என்னதான் பவானி தன்னிடம் அன்பாக பழகினாலும் மனம் ஓரடி விலகியே நின்றது. சமீபமாக விஜயனின் பார்வைகள் சொல்லும் செய்தி மனதிற்கு இதமாக இருந்தாலும் அது நடக்குமா? என்கிற சந்தேகமும் இருந்தது.
இப்படி தன்னுடைய எண்ணத்தில் உழன்று கொண்டிருந்தவளுக்கு அறையில் எழுந்த சிறிய சத்தம் கலைத்தது. மெல்ல திரும்பி பார்க்க அங்கே கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு அவளையே பார்த்தவண்ணம் நின்றிருந்தான் விஜயன்.
நேரடியாக அவனது விழிகளை சந்திக்க முடியாமல் தலையைக் குனிந்து கொள்ள, அவனோ அவளை கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு தொண்டையை செருமியவன் “எல்லோரும் அங்கே இருக்க இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?” என்றான்.
அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க தைரியமின்றி “இல்ல…சும்மா தான்” என்றாள்.
அவளது மனம் புரிந்தாலும் தனியே விட பிரியமில்லாமல் “தனியா என்ன பண்ற வா அங்க வந்து உட்காரு” அவளை பார்வையால் வருடியபடியே.
அங்கே நடக்கும் நிகழ்வுகளை பார்க்க பிடிக்காமல் மெல்ல நிமிர்ந்து “இல்ல கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கேன்” என்றாள்.
அவளது விழிகளில் ஆழ்ந்து பார்த்து “எனக்காக வா மலர்” என்றான் ஆழ்ந்த குரலில்.
அவனிடம் மறுக்க எண்ணினாலும் அந்தக் குரல் அவளுள் ஏதோ செய்திட “ம்ம்..” என்றாள்.
அவளை ஒருநிமிடம் ரசனையுடன் பார்த்து விட்டு “நான் போறேன்..வந்துடு” என்று கூறிவிட்டு விறுவிறுவென்று அங்கிருந்து சென்றான்.
விருப்பமில்லாவிட்டாலும் அவன் சொன்னதற்காக மெல்ல உள்ளே சென்று ஒரு தூணோரம் அமர்ந்து கொண்டாள்.
அலமேலுவும், கார்த்திகாவும் தாங்கள் ஊரிலிருந்து கொண்டு வந்த பொருட்களை எடுத்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.
தனது பெட்டியிலிருந்து பவானிக்கு பாவாடை சட்டையை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு மலரை பார்த்தவளின் மனம் ஒரு நிமிடம் தயங்கி பின் தன்னிடம் இருந்த பழைய பாவாடை தாவணி ஒன்றை எடுத்து கொடுக்க செய்தது.
தனக்கு கொடுத்ததை பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்த பவானி மலருக்கு கொடுத்ததை பார்க்கவும் “இது நீ போன முறை வந்தப்ப கட்டிட்டு இருந்தது தானே?” என்றாள்.
அதற்கு சிறிதும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் “ஆமாம் பவானி…நிறைய தடவை கட்டல அதுதான் மலருக்கு கொடுத்தேன்” என்றாள்.
அவர்களின் இந்த உரையாடலைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த இருவரின் முகங்களில் ஒருவருக்கும் கோபமும், மற்றவருக்கு வருத்தமும் எழுந்தது.
அப்போது மலரிடம் திரும்பிய பவானி “அதை அவ கிட்டேயே கொடு மலரு. எங்கப்பா மலருக்கு புதுசு தான் வாங்கி கொடுப்பாங்க. பழசெல்லாம் அவ கட்ட மாட்டா” என்றாள் கோபமாக.
கார்த்திகாவோ சிறிதும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் “இதிலென்ன இருக்கு…நான் தான் சொன்னேனே அதிகம் கட்டேலேன்னு” என்றாள் விடாப்பிடியாக.
