அன்புடன் இவள் - கதை திரி

sudharavi

Administrator
Staff member
#1
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

"அன்புடன் இவள்" சாலிஹா அலி அவர்கள் போட்டியில் இணைகிறார்கள்.....................
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#2
1.அன்புடன் இவள்




கதிரவன் தான் உதயமாகி விட்டதை அனைவருக்கும் அறிவிக்கும் விதமாக காணும் இடமெங்கும் தன் வெளிச்சத்தை பரப்பிக் கொண்டிருந்தான்.அவனிடம் இருந்து தப்பிக்க தன்னைச் சுற்றியுள்ள அறை முழுவதும் கதிரவனின் கதிர்கள் உள்ளே நுழையாதவாறு தனது அறையின் அனைத்து ஜன்னல்களை திரைச் சீலைகளை வைத்து மூடிக் கொண்டு நன்றாக தூங்கிக் கொண்டு இருந்தாள் மலர்மதி.



ஆனால் அவள் தூக்கத்திற்கு தடைப் போடும் விதமாக அங்கே தன் காலடி சத்தம் கூட தெரியாத வகையில் மெதுவாக வந்த அவள் ஒரு ஜன்னலின் திரையை நீக்கியதும் கதிரவனின் கதிர்கள் அதுவரை உள்ளே வர தெரியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தவன் கிடைத்த இடைவெளியில் தன் வெளிச்சத்தை சட்டென்று அவள் முகத்தில் படரவிட்டான் சூட்டெரிக்கும் சூரியன்.தன் முகத்தை சுழித்தவாறே ."ம்ம்ம்… என்று முணகிய மலர்மதி தன் போர்வையை எடுத்து அதில் புகுந்துக் கொள்ள முனையும் போது அவளது சின்னச் சிறு நாசியில் வந்த நறுமணத்தை முகர்ந்து என்...ன ஒரு நறுமணம்? என்று மோப்பம் பிடித்தவள் இதற்கு மேல் தூங்கினால் சரிப்பட்டு வராது என்று சோம்பல் முறித்து எழுந்தவள் அக்கா நீ இங்கே தான் இருக்கிற என்று தெரியும் என்று தன் இரண்டு விழிகளை திறவாமல் சொன்னாள் மலர்மதி."



ப்போ எப்படி தான் கரெக்டா கண்டுபிடிக்கிறீயோ? என்று முணங்கிக் கொண்டாள் அவள் ஆருயிர் மூத்த உடன் பிறப்பு மறைச்செல்வி.தன் ஒற்றைக் கண்ணை மெதுவாக திறந்து அதில் தன் கையை மடக்கி அதில் தெரிந்த இடைவெளியில் கண்ணிற்கு அருகில் கொண்டு வந்த அந்த வழியே வாசலைப் பார்த்தாள் மலர்மதி.


'என் கண்ணு தொலைநோக்கு கண்ணாக்கும்.தூரத்தில இருக்கிற விஷயத்தையே சட்டென்று கண்டுபிடித்து விடுவேன்.நீ என் தலைக்கு பக்கத்தில் நிற்பதையா கண்டுபிடிக்க மாட்டேன் என்று தன்னைப் பற்றி பெருமையாக சொல்லிக் கொண்டாள்.'



"கதவின் ஓரம் நின்று அவள் செய்வதைப் பார்த்து கைக்கட்டிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்த மறைச்செல்வி.விளையாட்டு போதும் சீக்கிரம் எழுந்து குளிச்சிட்டு வா.நேரம் ஆகுது என்றாள்."'அக்கா இன்னைக்காவது பெட் காபி கொடு'.ம்ஹீம்… முடியாது ப்ரெஷ் பண்ணாமல் எதையும் சாப்பிடக் கூடாது என்று பள்ளிச் செல்லும் குழந்தைக்கு சொல்வது போல் காலேஜ் செல்லும் குழந்தைக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் மறைச்செல்வி.


அக்கா இன்னைக்கு என்ன உன் அழகு அப்படியே தூக்குது.எனக்கு தெரியாமல் எதாவது அப்படி இப்படி காதல் என்று அவள் சொன்னதும் தான் தாமதம் ஏய் என்ன ரொம்ப வாய் நீளுது என்று கையை அடிக்க வருவது போல் வர ஐய்யய்யோ இன்னைக்கு காலையில் எழுந்த உடனே எனக்கு பூசை விழப் போகுது என்று கட்டிலில் இருந்து துள்ளிக்குதித்தவள் நேராக பாத்ரூமில் நுழைந்துக் கொண்டாள்.



மலர்மதி உள்ளே சென்றதும் வெளியே நின்று அறையை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டே மறைச்செல்வி மதி இப்போ தப்பிச்சோம்னு நினைக்காதே வெளியே வந்த உடனே கண்டிப்பா பூசை இருக்கு என்று குரலில் கடுமையைக் காட்டி முகத்தில் புன்னகை தவழச் சொன்னாள் மறைச்செல்வி. அக்கா நீ பூசை தருவேன்னு உறுதியா இருந்தால் நான் வெளியே வர மாட்டேன்.அப்புறம் இன்னைக்கு நீ ஆபிஸ் போக முடியாது பார்த்துக்கோ.அப்புறம் உன் சிடுமூஞ்சி மேனஜர்கிட்ட நல்ல பேச்சு வாங்கிக்கட்டிக்குவே என்று பதில் தந்தாள்.


பரவாயில்லை அந்த ஆளுகிட்ட பேச்சு வாங்கிக் கொண்டாலும் பரவாயில்லை. உன்னை இன்னைக்கு அடிக்காமல் விட மாட்டேன்.அப்போ நான் வெளியே வர மாட்டேன்.அப்படியா! வெளியே வர மாட்டியா? இன்னைக்கு உனக்கு பிடிச்ச சப்பாத்தியும் குருமாவும் செய்தேன்.நானே செய்த எல்லாத்தையும் சாப்பிடனுமா என்று சலித்துக் கொண்டாள் செல்வி.குளித்துக் கொண்டிருந்தவள் லேசாக கதவை திறந்து தலையை மட்டும் வெளியே நீட்டியவள் அக்கா இந்த மாதிரி தப்பா முடிவெடுக்காதே என்று அவசரமாகச் சொன்னாள்.


சட்டென்று மதியின் காதைப் பிடித்து திருகியவள் ஒழுங்கா குளிச்சிட்டு வெளியே வா.இப்படி இடையில் வராதே ஜலதோஷம் பிடிச்சிக்கப் போகுது என்று விரட்டி விட்டாள்.ஆ… வலிக்குது .. விடுக்கா என்று கதவை தாழிட்டுக் கொண்டாள்.



எப்படியோ சாப்பாத்தி குருமா கிடைச்சது என்று அவள் சொல்ல மதி மனசுக்குள்ளே சொல்றேன் வெளியே சொல்லிக்கிட்டு இருக்க என்று சொல்லி விட்டு சமையலறைக்கு சென்றாள் செல்வி.


மறைச்செல்வியும் மலர்மதியும் உடன்பிறந்த சகோதரிகள்.தாய் தந்தை இருவரையும் இழந்து வீட்டில் இருவர் மட்டுமே இருப்பதால் இப்படி தினமும் விளையாடிக் கொள்வர்.செல்வி தனது தங்கையை ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு விதமாக எழுப்பி ஒளிந்துக் கொள்வாள்.செல்வி வந்து எழுப்புவதற்கு முன் எழுந்துக் கொண்டாலும் அக்கா வந்து எழுப்புவதற்காக காத்திருப்பாள் மதி.


இப்படியே தான் தினமும் நடக்கும்.சிறிது நேரத்தில் சமையலறைக்கு வந்த மலர்மதி அக்கா பசிக்குது சாப்பாடு கொடு டேபிள் மீது உட்கார்ந்துக் கொண்டாள். ம்ம்… வரேன் என்றவள் தட்டில் சப்பாத்தியை வைத்துக் கொண்டு அவளுக்கு அருகில் உள்ள சேரில் உட்கார்ந்துக் கொண்டு அவளுக்கு ஊட்டி விடத் தொடங்கி அவளும் சாப்பிடத் தொடங்கினாள்.


ம்ம்… என்ன ஒரு சுவை.அக்கா உன் கையாலே சமைச்சு உன் கையாலே ஊட்டி விடுற சுகமே தனி தான்.ம்ம்.. இருக்கும் நல்ல தான் இருக்கும்.ஆமாம் அக்கா நல்ல இருக்கும் என்று செல்வியின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள் மதி.ச்சீ… எச்சில் பண்ணிட்ட என்று துடைத்து விட்டால் செல்வி.போக்கா உன் பேச்சு டூ… என்று முகத்தை திருப்பிக் கொண்டாள்.


ஓகே துடைக்கலை என்று செல்வி செல்லம் கொஞ்சிக் கொண்டாள்.செல்விக்கு குழந்தை என்றால் அது மதி தான்.காரணம் மறைச்செல்விக்கு பதினொரு வயது இருக்கும் போது மலர்மதிக்கு நான்கு வயது.அப்பொழுது அப்பாவும் அம்மாவும் வெளியூரில் நடந்த திருமண நிகழ்ச்சிக்கு பிள்ளைகள் இருவரையும் வீட்டில் அம்மாவின் தாய் பாட்டியிடம் விட்டுச் சென்றனர்.


இருவருக்கும் உடல்நிலை சரியில்லாமல் அப்பொழுது தான் குணம் பெற்றனர்.எதற்கு வீண் அலச்சல் என்று பிள்ளைகள் இருவரையும் வீட்டில் விட்டு சென்று விட்டனர்.திரும்பி வரும் வழியில் நடந்த விபத்தில் இருவருக்கும் ஏற்ப்பட்ட பலத்த காயத்தில் உயிர் இழந்தனர்.


பதினொரு வயதில் நான்கு வயது குழந்தையாக தன் தங்கையை கையில் ஏந்தியவள் தான் இதுவரை மதியை தன் குழந்தையாகவே வளர்த்து வருகிறாள்.அப்பாவின் கையிருப்பு பணத்தை வைத்து இருவருக்கும் வாழ்வதற்கும் படிக்க உதவின.காலேஜ் படித்து முடிக்கும் வரை உடனிருந்த பாட்டியும் இறந்து விட தனிமைப் படுத்தப்பட இருவரும் ஒருவொருக்கொருவர் துணையாகிப் போயினர்.பாட்டி சொந்தங்கள் யாரையும் நெருங்க விடவில்லை.எங்கே சின்னப் பெண்களை ஏமாற்றி கையிருப்பையும் இருக்கும் வீட்டையும் கையகப் படுத்திக் கொண்டால் என்ன செய்யவென்று யாரையும் நம்பாமல் தனியே வளர்த்தார்.


அவரோடு இருந்ததால் என்னவோ செல்வியும் யாரையும் எளிதில் நம்பவும் இல்லை.தங்களை நெருங்கவும் விடவில்லை.காலேஜ் முடித்த உடன் தனக்கான ஒரு வேலையை தேடிக் கொண்டாள்.மேற்கொண்டும் படிக்கத் தொங்கினாள்.வீட்டையும் தன் பெறாத பிள்ளையை கவனிப்பதிலேயே நாட்களை நகர்த்தினாள்.


இதோ வருடங்கள் சென்று விட்டது.மதிக்கு இது கடைசி வருடம். அடுத்து என்ன? என்று அவளைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்த செல்வி தன்னைப் பற்றி ஏனோ யோசிக்க மறந்துப் போனாள்.மதி தன் அக்காவிடம் அவள் வாழ்க்கையைப் பற்றி பேசப் போனால் என்றால் எனக்கு எல்லாம் தெரியும் நீ சின்னப் பொண்ணு உன் வேலையை மட்டும் கவனி என்று ஒற்றை வரியில் முடித்து விட்டாள்.எல்லா விஷயத்திலும் மதியிடம் விட்டுக் கொடுப்பவள் அவளைப் பற்றி பேச போனால் அவளிடம் தன் கோப முகத்தை காட்டினாள்.



செல்விக்கு ஆறுதலாய் இருந்து வார்த்தை சொல்ல யாரும் இல்லாமல் போக அவளே எல்லா முடிவுகளையும் எடுக்கத் தொடங்கினாள்.அதில் எப்பொழுதும் மதியின் நலனே முக்கியமாக இருந்தது.இளம் வயதில் வந்த காதல் அறிமுகம்,தனக்கான வாழ்க்கை, தனக்கு பிடித்தவை என அனைத்தையும் நிராகரித்தாள் செல்வி.ஆனால் விதியும் நேரமும் செல்விக்கு அனைத்தையும் அறிமுகப்படுத்த காத்திருந்தது.


(தொடரும்)


ReplyForward
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#3
2.அன்புடன் இவள்.


செல்வி மதிக்கு சாப்பாட்டை ஊட்டி முடித்து விட்டு தன் பேக்கில் டிபனை வைத்தவள் தன் தங்கையின் பையிலும் டிபனை வைத்துக் கொண்டு வாசலில் வந்தவள் 'சீக்கிரம் வா மதி நேரமாகுது என்றுச் சொல்ல ' இதோ வந்தட்டேன் அக்கா இன்னும் கொஞ்சம் தன்னை அலங்காரப் படுத்திக் கொண்டு வந்தாள் மதி.


'அவளை பார்த்து சிரித்தவள் இன்னைக்கு எங்கே போறீங்க மேடம்? கதவை தாழிட்டு விட்டு வாசலில் நிறுத்தி வைத்திருந்த காரில் இருவரும் ஏறினர்.செல்வி வண்டியை ஓட்ட அவர்களது பேச்சு தொடர்ந்தது'. ம்ம்… நான் சொல்ல வேண்டாம்னு நினைச்சாலும் எப்படித்தான் கண்டுபிடிக்கிறீயோ? என்று முகத்தை கடுமையாக வைத்துக் கொண்டு உதட்டைச் சுழித்தாள் மதி.என்ன பாய் ப்ரெண்ட் கூட வெளியே போறியா? என்கிட்ட கூட சொல்லாம போகணும்னு நினைச்சு இருக்க ?என்று அவள் காதருகே சென்று கேட்க..



"அக்கா உனக்கே இது ஓவரா தெரியலை.எனக்கு ஒரு பாய் ப்ரெண்ட் இருந்தால் உனக்கு தெரியாமல் இருக்குமா? ம்ஹீம்… வாய்ப்பே இல்லை.எப்படியாவது கண்டுபிடிச்சு இருப்பியே.சரி என் ப்ரெண்ஸ் எல்லாம் அவங்க வீட்டுக்கு சொல்லாமல் வர்றாங்க..அதே போல் நானும் அப்படி முயற்சி பண்ணலாமேன்னு பார்த்தால் அதையும் கெடுத்திட்டப்போ என்று கோபப்பட்டுக் கொண்டாள் மதி."



'என்ன மதி? உன் தோழிகள் வீட்ல பர்மிஷன் கிடைக்கலைன்னு சொல்லாமல் வந்து இருப்பாங்க.நான் தான் உனக்கு எல்லா சுதந்திரமும் கொடுத்து இருக்கேனே என்று மதி சொல்ல வருவது புரியாமல் ஆதங்கப்பட்டாள் செல்வி'."அதைக் கண்ட மதி செல்வியின் கன்னத்தை கிள்ளி விட்டவாறு என் செல்ல அக்கா நான் சொல்ல வருவது தெரியாமல் நீயே எதாவது நினைத்துக் கொள்ளாதே! .வீட்ல சொல்லாமல் வெளியே வந்தால் ஒரே பயமாகவும், த்ரில்லிங்காவும் இருக்குமாம்.இன்னைக்கு நானும் அதை அனுபவிச்சுப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்தேன்.எல்லாத்தையும் கண்டுபிச்சிட்ட அக்கா ".நான் சொல்லா விட்டாலும் நீ கண்டுபிடிக்கிறீயான்னு பார்த்தேன் நீயும் சரியா கண்டுபிடிச்சே என்றாள்.



நான் கண்டுபிடிச்சதெல்லாம் இருக்கட்டும்.இன்னைக்கு எங்கே போற? எங்கேயும் இல்லை. சும்மா லொள்ளாய்க்கு.போ மது உனக்கு எதாவது தேவையில்லாமல் என்னை குழப்புறதையே வேலையா வைச்சு இருக்க என்று கடிந்துக் கொள்ள இருவரும் பேசியபடியே மதியின் காலேஜ் வர அவளை இறக்கச் சொல்ல அக்கா மீதி கதையை வந்து பேசலாம் என்று செல்விக்கு டாட்டா காட்டிச் சென்றாள்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#4
செல்வி தினமும் மதியை காலேஜ்ல் விட்டுவிட்டு தன் ஆபிஸிற்கு சென்று விடுவாள்.மதி காலேஜ் உள்ளே நடந்து வர அவளை வரவேற்ற தோழிகளில் ஒருத்தி என்னடி இன்னைக்கும் டிரைவர் கரெக்டா வந்து உன்னை டிராப் பண்ணிட்டாங்களா? என்றதும் ஏய் பார்த்து ஒழுங்கா பேசு. யாரைப் பார்த்து டிரைவர்னு சொல்லுற.அவ என் அக்கா தெரியுமா? இனிமேல் இந்தமாதிரி பேசினால் அவ்வளவு தான் இப்படி பொறுமையா பேசவேன்னு நினைக்காதே என்று தோழியை கடிந்துக் கொண்டாள்.