மகளின் செய்கை அலமேலுவிற்கு பெரும் திருப்தியளித்தது. அவள் மலருடன் பழகுவதை சிறிதும் விரும்பவில்லை. இப்பொழுதாவது மகளுக்கு புத்தி வந்ததே என்று எண்ணிக் கொண்டார்.
“வேண்டாம் கார்த்தி. மலருக்கு எங்கப்பா வாங்கி கொடுப்பாங்க. நீ பழசெல்லாம் கொடுக்க வேண்டாம்” என்று கூறி மலர் கையிலிருந்ததை பிடுங்கி அவளிடம் கொடுத்தாள்.
அங்கு நடந்தவைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அங்கம்மாள் “இந்தா பவானி என்ன பண்ணிட்டு இருக்க நீ? ஏன் அவ பழசை கட்டினா என்ன? அப்பன், ஆத்தா இல்லாம வளருகிறவளுக்கு புதுசு கேட்குதோ” என்றார் எரிச்சலாக.
அதுவரை அவர்களின் பேச்சுகளை கேட்டுக் கொண்டிருந்த மலருக்கு பாட்டியின் பேச்சு கண்ணீரை வரவழைக்க நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் பார்வை விஜயனிடம் சென்றது. அவனுக்கு தன் மீதே கோபம் எழுந்தது. தோட்டத்தில் இருந்தவளை அழைத்து வந்து இந்தப் பேச்சுக்களை கேட்க வைத்து விட்டேனே என்று மனம் புழுங்கினான். தான் எதுவும் கூறினால் அதுவும் அவளை பாதிக்கும் என்பதை அறிந்து பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான்.
ஆனால் கோவிந்தசாமியோ பொறுமையை இழந்தவராக “அம்மா! என்ன பேச்சு இது! அவளும் என் பொண்ணு மாதிரி தான். என் பெண்ணுக்கு என்ன செய்வேனோ அதே அளவுக்கு அவளுக்கும் செய்வேன்” என்றான் அழுத்தம் திருத்தமாக.
அண்ணனின் கோபத்தை உணர்ந்து கொண்ட அலமேலு மகளிடம் “கார்த்தி! உன்கிட்ட இன்னொரு புது துணி இருக்கே அதை அவளுக்கு கொடு” என்றார்.
ஏனோ கார்த்திகாவிற்கு மலருக்கு கொடுக்க மனம் வரவில்லை. அன்னை சொன்னதிற்காகவும், மாமாவின் கோபத்திற்கு பயந்தும் எடுத்துக் கொடுத்தாள்.
மலரோ இறுகிய முகத்தோடு அதை வாங்கி வைத்துக் கொண்டாள். சிறிது நேரம் அனைவரும் கதைகளைப் பேசிக் கொண்டிருக்க, மலர் முள்ளின் மீது அமர்ந்திருப்பது போல அமர்ந்திருந்தாள்.
விஜயனுக்கும் அங்கிருக்க மனமில்லை. மலரின் முகத்தில் தெரிந்த வலி அவனுக்கு வேதனையைக் கொடுத்தது. தாய், தந்தையை இழந்தது அவள் குற்றமா? இந்த பாட்டி ஏன் அத்தை மகளுடன் சேர்ந்து அவளை வாட்டி எடுக்கிறது என்று காய்ந்தான்.
மலருக்கோ அங்கிருந்து எப்போதடா போவோம் என்று அமர்ந்திருந்தாள். சற்று நேரம் பழைய கதைகளை எல்லாம் பேசி முடித்தவர்கள் உணவருந்த கிளம்பினார்கள். மலர் அவசரமாக அத்தையுடன் சமயலறைக்கு சென்று ஒத்தாசை செய்தாள். அப்போது அங்கு வந்த அங்கம்மாள் அவளைப் பார்த்து “நீ போ மலரு..கோவிந்தனும், விசயனும் சாப்பிட்ட பிறகு வா” என்றார்.
அவரிடம் தலையசைத்து விட்டு கார்த்திகா கொடுத்த துணியை எடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.
பவானியின் அறைக்குள் செல்ல அங்கே இருவரும் இருப்பதைப் பார்த்து மெல்ல புன்னகைத்தபடி தனது பெட்டியில் கையிலிருந்த துணியை வைத்தாள்.