அதற்கு அவள் தோழி மதி சும்மா விளையாட்டுக்கு சொன்னதெல்லாம் கோபப்படாதே .என் அக்காவை பத்தி நீ சும்மா சொன்னாலும் எனக்கு கோபம் வரும்.உன் அப்பா அம்மாவை நான் சொன்னா உனக்கு கோபம் வரும்ல. அதே மாதிரி தான் என்று சொல்லி விட்டுச் சென்றாள்."அவள் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த இன்னொரு தோழி ஏய் ஏன்டி அவ அக்காவை பத்தி பேசி வாங்கி கட்டிக்கிற.அம்மா அப்பா இல்லாத அவளை நல்ல பார்த்துக்கிற அவ அக்காவை பத்தி சொல்லும் போது அவளுக்கு கோபம் வரத் தானே செய்யும்.சரி விடுங்க கொஞ்ச நேரத்துல அவளே சரியாகி விடுவாள் என்று தோழிகளுக்குள் பேசிச் சென்றனர்.


அலுவலகத்திற்குச் சென்ற செல்வி தன்னுடைய பிரிவிற்குச் செல்ல நடந்துக் கொண்டிருக்கும் போது அவளோடு இணைந்துக் கொண்டாள் அவள் சிநேகிதி அஸ்வினி.இருவரும் சிறுவயது முதலே நெருங்கிய தோழிகள்.படித்தது முதல் வேலை வரை ஒன்றாகவே இருக்கின்றனர்.செல்வியின் முகத்தை கண்ட அஸ்வினி செல்வி யாரைப் பார்த்துடி நீ வெட்கப்பட்ட கன்னம் சிவந்து இருக்கு என்று அவள் கன்னத்தைத் தொட்டபடி கேட்டாள்.


ஐயோ நீ வேற? யாரையும் பார்த்து வெட்கப்படலை.இந்த மதி இருக்கால்ல அவ தான் கன்னத்தைக் கிள்ளி விட்டாள் என்று தன் கன்னத்தை கைக்குட்டையால் தடவி விட்டாள்.மதி செல்வியின் கன்னத்தை கிள்ளியதே இவ்வளவு சிவப்பாக மாறியதென்றால் அவள் வெண்மை நிறம் புரியும்.செல்வியும் கவர்ந்து இழுக்கும் அழகுடையவள். ஆனால் அவள் எப்பொழும் தன் அழகு வெளியே தெரியும்படி இருக்கமாட்டாள்.



காரணம் எந்த வித துணையும் இல்லாமல் தனியாக வாழும் பெண்களுக்கு முதல் ஆபத்தே அவர்களின் அழகு தான்.அதனால் அது மற்றவர்களின் கண்ணை உறுத்தாதப் படி தான் அவளுடைய பேச்சும் இருக்கும்.செல்வி இரண்டு பேர் தவிர வேறு யாரிடமும் ஒப்புக்கேதும் முகத்தில் புன்னகை தழும்ப இருந்தால் ஆச்சர்யம் தான்.


'செல்வி உன் முகம் சிவந்து இருப்பதைக் கண்டால் அந்த ரோமியோ டென்ஷன் ஆயிடுவானே என்று சொல்லிச் சிரித்தாள் அஸ்வினி.'அஸ்வினி என்கிட்ட இந்த தேவையில்லாத பேச்செல்லாம் என்கிட்ட பேசாதே என்று கடிந்துக் கொள்ள நான் என்ன பொய்யா சொன்னேன். உண்மைத் தானே சொன்னேன். வேண்டுமானால் இப்பொழுது பாரேன். அந்த பாஸ்கர் வந்து உன்னிடம் என்னாச்சு செல்வி முகமே சரியில்லை என்று கேட்பான் என்று கொஞ்சுவது போல் பேசிக் காட்டினாள்.



செல்வி அவள் இடத்தில் அமர்ந்ததும் அவள் இடத்திற்கு நேராக வந்த பாஸ்கர் ஹலோ குட்மார்னிங் செல்வி.அதற்கு செல்வி முகத்தை நிமிர்த்தாமலே குட்மார்னிங் என்று பதிலுக்கு விஷ் செய்தாள்.என்ன செல்வி முகமே சரியில்லை என்னிச்சு என்று கனிவுப் போல் பேச அவனைப் பார்க்காமல் அவளுக்கு அடுத்து இருந்த அஸ்வினியை முறைக்க அவளோ வாய்ப்பொத்தி சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.


என்ன செல்வி ஒன்னுமே பேச மாட்டேங்கிற? ம்ம்… ஒன்றுமில்லை எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு.அப்புறம் பேசலாமே என்றதும் ஓ…. உன் விருப்பம் என்று அவன் நகர்ந்துச் செல்ல அஸ்வினி கண்ஜாடைச் செய்தாள்.சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு செல்வியோடு வேலை செய்யும் வீணாவிற்கு கல்யாணம் நிச்சயப்படுத்தப்பட்டிற்கு என்று ஒவ்வொருவருக்கும் தன் திருமண அழைப்பிதழைக் கொடுத்து தன் திருமணத்திற்கு அழைப்பு விடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#5
செல்வியின் முறை வர வீணா தன் அழைப்பிதழைக் கொடுத்தவள் செல்வி நீ எப்பவும் பெயருக்கேற்ற செல்வி மாதிரியே இருக்கப் போறியா? திருமதி என்றே பட்டமே தேவையில்லை போல.பெயரிலும் செல்வி உண்மையிலும் செல்வி என்று வீணா செல்வியைப் பார்த்து கிண்டலடித்தவள் கண்டிப்பா கல்யாணத்திற்கு வந்து விடு.இல்லை என்றால் உனக்கும் எனக்கும் எதாவது பிரச்சினை என்று ஆபிஸ் முழுக்க பேசுவாங்க என்று சொல்லிச் சிரித்து விட்டுச் சென்று சென்றாள் வீணா.


'அவள் பேசியது அஸ்வினிக்கும் கேட்கத் தான் செய்தது.அவள் கோபத்தோடு எழுந்துக் கொள்ள செல்வி தன் கண் அசைவிலே அவளை அமைதிப்படுத்தினாள்.' "வீணா சென்றதும் செல்வியிடம் என்ன திமிரு? அவளுக்கு உன்னை இப்படி பேசிட்டு போற பாரு.உன்னை விட ஒரு சின்னவளான எனக்கே கல்யாணம் ஆகப் போகுதுன்னு குதர்க்கமாக பேசுகிறாள்.அவள் இந்த மாதிரி எல்லாம் பேசுவதற்கு காரணமே நீ தான் செல்வி."


ஏய் நான் என்ன செய்தேன்னு என் மேல கோபப்படுற? என்று செல்வி கேட்க" என்ன செய்யலை நீ?நானும் உன் கூட படிச்சவ தானே எனக்கு கல்யாணம் ஆகி ஒரு குழந்தை இருக்கு.நம்ம கூட படிச்சவங்க எல்லோருக்கும் திருமணம் முடிஞ்சாச்சு.ஆனால் நீ தான் இன்னும் பண்ணலை.நான் வரன் பார்த்தாலும் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டேங்கிற.இதோ உன்னைப் பற்றி முழுதாக தெரிந்த இந்த பாஸ்கர் விரும்புறான்.அவனையும் ஏத்துக் கொள்ள மாட்டேங்கிற என்ன தான் உன் பிரச்சினை?


சொல்லு செல்வி என்று அஸ்வினி தன் தோழியின் மேல் உள்ள அக்கறையில் தன் மனதில் உள்ள அனைத்தையும் சொல்லி விட்டாள்".அவள் பேசியதைக் கேட்டுக் கட்டிக் கொண்ட செல்வி என்னைப் பத்தி ஏன் இவ்வளவு கவலைப் படுற அஸ்வினி? எனக்கு பொறுப்பு இருக்கு.என்ன பொறுப்பு? உன் தங்கச்சியைப் பத்தி தானே.அவ சின்னப் பொண்ணு இல்ல செல்வி.இப்போ அவ வளர்ந்து விட்டாள்.முதல்ல உனக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்.அப்புறம் அவளுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை நீயே அமைத்துக் கொடு செல்வி.



இல்ல அஸ்வினி நான் போய் விட்டாள். அவ தனியாக இருப்பாளே.முதல்ல அவ வாழ்க்கையைப் பார்க்கலாம்.அப்புறம் தான் என்னோட வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிக்க முடியும் என்று அவள் உறுதியாகச் சொல்ல அவள் பேச்சில் கோபமடைந்த அஸ்வினி செல்வி ஒரு நாள் நீ எடுத்த இந்த முடிவு த.பாகத் தான் இருக்கும்.அப்பொழுது நான் சொன்ன இந்த விஷயத்தைப் பற்றி நினைத்து நீ வருத்தப்படுவ செல்வி.அதற்கு முன்னால் நீ சூதனமாக இருக்கனும் என்று தான் சொன்னேன் என்று செல்வியின் விருப்பத்திற்கு விட்டுவிட்டாள் அஸ்வினி.


அஸ்வினி இதைப் பற்றி பேசுவது இது முதல் முறையல்ல.பலமுறை செல்வியின் வாழ்க்கையைப் பற்றி பேசி விட்டாச்சு.ஆனால் செல்வி தன் தங்கையின் வாழ்வே தன் வாழ்வு என எண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறாள்.அவள் எண்ணம் ஈடேறுமா? என்று பொறுமையோடு காத்திருப்போம்.


ReplyForward
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#6
3.அன்புடன் இவள்.


வீட்டிற்கு வந்த செல்வி வீட்டு வேலைகளைச் செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.மதி தன்னுடைய படிப்பிற்கான நோட்ஸ் எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.இரண்டு பேரும் அவரவர் வேலையில் இருந்தாலும் எண்ணம் எண்ணமோ ஒரே நினைப்பைக் கொண்டிருந்தது.அஸ்வினி மதிக்கு போன் போட்டு நடந்த அனைத்தயும் சொல்லி விட்டாள்.வீணா கேவலப்படுத்தியதை அவளால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.எப்படி தன் அக்காவைப் பற்றி இளக்காரமாக பேசி இருப்பாள் என்று மனம் வெம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.



இதற்கு மேலும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாது.அக்காகிட்டே இன்னைக்கு பேசி ஒரு முடிவு எடுத்திட வேண்டியது தான்.என்னைப் பற்றி கவலைப் பட்டு நாளை அவள் வாழ்வு கேள்விக்குறி ஆவதை அவளால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் செல்வியிடம் நேரிடையாக பேசி விட வேண்டியதுதான் என்று எண்ணி அவள் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்தாள்.



செல்வி செய்துக் கொண்டிருந்த வேலையைக் கண்டதும் போச்சு இன்னைக்கு அவ இருக்கிற கோபத்துல கண்டிப்பை பேச முடியாது என்று அவளுக்கு அருகில் உட்கார்ந்துக் கொண்டாள்.செல்வி ஏதேனும் கோபமோ, மன அழுத்தமோ அதீத மகிழ்ச்சியோ இருக்கும் பழங்கள் அல்லது காய்கறிகள் எதையாவது எடுத்துக் கொண்டு அதை ஒவ்வொரு வடிவமாக வடித்துக் கொண்டிருப்பாள்.அவள் சிறுவயது முதலே ரொம்ப விரும்பி கற்றுக் கொண்ட திறமை அது.சிறு வயதில் ஆர்வத்தில் செய்ய ஆரம்பித்தவளை அவளது பெற்றோர் அவளின் பெற்றோர் அதற்கான பயிலும் பள்ளியில் அவளை சேர்த்து விட்டனர்.அதனால் செல்வியின் பெற்றோர் சென்ற பிறகும் அவள் அவள் விரும்பிச் சென்ற ஒரே கல்வி அது தான்.அதனால் செல்வி அழகாக வடிக்கும் அந்த பழங்களின் உருவத்தைக் கொண்டு கணித்து விடலாம்.அவள் என்ன மனநிலையில் இருக்கிறாள் என்று.


சந்தோஷமாக இருந்தால் விதவிதமான பூக்கள், அழகு பொம்மை வடிவங்களில் செதுக்குவாள்.இதுவே மனபாரம் என்றால் நுண்ணிய பொருட்களாக செதுக்குவாள்.தன் மனதில் உள்ளதை சொல்ல யாரும் இல்லாமல் மனதிலேயே தேக்கி பழக்கப்பட்டவளுக்கு அதை வெளிப்படுத்த தனக்கு பிடித்த கலையிலேயே அதை வெளிப்டுத்த பழகிக் கொண்டாள்.அன்றும் அப்படித்தான் வீணா செல்வியைப் பற்றி பேசியது மட்டுமல்லாது அவள் தோழிகளோடு பேசி அவளைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தது அவளால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.அந்த கோபத்தினை இதில் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.



மதி ஒன்றும் தெரியாதது போல் என்னக்கா? இன்னைக்கு யார் மேல கோபம்?ஆப்பிள் பழத்தை இவ்வளவு ரணக் கொடூரமாக செஞ்சு வைச்சு இருக்க … என்றதும் செல்வி ஒன்றும் சொல்லாமல் தன் வேலையில் மும்மூரமாக இருந்தாள்.அவள் வெட்டி வைத்த ஆப்பிளை எடுத்து முன்னும் பின்னும் திருப்பி திருப்பி பார்த்தவள் அச்சு அசலா அவ மூஞ்சு மாதிரியே செய்து இருக்கோ. கலைஞன் அக்கா நீ என்று மெச்சுதலாக பேசியவளை செல்வி கேள்வியோடு பார்த்தாள்.


அதைக் கண்டுக் கொள்ளாமல் மதி ஆப்பிள் பழத்தின் தலைப்பகுதியை எடுத்து கடித்தவள் அந்த வீணாவோட தலையை இந்த மாதிரி பிச்சு எறிய வேண்டும் என்றதும் தான் தாமதம் மதி புறம் திரும்பி என் ஆபிஸ்ல நடந்த விஷயம் உனக்கு எப்படி தெரிந்தது சொல்லு மதி என்று செல்வி ஆச்சர்யத்தோடு கேட்க எப்படியோ தெரியும் என்று மதி முகத்தை அங்கும் இங்கும் திருப்பிக் கொண்டுச் சொல்ல ம்ம்… எனக்கு தெரியும் இதெல்லாம் அஸ்வினி வேலைத்தான் நினைக்கிறேன் என்றதும் ப்பா…. எப்படிக்கா கரெக்டா கண்டுபிடிச்ச? ஆமாம் இது பெரிய விஷயமாக்கும்….ம்க்..கும் என்று முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#7
அக்கா நீ பெரிய ஜீனியஸ்க்கா எப்படித் தான் இப்படி டக்கு டக்குன்னு கண்டுபிடிக்கிற? என்று பொய் அதிர்ச்சியோடுக் கேட்டாள் மதி.ரொம்ப சீன் போடாதே ஆபிஸ்ல நடக்குற விஷயத்தை உன்கிட்ட சொல்ல ஒரே ஆள் தான் இருக்குன்னு உனக்கும் தெரியும். அது யாருன்னு எனக்குத் தெரியும் என்றாள்.சரி அஸ்வினி உன்கிட்ட எல்லா விஷயத்தைச் சொன்னாளா? என்றதற்கு ஆமாம் வீணா பண்ண எல்லா விஷயத்தையும் சொன்னாங்க.அப்புறம் நீ கல்யாணம் பண்ணுறதுக்கு சம்மதம் வாங்கச் சொன்னாங்க.யாரைக் கல்யாணம் செய்ய நான் ஒத்துக்க வேண்டுமாம்? என்று கேள்வியோடு கேட்க அஸ்வினி அக்கா பார்க்கப் போற மாப்பிள்ளைக்குன்னு சொன்னாங்க.







அவள் அப்படிச் சொன்னதும் மனதினுள் நல்லவேளை அந்த பாஸ்கரைப் பற்றி இந்த அஸ்வினிச் சொல்லாமல் இருந்தாளே. இல்ல இவளுக்கு தெரிந்தால் போதும் என்னை வாட்டி வதைச்சிடுவாள் என்ற யோசனையில் செல்வி இருக்க அக்கா நான் உன்கிட்ட தான் கேட்கிறேன் தயவுசெய்து கல்யாணம் செய்துக் கொள்ள ஒத்துக் கொள்ளேன் என்றாள் கெஞ்சியபடி…







"இல்ல என்னால முடியாது மதி.கொஞ்ச நாள் போகட்டும் என்றாள் செல்வி" 'என்னக்கா எப்போ பார்த்தாலும் இந்த பதிலைத் தான் சொல்லுற .எனக்காக ஒன்றும் நீ யோசிக்க வேண்டாம் .இப்போ நான் சின்னப் பிள்ளை இல்லை.வளர்ந்து விட்டேன் என்னைப் பார்த்துக் கொள்ள எனக்கு தெரியும் என்றாள்.' 'ஓ… நீ பெரிய ஆளாகிட்டியா? ஆமாம் என்றாள் தலையசைத்துக் கொண்டே உன்னை நீ தனியாகப் பார்த்துக் கொள்வாய் என்று எனக்கு தெரியும் ஆனால் உன்னை தனியாக விட்டுச் செல்ல என்னால முடியாது.' "நான் தனியாக இருக்கப் போறேன் என்று யார் சொன்னது? அப்போ என்ன செய்யப் போற மதி? அக்கா அதற்கும் நான் ஒரு யோசனை வைச்சிருக்கேன்".என்ன யோசனை? அக்கா நீ இந்த வீட்ல இல்லை என்றால் நான் தனியாக இருக்க மாட்டேன். உனக்கு கல்யாணம் முடிந்ததும் நான் ஹாஸ்டல்ல தங்கிக்கிறேன்.அதனால நீ கவலைப்படாதே என்று செல்விக்கு சமாதானம் சொன்னாள் மதி.





"நீ சொல்றது சரியாகத் தெரிந்தாலும் அதெல்லாம் ஒத்து வராது மதி.நீ சுலபமாகச் சொல்லிட்ட ஹாஸ்டல்ல இருக்கிறேன்னு.நீ அங்கே எப்படி இருப்பேன்னு நினைச்சு நினைச்சு என்னால இன்னொரு இடத்தில் இருக்க முடியாது".'அக்கா அதைப் பத்தி நீ கவலைப்படாதே .நான் கவலைப்படாமல் யார் கவலைப்படுவாங்க.நீ ஏற்கனவே எந்த விஷயத்தையும் சீக்கிரமா முடிக்கமாட்டாய்.என்றைக்காவது நீ ஹாஸ்டலுக்கு நீ லேட்டாயிடுச்சு என்றால் அதையே நீ வழக்கம் ஆகிடுவே இல்ல அக்கா ஒருநாள் தாமதம் ஆகுறதை வைச்சு நான் தொடர்ந்து இருப்பேன்னு எப்படி சொல்லுற? அதுவும் இல்லாமல் ஒருநாள் இரவு தாமதம் ஆவதில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்று மதி அசட்டையாக பதில் சொன்னாள் '.







அதைக் கேட்ட செல்வி உன்னைப் பொறுத்தவரை ஒருநாள் நீ இரவு ஹாஸ்டலுக்கு நீ போக தாமதம் ஆனாலும் அதனால் வரக்கூடிய பிரச்சினை என்னவென்று உன்னை விட எனக்குத் தான் அதிகம் தெரியும் மதி.அக்கா ஒரு நாள் தாமதம் என்னவாகி விடப்போகிறது?





நாம ஒருநாள் என்று சின்னதாக நினைக்கிற விஷயத்துல தான் எல்லாமே நடக்குது.அந்த ஒருநாள்ல தான் எத்தனைப் பேர் தன் வாழ்க்கையும் உயிரையும் இழந்து நிற்கிறாங்கன்னு உனக்கு தெரியுமா? நிர்பயா பற்றி உன்னிடம் சொல்ல வேண்டுமா? அந்த அபலைப் பெண்ணுக்கு அந்த ஒருநாள்ல அவ்வளவு பெரிய அநியாயமே நடந்தது.அதே மாதிரி ஹைதராபாத்துல நடந்த பெண்ணுக்கு நடந்த அவலமும் அந்த ஒருநாள்ல தான் நடந்தது.அதனால உன்னை இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வளர்த்து தனியா விடுவதற்கு நான் தயாராக இல்லை .இப்பவே இவ்வளவு அசட்டையாக பதில் சொல்லுற உன்னை தனியாக விட்டால் சரிவராது.எல்லாம் உன் படிப்பு முடியட்டும் .அதுவரைக்கும் இதைப் பற்றி பேசாமல் இரு.





அதற்குப் பிறகு நான் எடுக்கிற முடிவு நம்ம ரெண்டுபேருக்கும் நல்லதாக இருக்கும் என்று நான் நம்புறேன்.அதனால என் கல்யாணப் பேச்சை இதோடு விட்டுவிடு என்று மூச்சு விடாமல் பேசிவிட்டுச் சென்றாள் செல்வி.அவள் பேசியதை அனைத்தையும் ஆ.ஆஆ.. வென பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மதி.நான் இப்போ என்ன சொல்லிட்டேன்னு இந்த அக்கா எனக்கு பெரிய லெக்ட்சரே எடுத்துட்டுப் போறாள்.ஐயோ என்று தலையில் கைவைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து விட்டாள் மதி.





ரொம்ப சலித்துக் கொள்ளாதே மதி! வா சாப்பிடலாம் என்று செல்வி அழைக்க இதோ வந்துட்டேன் என்று சாப்பாட்டைக் கண்டதும் அனைத்தையும் மறந்து விட்டு ஓடி விட்டாள் மதி.இருவரும் சாப்பிட்டு விட்டு தங்கள் அறையில் முடங்கிக் கொண்டனர்.

மதியை உறக்கம் உடனே தழுவிக் கொள்ள செல்விக்கு உறக்கம் வருவேனா என்று சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தது.







தனக்குள்ளே பல கேள்விகளையும் குழப்பத்திலும் இருந்தவள் தன் கண்முன்னே தூங்கிக் கொண்டிருந்த தன் தங்கையை கண்கள் முழுவதும் நிரப்பிக் கொண்டு கண்களை மூடியவள் எப்பொழுது தூங்கினாள் என்று அவளே அறியவில்லை.





ReplyForward
 

Anuya

Well-known member
#8
4.அன்புடன் இவள்




ஒருவாரம் கழிந்த நிலையில்….




மதி செல்வியிடம் அக்கா நாளைக்கு என்ன நாளுன்னு நியாபகம் இருக்கா? என்ன நாள்? ஒன்னும் நினைவில்லையே என்று தன் வேலைகளைத் தொடந்துக் கொண்டேச் சொல்ல அக்கா என் பிரெண்ட் கவிக்கு நாளைக்கு கல்யாண ரிஷப்ஷன் இருக்கு .நான் போகனும்னு சொன்னது ஞாபகம் இல்லையா?



ஹ்ஹாங்….நினைவிருக்கு.எங்கே ரிசப்ஷன் நடக்குது? . இஸிஆர்ல தான் நடக்குது.அவ தான் வீட்டுக்கு வந்து சொல்லிட்டு போனாளே! ஆமாம் எனக்கு தெரியும்.அப்புறம் என்ன? நாம ரெண்டுபேரும் போயிட்டு வரலாம் அக்கா.நான் கண்டிப்பா வரணுமா? அதுவும் இல்லாமல் நாம இங்கிருந்து அங்கே போக ஒரு மணிநேரம் மேலாக மதி.அதனால…. என்று செல்வி பேச்சை முடிக்கும் முன் அக்கா நாம போகத் தான் போறோம்.தேவையில்லாத காரணத்தைச் சொல்லி வராமல் தப்பிக்கப் பார்க்காதே.




நான் உன்கூடத் தான் போகப்போறேன்.அப்புறம் உன் ப்ரெண்ட் கூட போன்னு என்னைச் சொல்லக்கூடாது சொல்லிட்டேன்.சரியா ஆறுமணிக்கு நல்ல பெண்ணாக ரெடியாகி விடு.காரை எடுத்துட்டு கிளம்புறோம் என்று செல்வியின் பேச்சைக் கேளாமல் கட்டளை இட்டு அங்கிருந்து ஓடி விட்டாள் மதி.



எங்கே அங்கேயே நின்றுக் கொண்டிருந்தால் எதாவது காரணம் சொல்லி வராவிட்டால் என்னசெய்வது என்று சொல்லி விட்டு சென்று விட்டாள்.அந்திமாலை நேரம்…. அக்கா ரெடியாயிட்டியா? என்று கேட்க மதி என்ன டிரெஸ் போடுறதுன்னு தெரியலை என்று சிறுகுழந்தை தவிப்பது போல் துணிகளுக்கு முன்னால் உட்கார்ந்து இருக்க …. அக்கா இன்னும் டிரெஸ்ஸே செலக்ட் பண்ணலையா? சரியா போச்சு என்று பொய்யாக கடிந்துக் கொண்டவள் அழகான நீலவண்ணத்தில் இளஞ்சிவப்பு சிறு சிறு பூக்கள் தெரிந்திருக்க அழகிய வேலைப்பாடு நிறைந்த பட்டுச் சேலையை எடுத்துக் கொடுத்தாள் மதி.




"அதற்கு செல்வி மதி இந்த புடவை ரொம்ப வொர்க்கா இருக்கும்.இது வேண்டாம் வேற எதையாவது செலக்ட் பண்ணு".'வேற எந்த புடவையும் கிடையாது.இந்தப் புடவையைத் தான் நீ உடுத்தனும்.நானும் இதே கலரில் என்கிட்ட இருக்கிற லஹாங்கா போட்டுட்டு வரேன்.ரெண்டு பேரும் இன்னைக்கு மேட்சிங் மேட்சிங் ஆக இருக்கனும் சரியா? என்று சொல்லி விட்டுச் சென்றாள் மதி.'




செல்விக்கு பிடித்த நிறம் தான். ஆனால் ஏனோ அதை எடுத்து உடுத்த மனம் வராது.அதை அறிந்தக் கொண்ட தங்கை இன்று அதை கட்டாயப்படுத்தி உடுத்த வைத்தாள்.இருவரும் தங்களை தயார் படுத்திக் கொண்டு வீட்டிலிருந்து காரில் கிளம்பிச் சென்றனர்.




பயணத்தின் போது செல்வி மதியிடம் மதி சீக்கிரம் கிளம்பனும் சரியா? ரொம்ப லேட் பண்ணாதே. தோழிகளோடு இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருந்துட்டு வரேன் என்று அடம்பிடிச்ச அவ்வளவு தான்."என்னக்கா பண்ணுவே "ஹாங்…. காதை பிடித்து திருகி என்கூட அழைச்சுட்டு வருவேன் என்று சொல்ல மதி காதை இரண்டையும் தன் கைகளால் பொத்திக் கொண்டு ஐயோ இதை நினைச்சால எனக்கு பயமாக இருக்கே என்று பொய்யாய் பயம் கொள்ள அதைப் பார்த்து செல்வி சிரித்துக் கொண்டே ஏய் மதி என்னை ரொம்ப கிண்டல் பண்ணுற? யாரு நானா? நான் பச்ச மண்ணு அக்கா எனக்கு ஒன்னுமே தெரியாது.




யாரு? நீ? நம்பிட்டேன் என்று அவர்கள் பேசிக் கொண்டே அவர்கள் வரவேண்டிய இடத்திற்கு வந்து விட்டனர்.உள்ளே சென்று தன் தோழிகளோடு வட்டமடித்துக் கொண்டாள்.உடன் தன் அக்காவையும் இணைத்துக் கொண்டாள் மதி.கேலி, கிண்டல்,பேச்சு, சிரிப்பு, கலாட்டா என்றுச் சென்றுக் கொண்டிருக்க … மேடையில் இருந்த கவியையும் சந்தித்து அவளோடு பேசி செல்பி எடுத்து என்று நேரம் வேகமாக கடக்க நேரம் பதினொரு மணியாகி இருந்தது.



அதைக் கண்ட செல்வி "ஐயோ இவ்வளவு நேரம் ஆயிடுச்சா? வீட்டுக்கு வேற போகனுமே என்று யோசித்தவள் மதிக்கு காதருகே சென்று மதி மணி பதினொன்றாகிடுச்சு. சீக்கிரம் எல்லோர்கிட்டயும் சொல்லிட்டு கிளம்பு நேரமாகுது."



அதற்கு மதி பொறுமையாக அக்கா இன்னும் சாப்பிடவே இல்லை.சாப்பிட்டு விட்டு போகலாம் என்றாள்.இல்ல மதி இன்னும் லேட்டாயிடும் இரவு ரொம்ப நேரம் ஆகிவிட்டது.அக்கா இப்போ போகனும் அவ்வளவு தான். வா சாப்பிட்டு விட்டு போகலாம்.இல்லைன்னா கவி தெரிந்தால் ரொம்ப வருத்தப்படுவா.நேரம் ஆனாது ஆகிடுச்சு சாப்பிட்டு போகலாம் என்று செல்வியை சமாதானம் செய்து சாப்பிடச் சென்றனர்.



பின்னர் தோழிகள் அனைவரிடமும் சொல்லி விட்டு இருவர் மட்டும் காரில் சென்றனர்.நேரம் பன்னிரெண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.செல்வி புலம்பிக் கொண்டே வந்தாள்.மதி உன்கிட்ட எத்தனை தடவைச் சொன்னேன் சீக்கிரம் அங்கிருந்து கிளம்பிடனும் என்று பாரு ரொம்ப இருட்டி விட்டது.ரோட்ல ஆள் நடமாட்டமே இல்லை.ஒன்று, இரண்டு வண்டித் தான் போகுது என்றாள்.




அக்கா நாம கார்ல தானே போறோம்.பைக்ல போன தான் நாம ரெண்டுபேர்னு பெண்கள் என்று நல்லாத் தெரியும்.கார்ல தானே போறோம்.அதனால பாதுகாப்பாகத் தானே இருக்கோம்.அதனால பயப்படாதே அக்கா.வீட்ல இருந்தாலும் நாம சும்மாத் தான் இருக்கப் போறோம். இங்கேயாவது கொஞ்ச நேரம் சந்தோஷமாக இருந்தோம் .அதனால தாமதம் ஆனாலும் ஒன்றுமில்லை என்று மதி செல்விக்கு சமாதானமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள் மதி.




செல்வி அதை எல்லாம் கேட்கும் மனநிலையில் இல்லை.அவளோ லேட் நைட்டில் கார் ஓட்டியதில்லை.அதனால் அவளுக்கு கொஞ்சம் படபடப்பாகவும் பதற்றமாக இருந்தது.அதை அ வெளியேக் காட்டாமல் காரை ஓட்டினாள்."அக்கா கொஞ்சம் வண்டியை வேகமாக ஓட்டு.அப்போ சீக்கிரமா வீட்டுக்கு போயிடலாம்.அதான் ரோட்ல தான் வண்டி ஒன்னும் நிறைய போகவில்லை தானே என்று சொல்லவும் அவளைப் பார்த்து ஒரு முறைப்பு முறைத்து விட்டு ரோட்டைப் பார்க்க கொஞ்ச சிறிது தொலைவில் எதிரே ஒருவன் கையை நீட்டியபடி ஓடி வந்தான்.



கார் வெளிச்சத்தில் ஓடிவந்தவனின் தலையிலிருந்து இரத்தம் வழிய இவர்கள் கார் பக்கமாக நடுவழியில் வர சட்டென்று காரை பிரேக் போட்டு நிறுத்தினாள் செல்வி.அவள் பிரேக் போடும் போது தான் எதிரில் வந்தவனை மதியும் கவனித்தாள்.அவன் வந்துக் கொண்டிருக்கும் போது பின்னால் ஒரு வண்டி

முன்னால் வந்தவனை இடித்து தள்ளி விட்டு அந்த வண்டி நிற்காமல் வேகமாகச் சென்றது.



அதைக் கண்ட இருவரும் தங்களின் கண்கள் இரண்டையும் விரித்து அதிர்ச்சியோடு செய்வதறியாது திகைத்து இருந்தனர்.சட்டென்று சுதாகரித்த செல்வி மதி மதி … என்றழைக்க அ...க்கா… அக்கா… அந்த ஆளுக்கு என்னாச்சு? தெரியலை என்ன செய்ய?எனக்கு ஒன்னுமே புரியலை என்று அவள் கண்கள் முழுவதும் கண்ணீர் மதியின் நிலைமையும் அப்படித்தான் இருந்தது.




இப்போ என்ன செய்யலாம்? எனக்கு ஒன்னுமே புரியலை என்று மதி செல்வியிடம் சொல்ல நாம காரை எடுத்துட்டு கிளம்பிடுவோம் எதற்கு தேவையில்லாத பிரச்சினை? அ..க்கா அந்த ஆளு உயிரோட இருந்தால் என்ன செய்ய? என்றதும் அவளுக்கும் இருந்த படப்படப்பில் அப்பொழுது தான் அதுவும் விளங்கியது.




"சரி நீ கார்ல உட்கார்ந்துக் கொள், நான் அந்த ஆள்கிட்டப் போய் பார்க்கிறேன்.உயிரோடு இருக்கிறானா? இல்லையா? "என்றதும் இல்லைக்கா நீ மட்டும் தனியாக போக வேண்டாம்.நாம ரெண்டுபேரும் சேர்ந்துப் போய் பார்க்கலாம் ."வேண்டாம் மதி அவனுடைய நிலைமை இப்போ எப்படி இருக்குன்னு நமக்கு தெரியலை, அதனால நீ இங்கே இரு, நான் போய் அந்த ஆளுக்கிட்டப் போய் பார்க்கிறேன்,அதற்குப் பிறகு உன்னைப் பார்த்து கை அசைத்தவுடன் நீயும் வந்து பாரு, கையில் போனை வைச்சுக்கோ எதாவது பிரச்சினை என்றால் போலீஸ்க்கு கால் பண்ணு "என்று காரின் கதவை திறந்து வெளியே வந்தாள் செல்வி.



கொஞ்சம் பயத்தோடு நடந்தவள் அடிப்பட்டு கிடைந்தவனின் அருகில் சென்றவள் முதலில் கொஞ்சம் தள்ளி நின்று கையால் அவனை அசைத்துப் பார்த்தாள், எந்த அசைவும் இன்றி அவன் அப்படியே கிடந்தான்.இப்பொழுது இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் வந்து தன் மொபைலில் உள்ள லைட்டை ஆன் செய்து அவன் முகத்திற்கு அருகே கொண்டுச் சென்றாள்,அவன் முகம் முழுவதும் இரத்தத்தால் வடிந்து இருந்தது.அதைக் கண்டதும் அவளுக்கு ஒருமாதிரியாக இருந்தது.அவனை வேகமாக உலுக்கி, "சார்… சார்…. என்று கத்திப் பார்த்தாள்.



அவனிடம் எந்த பதிலும் இல்லை.மதியைப் பார்த்து கை அசைத்தாள், உடனே மதி வெளியே வரவும் 'கார்ல இருக்கிற தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துட்டு வா ' என்றதும் அதை எடுத்து வந்து செல்வியிடம் நீட்ட அதை வாங்கி அவன் முகத்தில் லேசாக தெளித்தாள்.எந்த அசைவும் இல்லாமலே இருந்தான்.அக்கா இந்த ஆளு உயிரோடு இருக்கிறானா? என்று அவள் கேட்டதும் அவன் மூக்கிற்கு அருகே தன் கையைக் கொண்டுச் சென்று மூச்சு சீராக வருகிறாதா? என்று பார்த்தாள்.மூச்சு வந்துக் கொண்டிருந்தது.



"மதி இவருக்கு உயிர் இருக்கு, ஆம்புலன்ஸ்க்கு போன் பண்ணி இங்கே வந்து இவரை அழைச்சுட்டுப் போறதுக்குள் இவருக்கு உயிர் இருக்குமான்னு தெரியலை அதனால நம்ம கார்ல வைச்சே பக்கத்தில் இருக்கிற மருத்துவமனைக்கு இவரை கூடிட்டு போகலாம்".அக்கா என்ன சொல்ற? கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னாடி காரை அப்படியே எடுத்துட்டு கிளம்புவோம்னு சொன்னா, இப்போ இவரை ஆஸ்பிட்டல் கூடிட்டு போலாம்னு சொல்ற? என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்க … அதெல்லாம் போற வழியில சொல்றேன்.



வா நம்ம ரெண்டுபேரும் தூக்குவோம்.நீ கையைப் பிடி.நான் காலைப் பிடிக்கிறேன் என்று இருவரும் தூக்க முடிந்தும் முடியாமலும் திணறிக் கொண்டு அவனை தங்களது காரில் ஏற்றிக் கொண்டுச் சென்றனர்.



(தொடரும்)
 

Anuya

Well-known member
#9
5.அன்புடன் இவள்.



காரை வேகமாக ஓட்டிச் சென்றாள் செல்வி.கையில் இருந்த போனை வைத்துக் கொண்டு அதில் பக்கத்தில் எதாவது மருத்துவமனை இருக்கிறதா? என்று தேடிக் கிடைக்க இருபது நிமிடத் தொலைவில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனைக்கு சென்றுக் கொண்டிருந்தனர்.



அக்கா "இவரை உனக்குத் தெரியுமா? " என்றதற்கு" இல்லை " என்று தலையசைத்தாள் செல்வி.மதி புரியாமல் செல்வியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க…



மதி " நீ என்ன நினைக்கிறேன்னு எனக்கு தெரியுது, எதுக்காக நான் இவரை காப்பாற்றுகிறேன் என்று தானே, முதல்ல எதற்கு நமக்கு தேவையில்லாத பிரச்சினை என்று தான் நினைத்தேன், ஆனால் அன்று நம் அப்பாக்கும், அம்மாவிற்கும் விபத்து ஏற்பட்டு இருந்த பொழுது யாராவது இதே மாதிரி நம்ம பெத்தவங்களையும் ஒரு மருத்துவமனையில் சேர்த்து இருந்தால், அவங்களும் உயிரோட இருந்திருப்பாங்கல்ல, நீயும் நானும் இப்படி யாரும் இல்லாத அனாதைகளாக இருந்திருக்க தேவையில்லாமல் போயிருக்கும், மற்றவங்க செய்த தப்பை நானும் செய்ய விரும்பலை, அவருக்கும் அவங்க பெற்றவங்க, கூடப் பிறந்தவங்க யாராவது அவருக்காக காத்திருக்கலாம், நாம ரெண்டுபேரும் அப்பா, அம்மாவுக்கு காத்திருந்த மாதிரி …. என்று பேசி முடிக்கும் போது செல்வியின் கண்களிலும் கண்ணீர் …




"அக்கா " என்று மதி அழைத்த குரலில் அவ்வளவு வலியும் வேதனையும் இருந்தது.மற்றவர்களின் வேதனையை தன் வேதனைப் போல் நினைக்கும் அவள் அக்காவை நினைத்து பெருமையாக இருந்தது மதிக்கு.அடிக்கடி பின்னால் அடிப்பட்டுக் கிடந்தவனையும் இருவரும் திரும்பி திரும்பி பார்த்துக் கொண்டனர்.அவனிடம் எதாவது அசைவு தென்படுகிறதா? என்று பார்த்தனர்.அவர்கள் பேசி முடிக்கும் போது மருத்துவமனைக்கு வாசலை நெருங்கி இருந்தனர்.



இறங்கிய இருவரும் செல்வி நேராக வரேற்பறையில் உள்ளவரிடம் சொல்லி விட்டு அவனை அழைத்துச் செல்ல ஸ்டெச்சரை எடுத்து வரச் சொல்ல அங்கிருந்த கம்பவுண்டரை உடன் அழைத்துச் சென்றாள்.




செல்வியுடன் வந்த கம்பவுண்டர் காரின் உள்ளே படுக்க வைத்திருந்த அவனை தூக்கி ஸ்டெக்சரில் படுக்க வைத்து அழைத்துச் சென்றனர்.விபத்து என்றவுடன் பக்கத்தில் உள்ள காவல் நிலையத்திற்கு தெரிவிக்கப்பட்டது.அவனை பரிசோதித்த மருத்துவர் அவனை உடனடியாக அவசர சிகிச்சை பிரிவில் சேர்த்தனர்.




விபத்து ஏற்ப்பட்டவனின் விவரத்தைப் பற்றி தங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது என்று முன்னரே செல்வி சொல்லி இருந்தாள்.அதனால் அதைப் பற்றி எதுவும் யாரும் கேட்கவில்லை.




அவனுக்கான சிகிச்சை உள்ளே நடக்க சிறிது நேரத்தில் விசாரணை நடத்த அங்கே வந்தனர் காவல் நிலையத்திலிருந்து…..



செல்வியும் மதியும் களைப்புற்று அங்கே அமர்ந்திருந்தனர்.அப்பொழுது அவர்களிடம் வந்த இன்ஸ்பெக்டர் செல்வியிடம் விவரத்தை கேட்க, செல்வி தாங்கள் அங்கே கண்டதை அப்படியே இன்ஸ்பெக்டரிடம் சொன்னாள்.




"அப்போ நீங்க சொல்றதை வைத்துப் பார்த்தால் இவரை யாரோ கொலை செய்யப் பார்த்து இருக்கிறாங்கன்னு நன்றாகத் தெரியுது அப்பாடித்தானே" என்று இன்ஸ்பெக்டர் கேட்க,



"எனக்கு அதைப் பற்றி எல்லாம் தெரியாது சார், நாங்க வர்ற வழியில ஒருத்தர் உயிருக்கு போராடிக் கொண்டு இருக்கிறதைப் பார்க்க முடியாமல் தான் ஆஸ்பிட்டல் வந்து சேர்த்தோம், அவ்வளவு தான்.மற்றபடி வேறு எதுவும் எங்களுக்கு தெரியாது, நீங்க இப்படி தேவையில்லாத கேள்விகளை கேட்கிறதுனாத் தான் விபத்து நடந்தால் யாரும் உதவி செய்ய முன் வர மாட்டேங்கிறாங்க" என்று தனது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தி விட்டாள் செல்வி.



"சரிங்க சார் நாங்க கிளம்புறோம் " என்று செல்வி மதியிடம் "வா மதி போகலாம் "என்று அவளை கையைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றாள்.



இதற்கு மேல் நின்றுக் கொண்டிருந்தால்… தேவையில்லாத பிரச்சினைகள் வரும் என்று அங்கிருந்து உடனே கிளம்பி விட்டாள் செல்வி.



மதி அக்காவின் முகத்தைக் கண்டே அமைதியாக இருந்து விட்டாள்.



வீட்டிற்கு வரும் பொழுது அதிகாலை நான்கு மணியாகி இருந்தது.வந்தவர்கள் குளித்து விட்டு இருந்த அசதியில் இருவரும் அப்படியே உறங்கி விட்டனர்.காலையில் மதி எழுந்து பார்க்கும் பொழுது செல்வி சமையலறையில் சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.



மதி எழுந்து வருவதைக் கண்டவள் "மதி முகத்தை கழுவிட்டு வா, சாப்பிடலாம் " என்றாள்.



அவளும் அமைதியாக வந்து சாப்பிட அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். "அக்கா,அக்கா என்று அழைக்க அவளை பார்வையாலேயே"என்ன " என்பது போல் பார்க்க …



அக்கா" நாம ஆஸ்பிட்டல் சேர்த்த அந்த ஆளு உயிர் பிழைத்தாரா? என்று ஒரு வார்த்தை போன் போட்டு கேட்டுப் பாரேன், எதுக்கு தேவையில்லாத வேலைன்னு முறைக்காதே! அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ரெண்டுபேரும் காப்பாத்துனோம், அவரு நல்ல இருக்காரான்னு மட்டும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுப் பாரேன் "என்று மதி சொல்லவும் சரி என்பது போல் தலையசைத்தாள் செல்வி.



சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் செல்வி அந்த மருத்துவமனையின் எண்ணிற்கு அழைத்து நேற்று சேர்த்த விபத்துக்குள்ளானவரின் நிலையை பற்றி விசாரித்தாள்.அங்குள்ளவர்கள் யாரென்று விசாரிக்க நேற்று வந்து சேர்த்தவர் என்று அவள் தன் விபரத்தைச் சொன்னாள்.பிறகு அவருடைய உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை.ஆனால் அவருக்கு மயக்கம் தெளிய இன்னும் ஒருநாள் ஆகும் என்றனர்.சரியென்று அவளும் போனை வைத்து விட்டு மதியிடம் அவள் கேட்ட விபரங்களைச் சொன்னாள்.



"மதி இதோடு இந்தப் பேச்சை நிறுத்தி விடு " என்று சொல்லி விட்டு சென்று விட்டாள் செல்வி.அன்றைய நாள் விடுமுறை என்பதால் இருவருக்கும் அப்படியே நேரம் சென்றது.



மறுநாள் தங்களின் அன்றாட பணிகளுக்குச் சென்றனர்.செல்வியின் முகமாறுதலைக் கண்ட அஸ்வினி அவளிடம் விபரம் கேட்டாள், முந்தைய நடந்த அனைத்து நிகழ்வுகளையும் சொன்னாள் செல்வி. அதைக் கேட்ட அஸ்வினி,



"செல்வி எப்படியோ ஒரு உயிரைக் காப்பாத்துனேல்ல அது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் தெரியுமா?அதற்கு ஏன் முகத்தை உம்மென்று வைச்சிருக்கே?"



"அதனால இல்லை அஸ்வினி, அந்த விபத்தைக் கண்டதும் அம்மா,அப்பாவோட நினைவு வந்திருச்சு" என்று செல்வி சொல்லவும் அஸ்வினி அவள் தோள்களைத் ஆதரவாக தட்டிக் கொடுத்தாள்.




அப்பொழுது.... செல்வியின் போன் அடிக்க அதில் அந்த மருத்துவமனையின் எண் வந்தது. அதை யோசனையோடுப் பார்க்க .. அதைப் பார்த்த அஸ்வினி "யாரு? " எனக் கேட்க




"அந்த ஆஸ்பிட்டல் இருந்து தான் கால் பண்ணுறாங்க" "எடுத்துப் பேசு " என்றாள் அஸ்வினி.



"ஹலோ செல்வி பேசுறீங்களா? " என்று மறுமுனையில் இருந்து பதில் வர "ஆமாம் சொல்லுங்க "



"நேற்று நீங்க ஆக்ஸிடென்ட் நடந்த ஒருவரை வந்து சேர்த்தீங்கல்ல, அவரு இப்போ கண்முழிச்சிட்டாரு"


"அப்படியா "



"ஆமாம் கண் முழிச்சிட்டாங்க, அவரை காப்பாத்துனவங்களைப் பார்க்கனும்னு ஆசைப்படுறாங்க, கொஞ்சம் நேரம் வந்து ஹாஸ்பிட்டல் வந்துட்டு போக முடியுமா? "என்று அந்தப் பெண் கேள்வியோடு நிறுத்த…



அதற்கு செல்வி "ம்ம்.. வரேன் " என்ற ஒரு வரியில் முடித்து விட்டாள்.


"என்னாச்சு செல்வி, எதுக்காக போன் போட்டு இருக்காங்க? " என அஸ்வினி கேட்க அந்தப் பெண் அவளிடம் சொன்னதைச் சொன்னாள் செல்வி.



"இப்போ என்ன செய்யலாம்னு இருக்கே?" நீண்ட பெருமூச்சு விட்டவள் "தெரியலை "என்று பதிலளிக்க …



"போய் பாரு செல்வி, என்னவென்று தான் கேட்டுப் பாரேன், எதாவது சொல்ல விருப்பப்படுறாங்களோ? என்னவோ!" என்று அஸ்வினி தன் கருத்தைச் சொல்ல ..



"சரி போய் பார்க்கிறேன், நீயும் என்னோடு வா ப்ளீஸ் " என்றுக் கெஞ்ச அதற்கு தலையசைத்தாள் அஸ்வினி.



மாலை ஆபிஸ் விடுவதற்கு முன் பல்மிஷன் வாங்கி இருவரும் மருத்துவமனைக்குச் சென்றனர்.



அந்த நபர் இருந்த அறைக்கு இருவரும் கதவைத் தட்டிக் கொண்டு உள்ளேச் சென்றனர்.அங்கே முப்பது வயதிற்குள் ஒருவன் படுத்திருந்தான்,கால்கள் இரண்டிலும் கட்டுப்போடப் பட்டு இருந்தது,விபத்து நடந்த பொழுது அவன் முகம் முழுவதும் இரத்தம் வழிந்து இருந்ததால்… தெரியவில்லை,இப்பொழுது நல்ல அழகுள்ளவனாக இருந்தான்.



இவர்கள் இருவரும் உள்ளே நுழைய அவன் கண் திறந்துப் பார்த்து, "வாங்க "என்று அழைத்தவனைப் பார்த்து செல்வி இப்போ உங்க உடல்நிலை எப்படி இருக்குது? வலி இருக்கா? என்று கேட்க..



முகத்தை சுருக்கிக் கொண்டே "ம்ம்… பரவாயில்லை வலி போக ஊசி போட்டு இருக்காங்க என்றவன்,உட்காருங்க என்று பக்கத்தில் இருந்த சேரை காட்டினான், இருவரும் அமர்ந்து கொள்ள செல்வியைப் பார்த்து நீங்க தான் என் உயிரை காப்பாத்தினீங்களா? " என்றதும்,



"ஆமாம் "என்று தலையசைத்தாள்,


"இவங்க யாரு "


"இவ என்னோட ப்ரெண்ட் அஸ்வினி"


"ம்ம்.. ரொம்ப நன்றிங்க, இந்த ஒரு வார்த்தை சொன்னால் பத்தாது, என் உயிர் போய்டுச்சு அப்படின்னு நினைச்சு தான் கண்ணை மூடினேன், திரும்ப கண் விழித்துப் பார்ப்பேன்னு நான் நினைக்கவே இல்லை, என் குடும்பத்துல நான் ஒருத்தனாவது உயிரோட இருக்கனும்னு தான் என் அம்மாவோட கடைசி ஆசை, அதை நீங்க நிறைவேத்திட்டீங்க "என்று அவன் சொன்னப் பொழுது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வந்தது.




அதைப் பார்த்த அவர்களுக்கும் வருத்தமாகத் தான் இருந்தது. "உங்க பேரு என்னன்னு சொல்லவே இல்லையே" என்று அஸ்வினி கேட்டாள். அவன் மனநிலையை மாற்றுவதற்காக..



"என் பெயர் இன்பன் "



"எப்படி இந்த விபத்து நடந்துச்சு? அங்கே நீங்க மட்டும் தானே இருந்தீங்க, உங்க அம்மா அங்கே இல்லையே! என்று கேட்கும் பொழுது …



யாரோ கதவை தட்டும் சத்தம் கேட்டது, யாரென்று பார்க்க கதவை திறந்து உள்ளே வந்தாள் மதி, செல்வி மதியையும், மதி அங்கே செல்வியையயும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.
 

Anuya

Well-known member
#10

6.அன்புடன் இவள்



மதியை அந்த அறையில் வைத்துப் பார்த்ததும் செல்விக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது, அதனால் சட்டென்று எழுந்துக் கொண்டாள் செல்வி.மதிக்கு 'வசமாக மாட்டிக் கொண்டேம் ' என்ற எண்ணம் மேலோங்க தலையை குனிந்துக் கொண்டாள்.



அவளது நிலையை புரிந்துக் கொண்ட அஸ்வினி செல்வியின் கையைப் பிடித்து கண்களால் "அமைதியாக இரு " என்பது போல் கண்ணைக் காட்ட அமைதியாக உட்கார்ந்து விட்டாள் செல்வி.



இன்பன் செல்வியிடம்" இவங்க யாரு ", "அவ என்னோட தங்கை மதி .. மதிமலர், அவளும் அன்னைக்கு என்னோடு இருந்தாள்.. உங்களைப் பார்க்க வந்து இருக்கிறாள் என்று தங்கையின் அறிமுகத்தை அவளே செய்து வைத்தாள்.



மதி ஒன்றும் பேசாது அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள். மாட்டிக் கொண்ட நிலையில் பேசாது இருந்தாள், செல்வி மதியை முறைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து இருந்தாள்.



அஸ்வினி தான் இருக்கும் நிலைமையை மாற்ற இன்பனிடம் பேச்சுக் கொடுத்தாள்.



"உங்க வீட்ல உள்ளவங்களுக்கு என்னாச்சு "



"அ...து நாங்க எல்லோரும் ஒன்னாக வெளியே போகலாம்னு நான் என்னோட அப்பா, அம்மா அப்புறம் என்னோட தங்..கச்சி என்ற பொழுது அவனுடைய வார்த்தைகள் தழுதழுத்தது ,கார்ல வந்தோம், பெங்களூர்ல நாங்க இருந்தோம், வர்ற வழியில கார் நின்னுடுச்சு, என்னன்னு தெரியலை, சுற்றி அங்கே எந்த ஒரு கடையும் இல்லாததாலே,வழியில் போகுற காரை எதாவது நிறுத்தி உதவி கேட்கலாம் அப்படின்னு முடிவு பண்ணி வழியில் போய்ட்டு இருந்த காரை நிப்பாட்ட முயற்சி பண்ணேன், யாரும் வண்டிய நிறுத்தலை, நாங்க ரொம்ப முயற்சி பண்ண பிறகு ஒரு கார் நின்றது".




"அதுல உள்ளவங்ககிட்ட நிலைமையைச் சொல்லி உதவி கேட்டோம், அந்த கார்ல மொத்தம் நான்கு பேர் இருந்தாங்க, அவங்க எங்களுக்கு உதவி செய்றதாக சொன்னாங்க, அதுல மூன்று பேர் கீழே இறங்கி விட்டு ஒருத்தர் போய் நான் மெக்கானிக்கை கூடிட்டு வரேன்னு போனான், நாங்களும் அதை நம்பியது பெரிய தப்பு .. பெரி..ய தப்பு என்ற பொழுது அவன் கண்கள் சிவந்து குலுங்கி குலுங்கி அழத் தொடங்கினான்…




சுற்றி இருந்த மூவருக்கும் ஒன்றும் புரியாமல் அவனையே பார்த்தனர்..



அவன் இன்னும் ரெண்டுபேரை கூடிட்டு வந்து எங்களை அங்குள்ள ஓரமான பகுதியில கொஞ்ச நேரம் உட்காருங்க மெக்கானிக் காரை சரி செய்து விடுவார் என்று சொல்லி அங்கே வைத்து என்னையும் என்பெற்றோரின் முகத்தில் ஏதோ ஸ்பிரே அடிச்சுட்டு பின்னர் அடிச்சு போட்டுட்டு எங்க கிட்ட இருந்த பணம், நகை, பொருள்னு எல்லாத்தையும் பிடிங்கிட்டானுங்க..



கடைசியில எந்த தங்கச்சி அவளையும் விட்டு வைக்கலை அவளையும் … அ...வளையும் நாசம் பண்ணி சாவடிச்சிட்டாங்க… என்ற பொழுது அவனிடம் மேற்க் கொண்டு எந்த வார்த்தையும் வரவில்லை.. அழுதுக் கொண்டு இருந்தான்..ன் என்ன நினைத்தானோ? சட்டென்று அவனே தொடர்ந்தான்… நான் சுத்த வேஸ்ட், ஒரு அண்ணனா ஒரு மகனா இருக்கிறதே பிரயோஜனம் இல்லை,எதுக்கு நான் உயிரோட இருக்கனும்?"என்று தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.



"சரி கோபப்படாதீங்க" என்று அஸ்வினி அவன் தோளைப் பிடித்து ஆறுதல் சொல்ல…"அப்புறம் என்னாச்சு? "




"அப்போ எனக்கு உள் ஞாபகம் இருந்தது, ஆனால் தடுக்க முடியலை, கொஞ்சம் மயக்கம் தெளிந்த பிறகு தான் சுற்றி நடந்தது ஒரளவு புரிந்தது, தங்கச்சியைப் போய் பார்த்தேன், அவ எப்போவோ செத்துப் போயிட்டாள், அப்பா அம்மாவும் உயிருக்கு போராடிட்டு இருந்தாங்க… நான் அவங்களைப் பார்த்தப்போ அவங்க சொன்னது ஒரு வார்த்தை தான் 'நீயாவது உயிரோடு தப்பிச்சு போயிடுன்னு சொன்னாங்க' நான் அவங்களை காப்பாற்ற முயற்சிப் பண்ணேன், என்னால முடியலை, கொஞ்ச நேரத்துல அவங்களும் செத்துப் போய்ட்டாங்க..எதிர்ப்பார்க்காத நேரத்துல என்னவெல்லாமோ நடந்திடுச்சு, அந்த அரை மயக்கத்துல நடந்து வரும் போது தான் பின்னால் வந்த பெரிய வண்டி என்னை இடிச்சது மட்டும் தெரியும், நானும் அவங்களோட போய்டுவேன்னு நினைச்சேன் ஆனால் எங்க அம்மாவோட கடைசி ஆசை மட்டும் நிறைவேறி இருக்கு " என்று வெற்றுப் பார்வை பார்த்தான்.



அவன் சொன்னதைக் கேட்டு அங்கே அமைதி நிலவியது.யாராலையும் அவனுக்கு எந்த ஒரு ஆறுதலையும் சொல்ல முடியவில்லை.என்ன சொல்லி அவனைத் தேற்ற முடியும்? தன் கண்முன்னே தன் குடும்பத்தை பறிக் கொடுத்தவன் நிலையை செல்வியால் முழுவதுமாக இல்லையென்றாலும் சிறிதளவு புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது.



அதனால் அவளே கேட்டாள், "போலீஸ்கிட்ட சொன்னீங்களா? "



"ஆமாம் "என்பது போல் தலையசைக்க..



"என்னச் சொன்னாங்க? "



"அந்த வழியில இந்த மாதிரி திருட்டு அடிக்கடி நடக்குறதாகவும், ஆனால் அது முக்கால் வாசி அக்ஸிடென்ட் கேசாகவும் தான் இருக்கு, நாங்க கண்டுபிடிக்கிறோம்னு சொல்லிட்டாங்க, அவங்க பொறுத்தவரை இது நூறிலிருந்து நூற்றி ஒன்னாவது கேஸ் அவ்வளவு தான்" என்றான்.



கொஞ்ச நேர அமைதித்குப் பின்.. இன்பன் சொன்னான்," என் கதையைச் சொல்லி உங்களை ரொம்ப நேரம் காக்க வைச்சுட்டேன், எந்த ரோட்ல போறவங்க எங்களை அழிச்சாங்களோ? அதே வழியில போனை நீங்க என்னை காப்பாற்றினதை சொன்னதும் உங்களைப் பார்க்க தோனுச்சு, கெட்டவங்க தான் இருக்காங்கன்னு நினைச்ச எனக்கு போற உயிரை காப்பாற்றிய நல்லவங்களும் இந்த உலகத்தில் இருக்காங்கன்னு நான் புரிந்துக் கொண்டேன், உங்களை சிரமப் படுத்துனதுக்கு என்னை மன்னிச்சிடுங்க" என்று பெருந்தன்மையோடு மன்னிப்பு கேட்டான் இன்பன்.



"எதுக்கு மன்னிப்பு நாங்க அந்த மாதிரி எதுவும் நினைக்கலை"



"திரும்பவும் ரொம்ப நன்றி" என்று சொல்லிச் சிரித்தான், அதற்கு அவளும் பதிலுக்கு சிரிப்பை பதிலாக ஒன்றை தந்து அவனிடம் இருந்து மூவரும் விடைபெற்றனர்.



மதிக்கு பக்பக்கென்று என்றது, 'அக்காவின் அடுத்தடுத்த கேள்விகளுக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போகிறோம்? 'என்ற யோசனையில் அவள் குழம்பி தவித்தாள்.



மருத்துவமனை விட்டு வெளியே வந்தும் செல்வி யோசனையில் இருக்க… அஸ்வினி தான் முதலில் மதியிடம் கேள்வி கேட்டாள், "மதி நீ எதுக்கு ஹாஸ்பிட்டல் வந்தே? அதுவும் தனியா வந்திருக்கா?" என்றதும்,



"அது… அ..து. ஹாஸ்பிட்டல் சேர்த்தோமே இப்போ எப்படி இருக்காங்கன்னு தான் பார்க்க வந்தேன், அக்காகிட்ட போய் பார்க்கலாம்னு கேட்டால் .. கோபப்படுமேன்னு தான் நான் தனியா பார்க்க வந்தேன், மற்றபடி ஒன்னும் இல்லை, செல்வியின் கையைப் பிடித்து அக்கா சாரி அக்கா, உன்கிட்ட சொல்லாம வந்துட்டேன், ப்ளீஸ் மன்னிச்சிடு " என்று மன்னிப்பு வேண்டினாள் மது.



செல்விக்கு இன்பன் சொன்ன விஷயங்கள் மனதை பெரிதளவு பாதிக்க … மது நடந்துக் கொண்ட விஷயங்களைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.



அஸ்வினியை அவள் வீட்டில் விட்டு விட்டூ இருவரும் தங்கள் வீட்டிற்கு வந்தனர்.அவள் வீட்டிற்கு வந்தும் இன்பன் அவன் வாழ்வில் நடந்த இழப்புகளைக் கேட்டப் பின் தன் வாழ்விலே நடந்த இழப்புகள் ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை என்று எண்ணினாள்.



மதி செல்வியிடம் "அக்கா .."


"ம்ம்.. சொல்லு "



"இன்பன் அவர் வாழ்க்கையில நடந்த விஷயத்தை கேட்டு உண்மையில் என்னால நம்ப முடியலைக்கா, நமக்காவது தெரியாத வயதில் தான் நம்ம பெற்றோர்களை இழந்தோம், ஆனால் இன்பன் அவர் கண்முன்னாலேயே அவங்க குடும்பத்தையே இழந்து இருக்கிறாரு, ரொம்ப வேதனையாக இருக்கும்ல "



"ஆமாம் "என்றாள் அவளும் யோசனையோடு…



"நம்மால் முடிந்த உதவியை அவருக்கு செய்யலாமா அக்கா " என்றதற்கு



"நிச்சயம் நம்மால் முடிந்த உதவியை இன்பனுக்கு செய்யலாம்" என்று செல்வி சொன்னதை மதியால் நம்ப முடியவில்லை..



அக்கா "உண்மையாகவா சொல்றே?",


"ஆமாம், ஆனால் நீ போய் தனியாக சந்திப்பது எல்லாம் இதோடு முடிச்சிடு, இரண்டு நாள் கழித்து போய் நம்ம பார்க்கலாம், அதுக்கு முன்னாடி அவசரப்பட்டு கிளம்பி விடாதே? "என்றாள்.



அதற்கு அவளும் ஒத்துக் கொண்டாள்.



ஆபிஸில் அஸ்வினியிடம் மதியிடம் சொன்னதை அவளிடமும் சொன்னாள் செல்வி.



அஸ்வினி யோசனையோடு," யாருக்கும் தானாகவே உதவி செய்ய மாட்டியே, இப்போ எப்படி?"



"அவர் வாழ்வில் நடந்ததைச் சொன்ன பிறகு ஏனோ என் வாழ்க்கையிலும் இதே மாதிரி வேறு விதத்துல நடந்தது.. எனக்காவது தங்கச்சின்னு ஒரு சொந்தமாவது இருக்கு, அவருக்கு அதுவும் இல்லையே, குடும்பத்தை மொத்தமா இழந்து நிற்கும் போது படுகிற வேதனையை நான் அனுபவிச்சு இருக்கேன் அஸ்வினி, அதனால நம்ம கொஞ்சம் ஆறுதலா அவருக்கு இருக்கலாமே! என்ற எண்ணம் தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை " என்றாள்.



"ம்ம்… சரி நீ ஒரு முடிவு எடுத்தால் ஒன்றுக்கு பல தடவை யோசித்து தான் செய்வேன்னு நான் நம்புறேன் செல்வி, அதனால நீ எடுத்த முடிவு சரி தான்" என்றாள்.



ஆனால் அவள் எவ்வளவு பெரிய தவறான முடிவு எடுத்து இருக்கிறாள் என்று அவள் அப்பொழுது அறியவில்லை.



இரண்டு நாட்கள் கழித்து அதே போல் மூவரும் தான் இன்பனை பார்க்கச் சென்றனர்.



கதவை தட்டிக் கொண்டு உள்ளே செல்ல.. இன்பன் யாரென்று காணாமலேயே "சிஸ்டர் எனக்கு சாப்பாடு வேண்டாம், என்னை விட்டுங்க,ப்ளீஸ் என்று சொல்லவும் சத்தம் வராமல் போகவே கண் திறந்து பார்த்தான்.



மூவரையும் கண்டவன் ஆச்சரிய்த்தோடு நீங்களா …? நான் நர்ஸ்னு நி.னைச்சேன்..



பரவாயில்லை இன்பன் இன்னும் நீங்க சாப்பிடலையா? என்று அஸ்வினி கேட்க



"இல்லை ரொம்ப வெறுப்பாக இருக்கு, யாருமே இல்லாமல் தனிமையில் இருப்பது ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு "என்றான்.



இப்படி நீங்க சாப்பிடாமல் இருந்தால் எப்படி சீக்கிரமா குணம் ஆக முடியும், நான் போய் நர்ஸ்கிட்ட சாப்பாடு கொண்டு வரச் சொல்லுறேன்" என்று மதி சென்றதை யாரும் பெரிதாக நினைக்க வில்லை.



"கையில் சாப்பாடு உடன் வந்தவள் இன்பன் நீங்க சாப்பிடுங்க, உங்க கூட பேச அஸ்வினி அக்கா இருக்காங்க, அவங்க பேசினால் டைம் போறதும் தெரியாது, சீக்கிரத்துல நிறுத்தவும் மாட்டாங்க" என்றதும்



ஏய் என்னையே கிண்டல் பண்ணுறியா? என்று அவள் கோபப்பட,


பார்த்தீங்களா அஸ்வினி அக்காவே நான் சொல்றதை சரின்னு ஒத்துக்கிட்டாங்க, அவங்க மறுக்கலையே என்று சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு சொல்ல…



அஸ்வினி எழுந்து வந்து மதியை அடிக்க வர அவள் தப்பிக்க என்று அங்கே சிரிப்பே நிறைந்து இருந்தது.



(தொடரும்)
 

Anuya

Well-known member
#11
7.அன்புடன் இவள்



இன்பனுடன் நல்ல நண்பர்களாகிப் போயினர் மூவரும்.இதில் அதிக தயக்கத்தோடு இருந்தது செல்வி தான்.பின்னர் அவளும் சகஜமாகிப் போனாள்.தினமும் வந்து அவனை ஒருமணி நேரமாவது சந்தித்து விட்டுச் சென்றனர்.


இரண்டு வாரம் கழிந்த நிலையில்….


இன்பனை மருத்துவமனையில் இருந்து டிஸ்சார்ஜ் செய்யும் நாளும் வந்தது.இன்பனால் இன்னும் சரிவர நடக்க முடியவில்லை.ஒருவரின் துணையோடு தான் அவனால் நடக்க முடிந்தது.



இன்பன் தன் சொந்த ஊருக்கே சென்று விடுவதாக எண்ணி இருந்தான்.ஆனால் அவனின் வீட்டிற்குச் செல்ல அவன் விரும்பவில்லை.அங்கே சென்றால் பெற்றோரின் நினைவும், தங்கையின் நினைவும் தனக்கு வலிக் கொடுக்கும் என்று அங்கே செல்ல விரும்பவில்லை.


மூவரும் வழக்கம் போல் அவனைக் காண வந்திருந்தனர்.அஸ்வினி தான் முதலில் பேச்சைத் தொடங்கினாள்.


"இன்பா இன்னைக்கு டிஸ்ஜார்ஜ் ஆச்சே, எங்கே போறதா இருக்கீங்க?"


"ஊருக்கே போகலாம்னு இருக்கேன் அஸ்வினி "


"என்ன?" என்று மூவரும் ஒன்றாக கேட்க…


"ஏன் எல்லோரும் நான் போறதை இவ்வளவு ஆச்சரியமாய் கேட்குறீங்க?"


இந்த நிலைமையில் எப்படி உங்களால் தனியாக சமாளிக்க முடியும்? அதனால் தான் கேட்கிறோம் "என்று அஸ்வினி கேட்க…


"என்ன செய்ய அஸ்வினி? எப்படி இருந்தாலும் நான் வீட்டுக்கு போகத் தானே செய்ய வேண்டும்,அதோடு தனியாக இருக்க என்னை பழக்கப்படுத்திக் கொள்ள தான் வேண்டும் "என்று முகத்தை திருப்பியபடி சொன்னான்.தன் வேதனையை வெளியே தெரியாமல் இருக்க…


"நீங்க போய் தனியாக கஷ்டப்பட வேண்டாம் இன்பா, நீங்க எங்களோட வீட்ல வந்து தங்குங்க, உங்களுடைய உடல்நிலை முழுவதும் சீரானதும், நீங்க போக வேண்டிய இடத்திற்கு போகலாம் "என்று செல்விச் சொன்னதைக் கேட்டு மதியும், அஸ்வினியும் அவளை ஆ..வென ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தனர்.


அவர்கள் பார்ப்பதைக் கண்ட செல்வி, "ரொம்ப பெரிய பில்டப்பா நினைக்காதீங்க, நம்ம சொந்தக் காரங்களுக்கோ இல்லை நண்பர்களுக்கோ இந்த நிலைமை இருந்திருந்தால்… நாம பார்த்துட்டு சும்மா இருப்போமா? அவங்களுக்கு உதவி செய்வோம்ல அதே மாதிரி தான்.இப்போ இன்பன் நம்மளோட ப்ரெண்ட் ஆச்சே, நாம உதவாமல் இருந்தால் எப்படி? " என்று செல்வி தன் பக்க நியாயத்தை எடுத்துரைக்க…


"ஆமாம் செல்வி சொல்வது சரிதான், நீங்க செல்வி வீட்ல தங்கிக்கோங்க " என்று அஸ்வினியும் சேர்ந்துக் கொள்ள…


"இல்ல வேண்டாம் செல்வி, நான் உங்களுக்கு சிரமத்தைக் கொடுக்க விரும்பலை, என் உயிரை காப்பாத்தினீங்க என்ற காரணத்துக்காக நான் உங்களோடு ஒட்டிக் கொண்டு வருவது எனக்கு பிடிக்கலை" என்று அவன் தன் விருப்பமின்மையை தெரிவிக்க…


அதற்கு மதியும் அஸ்வினியும் அவனை கட்டாயப்படுத்தி தங்களோடு அழைத்துச் செல்ல முடிவெடுத்தனர்.


மதி மனதிற்குள் 'அக்காவிடம் அவள் வீட்டில் வைத்தே இன்பனை அவர்களது வீட்டில் தங்க வைக்க அனுமதி கேட்டாள், அதற்கு சரியாக பதில் சொல்லாத செல்வி மருத்துவமனையில் வந்து இன்பனிடம் பேசியதில் அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது மதிக்கு 'எப்படியோ இன்பனை தங்களோடு அழைத்துச் செல்வதில் வெற்றியும் கிடைத்து விட்டது.


வீட்டிற்கு அழைத்த வந்த இன்பன் தான் ரொம்ப அசவுகரியாக உணர்ந்தான்.அவனுக்கு ஏற்கனவே செல்வியின் நிலைமையைப் பற்றித் தெரியும்.அஸ்வினி அவனிடம் பேசி இருக்கிறாள்.தனியாக இருக்கும் பெண்களோடு இருக்க அவனுக்கு விருப்பமில்லை.



அவன் முகமாற்றத்தைக் கண்டுக் கொண்ட செல்வி அஸ்வினியிடம்" அஸ்வினி எனக்கு சொந்தக்காரங்களோ, தெரிந்தவங்களோ யாரும் கிடையாது. அதனால் யாரும் தப்பாக பேச மாட்டாங்க,இன்பன் எந்த பிரச்சினை இல்லாமல் இங்கே நிம்மதியாக தங்கலாம் என்று அவருக்கு சொல்லி புரியவை "என்று கிச்சனில் காபி போட்டுக் கொண்டே சொல்ல…


"இன்பா அவ சொன்னது காதுல விழுந்துச்சா, இல்லை நான் வேற தனியாக புரிய வைக்கனுமா?" என்று சொல்லி கேள்வியோடு பார்க்க...


"எம்மா பெண்களே! என்னை விட்டுவிடுங்கள் என்று தன் தலையில் மேல் இருகைகளை கூப்பி ஒரு கும்பிடு போட்டான் "இன்பன்.


அதைக் கண்ட மதியும் அஸ்வினியும் வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரிக்க … செல்வி சிறு புன்னகை கீற்றோடு நிறுத்திக் கொண்டாள்.



சிறிது நேரத்தில் அஸ்வினி அனைவரிடமும் சொல்லி விட்டு கிளம்பி விட்டாள்.


செல்வி சாப்பாடு செய்துக் கொண்டு வந்து அவனிடம் கொடுத்து விட்டு தங்கள் இருவருக்கும் சாப்பாட்டோடு மேஜையில் உட்காரச் செல்ல…


மதி செல்வியிடம், "அக்கா இருக்கிறதே நம்ம மூணு பேரு தான், அதனால் ஒன்றாக சாப்பிடலாம் "என்று சொல்ல அதை செல்வியும் ஆமோதித்து மேஜையை எடுத்து வந்து அவன் படுக்கைக்கு அருகில் போட்டு மூவரும் ஒன்றாக சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்.


காலையில் எழுந்த செல்வி இன்பனுடைய கையைப் பிடித்து மெதுவாக நடைப் பயில அவனுக்கு செய்துக்கொண்டிருக்க..


படுக்கையில் இருந்து முன்னரே எழுந்துக் கொண்ட மதி செல்வி இன்பனின் கையைப் பிடித்து நடப்பதைக் கண்டவள் ..


"அக்கா நீ போய் சமையலை கவனி, நான் இன்பனுடைய கையைப் பிடித்து கூடிட்டு போறேன், ஆபிஸ்க்கு நேரமாகுதுல்ல" என்று
அவள் சொன்னதும் சரியெனப் படவே அவள் ஒதுங்கி சென்றாள்.


அஸ்வினி தினமும் வருவது நின்று ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் வரத் துவங்கினாள்.செல்வியும், மதியும் வெளியே சென்று விடுவதால் … இன்பனை பார்த்துக் கொள்ள சிலமணி நேரங்களுக்கு அவனைப் பார்த்துக் கொள்ள ஒரு நபரை வேலைக்கு வைத்திருந்தனர்.



யார் முதலில் செல்கிறார்களோ பிறகு இன்பனை கவனித்துக் கொள்வது என்றாகிப் போனது.


இன்பனும் அவர்களது வீட்டிற்கு வந்து ஒரு மாதமாகிப் போனது.அவனும் அவர்களுள் ஒருவனாகிப் போனான்.கையில் ஸ்டிக்கை பிடித்து நடக்க ஆரம்பித்தான்.


மது இன்பனோடு பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருப்பாள். செல்வி வீட்டை கவனித்துக் கொள்வதும் இன்பனைக் கவனித்துக் கொள்ளவுமே நேரம் போக …


அவனோடு அவள் சிரித்துப் பேசுவது என்பது அரிதாகிப் போனது.இன்பனும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான் செல்வியை.ஏனோ அவளை காணும் பொழுதெல்லாம் தன் அன்னையின் நினைவே அவனுக்கு வந்து செல்லும்.


எதிலும் பொறுமையாகவும் ,நிதானமாகவும் செயல்படும் அவளது தன்மை ஏனோ அவனுக்கு பிடிக்கத் தொடங்கியது.


ஏனோ இரண்டு நாட்களாக சரியாக உணவருந்தாமல் இருந்தான் இன்பன்.அதை கவனித்து கேட்டது செல்வி தான்.



"இன்பா ஏன் இரண்டு நாளா ஒழுங்கா சாப்பிட மாட்டேங்கிறீங்க?"


அவனிடம் பதிலில்லை.அதற்கு மதி "அக்கா சமைத்த சாப்பாடு சாப்பிட்டு போரடிச்சு போயிடுச்சா? "என்று கிண்டலாக கேட்டாள்.அவன் அமைதியையே பதிலாக தர…


இன்பனின் முக மாறுதலைக் கண்ட செல்வி மதி சும்மா இரு, அவர் ஏதோ கவலையில் இருக்காங்க போல … என்று செல்வி சொன்னதும்

'எப்படி தன் மனதில் உள்ளதை கணித்து விட முடிகிறது' என்று எண்ணியவாறே அவன் செல்வியைக் காண ..


மதி சட்டென்று அவன் தோளில் கைவைத்து "என்னாச்சு " என்று ஆறுதலாய் கேட்க…
 

Anuya

Well-known member
#12
அவன் கண்கள் முழுவதும் கண்ணீரால் நிரப்பிக் கொண்டது.அதனைக் கண்ட இருவரும் அமைதியாக அவனைப் பார்க்க…


"என் அப்பா, அம்மாக்கும் நாளைக்கு கல்யாண நாள், எப்படி கொண்டாடணும்னு நினைச்சிருந்தோம் தெரியுமா? ஆனால் இப்போ அவங்களே இல்லை" என்று சொன்ன பொழுது அவனால் பேச முடியாமல் வார்த்தைகள் தடுமாற …



மதி அவனது தோளைத் தட்டி ஆறுதல் சொன்னாள்.செல்வி அதை எல்லாம் பெரிதும் படுத்தும் நிலையில் இல்லை.


நடந்ததை நினைத்து கவலைப் படாதீங்க இன்பன், இனிமேல் நடக்கப் போறதை பாருங்க, சாப்பிடுங்க இனியன் என்று செல்வி சொன்னதைக் கேட்ட இன்பன்


வேண்டாம் என்று மறுத்தவன் தன்னுடைய ஸ்டிக்கை பிடித்து நடந்து தன் படுக்கையில் போய் படுத்துக் கொண்டான்.


அதைக் கண்ட செல்வி பழங்களை எடுத்து அழகு பொம்மைகளைப் போல் வெட்டி எடுத்து சில பழங்களை கையோடு கொண்டு வந்து அவனருகில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்.மதியும் செல்வியோடு சேர்ந்துக் கொள்ள..



இன்பா.. இன்பா … என்றழைக்க அவனோ கண்களை மூடி படுத்திருக்க..
மதி அவனை தட்டி எழுப்பினாள்.


"இன்பா எழுந்திருங்க " என்று அவனை பாடாய்படுத்த கடைசியில் கண்ணை திறந்து என்பது போல் பார்க்க… மதி தட்டை காட்டினாள்.


"இங்கே பாருங்க இன்பா " என்று சொல்லவும்


"என்ன மதி தட்டுல சில பொம்மைகளைக் கொண்டு வந்து பார்க்கச் சொல்லுறீங்க "என்று அவன் சலித்துக் கொள்ள..


"இன்பா ப்ளீஸ் சின்னப்பிள்ளைதனமா ஏதோ செய்றேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க, உங்க மனநிலையை மாத்த ஒரு சின்ன முயற்சி, கொஞ்சம் பாருங்களேன் " என்று அவள் கெஞ்சவும் அதைக் கண்ட அவனுக்கு அவ்வளவு அதிசயமாக இருந்தது.


எப்பொழுதும் கண்டிப்போடு சுற்றுபவள்,இன்று சிறு பிள்ளையைப் போல் அவனிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவனும் ஒத்துக் கொண்டான்.


கையில் இருந்த சின்னச் சின்ன பழத்தால் வெட்டிய உருவங்களுக்கு உயிர் அளித்து அவள் பேசி குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வது போல் சொல்லி இருவரையும் சிரிக்க வைத்தாள் செல்வி.


கடைசியில் இன்பனுக்கு அதை சாப்பிட கொடுக்க ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தவன் .. "இதை எப்படி சாப்பிட முடியும் " என்று அவன் கண்களை விரித்துக் கொண்டுக் கேட்க..



அதற்கு மதி "சாப்பிட்டு பாருங்க இன்பன் " என்று அவன் வாயில் திணித்தாள்.


"ஆப்பிளா இது " இன்னும் ஆச்சரியம் விலகாமல் கேட்க…


"ஆமாம் என் அக்கா, நான் சின்னப் பிள்ளையா இருக்கும் போது இப்படித் தான் அழகா கதை சொல்லியே என்னை தூங்க வைப்பாள்,இப்போ உங்களுக்காக அவள் என்னுடைய பழைய ஞாபகத்தை திரும்ப தந்து இருக்கிறாள்" என்று அவனிடம் நன்றி சொல்லி விட்டு செல்வியைக் கட்டிக் கொண்டாள் மதி.



இன்பன் "வேறு எப்படி எல்லாம் பழங்களை உருவமாக வடிப்பீங்க" என்று ஒவ்வொன்றை கேட்டு அதை வாங்கி லயித்து சாப்பிட்டு பார்த்தவன் பழங்களும் ஒரு தனிசுவை உருவாவதை எண்ணி வியந்தான்.


அவன் வயிறு முழுக்க வாங்கி சாப்பிட்டவன் "செல்வி ரொம்ப நாள் கழிச்சு வயிறு புல்லா சாப்பிட்டு விட்டேன், ரொம்ப தாங்ஸ் " என்று அவளுக்கு நஜன்றி சொல்லி மனநிறைவுடன் உறங்கி விட்டான்.


அஸ்வினி செல்வியிடம்" இப்போ எல்லாம் உன் முகம் சந்தோஷத்தை வெளிக் காட்டுது செல்வி".


"அப்படியா! " என்று ஆச்சரியத்தோடு கேட்க..


"எனக்கு தெரியும் செல்வி, இந்த மாற்றம் இன்பன் வந்த பிறகு தான் என்னால கண்டிப்பா சொல்ல முடியும், தயவுசெய்து மறுக்காதே "என்று அவள் சொல்லவும் செல்வி அவளைக் கட்டிக் கொண்டாள்.


"எப்படி அஸ்வினி என் மனதில் உள்ளதை நான் சொல்லாமல் நீயே தெரிஞ்சுக்கிட்ட "அவளை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டே கேட்க


அவளது அணைப்பை பெற்றுக் கொண்ட அஸ்வினி "நான் தோழி என்பதை தாண்டி, உன் உடன் பிறவா சகோதரிடி நான் உன் மனசைக் கூட தெரிஞ்சுக்க மாட்டேனா? "என்றதும்


ஆமாம் அஸ்வினி எனக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா இன்பனை பிடிக்க ஆரம்பிச்சு இருக்கு, யார் மேலயும் தோன்றாத ஒரு எண்ணம் அவர் மேலே வந்தது, அதுவும் தன் குடும்பத்தை அவர் எவ்வளவு நேசிக்கிறார்னு அவரோட ஒவ்வொரு செயல்லயும் நாம தெரிஞ்சுக்கலாம், எங்களோட தானே இருக்காரு, ஒரு நாள்கூட அவருடைய பார்வை தப்பா போனதே இல்லை அஸ்வினி, இதை எல்லாம் பார்த்து பார்த்து என்னை அறியாமலேயே எனக்கு அவரை பிடிச்சிருக்கு " என்று அவள் சொல்லவும்…


"அப்போ நீ தாமதப் படுத்தாத செல்வி, இன்றைக்கே இதைப் பத்தி இன்பன்கிட்ட பேசிடு "


"இன்னைக்கே வா "

"ஆமாம் அவனுடைய பெற்றோருக்காக இன்னைக்கு முதியோர் இல்லத்துல சாப்பாடு ரெடி பண்ணி இருக்கேல்ல அங்கே வைச்சு அவன்கிட்ட கேளு, அவன் கண்டிப்பா சரி சொல்லுவான் உன்னை மாதிரி ஒருத்தியை யாராவது பிடிக்காதுன்னு சொல்லுவாங்களா? "என்று அவள் கண்ணத்தைக் கிள்ளி விட்டாள்.


அவளும் மகிழ்ச்சியாய் ஒத்துக் கொண்டாள். அடுத்த அதிர்ச்சி நடக்கப் போவதை அறியாமல்….


எங்கே என்று இன்பனிடம் தெரிவிக்காமல் முதியோர் இல்லத்திற்கு அவனை அழைத்துச் சென்றார்கள் மூவரும்.


அங்கே அவனது பெற்றோர்களின் நினைவாக அவர்கள் செய்திருந்த ஏற்பாட்டைக் கண்டு அவன் அசந்தும் கலங்கிப் போனான்.


இதைச் செய்த மூவருக்கும் நன்றி சொன்னான் இன்பன்.


அப்பொழுது இன்பன் அங்குள்ள முதியவர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க…

மதி தயக்கத்தோடு செல்வியை அழைக்க… மகிழ்ச்சியோடு நின்றிருந்தவள் யோசனையோடு என்னவென்று கேட்க..


"அக்கா எனக்கு ஒரு விருப்பம் இருக்கு, அதை நிறைவேற்றி தருவியா? என்று பீடிகைப் போட..


"மதி நீ கேட்ட விருப்பத்தை என்றைக்கு நான் வேண்டாம்னு சொன்னேன் உன் விருப்பத்தைச் சொல்லு" என்று அவள் இருந்த மகிழ்ச்சியோடு கேட்க..

"அ..க்கா.. நா….நான் ...இன்பனை விரும்புறேன், எனக்கு அவருடன் சேர்த்து வைக்கா "என்று பட்டென்று சொல்லி முடித்து விட்டாள்.


செல்வி தன் காதுகளில் விழுந்த வார்த்தைகளை நம்ப முடியாமல்…" என்னச் சொல்ற மதி.." என்று மனதில் கலக்கத்தோடு கேட்க...


"ஆமாம் அக்கா, உன்னால நம்பமுடியலை தானே, நான் இதைப் பற்றி யோசிக்கும் என்னாலயும் நம்பமுடியலை " என்று அவள் எதிலெல்லாம் இன்பனை பிடித்திருந்தது என்று அஸ்வினியிடம் சொன்னாளோ அதை எல்லாம் அவள் தங்கை மதி தானும் அதை ரசித்ததாகச் சொன்னாள்.


பக்கத்தில் இருந்த அஸ்வினி சொல்வதறியாது திகைத்து நிற்க… மதி எல்லாவற்றையும் பேசி முடித்துவள் கடைசியாக, "அக்கா நீ எனக்கு கல்யாணம் பண்ணப் பிறகு நிச்சயம் உனக்கான வாழ்க்கையும் நீ முடிவு செய்வல்ல "என்று வெக்கத்தோடும் மகிழ்ச்சியும் அவள் முகத்தில் கலந்து இருந்தது.


இதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த செல்வி அதிர்ச்சியில் உறைந்து நிற்க…

அஸ்வினி சட்டென்று சுதாகரித்துக் கொண்டவள் "நீ விரும்புறது இன்பனுக்கு தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.


"தெரியாது அஸ்வினி அக்கா, ஆனால் அக்காவுக்கு தெரியாமல் அவரோட நெருங்கிப் பழகுனதில் இன்பன் புரிந்துக் கொள்வார்னு நினைத்தேன், ஆனால் அவருக்கு குடும்பத்தோட நினைவே அதிகமாக இருந்துச்சு, இப்போ அவரு சந்தோஷமா இருக்கிற நேரத்துல அக்கா எனக்காக பேசினால் இன்பன் ஒத்துக்கொள்ளவார் "என்று தன் எண்ணத்தை அஸ்வினியிடம் சொன்னாள் மதி.


மதி பேசப்பேச அவள் புரிந்துக் கொண்டாள்.அதனால் தான் மதி இன்பனின் வருகைக்கு பிறகு அவனோடு அதிக நேரம் செலவிட்டது.செல்வி ஆறுதல் படுத்துவதற்கு முன் மதி முந்திக் கொண்டு அவனோடு பேசியது என்று ஒவ்வொன்றையும் நினைக்க நினைக்க.. தன்னையே வருந்திக் கொண்டு இருந்தவள் அப்படியே தன்னையே மறந்து அங்குள்ள சேரில் அமர்ந்து விட்டாள் செல்வி.


தனக்கே இந்த வயதில் இன்பனைப் பற்றிய ஆசைகளை எழும் பொழுது அந்த வயதில் இருக்கும் தன் தங்கையைப் பற்றி எண்ணாமல் போனதை நினைத்து வருந்தினாள் செல்வி.


அதோடு மதி செல்வியிடம் "அக்கா, இன்பன் அங்கே தனியாக நிற்கிறாங்க, நான் போய் அவரோடு நின்றுக் கொண்டு இருக்கிறேன், நீயும் அஸ்வினி அக்காவும் எனக்காக வந்து பேசுங்க "என்று சொல்லி விட்டு மகிழ்ச்சியோடு அவனருகில் சென்றாள்.


செல்வியின் நிலைக் கண்ட அஸ்வினி.. "செல்வி மதி சொல்றதைக் கேட்க எனக்கு ஆச்சரியமாகத் தான் இருக்கு, ஆனால் இதுல ஒரு நல்ல விஷயம் இருக்கு செல்வி, இன்பன் மதியை விரும்பல, அதனால் உன்னைப் பற்றியும், மதியைப் பற்றி சொல்லலாம்.


அவன் யாரை விரும்புகிறானோ அவர்கள் விருப்பப்படி அவர்களை திருமணம் செய்துக் கொள்ளட்டும் "என்று தன் ஆலோசனையைக் கூற..


"அதைக் கேட்ட செல்வி அதிர்ந்தவாறே "என்ன பேசுற அஸ்வினி, நாங்க ரெண்டுபேரும் உன்னை விரும்புறோம்னு நீ யாரை விரும்புறியோ அவங்களை கல்யாணம் பண்ணிக்கோ என்று என் மதிக்கூட போட்டியா என்னையும் நிற்கச் சொல்லுறியா? என் பொண்ணு மாதிரி வளர்த்தவளோட அவ வாழ்க்கையில் நான் போட்டியா இருக்க மாட்டேன் அஸ்வினி, இனிமேல் இன்பனோடு தான் அவளோட வாழ்க்கை" என்று முடிவாகச் சொல்ல ..
Ki

"அப்போ உன் நிலைமை என்ன? "


"எப்பவும் போல என்னோட வாழ்க்கை இருக்கும்"என்று முடித்து விட்டாள்.


வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் மதியின் எதிர்பார்ப்பு செல்வியின் மேலே இருக்க…


அவளை காக்க வைக்காமல் இன்பனிடம் நேரடியாகவே கேட்டு விட்டாள் செல்வி.

"இன்பா என் தங்கச்சியை உங்களுக்கு கல்யாணம் செய்துக் கொடுக்க நினைக்கிறேன், உங்களுக்கு விருப்பமா? என்று யோசித்துச் சொல்லுங்கள் " என்றாள்.



செல்வி இப்படி கேட்பாள் என்று அவன் நினைக்கவில்லை.அவனுக்கு செல்வியின் மேல் சிறு விருப்பமே இருந்தது.ஆனால் இன்று மதிக்காக அவள் பேசுவாள் என்று நினைக்காதது நடக்க … ம்ம் என்ற பதிலோடு நிறுத்திக் கொண்டான்.


செல்வியை அவளது அறையில் வைத்துக் கட்டிக் கொண்டு சந்தோஷத்தில் மிதந்தாள்.


அஸ்வினி அவளைப் பார்க்க அவளோ கண்களாலேயே அமைதிப் படுத்தினாள்.


ஒரு வாரத்திற்கு பிறகு …


இன்பனிடம் அவனது முடிவைப் பற்றி கேட்க அவனும் ஒத்துக் கொண்டான்.அது அவளுக்கு வருத்தத்தை தந்தாலும் மகிழ்ச்சி முகத்தோடு சரி என்று தலையசைத்தாள்.


இன்பன் ஏன் திருமணத்திற்கு சரி ஒத்துக் கொண்ட காரணத்தை அவள் அறிந்துக் கொள்ளவில்லை.



இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு …


மதி செல்வி வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் இன்பனிடம் பேசினாள்.அவள் இன்பனை விரும்புவதாகச் சொன்னாள்.அதைக் கேட்டு அவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.இருந்தாலும் செல்வியின் மனதில் தன்னைப் பற்றி சிறு விருப்பமாவது இருக்கிறதா? என்று அறிய முற்பட்டவன் அதை மதியிடம் தெரிந்துக் கொள்ள விரும்பினான்.


"மதி செல்விக்கும் இதில் விருப்பம் தானே? "

"விருப்பமில்லாமலா அக்கா உங்களிடம் நம் கல்யாண விஷயத்தைப் பற்றி பேசுவாங்க " என்றதும்..


"ம்ம்.. சரி தான். செல்விக்கு காதலைப் பற்றி என்ன எண்ணம் இருக்கு? "


"அதைக் கேட்டதும் மதி ஏதோ பெரிய ஜோக் சொன்னது போல் சிரித்தாள், அக்காவுக்கு காதல்ன்னா முதல்ல என்னவென்றே தெரியாது.அவளுக்கு அதை புரிந்துக் கொள்ளவும் முடியாது, அவளைப் பொறுத்தவரை வீடும், ஆபிஸீம், என்னையும் விட்டால் வேறு எதுவும் தெரியாது.அதனால் அதை எல்லாம் பேசுவது தேவையில்லாதது " என்று முடித்துக் கொண்டவள்…


கடைசியாக இன்பனிடம் "இன்பா இந்த கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக் கொண்டீங்கன்னா நான் உங்களோடு சந்தோஷமா வாழ்வேன், இல்லை என்றால் யாரோடும் இருக்க மாட்டேன் இந்த உலகத்தில் கூட "என்று தன் முடிவை தெளிவாக சொல்லிச் சென்றாள் மது.


அதைக் கேட்ட இன்பன் மிகுந்த அதிர்ச்சிக்கும் மன உளச்சலுக்கும் உள்ளானன்.ஏற்கனவே அவன் முன்னால் உயிர்களை இழந்ததைக் கண்டவன் இனிமேல் தன்னால் யாரும் உயிரை விட விரும்பாதவன் செல்வி கேட்கவும் ஒத்துக் கொண்டான்.


இதை எதையும் அறியாத செல்வி மதிக்கும் இன்பனுக்கும் திருமணத்தை நடத்தமுடிவு செய்து அதே போல் குறிப்பிட்ட தினத்தில் தன்னுடைய நெருங்கிய நண்பர்களை மட்டும் அழைத்து கோவிலில் எளிமையான முறையில் திருமணத்தை நடத்தி வைத்தாள் செல்வி.
 

Anuya

Well-known member
#13
8.அன்புடன் இவள்.

திருமணம் முடிந்து ஒரு வாரமாகிப் போனது.


செல்வி புதுமணத் தம்பதிகள் என்று அவர்களுக்கான தனிமை வேண்டும் என்றே செல்வி மதியிடம் இருந்து சற்று விலகி இருந்தாள். எந்த விதத்திலும் அவளிடம் பேசாமலே இருந்தாள்.அவளும் செல்வியிடம் சாப்பாட்டை தவிர வேறு எதுவும் கேட்பதில்லை.


இத்தனை நாட்களாக அவர்களது அறையில் சாப்பிட்டார்கள்.மதி இன்பனிடம் செல்வி தான் இருவரும் தனியாக சாப்பிட சொன்னாள் என்றாள்.அதை அவனும் ஒத்துக் கொண்டான்.


ஒருவாரம் ஆனதால் மதியிடம் இன்பன் அனைவரும் ஒன்றாக சாப்பிடலாம் என்று சொல்லி விட்டான்.அவளால் அதற்கு மறுப்பு சொல்ல முடியவில்லை.


இன்பன் வந்து மேஜையில் அமர்ந்ததும் செல்விக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.இன்றைக்கு மதியோடு சேர்ந்து உண்ணலாம் என்று நினைத்தாள்.அவள் பிறந்தது முதல் அவளோடு சேர்ந்து உண்பவள் இந்த ஒருவாரமாக அவளுக்கு மதி இல்லாமல் சாப்பாடே உள்ளே செல்லவில்லை.அதனால் ஆசையோடு இருக்க…



மதி இன்பனோடு சாப்பிட அமர்ந்தவள் செல்வியிடம் ஒவ்வொரு வேலையாகச் சொல்லி அவளை அவர்களோடு சாப்பிட விடாமல் செய்தாள்.இன்பன் சாப்பிட்டு முடித்தவன் அதுவரை மனதில் இருந்த கேள்வியைக் கேட்டான்.


"செல்வி ஏன் சாப்பிட வரலை? "


"அக்கா அப்புறமா சாப்பிடுவாங்கலாம், முதல்ல நம்ம ரெண்டுபேரையும் சாப்பிடச் சொன்னாங்க "என்று அவள் இன்பனிடம் சொன்னது செல்வியின் காதிலும் விழுந்தது.


அதைக் கேட்டவளுக்கு வருத்தமாக இருந்தது.இருந்தாலும் மதி இன்பன் மேல் கொண்ட காதலே தெரிந்தது.



இன்பன் தனக்கான வேலை ஒன்றை தேடிக் கொண்டிருக்கிறான்.கால்களில் அடிப்பட்ட இடங்கள் இப்பொழுது கொஞ்சம் தேறி இருந்தது.


செல்வி வேலைக்கு கிளம்பும் போது மதி "அக்கா நைட்டுக்கு எங்களுக்கு சாப்பாடு வேண்டாம் " என்றாள்.

"ஏன் மதி வெளியே போறீங்களா? "என்றதற்கு


"உன்கிட்ட பர்மிஷன் கேட்டுட்டு தான் போகனுமா? என்று மதி கேட்டதும் ..


"இல்லை மதி, நான் எதுவும் கேட்கலைம்மா நீ போய்ட்டு வா "என்று சொல்லி விட்டாள் செல்வி.


செல்விக்கு மனம் முழுவதும் பாராமாக இருந்தது.தன் மீது எவ்வளவு பாசம் வைத்தவள் இப்படி பேசுவது கவலையளித்தது.


இருந்தாலும் வெளியே எதுவும் சொல்லாமல் இருந்தாள்.முக்கியமாக அஸ்வினியிடம் அவள் எதையும் சொல்லவில்லை.



ஆனால் அதை செல்வி சொல்லாமல் அஸ்வினி செல்வியின் முக மாற்றத்தில் கண்டுக் கொண்டாள்.தன்னிடம் செல்வி ஏதோ ஒன்றை தன்னிடம் சொல்லாமல் மறைக்கிறாள் என்பதை மட்டும் அறிந்துக் கொண்டாள் அஸ்வினி.


செல்விக்கு தனிமையைத் தவிர வேறொன்றும் துணையில்லை.சிரிப்பு என்பது அவள் வாழ்வில் இல்லாமல் போனது.இயந்திரத்தனமாய் வாழ்க்கை மாறிப்போனது.


காலை எழுந்தது முதல் இரவு தூங்கும் மதி, மதி என்று வார்த்தைக்கு வார்த்தை பேசும் வார்த்தையும் இல்லாமல் போனது. அக்கா, அக்கா.. என்று மூச்சு விடுவதே அக்காவிற்காக இருந்தவள் மறந்தே அக்கா என்ற வார்த்தையை சொல்வதும் இல்லை.


கட்டிலில் புறண்டு படுத்த செல்வியின் கண்களில் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு நடந்த அந்த விஷயம் மனதைப் போட்டு பாடாய் படுத்தியது.


மதி இன்பனோடு அறையில் இருக்க அவளைக் காண அவள் தோழி வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.அவளை வெளியே வரச் சொல்வதற்காக அவளுடைய போனிற்கு தொடர்புக் கொள்ள மதி அவளுடைய அழைப்பை எடுக்கவில்லை.


அதனால் மதியின் அறைக் கதவைத் தட்ட கதவைத் திறந்து வெளியே வந்த மதி கோபத்தோடு "அக்கா உனக்கு கொஞ்சம் கூட அறிவில்லையா? நானும் அவரும் தனியா இருக்கும் போது … "என்று அவள் முடிக்கும் முன் மதி என்று அவள் தோழி அழைக்க தான் பேச வந்ததை அப்படியே நிறுத்தி விட்டு அப்படியே தன் தோழியிடம் பேச சென்று விட்டாள்.அவள் சொல்ல வந்த வார்த்தையை புரிந்துக் கொண்ட செல்வி அப்படியே தன்னிலை மறந்து விட்டாள்.


தான் வளர்த்த பெண் தன்னையே வார்த்தைகளால் வதைப்பதை அவள் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.எதனால் அவள் தன் மேல் கோபமாக இருக்கிறாள் என்பது கூட அவளால் தெரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை.இதை யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது….


கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்க நினைத்ததை விடுத்து யாரென்று பார்க்க … மதி தான் கதவை தட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.


அவளைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர .."மதி உள்ளே வாம்மா, யாரோ மாதிரி வாசல்ல கதவை தட்டிட்டு நிற்கிற? " என்றதற்கு அவளிடம் பதிலில்லை.


"அக்கா இன்பனுக்கு வேலை கிடைச்சிடுச்சாம்"

"அப்படியா! ரொம்ப சந்தோஷம் "

அதனால நாங்க தனியாக ஒரு வீடு வாடகைக்கு எடுத்து அங்கே போய் இருக்கலாம்னு நினைக்கிறோம் " என்றதும்..


செல்வி சற்றும் யோசிக்காமல் "நீ ஏன் வேற வீட்டுக்கு போகனும், இது உன்னோட வீடு மதி, நீ இங்கே இரு, நான் போறேன் "


"அக்கா " என்று அவள் அதிர்ச்சியோடு கேட்க…


"மதி நீ உன்னோட வாழ்க்கையை நீ இங்கே வாழு, நான் தனியாகத் தானே இருக்கேன் ஹாஸ்டல்ல போய் தங்கிக்கிறேன்".


"இல்ல வேண்டாம் அக்கா, நீங்க இங்கே இருங்க நாங்க போகிறோம் "


"வேண்டாம் மதி, நான் ஹாஸ்டல் நேத்தே பார்த்துட்டேன், இதோ துணிக்கூட எடுத்து வைச்சுட்டேன் என்று ஓரமாக இருந்த தனது பையை காட்டியவள் இப்பத்தான் உன்கிட்ட சொல்லலாம் தான் வந்தேன் நீயே வந்துட்டே "என்றவள் எழுந்து அவளது கன்னத்தை தன் இரு கைகளால் ஏந்தியவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, "சந்தோஷமா இரு "என்று தனது பையை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டின் ஹாலில் வந்தவள் அங்கே உட்கார்ந்து இருந்த இன்பனிடம் "நான் போறேன" என்று சொல்ல அவன் ஒன்றும் புரியாமல் …


"எங்கே போறீங்க செல்வி? "

அதற்கு அவள் அவனைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை சிந்தி விட்டு, "மதி சொல்வாள் " என்ற ஒரு வார்த்தையில் பதிலளித்து விட்டு வேகமாக நடந்தவள் திரும்பி ஒருமுறைக் கூட அவள் பார்க்கவில்லை.


இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் மதி எப்பொழுது அவளிடம் பேசினாளோ அப்பொழுதே இந்த முடிவை எடுத்து விட்டு அதற்கான வேலைகளைத் தான் இந்த இரண்டு நாட்களாய் தன் தோழியான அஸ்வினிக்கு கூட தெரியாமல் செய்து விட்டாள்.


வாசல் வரை முகத்தை சகஜமாக வைத்துக் கொண்டவள் தெருவில் வந்து ஒரு ஆட்டோவில் ஏறியதும் அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர் வெளியே வந்திருந்தது.


வீட்டை விட்டு போக மனமில்லாமல் தான் அவள் அன்று நடந்ததை நினைத்து படுத்துக் கிடந்தாள்.மதி தன்னிடம் சில வார்த்தைகள் பேசியது போதும் என்று அவள் அங்கிருந்து வந்து விட்டாள்.


ஒரு மாதம் கடந்த நிலையில்…


அஸ்வினி செல்வியைத் தேடி அவள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.மதி ஒன்றும் புரியாமல் விழிக்க..


"மதி செல்வி எங்கே?"

"அக்காவை இங்கே வந்து தேடுறீங்க? "

"இங்கே தேடாமல் வேற எங்கே தேடச் சொல்லுற மதி? இது அவ வீடு தானே? " என்று சந்தேகத்தோடு கேட்க..

"இது என்னோட வீடு "

மதி சொன்ன பதிலில் அஸ்வினி அதிர்ந்து நிற்க..

நடந்த அனைத்தையும் சொன்னவள்" இப்போ இது எங்களோட வீடு "


அதைக் கேட்டு பொறுக்க முடியாதவளாய் "எது உன்னுடையது உன்னுடையது என்று சொல்லுறியோ அது எல்லாமே செல்விக்குள்ளது மதி, உன் மேல எவ்வளவு பாசம் வைச்சிருந்தாள் அதை எல்லாம் ஒரு நிமிஷத்துல பொய் ஆக்கிட்டியே மதி " என்று ஆற்றாமையோடு அஸ்வினி சொல்ல..


"ஆமாம் எல்லாத்தையும் நான் பொய் ஆக்கிட்டேன்.எப்போ அக்கா எனக்கு பிடிச்சவரை அவளும் விரும்புறான்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டேனோ அன்றைக்கே முடிவு செய்தேன், அது மட்டுமல்லாமல் இன்பன் எப்போ நாம ஒன்றாக வாழ எனக்கு கொஞ்சம் டைம் கொடு, அப்படின்னு சொன்னாரோ அன்னைக்கு முடிவு பண்ணிட்டேன் இனிமேல் எனக்குத்தான் எல்லாம் வேண்டும்.என் அக்காவைத் தவிர… என்று முடிவெடுத்து விட்டேன்" என்றாள்.


திருமணம் முடிந்து தனது அறையில் சோர்ந்து போய் இருந்தவளை ஆறுதல் படுத்தச் சென்ற அஸ்வினி செல்வியிடம் "உன் வாழ்க்கையாவது நீ விரும்பின மாதிரி அமைச்சுக்காமல் அதையும் மதிக்காக விட்டுட்டியே "என்று அவள் தனது தோழிக்காக பேச செல்வி அப்போது இருந்த மன வேதனையில் ஒன்றும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருக்க.. அதை மதி கேட்டுக் கொண்டாள்.
 

Anuya

Well-known member
#14
அவள் புரிந்துக் கொண்டது ஒன்று தான் அக்கா
இன்னும் இன்பனின் மேல் விருப்பம் இருப்பதால் தான் அஸ்வினியின் பேச்சிற்கு மறு வார்த்தை பேசாமல் இருக்கிறாள் என்று நினைத்துக் கொள்ள அதை போல் அறையில் இன்பனும் பேச அவனும் விரும்பி இருக்கிறானோ? என்று சந்தேகம் வந்தது.


அந்த காரணத்தினாலேயே செல்வியிடம் மதி வெறுப்பைக் காட்டினாள்.இன்பனும் விலகி இருக்க .. அவனோடு தனியாக செல்ல நினைத்தவள் செல்வியிடம் சொல்ல அவளே வெளியே சென்று விட்டாள்.அதன் பிறகே அவனும் அவளோடு சேர்ந்து வாழ ஆரம்பித்தான். இதை எல்லாம் நினைத்தவள் சிரித்துக் கொண்டே… அஸ்வினியிடம் " அக்கா இங்கே இல்லை நீங்க போகலாம் "என்ற வார்தையை கேட்டு அமைதியாக சென்று விட்டாள் அஸ்வினி.


அங்கிருந்து வந்த அஸ்வினிக்கு மனதே தாங்கவில்லை.அஸ்வினி, அஸ்வினி என்று எப்போதும் தன்னை உடன் பிறவா சகோதரியாக நினைத்த செல்வி இன்று அவள் வாழ்வில் நடந்த ஒன்றையும் தன்னிடம் சொல்லாமல் மறைத்து வைத்ததை எண்ணி அஸ்வினியால் தாங்க முடியவில்லை.


அவர்கள் இருவரும் வேலை செய்யும் நிறுவனத்தில் இருந்து சில பேரை தலைமை இடமான ஹைதராபாத் இடத்திற்கு பணி மாற்றத்திற்கு தேர்ந்தெடுத்து இருந்தனர்.அந்த பெயர்கள் வரிசையில் செல்வியின் பெயரும் இருப்பதை ஆபிஸில் அவளுடன் பணிபுரியும் தோழி சொல்ல … அதைப் பற்றி செல்வியிடம் நேரடியாக கேட்கத் தான் அஸ்வினி அங்கே சென்றாள்.


ஆனால் நடந்தது எல்லாம் அவள் நினைத்து பார்த்திராத ஒன்று.மதியின் திருமணத்திற்கு முன்னால் அடிக்கடி செல்வியின் வீட்டிற்குச் செல்பவள் அதற்கு பிறகு செல்வியே அவளை வீட்டிற்கு வர முடியாத மாதிரி எதாவது காரணம் சொல்லி விடுவாள்.


மதியோடு வெளியே போகிறேன், வீட்டிற்கு இன்பனின் சொந்தக்காரங்க வந்து இருக்காங்க என்று செல்வியின் பதில் இருக்கும். இதில் அஸ்வினியின் குழந்தைக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போகவே தன்னால் எதையும் கவனிக்காமல் போனதை எண்ணி வருத்தம் அடைந்தாள்.'செல்வியின் முகத்தைப் பார்த்து மனதில் நினைத்திருந்த சந்தேகத்தை அவளிடம் நேரடியாகவே கேட்டிருந்தால் … இன்று இந்தளவு நடக்க விடாமல் தடுத்து இருக்கலாமே'என்று பலவாறு மனதில் நினைத்தவள் செல்விக்கு போன் செய்தாள்.


"ஹலோ செல்வி எந்த ஹாஸ்டல்ல தங்கி இருக்க, விலாசத்தை உடனே மெஸேஜ் பண்ணு" என்றதும்..

மறுமுனையில் "அஸ்வினி நா...ன் சொல்றதை கேளேன்" என்று அவள் சொல்லி முடிக்கும் முன்


"நான் சொல்றதைச் செய் "என்று போனை வைத்து விட்டாள்.


செல்வியை நேராக சந்தித்ததும் அவள் அஸ்வினியைக் கட்டிக் கொண்டு அழ ..ஆறுதலாய் தலையை தடவிக் கொடுத்தாள்.அவள் கேட்கும் முன்னரே அனைத்தையும் செல்வியே மனதில் அழுத்தி இருந்த அனைத்தையும் அவளிடம் சொல்லி விட்டாள்.


செல்வி சொன்னவற்றைக் கேட்டு அவளும் பதிலுக்கு அவளால் அழவே முடிந்தது.மதியின் வாயால் தான் அனைத்தையும் கேட்டு விட்டு வந்து விட்டாளே, பின்னே வேறு என்ன ஆறுதல் படுத்த முடியும் அவளால் … அதனால் செல்வியிடம் "விடு செல்வி, ஏதோ ஒரு யோசனையில் மதி பேசி இருப்பாள், நம்ம மதி தானே சரியாகி விடுவாள், கொஞ்ச நாள்ல எல்லாமே பழையபடி மாறி விடும்,அதுவரைக்கும் கொஞ்சம் ஹைதராபாத் போறதை கொஞ்ச நாள் தள்ளி வை "என்று அவளுக்கு ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொன்னவள் செல்வியின் மனது வேதனைப்படுமே என்று மதி சொன்ன எதையும் சொல்லவில்லை.அது தான் அவள் செய்த மிகப் பெரிய தவறு என்று அவள் அப்பொழுது அறிந்திருக்கவில்லை.


செல்வியும் அஸ்வினியும் ஒருவாறு ஆறுதல் படுத்திக் கொண்டனர்.


அஸ்வினி செல்வியிடம் இனிமேல் எந்த விஷயத்தையும் என்னிடம் இருந்து மறைக்கக் கூடாது என்று வாக்குறுதி வாங்க அதை செல்வியும் ஏற்றுக் கொண்டாள்.


இருவரும் பழையபடி நெருங்கிக் கொண்டனர்.ஆபிஸிலும் அப்படியே தொடர்ந்துக் கொண்டிருக்க…


ஒருநாள்…


ஹாஸ்டலுக்கு நடந்துச் சென்றுக் கொண்டிருக்கும் போது செல்வியின் போனிற்கு ஒரு புது எண்ணில் இருந்து கால் வர எடுத்து யாரென்று பேசினாள்.


அவளுடன் பேசியது இன்பன் தான்.

"ஹலோ செல்வி, நான் இன்பன் பேசுறேன்.நீங்க மதியை பார்க்க வரலையா?

ஏன் என்னாச்சு?

"உங்ககிட்ட அவ சந்தோஷமான விஷயத்தை சொன்னா தானே "

புரியாமல் விழித்தவள் .. இன்பனுக்கு தனக்கும் மதிக்கும் இடையில் இருக்கும் மனஸ்தாபம் தெரிய வேண்டாம் என நினைத்தவள் அவனிடம் இருந்து அறிந்துக் கொள்ள நினைத்தவள்
அதை என்னவென்று உங்க வாயால் சொன்னால் தான் நான் வருவேன் "என்றாள்

"மதி இப்போ கருவுற்று இருக்கிறாள்" என்றான்.


அதைக் கேட்ட செல்வி மகிழ்ச்சி தாங்காமல் "என்ன சொல்றீங்க இன்பன், உண்மையாகவா? வாழ்த்துக்கள் " என்றவளிடம்..


"உங்ககிட்ட மதி சொல்லலையா?"

"ம்ம்… சொன்னாள் என்று பொய் சொன்னவள் நீங்க இப்போ தானே சொல்றீங்க, அதான் வாழ்த்து சொன்னேன் "என்று போனை வைத்து விட்டாள்.


அவனிடம் பேசிவிட்டு அஸ்வினிக்கு போன் செய்தாள்.அவள் எடுக்கவில்லை.உடனே இன்பன் சொன்ன செய்தியை மெஸெஜ் அனுப்பியவள் நான் மதியைப் பார்க்க வீட்டுக்கு போறேன் என்று அனுப்பி இருந்தாள் .அதோடு மதியைக் காண வீட்டிற்கு சென்றவள் ஹாலில் நின்றுக் கொண்டிருந்த மதியைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

செல்வியைக் கண்ட அதிர்ச்சியில் கட்டிக் கொண்ட அவளை தள்ளி நிறுத்தியவள் "இப்போ எதுக்கு வந்தே "


அவளது கேள்வியைக் கேட்டு சட்டென்று அதிர்ந்தவள் அதை வெளிக்காட்டாமல்" இன்பன் சொன்னாரு உன் வயிற்றுல பாப்பா வளருதாமே" என்று ஆசையோடு கேட்க..


அதைக் கேட்டு சிரித்த மதி …" அந்த காரணத்தை வைச்சு திரும்பவும் இங்கே வந்துடலாம்னு நினைக்கிறியா? "

"என்ன பேசுற மதி? எனக்கு ஒன்னுமே புரியலை"


"புரியாது புரிஞ்சுக்கிட்டே நடக்கிறவங்ககிட்ட என்னச் சொன்னாலும் புரியாது, நீ இன்பனை விரும்பினதில் இருந்து எனக்கு எல்லாமே தெரியும் "


அதைக் கேட்டு மேலும் அதிர்ந்தாலும் அவளிடம் கோபத்தை காட்ட விரும்பாத செல்வி"மதி தேவையில்லாத விஷயங்களை நீயே நினைச்சுட்டு பேசாதேம்மா,நான் உன்னைப் பார்க்கத் தான் வந்தேன் "

"என்ன?என்னைப் பார்க்க வந்தியா? இ..ல்லை ன்று இழுத்தவள் நான் எல்லாமே சரியாகத்தான் பேசுறேன், நீ தான் தப்பா நினைக்கிற, நான் குழந்தை உண்டானதை வைச்சு நீ இங்கே இருந்து இன்பனை உன் கைக்குள் போட வந்திருக்க அதானே. அதோட என் வாழ்க்கை என்னவாகும்?. உன்னால் தான் ஆசையா உண்டான குழந்தையை அழிச்சிட்டேன் "என்று சாதாரணமாகச் சொன்னாள்.


அவள் சொன்ன வார்த்தையை கேட்ட தாங்க முடியாமல் மதி இப்படி எல்லாம் தப்பா பேசாதே, உண்மையிலே குழந்தைக்கு ஒன்னுமில்லை தானே? என்று அவள் அழுகையோடு கேட்க…



"நல்ல கேட்டுக்கோ நான் குழந்தையை அழிச்சிட்டேன் அழிச்சிட்டேன் என்று வெறித்தனமாக கத்த…


அதுவரை பொறுமையாக இருந்தவள் சட்டென்று மதியின் கன்னத்தில் மாறி மாறி அறைந்தவள் அவளை தள்ளி விட்டாள்.


விழுந்தவள் நேராக மேஜையின் ஓரம் இருந்த விழும்பில் பின்புறம் உள்ள தலை பலமாக அடிபட அப்படியே உட்கார்ந்து விட்டாள் மதி.


அவளை தள்ளி விட்ட வேகத்தில் கீழே உட்கார்ந்து தன் முகத்தை இரு கைகளால் மூடி அழத் தொடங்கினாள் செல்வி.


"ஏன் மதி இப்படி ஆயிட்டே? சின்னப் பிள்ளையாய் உன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டது தான் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு.என்னோட மதி இப்படி பெரிய பாவம் எல்லாம் செய்ய மாட்டாள்.ஏன்டி இப்படி பண்ண? உன்னை நான் தப்பா வளர்த்துட்டேனா? என் வளர்ப்பு தப்பா போச்சா? என் கையால் சாப்பாடு ஊட்டி விட்டதை தவிர நான் உன்னை அடிச்சது இல்லை.இப்படி என்னை அடிக்க வைச்சுட்டியே "என்று புலம்பிக் கொண்டு அழுதவள் ஏதோ வந்த நினைவாய்…


மதி… மதி என்று அவள் அருகில் சென்றுப் பார்க்க கண்களை மூடி இருந்தவளை உலுக்கி பார்த்தாள் .மதி சாய அவளைப் பிடித்துக் கொள்ளும் போது பின்பக்க தலையை பிடிக்க அதில் இரத்தம் வடிந்து இருந்தது.


அதைப் பார்த்து பதறியவள் "ஐயோ உன்னை இரத்தம் வர்ற அளவுக்காக அடிச்சிட்டேன் என்று தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டவள் மதியை தன் மடி மேல் வைத்துக் கொண்டாள்.


மதி எழுந்திரும்மா, உன்னை தெரியாமல் அடிச்சிட்டேன், உன்னை அடித்ததுக்கு என்னை அடி என்று அவள் கையை பிடித்து தன் கையால் மாறி மாறி அறைந்தாள்.

எழுந்திரு மதி, எழுந்திரு மதி என்று எழுப்பிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு அடுத்து என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அவளை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தாள். மதியின் மூக்கிலிருந்து இரத்தம் வடிய அதை துடைக்கும் போது தான் மதியின் மூச்சு வராமல் இருந்தது தெரிந்தது.


அது தெரிந்து அப்படியே உறைந்து போனாவள் தான் அவளுடைய மெஸெஜ் பார்த்து பதறிய அஸ்வினி செல்வி மதியைக் காணச் சென்றால் தன்னிடம் பேசியது போல் செல்வியிடம் பேசினால்… அவளால் தாங்க முடியாது என்று உடனே தன் வீட்டிலிருந்து செல்வியின் வீட்டிற்குச் சென்றாள்.


அங்கே அவள் கண்ட காட்சியில் அதிர்ந்தவள் செல்வி அருகில் சென்று அவள் தோள்களில் கை வைத்து" செல்வி செல்வி " என்றழைக்க..
அவள் புறம் திரும்பியவள் நான் மதியை அடிச்சுட்டேன் என்று கதறி அழுதாள் செல்வி.


சூழ்நிலை புரிந்துக் கொண்ட அஸ்வினி முதலில்
ஆம்புலன்ஸிற்கு அழைத்தவள் அடுத்து இன்பனுக்கு அழைத்து அவனை வீட்டுக்கு வரவழைத்தாள்.


செல்வியை எழுந்துக் கொள்ள சொன்னதற்கு அவள் எழுந்துக் கொள்ளாமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்.


இன்பன் வந்து பதறியபடி நிற்க .. ஆம்புலன்சில் வந்தவர்கள் மதியை சோதித்துப் பார்த்து அவள் உயிரோடு இல்லை என்றனர்.


இதற்கு எல்லாம் செல்வி அப்படியே தான் அமர்ந்திருந்தாள்.அஸ்வினி பதறியபடி செல்வி என்ன நடந்துச்சு சொல்லு? ஏன் இப்படி அமைதியாக இருக்க? என்று அவளிடம் கேள்விமேல் கேள்வி கேட்க அவளோ பார்வையை ஒரே இடத்தில் நிலைக்குத்தி ஒரே பதில் மதியை நான் அடிச்சிட்டேன்.

இன்பனும் செல்வியிடம் எப்படி எல்லாமே கேட்டுப் பார்த்தான்.அதற்கும் அவளின் பதில் அது தான்.


அஸ்வினி பயத்தோடு நிற்க… காவல் துறைக்கு தெரிவித்து அவர்களும் அவளிடம் எந்த கேள்வி கேட்டாலும் செல்வியின் ஒரே பதில் "மதியை நான் அடிச்சுட்டேன் " அவள் பதிலில் சந்தேகம் அடைந்த போலிஸார் செல்வியை மருத்துவனையில் சேர்த்து அவளை பரிசோதித்தப் பின்னர் தான் தெரிந்தது.


செல்வியின் மூளை அதிர்ச்சியான ஒரு விஷயத்தை தெரிந்துக் கொண்டதும் அதைத் தாங்கிக் கொள்ளாமல் அவளின் மூளை அப்படியே உறைந்து விட்டது.மதி மூச்சு நின்றதை அறிந்ததும் அவள் உள்ளம் சொன்ன ஒரே வார்த்தை "மதியை நான் அடிச்சிட்டேன்" என்பது தான்.அதனால் தான் அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தையை தவிர வேறு எதுவும் அவள் நினைவில் இல்லை.இனிமேல் இருக்கப் போவதும் இல்லை.


செல்வி அப்படியே இருந்து விட்டாள்.செல்வியின் நிலையை அறிந்த அஸ்வினியாலும் இன்பனாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாமலும் கடைசி வரை நடந்ததை அறிந்துக் கொள்ளவும் முடியவில்லை.



ஒருவரின் மேல் அதிகமான பாசத்தை வைக்கும் போது அவர்கள் செய்யும் எந்த ஒரு தவறும் நமக்கு சரியாகத் தெரியும்.அதனால் அவர்களை கண்டிக்க வேண்டிய நேரத்தில் நாம் கண்டிக்க தவறுவதால் நாம் பாசம் வைத்தவர்களை இழப்பதோடு மட்டுமல்லாது நம்மையும் இழக்க நேரிடும்.


அதிக சந்தேகம் எப்பொழுதும் நம்மை அழித்து விடும்.


பேச வேண்டிய விஷயங்களை சரியான நேரத்தில் பேச தவறினால் அதன் இழப்பு எப்பொழுதும் பெரிதாக இருக்கும்.


(முற்றும்)