அப்போது பவானி “என்ன மலரு சமையல்கட்டுல இருந்து ஓடி வந்துட்ட? பாட்டி விரட்டிடுச்சா?” என்றாள் நமுட்டு சிரிப்புடன்.
ஆமாம் என்று தலையசைத்தவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கார்த்திகாவின் மனதில் ஒரு யோசனை தோன்ற அவசரமாக எழுந்தவள் “பவானி எனக்கும் பசிக்குது வா சாப்பிட போகலாம்” என்றாள்.
அவளை பார்த்து முறைத்த பவானி “என்ன கிண்டலா கார்த்தி? அப்பாவும், அண்ணனும் சாப்பிட்ட பிறகு தான் நமக்கு சாப்பாடு போடும் பாட்டி” என்றாள் கடுப்பாக.
அவளோ மலரை பார்த்துக் கொண்டே “அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது. எனக்கு பசிக்குது. நான் இப்போ சாப்பிட்டே ஆகணும். என்னோட வந்தா உனக்கும் கிடைக்கும்” என்றாள்.
பவானியோ மலரிடம் கண்ணை காட்டி சிரித்து விட்டு “வா உன் ஆசையை ஏன் கெடுப்பானேன். ஆம்பளைங்க சாப்பிட்ட பிறகு தான் நம்மள சாப்பிட விடும்” என்று அவளுடன் நடந்தாள்.
இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மலர் அமைதியாக தனது கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டு தோட்டத்தை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
பேசிக் கொண்டே சமையலறைக்குள் நுழைந்தவர்களை கண்ட அங்கம்மாள் “இங்கே என்ன பண்றீங்க பொண்ணுங்களா?” என்றார்.
அவர் அருகில் சென்று தோளை அணைத்துக் கொண்ட கார்த்திகா “எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது பாட்டி” என்றாள் பாவமாக.
அவளது தாடையைப் பிடித்து கொஞ்சி “கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துக்கடா அவங்க ரெண்டு பேரும் சாப்பிட்டு முடிச்சதும் நீ சாப்பிடலாம்” என்றார்.
அவளோ வயிற்றை பிடித்துக் கொண்டு “பாட்டி ரொம்ப பசிக்குது. அவங்க சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை தாங்க முடியாது” என்றாள்.
சற்று யோசனை செய்தவர் “பிரபா அந்தப் பக்கம் இலையைப் போடு. இதுங்க ரெண்டும் உட்காரட்டும்” என்றார்.
அங்கம்மாள் சொன்னதைக் கேட்டு அங்கிருந்த அனைவருக்கும் மயக்கம் வரும் போலிருந்தது. எவருக்காகவும் ஒத்துக் கொள்ளாதவர் பேத்தி கூறியதை கேட்டதும் ஒத்துக் கொண்டது அதிசயமாக இருந்தது.
பவானியோ அவசரமாக அன்னையிடம் “அம்மா மலருக்கும் சேர்த்து போடுங்க. நான் போய் அவளைக் கூட்டிட்டு வரேன்” என்று ஓடப் போனாள்.
அவளை தடுத்து நிறுத்தியவர் “இரு அவ எதுக்கு? நீங்க ரெண்டு பேரும் சாப்பிடுங்க. அவ எங்களோட சாப்பிடுவா” என்றார்.
பாட்டியை முறைத்த பவானி “முடியாது பாட்டி! அவளும் எங்களோட உட்காரட்டும்” என்றாள்.
அவள் எதிர்த்து பேசியதில் எரிச்சலடைந்தவர் “ஒழுங்கா உட்கார்ந்து சாப்பிடு” என்றார் பல்லைக் கடித்தபடி.
அன்னைக்கும் மகளுக்கும் நடக்கட்டும் போராட்டத்தைக் கண்ட கோவிந்தசாமி “பவானி! அம்மா தான் சொல்லுது இல்ல. பேசாம உட்கார்ந்து சாப்பிடு” என்றார் அதட்டலாக.
முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டு கார்த்திகாவின் அருகில் அமர்ந்தவள் மெல்லிய குரலில் “நீ சொல்லு கார்த்தி பாட்டி கிட்ட அது கேட்கும்” என்றாள்.
இலையில் கவனத்தை வைத்துக் கொண்டே “அவ அப்புறம் சாப்பிடட்டும் பவானி” என்று கூறியபடி உணவருந்த ஆரம்பித்தாள்.
அவளது பதில் பவானியின் மனதில் சுருக்கென்று குத்த ‘என்ன இவள் அத்தை மாதிரி யோசிக்கிறாளே என்னாச்சு இவளுக்கு’ என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தாள்.
நடந்தவைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த விஜயனுக்கு பாட்டியும், அத்தையும் சேர்ந்து மலரை ஒதுக்குவது பிடிக்கவில்லை. அன்னையின் முகத்தைப் பார்த்தவனுக்கு அதில் தெரிந்த இறுக்கம் அவரது மன நிலையை உணர்த்தியது. மனதிற்கு பிடிக்காமல் ஏனோ தானோவென்று சாப்பிட்டு விட்டு அன்னையின் அருகில் சென்றவன் “அத்தை இருக்கிற வரை பாட்டி இப்படி தான் ஆடுவாங்கம்மா. விடுங்க சரியாகிடும்” என்று மெலிய குரலில் சமாதானப்படுத்தினான்.
அவரோ “என்னை படுத்தினா பரவாயில்லப்பா. மலரப் போய் படுத்துறாங்க. அதுவே வாயில்லைப் பூச்சி. ம்ம்…அது பொறந்த நேரம் சரியில்ல வேற என்ன சொல்றது” என்று புலம்பிக் கொண்டே நகர்ந்தார்.
அன்னையை பார்த்துக் கொண்டே அங்கிருந்து வெளியேறினான். தங்களது அறையில் அமர்ந்திருந்த மலரோ போனவர்களை காணவில்லை என்று எழுந்து வந்து பார்க்கும் போது கார்த்திகாவும், பவானியும் அங்கே அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்ததை கண்டதும் மீண்டுமொரு முறை மனம் முறிந்து போனது.
தான் அந்த வீட்டில் இருப்பதே அதிகப்படி இதில் சலுகைகளை எல்லாம் எதிர்பார்க்க கூடாது என்று தெரிந்தாலும் இப்படி உடைந்து போவதை தடுக்க முடியவில்லை. அதிலும் கார்த்திகா வந்திறங்கியதில் இருந்து காட்டிய ஒதுக்கம் மனதை புண்படுத்தியது. எப்போதிலிருந்து அவள் மாறி போனாள் என்று புரியவில்லை. சோர்வுடன் கால்களை கட்டிக் கொண்டு கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தவளை கார்த்திகாவின் குரல் நிதர்சனத்திற்கு கொண்டு வந்தது.
“நான் சொன்னேன் இல்ல பவானி. பாட்டிக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும். நான் சொன்னவுடனே சாப்பிட வச்சிடுச்சு பாரு” என்றவளின் பார்வை பெருமையாக மலரிடம் படிந்து மீண்டது.
பவானியோ மலரின் அருகில் சென்று “நான் சாப்பிட்டுட்டேன் மலரு. நீ போய் சாப்பிடு. இந்த பாட்டி தான் கூப்பிட விடாம பண்ணிடுச்சு” என்றாள்.
உள்ளுக்குள் இருந்த அழுத்தத்தை மறைத்துக் கொண்டு “பரவாயில்ல பவானி” என்று வெளியில் சென்றாள்.
“எனக்கு எல்லாத்தை விட மாமா கூட உட்கார்ந்து சாப்பிட்டது தான் ரொம்ப சந்தோஷம்” என்று அவள் காதில் படும்படி கூறினாள்.
சிந்தனையுடனே சென்று கொண்டிருந்தவளின் நடை தடுமாறியது கார்த்திகாவின் பேச்சில்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *