தொடரும் உன் நினைவுகள் - கதை திரி

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

"தொடரும் உன் நினைவுகள்" முழுக் கதையும் பதிந்திருக்கிறேன். படித்து விட்டு கருத்திடும் மூவருக்கு எனது புத்தகம் பரிசளிக்கப்படும். கதை வெள்ளிக்கிழமை வரை மட்டுமே இருக்கும்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் – 1

உயிர் தீண்டிய உறவை

மெய் தீண்டாது போனாலும்

காலங்கள் பல கடந்து

காத்திருப்பேன் உனக்காக!

சென்னை ஆழ்வார்பேட்டையில் உள்ள “சாளரம்” பத்திரிக்கை அலுவலகம் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த வாரம் வர வேண்டிய தொடர்கள், கட்டுரைகள் என அனைத்தையும் சரி பார்க்கப்பட்டு அச்சுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்தனர்.

தனது ஸ்கூட்டியை பார்கிங்கில் நிறுத்தி விட்டு எதிரே வந்தவர்களுக்கு வணக்கத்தை தெரிவித்துக் கொண்டே அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தாள் சிந்துஜா.

இருபது வயதில் சிறந்த பத்திரிக்கையாளராக வர வேண்டும் என்கிற லட்சியத்துடன் இத்துறையில் நுழைந்தவள். சக்தி என்கிற புனை பெயரில் அவள் எழுதும் கட்டுரைகளுக்கு வரவேற்பு அதிகம். மூன்று வருடங்களாக தனக்கென ஓரிடத்தை உருவாக்கி வைத்திருப்பவள்.

இன்வெஸ்டிகேடிவ் ஜர்னலிசத்தில் மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளவள். ஆனால் அவளது பெற்றோர்களின் கட்டுபாட்டால் அவளால் அதில் செயல்பட முடியவில்லை. அதில் அவளுக்கு மனக்குறை இருந்தாலும், தன்னை தானே தேற்றிக் கொண்டு செய்கின்ற வேலையை சிறப்பாக செய்ய வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.

தோழமைகள் அனைவருக்கும் ஹாய் சொல்லிவிட்டு எடிட்டர் அறைக்கு சென்றாள். அவளை பார்ததும் “வா சிந்து...உட்கார்! உன்னைத் தான் எதிர்பார்த்துகிட்டு இருந்தேன்” என்றார் ராமகிருஷ்ணன்.

அவர் முன்னே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவள் “என்ன சார் புது ப்ராஜெக்டா?” என்றாள் ஆர்வமாக.

அவளது ஆர்வத்தை கண்டு சிரித்துக் கொண்டவர் “ஆமாம் சிந்து” என்றார்.

அவளோ மேலும் உற்சாகமாகி “எதுவும் க்ரைம் ப்ராஜெக்டா?” என்றாள்.

அதை கேட்டதும் சத்தமாக சிரித்தவர் “நீயும் இந்த மூணு வருஷமா இப்படி கேட்டுட்டு இருக்க சிந்து. ஆனா உங்க வீட்டில் இருக்கிற கட்டுபாட்டுக்கு உன்னை அந்த ப்ராஜெக்டில் எனக்கு போட விருப்பமில்ல” என்றார் வருத்தமாக.

தோள்களை குலுக்கிக் கொண்டவள் “பரவாயில்லை விடுங்க சார். புது ப்ராஜெக்ட் பத்தி சொல்லுங்க” என்றாள்.

“நீ மூணார் போகணும் சிந்து. அங்கே போய் டீ எஸ்டேட்டில் வேலை செய்பவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டு ஒரு கட்டுரை எழுதணும்” என்றார்.

சற்றும் யோசிக்காது “எப்போ போகணும் சார்?” என்றாள்.

“உன்னோட வினய்யும் கூட வருவான். போட்டோஸ் எடுக்கவும் உனக்கு பாதுகாப்புக்கும்” என்றார் அலைப்பேசியை கையில் எடுத்தபடி.

அதை கேட்டதும் சிரித்தவள் “போட்டோஸ் எடுக்க ஓகே. ஆனா எனக்கு அவன் பாதுகாப்பு...ஹாஹா..சார்”.

அவள் சிரிப்பதை பார்த்துக் கொண்டே போனில் “வினய் என் ரூமுக்கு வா” என்றார்.

அவன் உள்ளே வந்ததுமே சிந்து மீண்டும் அவனை பார்த்து சிரிக்க, ராமக்ருஷ்ணனுக்கும் சிரிப்பு வந்தது. அவர்கள் இருவரும் தன்னை வைத்து ஏதோ காமெடி செய்கிறார்கள் என்றெண்ணி அவளை முறைத்தான்.

“உட்கார் வினய். அடுத்த ப்ரஜெக்ட்டுக்காக நீயும் சிந்துவும் மூணார் போகணும்” என்றார்.

அவளை திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு “வேண்டாம் சார். என்னால இந்த பிசாசோட போக முடியாது. நேரம் காலம் இல்லாமல் வேலை வாங்குவா” என்றான் கடுப்பாக.

“யாரை பார்த்து பிசாசுன்னு சொல்ற? ஒவ்வொரு தடவையும் ஒரு போட்டோ எடுக்க உன்கிட்ட கெஞ்ச வேண்டி இருக்கு. சரியான சோம்பேறி” என்று பாய்ந்தாள்.

அவர் முன்பே இருவரும் ஒருவரை மாற்றி ஒருவர் தூற்றிக் கொண்டிருந்தனர். அமைதியாக இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர் லேசாக தொண்டையை கனைத்து “இப்படியே சண்டை போட்டுக்கிட்டு ரெண்டு பேரும் மூணார் போயிட்டு வந்துடுங்க சுவாரசியமா இருக்கும்” என்றார் புருவத்தை உயர்த்தி.

அசடு வழியும் முகத்துடன் இருவரும் “எப்போ கிளம்பனும் சார்?” என்றனர்.

“அடுத்த இஷ்யுக்கு கட்டுரை வேணும் சிந்து. நாளைக்கு மார்னிங் டிக்கெட் போட்டுடறேன் கிளம்பிடுங்க” என்றார்.

வினய் உடனே “ஓகே சார்” என்க சிந்துவோ யோசனையுடன் அமர்ந்திருந்தாள்.

அவளது எண்ணம் புரிந்தவர் “நான் உங்கப்பா கிட்ட பேசிடுறேன் சிந்து. நீ கிளம்புறதுக்கான ஏற்பாட்டை கவனி” என்றார்.

“ஓகே சார்” என்று கூறி எழுந்து கொண்டவள் வினய்யுடன் பேசிக் கொண்டே வெளியில் வந்தாள்.

“எப்படியும் நாலைஞ்சு நாலாவது இருக்கணும் வினய். அதுக்கேத்த மாதிரி நீ பாக் பண்ணிட்டு வந்துடு” என்றாள்.

அவளை பார்த்து சிரித்தவன் “நான் கிளம்புறது பெருசில்ல மேடம். உங்கம்மாவை எப்படி சமாளிக்க போறீங்க?” என்றான் கிண்டலாக.

“எவ்வளவோ பார்த்துட்டோம் இதை பார்க்க மாட்டமா” என்று கிண்டலாக சொன்னாலும் அம்மாவை நினைத்து உதறல் எடுத்ததென்னவோ உண்மை.

இருவரும் பேசிக் கொண்டே சென்று அக்கவுன்ட்சில் தங்கள் செலவுக்கு வேண்டிய தொகை மற்றும் டிக்கெட் தங்குமிடம் என அனைத்தையும் முடித்து கொண்டு அவரவர் வீட்டிற்கு கிளம்பினர்.

திருவான்மியூரில் இருந்த தனது வீட்டின் வாயிலில் வண்டியை நிறுத்தியவள் யோசனையுடனே பெல்லை அடித்தாள். சற்று நேரத்தில் கதவு திறக்கப்பட வாசலில் நின்றிருந்த மகளைப் பார்த்ததும் வாயை பிளந்த லக்ஷ்மி அவசரமாக வானத்தை பார்த்தார்.

“மழை வர போகுதா? வேலைக்கு போனவ எட்டு மணிக்கு முன்னாடி வந்ததா சரித்திரமே இல்லையே?” என்றார் கிண்டலாக.

பதில் எதுவும் கூறாமல் சோபாவில் சென்று அமர்ந்தவள் “ம்மா...போதும். உனக்கு கலாய்க்க வரல விடு” என்றாள் கிண்டலாக.

அதில் கடுப்பாகி கதவை சாத்திவிட்டு வந்தவர் “என்ன இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துட்ட?” என்றார் கேள்வியாக.

சோபாவை காட்டியவள் “இப்படி உட்காரும்மா. உன் கிட்ட பேசணும்” என்றாள்.

“என்ன பீடிகை எல்லாம் பலமா இருக்கு” என்று அவள் முன்னே அமர்ந்தார்.

“நான் ஒரு கட்டுரை எழுத தகவல் சேகரிக்க மூணார் வரை போகணும். வரதுக்கு நாலைஞ்சு நாள் ஆகும்” என்றாள்.

“என்னது மூணார் போகனுமா? அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம். வேலையை விட்டுட்டு வர வழியை பாரு” என்றார் கோபமாக.

“அம்மா! நான் ஒன்னும் தனியா போக போறதில்லை. வினையும் கூட வரான்” என்றாள்.

வேகமாக தலையில் அடித்துக் கொண்டவர் “கல்யாணம் ஆகாத பொண்ணு ஒரு பையனோட தனியா...ஆண்டவா! இந்த பொண்ணுக்கு புத்தியை கொடு” என்று வேண்டிக் கொண்டார்.

சலிப்போடு சோபாவிலிருந்து எழுந்தவள் ‘மா! எந்த காலத்தில் இருக்கீங்க? நீங்க என்ன சொன்னாலும் நான் போகத் தான் போறேன். உங்களால நான் நிறைய நல்ல சந்தர்ப்பங்களை இழந்தாச்சு. இந்த முறை நான் விட போறதில்லை” என்று கூறி தனதறைக்குள் புகுந்து கதவடைத்துக் கொண்டாள்.

அவளது அறைக் கதவை பார்த்துக் கொண்டே “இதெல்லாம் நல்லதுக்கு இல்ல. நீ போக கூடாதுன்னா போக கூடாது தான்” என்று கத்தினார்.

அப்போது வீட்டு தொலைப்பேசி விடாது அடிக்க ஆரம்பித்தது. மூடி இருந்த கதவை பார்த்துக் கொண்டே சென்று தொலைப்பேசியை காதில் வைத்தார்.

“லக்ஷ்மி! நான் தான்” என்றார் சந்திரன் சிந்துவின் தந்தை.

“என்ன இந்த நேரத்தில் போன் பண்ணி இருக்கீங்க?”

“நம்ம சிந்துவோட எடிட்டர் போன் பண்ணினார் மா. அவளுக்கு புது ப்ராஜெக்ட் விஷயமா மூணார் போக சொல்லி இருக்கேன்னு சொன்னார். அது தான் நீ எதுவும் அவளை தடுக்காதேன்னு தான் போன் பண்ணினேன்’ என்றார்.

“புரிஞ்சு தான் பேசுறீங்களா? கல்யாணமாகாத பெண்ணை இப்படி தெரியாத ஊருக்கெல்லாம் தனியா அனுப்பி வைக்கலாமா?” என்றார் கோபமாக.

“இந்த காலத்தில் இதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல லக்ஷ்மி. அவ வேலையில் சாதிக்கணும்னு நினைக்கிறா. கொஞ்ச நாள் அவ செய்யட்டுமே. தப்பென்ன! நீ எதுவும் சொல்லாதே” என்றார்.

“இல்லைங்க” என்றவரை இடைமறித்து “மீதியை சாயங்காலம் பேசிக்கலாம் லக்ஷ்மி” என்று கூறி போனை அணைத்தார்.

கணவர் பெண்ணுக்கு சப்போர்ட் செய்ததும் கடுப்பானவர் சோபாவில் அமர்ந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தார். சுமார் அரை மணி நேரம் ஓடி இருந்தது. அப்போது சிந்துவின் கதவு வேகமாக திறக்கப்பட்டது. சோபாவில் இருந்தபடியே கழுத்தை திருப்பி பார்த்தவர் அதிர்ச்சியுடன் எழுந்து நின்றார்.

கைகளில் பெட்டியுடன் ஊருக்கு கிளம்ப தயாராகி வந்து நின்றாள் சிந்து.

“ஏய்! என்ன இது? இப்போவே எங்க கிளம்புற?” என்றார் பதட்டத்துடன்.

அன்னையின் குணம் அறிந்து அவர் தன்னை தடுப்பதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்யும் முன் எடிட்டரிடம் கூறி அன்று மதியமே கிளம்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்திருந்தாள்.

“பனிரெண்டு மணிக்கு பஸ் மா. நான் இப்போவே கிளம்புறேன்” என்றாள் பெட்டியை இழுத்துச் சென்றபடி.

இயலாமையுடன் அவளை பார்த்தவர் “சொல்றதை கேட்க கூடாதுன்னு முடிவு செஞ்சிருக்க. உனக்கு உங்கப்பாவும் சப்போர்ட். சரி வா! சாமி கும்பிட்டிட்டு கிளம்பு” என்று பூஜை அறைக்கு சென்றார்.

விளக்கேற்றி வைத்து கண் மூடி பிரார்த்தித்தவர் அவள் நல்லபடியாக சென்று வர வேண்டும் என்கிற வேண்டுதலை முன் வைத்து விட்டு விபூதியை எடுத்து மகளுக்கு பூசி விட நெருங்கினார். அப்போது என்றுமில்லாத அளவிற்கு காற்று பலமாக வீசத் தொடங்கியது. ஜன்னல் கதவுகள் படாரென்று அடித்துக் கொள்ள, ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த விளக்கு அணைந்தது. அதை கண்டதும் முகம் மாறி போனவர் “சிந்து சகுனம் சரியில்ல போல. வேண்டாண்டா” என்றார் கலங்கிய குரலில்.

அன்னையின் தோளை அழுந்த பற்றியவள் “காத்து வேகமா அடிச்சதில் விளக்கு அணைஞ்சு போச்சு. இதுக்கு போய் இவ்வளவு கவலைப்படலாமா? சீக்கிரம் விபூதியை வச்சு விடும்மா. நேரமாச்சு நான் கிளம்பனும்” என்று அவசரப்படுத்தினாள்.

மனம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் மகள் சொன்னதற்காக விபூதியை அவள் நெற்றியில் வைத்துவிட்டு கலங்கிய கண்களுடன் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார்.

அதைக் கண்டு கேலியாக சிரித்து “மா! ஒரு அஞ்சு நாள் என் தொல்லை இல்லாமல் ஜாலியா இருப்பியா. அதை விட்டுட்டு என்னவோ பல காலம் பிரிய போகிற மாதிரி கண்ணெல்லாம் கலங்கிட்டு” என்று கூறி தோள்களில் கையைப் போட்டு தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு வாயிலுக்கு வந்தாள்.

அப்போது அவள் புக் செய்திருந்த கேப் டிரைவரிடமிருந்து கால் வர பேசிக் கொண்டே கேட் அருகே சென்று நின்றாள். அவருக்கு வழி சொல்லிக் கொண்டே எதிர் வீட்டு வாயிலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த பூனை குட்டிகளை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த நேரம் எங்கிருந்து அவ்வளவு வேகமாக அந்த கார் வந்தது என்று தெரியவில்லை. கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குள் விளையாடிக் கொண்டிருந்த மூன்று குட்டிகளும் ரத்த வெள்ளத்தில் துடிதுடித்துக் கொண்டிருந்தன. அவற்றின் ரத்தம் சிந்துவின் நெற்றியில் தெறித்து கன்னங்களில் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

தாயும், மகளும் விக்கித்து நின்றனர். நிமிட நேரத்திற்குள் நடந்துவிட்ட நிகழ்வில் லக்ஷ்மி நடுநடுங்கி போனார். மகளின் நெற்றியை அவசரமாக புடவையால் துடைத்தவர் “வேண்டாம் சிந்து! எனக்கென்னவோ பயமா இருக்கு. இந்த பயணம் வேண்டாம். நீ அடுத்த முறை கேட்டா கூட விடுறேன். தயவு செஞ்சு இப்போ போகாதே” என்றார்.

அவளோ கண்முன்னே நடந்து விட்ட கொடுமையிலும் அதிர்ச்சியிலும் இருந்தவள் “ச! மூணு உசுரை கொன்னுட்டு அப்படி எங்கே போறானுங்க” என்று கோபத்தோடு பேசியவள் தனது பையிலிருந்த பாட்டிலில் இருந்து தண்ணீரை எடுத்து முகம் கழுவிக் கொண்டாள்.

உடல் நடுங்க நின்று கொண்டிருந்த லக்ஷ்மியின் மனம் சஞ்சலத்தில் தவித்தது. மீண்டும் மகளிடம் “சிந்து! நீ போக வேண்டாம். விட்டுடு” என்றார் கலங்கிய குரலில்.

அப்போது அவள் புக் செய்திருந்த கேப் வர “மா! நீ தேவையில்லாததை போட்டு குழப்பிக்காம இரு. என் தொல்லையில்லாமல் நல்லா என்ஜாய் பண்ணு” என்றவள் பெட்டியை எடுத்து வைத்துவிட்டு கேபில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

மகள் செல்வதையே கலக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர் அவசரமாக பூஜையறைக்கு ஓடினார். அங்கிருந்த தெய்வத்திடம் “என் பொண்ணுக்கு எந்த கெடுதலும் நடக்க கூடாது. நீ கூடவே இருந்து அவளுக்கு பாதுகாப்பை தரனும்” என்று கண் மூடி வேண்டிக் கொண்டார்.

பேருந்து நிலையத்தில் சென்றிறங்கியவள் வினய்யின் வருகைக்காக காத்திருந்தாள். ஒரு ஓரமாக இருந்த பெஞ்சில் சென்று அமர்ந்து தான் செய்ய வேண்டியவற்றை நோட் பேடில் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அவளருகே யாரோ அமர்ந்தது போலிருந்தது. யாரென்று பார்க்காமல் தனது வேலையில் கவனமாக இருந்தாள். சற்று நேரம் பக்கத்திலிருந்தவரின் பார்வை குத்தூசியாக குத்துவது போல் தோன்ற மெல்ல நிமிர்ந்து நோக்கினாள்.

அங்கே ஜடாமுடியோடும் இடுப்பில் அழுக்கு வேட்டியுடன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவரை கண்டாள்.

அந்த கண்கள் அவளது கண்களின் வழியே புகுந்து உயிரை உலுக்கியது. ஏனோ அவரின் பார்வையை சந்திக்க முடியாமல் மெல்ல தலையை திருப்பிக் கொண்டாள். ஆனால் அவரோ விடாது அவளையே பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார்.

திரும்பி கொண்ட போது அவரது பார்வை அவளது முதுகை துளைப்பது தெரிந்தது. இதென்ன இப்படியொரு சங்கடம் என்றெண்ணியவள் மெல்ல அங்கிருந்து சென்று விடலாம் என்று எழுந்தாள்.

உன் உசுரைத் தேடி போ!

காலம் காலமா காத்து கிடக்குறான்!

நீ வருவேன்னு பகை

தீர்க்க கருநாகம் ஒன்னு காத்து கிடக்கு

அவன் உன்னைத் தேடி வருவான்!

உன் உசுருக்காக போராடு! விட்டு விடாதே! என்று கண்கள் சிவக்க கூறியவர் தனது அழுக்கு மூட்டையில்ருந்து ஒரு செப்பு தகடொன்றை அவள் கையில் வைத்து “இதை கூடவே வச்சுக்கோ. எந்த ஆபத்தும் உன்னை நெருங்காது” என்று கூறி விட்டு விடுவிடுவென்று அங்கிருந்து சென்று மறைந்தார்

அவர் பேசியவை புரியவில்லை என்றாலும் ஏனோ அன்று ஏற்பட்டிருந்த மனகிலேசத்தில் கையிருந்த தகடை வெறித்துக் கொண்டு நின்றாள். தன்னை சுற்றி எதுவோ நடக்கிறது என்பது மனதிற்கு தெரிந்தது. அதிலும் தனது மூணார் பயணம் வாழ்க்கையில் மாற்றத்தை உண்டாக்கப் போகிறது என்று நினைத்தாள். அடுத்தடுத்து நடந்த சம்பவங்களின் தாக்கம் அவளை அப்படி நினைக்க செய்தது.

அப்போது அதை கலைக்கும் வகையில் “ஹே சிந்து! உன்னை எவ்வளவு நேரமா தேடுறேன். இங்கே என்ன பண்ற? இதென்ன கையில் தகடு” என்று அதை எடுக்க வந்தான் வினய்.

அவசரமாக கையை மூடிக் கொண்டவள் “வினய்! எனக்கொரு நூல் வேணும். இங்கே எங்கேயாவது கிடைக்குமா?” என்றாள்.

“நூலா? எதுக்கு ?”

கையிலிருந்த தகடை காண்பித்து “இதை கையில் கட்டிக்க தான்” என்றாள்.

“வாட்! இதென்ன துரு பிடிச்ச தகடு. இதை போய் கையில் கட்டிக்க போறியா?” என்றான் அதிர்ச்சியாக.

“ப்ளீஸ் வினய்! நீ போய் நூல் வாங்கிட்டு வா” என்றவளை வித்தியாசமாக பார்த்தபடி பெட்டிகளை அவளிடம் வைத்துவிட்டு சென்றான்.

சிறிது நேரம் அலைந்து திரிந்து நூலை வாங்கிக் கொண்டு வந்தவன் “சீக்கிரம் சிந்து...பஸ் கிளம்ப போகுது” என்று அவசரப்படுத்தினான்.

அதை எல்லாம் கண்டு கொள்ளாமல் நூலில் அந்த தகடை கட்டி கையில் கட்டிக் கொண்டு சட்டையால் அதை மறைத்துக் கொண்டு அவன் பின்னே பெட்டியை தூக்கியபடி சென்றாள்.

வண்டியில் ஏறி இருவரும் அருகருகே அமரவும், அவளை திரும்பி பார்த்தவன் அவள் முகத்தில் தெரிந்த அமைதியின்மை குழப்பத்தை தந்தது. அவளது கையைப் பிடித்து “என்ன சிந்து?எனி ப்ராப்ளம்?” என்றான் மென்மையாக.

கண்களில் ஒருவித அலைபாய்தலுடன் அவனை பார்த்தவள் “என்னன்னு தெரியல வினய். நான் இந்த பயணத்தை ஒத்துக் கொண்ட பின்பு நடக்கும் சம்பவங்கள் என் மனசுக்கு உகந்ததா இல்லை. என் மனசில் இனம் புரியாத குழப்பம் அலை மோதுது” என்றாள்.

மெல்லிய சிரிப்புடன் “ஹேய்! உன்னை இது போல பார்த்ததே இல்ல. முதல் முறையா இந்த மாதிரி கிளம்புற இல்ல அதில் கொஞ்சம் குழப்பம் இருக்கும். மூணார் போய் இறங்கியதும் பார். இதெல்லாம் மறந்தே போயிடுவ” என்றவன் “அந்த தகடு யார் கொடுத்தது? அதை ஏன் கட்டி இருக்க?” என்றான்.

அவனது பேச்சில் சற்று ஆசுவாசமடைந்தவள் “உனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தப்போ ஒரு தாத்தா என் பக்கத்துல உட்கார்ந்தார். என்னையே உத்து உத்து பார்த்தார். அதனால நான் எழுந்து வேற இடம் பார்க்கலாம்னு பார்த்தேன். அப்போ என்னென்னவோ சொலிட்டு இதை என் கையில் எப்பவும் விடாம வச்சிருந்தா எந்த ஆபத்தும் நெருங்காதுன்னு சொல்லி கொடுத்திட்டு போனார்” என்றாள்.

அதைக் கேட்டதும் “அடபாவி! எவனோ ஒரு பைத்தியகாரன் என்னவோ சொல்லி எதையோ கொடுத்தா இப்படி வாங்கி வைத்துக் கொள்வியா? முதலில் அதை கழட்டி தூக்கி எறி” என்றான்.

அவனை பார்த்துவிட்டு முகத்தை திருப்பிக் கொண்டவள் ஜன்னலில் தெரிந்த காட்சிகளை பார்த்துக் கொண்டே “எனக்கு என்னவோ அவரை நம்பாம இருக்க முடியல வினய். இருக்கட்டும் விடு” என்றாள்.

அவனோ விடாது “அதை முதலில் தூக்கிப் போடு சிந்து” என்றான்.

“முடியாது வினய்” என்றவள் கண்களை அழுந்த மூடிக் கொண்டாள். அவள் காதுகளில் கிழவன் சொன்னதே மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது.

உன் உசுரைத் தேடி போ! காலம் காலமா காத்துக் கிடக்குறான்!
 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் – 2

உடலை விட்டு

உருவி சென்ற உயிர்

உந்தன் உறவிற்கு

யுகம் யுகமாக உருகி

உலவும் உன்னுயிரை

உணர்ந்திட வருவாயா?

என்னுயிர் தேவதையே!

பள்ளிபுரத்துகாவு தேவி அம்பலத்தில் கை கூப்பி பகவதியின் முன்பு நின்றிருந்தான் ரிஷிவர்மன். விடியலில் இருந்து வாசுதேவ நம்பூதிரி பகவதிக்கு பூஜை போட்டுக் கொண்டிருந்தார். பகவதியின் முன்பு வைக்கப்பட்டிருந்த தட்டில் பத்திரங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.

ரிஷிவர்மன் அரச பரம்பரையை சேர்ந்தவன். தமிழகத்தில் இருந்து பாண்டியர்களின் ஒரு பிரிவு கோட்டயத்தில் சென்று அங்கேயே நிரந்திரமாக தங்கி விட்டனர். அவர்களின் வம்சாவழியை சேர்ந்தவன் ரிஷி வர்மன்.

அரச பரம்பரைக்கே உரிய கம்பீரமும், மஞ்சள் நிற மேனியும், பார்ப்பவர் அனைவரையும் மயக்கும் நீல விழிகளுடனும் நின்றிருந்தவன் நம்பூதிரி கொண்டு வந்து கொடுத்த பத்திரங்களை வாங்கிக் கொண்டு தனது ஆட்கள் சூழ அம்பலத்திலிருந்து வெளியேறினான்.

தனது காரில் ஏறி அமர்ந்திருந்தவனின் முகம் யோசனையில் சிக்குண்டு கிடந்தது. ஆலப்புழாவில் படகு வீடுகள் வாங்கி அதை வாடகைக்கு விடும் தொழில் ஒன்றும் அவனுக்கு இருக்கிறது. இன்று புதியதாக பத்து படகுகளை வாங்கி இருக்கிறான். அதற்கான பத்திரங்களைத் தான் பகவதியிடம் வைத்து பூஜை போட்டு எடுத்துச் செல்கிறான்.

கேரளாவில் இருந்த மற்ற அரச பரம்பரைகள் போல் அல்லாது ஒரு மாற்று குறைந்ததாகவே கருதப்படுவார்கள் ரிஷி வர்மனின் மூதாதையர்கள். அதனால் அவன் தொழில் செய்யும் இடங்களில் எல்லாம் போட்டி அதிகம். வெளியில் தெரியாதவாறு இந்த போட்டிகள் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருந்தது.

அதே நேரம் கோட்டயத்தில் இருந்த அவனது அரண்மனையின் கொல்லையில் கடைசியாக இருந்த ஒரு சிறிய வீட்டினுள் கண் முடி கிடந்தது அவனது பாட்டி. நூற்று மூன்று வயதான அக்கிழவி பத்து வருடங்களாக இப்படியே தான் இருக்கிறது. ட்ரிப்ஸ் போட்டு தான் ஆகாரம் செல்கிறது.

கோமாவில் விழுந்திருந்தாலும் அதன் உடல் திடகாத்திரமாகவே இருந்தது. அதை எண்ணி அனைவரும் அதிசயபடுவர். படுத்தே கிடப்பதால் வரும் புண்கள் கூட கம்மியான அளவில் தான் வந்திருந்தது. மரக்கட்டை போல கிடக்கும் அக்கிழவியை அவ்வப்போது தந்தையும், மகனும் வந்து பார்த்துச் செல்வர்.

ரிஷிவர்மனின் அன்னை இந்திராதேவிக்கு மாமியாரைக் கண்டால் பயம். அவர் நடமாடிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் அந்த அரண்மனையின் அதிகாரம் முழுவதும் அவரிடம் தான் இருந்தது. அவர் வைத்தது தான் சட்டம். ரிஷிவர்மனை தன் கையிலேயே வைத்திருப்பார். பெற்றது தான் இவரே தவிர வளர்த்தது முழுவதும் அவர் தான்.

ரிஷிக்கும் அன்னையிடம் அதிக நெருக்கமில்லாமல் போனது. அவனுக்கு அனைத்திற்கும் பாட்டியையே தேடுவான். கடந்த பத்து வருடங்களாக பாட்டி ரேணுகா தேவி கோமாவில் விழுந்தது அவனுக்கு மிகுந்த துயரத்தை அளித்தது.

பிறந்ததில் இருந்தே அன்னையிடம் நெருங்கி பழக வாய்ப்பில்லாமல் போனவன் பாட்டி கோமாவில் விழுந்த பிறகும் அன்னையிடம் தள்ளியே இருந்தான். இந்திரா தேவிக்கு மகன் தன்னிடம் அன்பை காட்டுவதில்லை என்பதில் வருத்தம் இருந்தது. அவன் தன்னை ஒதுக்கினாலும் பத்து வருடங்களாக மகனை பக்கத்தில் வைத்து பார்ப்பதே நிம்மதியாக இருந்தார்.

பாட்டிக்கு பக்கத்தில் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த நர்ஸ் மாளவிகா கை கால்களை நெட்டி முறித்து எழுந்து நின்று தோட்டத்தை பார்த்துக் கொண்டிருக்க, சரசரவென சத்தம் எழுந்தது.

என்ன சத்தம் என்று பார்க்க திரும்பியவளின் விழிகள் உறைந்து நின்றது. அதிர்ச்சியில் அவள் முகம் பேயறைந்தது போலானது.

சற்று நேரத்தில் சுதாரித்துக் கொண்டவள் தன்னையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் ரேணுகா தேவியைக் கண்டாள். பத்து வருடமாக கண் விழிக்காமல் இருந்தவர்கள் திடீரென்று எழுந்தமர்ந்திருகிறார்கள். அதிசயமாக பார்த்தபடி அவர் அருகில் செல்ல, அவளையே கூர்ந்து பார்த்தபடி இருந்த ரேணுகா தேவி தன்னருகே குனிந்தவளின் கழுத்தை பிடித்திருந்தார்.

மிக அழுத்தமான பிடியில் மூச்சு விட முடியாமல் திணறியவள் போராட ஆரம்பித்தாள். ஐந்து நிமிடத்தில் துள்ள துடிக்க மூச்சு நின்று போனது. அவளது கழுத்தில் மூன்று புள்ளிகள் தானாக விழுந்தது. பாம்பு கடித்து இறந்தது போல் தோற்றத்தை உண்டாக்கியது.

பத்து வருடங்கள் படுக்கையில் கிடந்தவர் போல் அல்லாமல் சாதரணமாக எழுந்து நின்று கீழே கிடந்தவளின் உடலில் கையில் லேசாக கீறி ரத்தத்தை எடுத்து கண் மூடி தியானித்தவர் தனது உச்சந்தலையில் தடவிக் கொண்டார்.

மெல்ல கிழக்கு நோக்கி திரும்பி நின்று காற்றில் கோடிழுத்து கணக்கை போட்டவர் ‘அவள் வந்துட்டா! ரிஷியை பாதுகாக்கணும்! எக்காரணம் கொண்டு அவளை சந்திக்க விடக் கூடாது’ என்று தனக்குள் முனகிக் கொண்டார்.

பத்து வருடமாக சரியாக பராமரிக்கப்படாத முடியை அள்ளி கொண்டையாக போட்டுக் கொண்டு புடவையை சரி செய்து கொண்டு பழைய கம்பீரத்துடன் அந்த சிறிய அறையை விட்டு வெளியேறி அரண்மனையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

அவருக்கு சிகிச்சை அளிக்கும் மருத்துவர் மட்டும் கண்டிருந்தால் மாரடைப்பில் விழுந்திருப்பார். கோமாவில் இருந்த ஒருவர் இப்படி உடனே எழுந்து நடப்பதென்பது சாத்தியமில்லாத ஒன்று. ஆனால் ரேணுகா தேவியோ விழிகளில் கூர்மையுடன் நடையில் சிறிது கூட தடுமாற்றமில்லாது நிமிர்ந்த நடையுடன் சென்று கொண்டிருந்தார்.

மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்து கொண்டிருந்த இந்திரா கூடத்தில் நின்று கொண்டிருந்த பணி பெண்ணிடம் வேலைகளை சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர் அவளது முகம் பேயறைந்தது போல் இருப்பதைக் கண்டு திரும்பி பார்க்க, அங்கே மாமியாரைக் கண்டதும் அதிர்ந்து போய் நின்றார்.

அவரோ சிறிதும் அலட்டிக் கொள்ளாது “மகேந்திரா ! இங்கே வா !” என்றழைத்தார் சத்தமாக.

தனது ஆபிஸ் அறையில் வேலைகளை கவனித்துக் கொண்டிருந்த மகேந்திரன் தாயின் குரல் கேட்டதில் திகைத்துப் போய் அறையை விட்டு வேகமாக வெளியே வந்தார். நடுக்கூடத்தில் நின்றிருந்த அன்னையை கண்டவருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

“அம்மா! நீங்க எப்படி” என்று பாய்ந்து அவர் அருகில் சென்றார்.

அவரது அதிர்ச்சியையோ, திகைப்பையோ சிறிதும் கண்டு கொள்ளாது “ரிஷியை உடனே வரச் சொல்லு” என்றார் அதிகாரமாக.

அவரோ “அம்மா! உங்களுக்கு எப்படி சரியாச்சு? திடீர்னு..” என்று இழுத்தவரை கையை காட்டி நிறுத்தி “நான் சொல்றதை செய் மகேந்திரா!” என்றவர் இந்திராவிடம் திரும்பி “எனக்கு ஒரு சொம்பு பால் கொண்டு வந்து கொடு. நல்லா சூடா இருக்கணும்” என்று கூறி விட்டு அங்கிருந்த தேக்குமர சோபாவில் அமர்ந்தார்.

சற்று நேரம் அன்னையை பார்த்துக் கொண்டு நின்ற மகேந்திரன் ரிஷியை போனில் அழைக்க சென்றார்.

அதுவரை அங்கு நடந்தவைகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்ற வேலைக்கார பெண் மெல்ல உள்ளே செல்ல “நில்லு! என் அறையை சுத்தம் பண்ணி நான் குளிக்க எல்லாம் எடுத்து வை” என்றார்.

அவரது குரலில் இருந்த கடுமையில் பயத்துடன் தலையசைத்து விட்டு பாட்டி இருந்த வீட்டை நோக்கி சென்றாள்.

பாலை எடுத்து வரச் சென்ற இந்திராவுக்கு மாமியார் திடீரென்று எழுந்து வந்ததில் அதிர்ச்சியில் இருந்தாலும் இனி, ரிஷியை தன்னால் நெருங்க முடியாது என்கிற வருத்தம் மேலோங்கியது. எந்த தாய்க்கும் இப்படியொரு நிலை வரக் கூடாது என்று தன்னை எண்ணி வருந்திக் கொண்டே பணிப் பெண் கொடுத்த பால் சொம்பை எடுத்துக் கொண்டு மாமியார் முன்பு வந்தார்.

அப்போது பாட்டியின் வீட்டை சுத்தம் செய்யப் போன பெண் அலறி அடித்துக் கொண்டு ஓடி வந்தாள்.

“ராணிம்மா! அங்க அந்த நர்சம்மா...நர்சம்..” என்று திக்கின்னாள்.

அவளின் அலறலைக் கேட்ட இந்திரா தேவி பதட்டத்துடன் அவளைப் பார்க்க, பாட்டியோ கொஞ்சமும் பதறாமல் அவள் கையிலருந்த பாலை வாங்கி கண் மூடி தியானித்து விட்டு குடிக்க ஆரம்பித்தார்.

இந்திராவோ பதட்டத்துடன் “என்ன மீனா?” என்றார்.

“நர்சம்மா செத்து கிடக்குறாங்க ராணிம்மா” என்றாள்,

“என்ன சொல்ற? எங்க அந்த பொண்ணு?” என்று கேட்டுக் கொண்டே அவசரமாக பின் வீட்டிற்கு ஓடினார். மகேந்திரனும் செய்தியை காதில் வாங்கிவிட்டு அங்கே ஓடினார். அரண்மனையில் வேலை செய்த அனைவரும் அங்கே ஓட, நிறுத்தி நிதானமாக பாலை குடித்து முடித்து விட்டு சோபாவில் அமர்ந்தார் ரேணுகா தேவி.

சற்று நேரத்தில் அரண்மனையே களேபரம் ஆனது. அதே நேரம் ரிஷியின் காரும், பாட்டிக்கு வைத்தியம் செய்த டாக்டர் மாதவன் காரும் வந்து நின்றது. ரிஷி இறங்கி டாக்டரை பார்த்து அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தான்.

ஹாலில் அமர்ந்திருந்த பாட்டியைப் பார்த்ததும் விழிகள் விரிய வல்லியம்மே! என்று பாய்ந்து தழுவிக் கொண்டான்.

டாக்டர் மாதவனுக்கோ பிரமிப்பாக இருந்தது. தன் எதிரே இருப்பவர் பத்து வருடங்களாக கோமாவில் விழுந்தவர் எவர் கூறினாலும் நம்ப முடியாத அளவில் இருந்தார். இது எப்படி சாத்தியம் ஆனது என்று யோசனையாக அவரை பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்.

பேரனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த ரேணுகா மெல்ல திரும்பி “எந்தா மாதவா சுகம் தன்னே?” என்றார்.

தனக்குள் இருந்த ஆச்சர்யத்தை மறைத்தபடி “வளர சுகமாயிட்டு உண்டு அம்மே!” என்றவர் அவர் அருகில் சென்று “செறிய செக் அப் செய்யணும்” என்றார்.

அப்போது கொல்லையில் இருந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்த மகேந்திரன் கவலையுடன் ரிஷியை பார்த்தபடி வந்தார்.

“என்னப்பா ஏன் டென்ஷனா இருக்கீங்க?” என்றான்.

“பாட்டிக்கு உதவிக்கு இருந்த நர்ஸ் இறந்து போயிட்டாங்க ரிஷி. பாம்பு கடிச்சிருக்கும் போல இருக்கு” என்றார்.

மாதவன் பாட்டியை செக் செய்து கொண்டிருந்தவர் “என்ன மாளவிகா இறந்துட்டாளா?” என்றார்.

“ஆமாம் மாதவா! என்ன பண்றது இப்போ?”

“வா! நான் பார்கிறேன்” என்று அவரை அழைத்துக் கொண்டு தோட்டத்து வீட்டிற்கு சென்றார். அங்கு சென்று அவளது உடலை ஆராய்ந்து விட்டு பாம்பின் விஷம் ஏறி இருப்பதால் தான் மரணம் நிகழ்ந்திருக்கிறது என்று கூறினார். இருவரும் அடுத்த கட்ட நடவடிக்களைகளை கவனிக்க, பாட்டி ரிஷியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

“நாம உடனே குமாரநல்லூர் போயாகனும் ரிஷி. கார்தியாயனிக்கு பூஜை போடணும் கிளம்பு” என்றார்.

“வல்லியம்மே! இப்போ தான் உங்க உடம்பு சரியாயிருக்கு. இந்த நேரத்தில் எதுக்கு? ஒரு பத்து நாள் கழிச்சு போகலாம்”.

“வர்மா! சொல்றதை கேளு! நான் ஸ்நானம் பண்ணிட்டு வரேன் போகலாம்” என்றார் அழுத்தமாக.

அவர் வர்மா என்று கூப்பிட்டால் அதில் கோபமிருக்கிறது என்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

அவனோ விடாது “இந்த நேரத்திற்கு எப்படி வல்லியமே பூஜை போட முடியும்” என்றான்.

அவனை முறைத்து விட்டு “எப்போ இருந்து என்னோட பேச்சுக்கு மறுபேச்சு பேச ஆரம்பிச்ச வர்மா” என்றார் முறைப்பாக.

அதில் சற்று நிதானித்தவன் “சரி! நீங்க போய் கிளம்புங்க. நான் வெயிட் பண்றேன்” என்றான்.

ஏற்கனவே மாமியார் எழுந்ததும், நர்ஸ் இறந்ததிலும் அதிர்ந்து போய் இருந்த இந்திரா பழையபடி மகன் மாமியாரின் பேச்சைக் கேட்பதை கண்டு மனதிற்குள் உடைந்து போனார். இனி, அவன் என் பக்கம் திரும்பவே மாட்டானே என்று வருந்தினார்.

அதே போல வீட்டில் நடப்பவற்றை எதையும் கண்டு கொள்ளாது ரேணுகாவை அழைத்துக் கொண்டு குமாரநல்லூர் நோக்கி கார் கிளம்பியது. டாக்டர் மாதவனுக்கு ரேணுகாவை பற்றி எண்ணி கொண்டிருந்தார். மருத்துவ சரித்திரத்தில் சாத்தியமில்லாத ஒன்று கண் முன்னே நடந்து கொண்டிருப்பதை எண்ணி அவரது மூளை செயல் நிறுத்தம் செய்தது.

‘இது எப்படி சாத்தியம் என்று மனம் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

இதனிடையில் நர்ஸ் இறந்ததைப் பற்றி போலீசிற்கு சொல்லி நடக்க வேண்டியவைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் மகேந்திரன்.

குமாரநல்லூரை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்த காரில் கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தார் ரேணுகா தேவி. ரிஷியும் எதுவும் பேசாமல் காரை ஓட்டுவதில் மும்மரமாக இருந்தான். சரியாக ஊருக்குள் நுழையும் பாதைக்கருகே போகும் போது கண்களைத் திறந்த ரேணுகா “காட்டுப்பாதையில் போ ரிஷி” என்றார்.

அவரை திரும்பி பார்த்தவன் “பகவதியை பார்க்க போகலையா?” என்றான்.

“நாம பகவதியை பார்க்க வரல. பத்ரனை பார்க்க வந்திருகோம்”.

“யார் அவர்?”

“முக்காலமும் உணர்ந்தவர். உனக்கு இப்போ கஷ்டகாலம் நெருங்கிகிட்டு இருக்கு. அதனால அவரை பார்த்து ஆசீர்வாதம் வாங்கினா நல்லது.”

காரின் வேகத்தை குறைத்தவன் “நீங்க பத்து வருடம் கழித்து கோமாவிலிருந்து மீண்டு இருக்கீங்க. நீங்க சொல்கிற பத்ரன் இன்னும் இங்க இருக்காரோ இல்லையோ?” என்றான்.

“இருப்பார்...அவருக்கு இங்க விட்டா வேற போக்கிடம் இல்லை”

“இல்ல வல்லியம்மே! அவர் உயிருடன் இருப்பாரா?”

அதைக் கேட்டதும் சத்தமாக சிரித்து “இருப்பார் ரிஷி” என்றார்.

அதன்பிறகு போக வேண்டிய பாதையை சொல்ல, ஓரிடம் வந்ததும் காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர். சுமார் அரை பர்லாங் நடந்து சென்று குடில்கள் அமைந்த பகுதியொன்றை நெருங்கினர்.

வாயிலில் இவர்கள் வரவை எதிர்பார்த்திருந்தது போல் இருவர் நின்றிருந்தனர். ரேணுகா முன்னே செல்ல ரிஷி அவரை தொடர்ந்தான்.

காத்திருப்பவர்களிடம் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அவர்களை பின் தொடர்ந்தார். மூன்று நான்கு குடில்களுக்கிடையே நடுநாயகமாக இருந்த ஒரு குடிலின் வாயிலில் சென்று நின்றனர்.

ஒருவன் குனிந்து வாயிற்கதவை திறந்து ஒதுங்கி நின்று கொண்டு அவர்களை உள்ளே போகச் சொன்னான். பாட்டி முன்னே செல்ல பேரன் அவரைத் தொடர்ந்தான்.

அந்த குடிலின் ஒரு பக்கம் காளியின் சிலை ஒன்று வைக்கப்பட்டு பூஜை செய்த அடையாளம் இருந்தது. வாயிலை பார்த்த மாதிரி ஒரு இருக்கையில் பழுத்த பழமாக ஒரு பெரியவர் அமர்ந்திருந்தார்.

“வா ரேணுகா! வா ரிஷி”

அவரை கையெடுத்து கும்பிட்டுவிட்டு எதிரே இருந்த இருக்கையில் தானும் அமர்ந்து ரிஷியையும் அமர சொன்னார்.

முதன்முறையாக பார்க்கும் தன்னை அவர் பெயர் சொல்லி அழைத்ததைக் கண்டு அதியசமாக பார்த்தான்.

ரிஷியை கூர்ந்து நோக்கி அவனை முழுமையாக ஆராய்ச்சி பார்வை பார்த்துவிட்டு ரேணுகாவிடம் திரும்பி “என்ன விஷயம்” என்றார்.

பேரனை கையை காண்பித்து “இவனுக்கு இப்போ கொஞ்சம் கடினமான காலம். அதுக்கு தான் உங்க கிட்ட காண்பிச்சு ஆசீர்வாதம் வாங்கிட்டு போகலாம் என்று வந்தோம்” என்றார்.

அவனை திரும்பி பார்த்துவிட்டு கண்களை மூடி தியானம் செய்ய ஆரம்பித்தார். சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் தியானித்தவர் சடாரென்று கண்களைத் திறந்து கையிலிருந்து காப்பு ஒன்றை எடுத்துக் கொடுத்தார்.

“இதை உன் கழுத்தில் போட்டுக்கோ. உன்னை எந்த கஷ்டமும் அணுகாது” என்றார்.

ரிஷியோ ஏதோ மேஜிக் ஷோவிற்குள் வந்தது போல் உணர்ந்தான். அவனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.என்ன நடக்குது இங்கே? ஏதோ பழைய கால மாய மந்திர படங்கள் பார்ப்பது போல் இருக்கிறதே என்று எண்ணிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான்.

அவனது யோசனையை கலைத்தவர் “ரிஷி! கழுத்தில் போடு” என்றார் அதட்டலாக.

பாட்டியை கடுப்புடன் பார்த்துக் கொண்டே அதை மெல்ல கழுத்தில் அணிந்து கொண்டான். அதை அணிந்த சற்று நேரத்திலேயே அவனது உணர்வுகள் அனைத்தும் கட்டுக்குள் வர ஆரம்பித்தது. அவன் கண்கள் அமைதியானது. அவன் மனதில் எந்த சிந்தனையும் எழவில்லை. பாட்டியின் உத்தரவிற்காக காத்திருந்தான் அடுத்து என்ன செய்வது என்பதற்காக.

அவனையே பார்த்திருந்த ரேணுகா “ரிஷி! நீ போய் வெளில காத்திரு. நான் வந்திடுறேன்” என்றார்.

அவர் கூறியதும் எதுவும் பேசாமல் அங்கிருந்து எழுந்து சென்றான்.

அவன் சென்றதும் பத்ரனை பார்த்தவர் “அவ வந்துட்டா பத்ரா! நீ இவனுக்கு மந்திர கட்டுப்போடனும். இவனை அவ நெருங்க விடாம பார்த்துக்கணும்” என்றார் இறுக்கமான குரலில்.

“ போட்டுட்டேன் ரேணுகா. வீட்டுக்குப் போனதும் அவனோட எண்ண அலைகள் எனக்கு வந்து சேரும். எனக்குத் தெரியாமல் அவன் மனதில் எதுவுமே உதயமாகாது. அம்பியை அவனுக்கு துணையாக அனுப்புறேன். யாரும் ரிஷியை நெருங்க முடியாது” என்றார்.

“ம்ம்...நமக்கு நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது பத்ரா. இந்த முறை நாம கண்டிப்பா கவனமா இருந்து முடிக்கணும். முடிவை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறோம். இதுவரை வெற்றியடைஞ்சாச்சு. அவளும் வெறியோட போராடுவா. அதை முறியடிச்சு நாம நினைத்ததை அடையணும்” என்றார் வெறியோடு.

நன்றாக நிமிர்ந்து அமர்ந்தவர் “இந்த பத்ரனுக்கு அத்தனை சக்திகளும் கட்டுப்படும். என்னை தோற்கடிக்க எந்த சக்தியாலும் முடியாது” என்று உறுமினார்.

விதியின் விந்தையில் விளையாட்டு

பொம்மையான பெண்ணவள் தன்னுள்

வரித்திட்ட உயிரைத் தேடி வருவாளோ?

வஞ்சியவளுக்கு வகுத்திட்ட விதியை

வென்றிடுவாளோ?
 
  • Love
Reactions: Abirami Mahi

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் – 3

வையகத்து வீரன் அவன்

அஞ்சனம் பூசிய

விழியாளிடம் மயங்கி

தன்னிலை மறந்து தனித்து

கிடக்கின்றான் !

தன்னை மறந்திருக்கும்

மன்னவனின் உயிரைத்

தேடி அவள் வருவாளா?

மூணாறில் வந்திறங்கிய வினையும், சிந்துவும் தங்களுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்த ஹோட்டலுக்கு ஆட்டோவில் சென்றிறங்கினர். அவரவர் அறைக்கான சாவியை வாங்கிக் கொண்டு சென்று அடைந்தனர். இரவு நேரமானதால் மலைப் பிரதேசத்தின் அடர்ந்த இருள் எங்கும் கவிழ்ந்திருக்க, அறையின் ஜன்னலில் இருந்து வெளியே பார்த்தவளுக்கு ஒருவித பயம் எழுந்தது.

திரையை இழுத்து மூடி விட்டு சற்று நேரம் படுக்கையில் விழுந்தவள் கண்ணயர்ந்தாள். பேருந்தில் வந்த அசதியில் தன்னை மறந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தவளின் கனவில் காட்சிகள் தோன்றலாயின.

அடர்வனத்தின் நடுவே பேரழகி ஒருத்தி கையில் வாளுடன் நின்றிருந்தாள். அவளது பொன்மேனியிலிருந்து வீசிய ஒளி வனத்திற்கே வெளிச்சத்தை அளித்தது. எதிரே அரசிளங்குமரன் ஒருவன் குதிரையின் மீதமர்ந்து அவளின் அழகை ரசித்தக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது பார்வையில் ஓடிய ரசனையை கண்ட ரத்னாவதிக்கு சினம் தலைதூக்க “வீரரே! இந்த வனம் எமது எல்லை. வந்தவழியே திரும்பி போய் விடுங்கள்” என்றாள் மிரட்டலாக.

இளவரசனின் சிநேகிதனோ கோபத்தோடு “பெண்ணே! யாரைப் பார்த்து போகச் சொல்கிறாய்? இவர் யாரென்று தெரியுமா? இந்நாட்டின் இளவரசர்” என்றான் கம்பீரமாக .

அவளோ சற்றும் பணியாமல் “இவ்வனத்தின் அரசர் என் தந்தை. இங்கு என் தந்தையின் உத்தரவில்லாமல் உள்ளே நுழைந்தது நீங்கள் செய்த தவறு” என்றவள் மரங்களினூடே பார்த்து “யாரங்கே! இவர்களை இழுத்து வாருங்கள்! தந்தையிடம் கொண்டு செல்வோம்” என்று உத்தரவிட்டாள்.

அவளது குரலிற்காகவே காத்திருந்ததை போல பத்து பதினைந்து வீரர்கள் அவர்களை சூழ்ந்து கொண்டனர். தனது வாளை உருவிக் கொண்டு அவர்களுடன் சண்டைக்கு தயாரான இளமாறனை தடுத்த விக்கிரமன் “மாறா! வாளை உறையுள் வை! நாம் இவர்களுடன் செல்வோம்” என்றான்.

அவர்களை முறைத்த மாறன் “நீ யாரென்று கூறியும் இழுத்துச் செல்ல உத்தரவிடும் இப்பெண்ணை தண்டிக்காமல் விடுவது தவறு விக்ரமா”.

விக்ரமனின் பார்வையோ நடந்து செல்லும் மடந்தையின் பின்னே செல்ல, “தண்டனை தானே கொடுத்து விட்டால் போகிறது” என்றான் இன்பமாக.

அவனது குரலில் தோன்றிய பேதத்தை உணர்ந்தவன் “விக்ரமா! இது சரியல்ல! நீ இந்நாட்டின் இளவரசன். வனத்தில் வாழும் பெண் மீது மையல் கொள்வது சரியாகாது. வா! இப்போதே இவர்களை வீழ்த்தி விட்டு செல்வோம்” என்றான்.

அவனை திரும்பியும் பாராமல் நளினமாக அசைந்து செல்லும் பெண்ணின் பேரழிலிலிருந்து கண்ணெடுக்காமல் “என் மனம் அவளின் பின்னே செல்கிறது மாறா. நானாக செல்லவில்லை அவள் இழுத்துச் செல்கிறாள்” என்று பிதற்றினான்.

அவனது பிதற்றலைக் கண்டு தலையில் அடித்துக் கொண்ட மாறன் “புத்தி பேதலித்து விட்டது நண்பா! அரசருக்கு என்ன பதில் சொல்வது?” என்றான் கோபமாக.

இவர்கள் வழக்கடித்துக் கொண்டே செல்ல குடில்கள் நிறைந்த ஒரு பகுதிக்கு வந்திருந்தனர். முன்னே சென்று கொண்டிருந்த ரத்னாவதி வீரர்களிடம் “இவர்களை இறக்கி தந்தையின் குடிலுக்கு இழுத்து வாருங்கள்” என்று கம்பீரமாக உத்தரவிட்டு விட்டு அங்கிருந்த பெரிய குடிலின் உள்ளே நுழைந்தாள்.

வீரர்களிடம் வம்பேதும் செய்யாமல் அவர்கள் இழுத்த இழுப்பிற்கு பின்னே சென்றார்கள் நண்பர்கள் இருவரும்.

குடிலின் உள்ளே நடுநாயகமாக போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்த போஜராஜன் “இத்தனை விரைவில் ஏன் திரும்பினாய் ரத்னா? புள்ளினங்களுடன் விளையாட போகிறேன் என்று கூறினாயே?”

“நமது வனம் விலங்குகளுக்கு பாதுகாப்பானது என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தோமே தந்தையே. ஆனால் அது பொய். நம் சொந்தங்களை வேட்டையாட வனத்தினுள் இருவர் நுழைந்து விட்டனர் . அவர்களை இழுத்து வந்திருக்கிறேன்” என்றாள் கோபமாக.

“என்ன! இங்கே வேட்டையாட வந்தார்களா? யார் அவர்கள்?”

“அவர்களை உள்ளே அழைத்து வாருங்கள்!” என்று சத்தமாக உத்தரவிட்டாள். வீரர்கள் புடை சூழ உள்ளே நுழைந்தவனை கண்டதும் அதிர்ச்சியுடன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்த போஜராஜன் “பிரபோ! தாங்களா? தங்களையா இழுத்து வந்திருக்கிறாள்” என்றார் கோபத்தோடு.

தந்தை அவனை பிரபோ என்றழைத்ததில் அதிர்ந்து ‘யார் இவன்? என் தந்தையே இவனை கண்டு எழுந்து நிற்கிறார்’ என்றெண்ணி அவனை ஆராய்ந்தாள்.

மஞ்சள் வண்ண மேனி தகதகக்க நெடியவனாக நின்றிருந்தவனின் தோள்கள் இரு குன்றுகளை நிறுத்தி வைத்தது போல் தோற்றமளிக்க, புஜங்கள் இரெண்டும் வாள் பிடித்த கையின் உறுதியினை பறைசாற்றிக் கொண்டிருந்தன. எதிராளியை துளைக்கும் கூர்விழிகளும், நீண்ட நாசியும், இறுகிய உதடுகளும், தோள்வரை சுருண்டு கிடந்த கார்குழலும், காதில் அணிந்திருந்த குண்டலங்கள் அவனுக்கு மேலும் அழகூட்டியது.

தன்னை மறந்து அவனை நோக்கிக் கொண்டிருந்தவளின் விழிகளை அவனது விழிகள் சந்தித்து மீண்டது. அதில் சற்று வெட்கமடைந்து விழிகளை தாழ்த்திக் கொண்டாள்,

சொர்ணமென ஜொலித்த அவளது மேனியில் அவனது பார்வை படரத் தொடங்கியது. போஜராஜன் அவனை அமர வைத்து உபசரிக்க, பார்வை அவள் மீதும் பேச்சு அவரிடமுமாக இருந்தது.

அளவான உயரமும், கார்மேகமென கறுத்த கார்குழல் இடையை தாண்டி இறங்கி இருக்க, குறுவாளை போன்ற அஞ்சனம் பூசிய விழிகளும், நீண்ட கூர் நாசியும், தேனூறும் இதழ்களில் நின்று இளைப்பாறிய அவனது விழிகள் கழுத்தின் கீழே இறங்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தது. இறுக்கி கட்டிய கச்சையும், மெல்லிய இடையும் தாண்டி பயணித்த அவனது பார்வையை தடை செய்து போஜராஜனிடம் திருப்பினான்.

“எப்படி இருக்கிறீர்கள் போஜராஜரே?”

“தங்கள் தந்தையின் பாதுகாப்பில் இந்த வனமே செழித்து விளங்குகிறது இளவரசே”

அவர் இளவரசே என்றழைத்தவுடன் சரேலென நிமிர்ந்த ரத்னா அவனை பார்த்தாள்.

சற்றே குறும்புடன் “ம்ம்...தாங்கள் அப்படி கூறுகிறீர்கள் போஜராஜரே! ஆனால் தங்கள் மகள் எங்களை ஒரு கைதி போல் இழுத்து வந்தாள்” என்றான் குறும்புடன்.

அவனது குறும்பான பேச்சில் சீற்றமடைந்தவள் “ஒரு முறை கூட பார்த்திராத இளவரசரை எங்கனம் நான் அறிவேன் தந்தையே?”.

அவர்களை பேச்சின் இடையே குறுக்கிட்ட மாறன் “நான் தான் கூறினேனே தேவி. இவர் இந்நாட்டின் இளவரசர் என்று. தாங்கள் தான் அதை மதிக்காமல் எங்களை இழுத்து வந்துள்ளீர்கள்” என்றான் இடக்காக.

அதற்குள் அவர்களின் பேச்சில் குறுக்கிட்ட போஜராஜன் “என் மகள் இழைத்த தவறுக்காக நான் மன்னிப்பு கேட்கிறேன் இளவரசே” என்று கை கூப்பினார்.

தன் தந்தை அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்பதா என்று வருந்தத்துடன் தலையை குனிந்து கொண்டாள். அதை பொறுக்காதவன் “தாங்கள் என் தந்தையை போன்றவர் போஜராஜரே! நீங்கள் என்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கலாமா?” என்றான்.

அவனது பதிலில் அவள் மனம் மகிழ்வடைய நன்றியுடன் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். இருவரின் பார்வைகளும் கலந்து பிரிந்தன. அப்போது தான் அதை உணர்ந்தாள் அவள். அவனது விழிகள் நீல நிறத்தில் இருந்தது.

இந்த நாடகத்தை எல்லாம் கவனித்து கொண்டு அமர்ந்திருந்த இளமாறனுக்கு எப்பொழுதடா அங்கிருந்து கிளம்புவோம் என்றிருந்தது. அந்நேரம் காட்டிற்குள் பலத்த காற்று வீசத் தொடங்கியது. எங்கிருந்தோ கருமேகங்கள் சூழ்ந்து கொள்ள தொடங்கியது. பலமாக இடியுடன் கூடிய மழை பெய்யத் தொடங்கியது.

வெளியில் நின்றிருந்த வீரர்களும் பெண்களும் தங்களின் குடில்களுக்குள் நுழைந்து கொண்டனர். எதிரே இருப்பவரின் முகம் தெரியாத அளவிற்கு கனத்த மழை பெய்து கொண்டிருந்தது.

போஜராஜனின் குடிலுக்குள் இருந்த அனைவரும் வெளியே வந்து மழையைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தனர். அவர்கள் நின்றிருந்த திசைக்கு எதிர் திசையில் இருந்து மழை நீரின் ஊடே ஒரு உருவம் வேகமாக நடந்து வருவது தெரிந்தது.

கிட்டே நெருங்க-நெருங்க போஜராஜனுக்கு அது யாரென்று தெரிந்தது. விக்ரமனும், இளமாறனும் சுவாரசியமாக பார்த்துக் கொண்டு நின்றனர்.

சற்றே தூரத்தில் வரும் போதே “என்ன போஜராஜா? விருந்தாளிகள் வந்திருக்கிறார்கள் போல் இருக்கிறதே” கேட்டவரின் குரல் அந்த இடியை ஒத்திருந்தது.

அந்த குரலை கண்டுகொண்டவளின் முகத்தில் வெறுப்பின் சாயல்.

போஜராஜனின் எதிரே வந்து நின்றவன் அரக்கனை போன்றிருந்தான். விக்கிரமனின் பக்கம் திரும்பாது “உன்னிடம் யாசகம் கேட்க வந்திருக்கிறேன் போஜராஜா?” என்றான் அவரை கூர்ந்து பார்த்தபடி.

“குடிலுக்குள் வாருங்கள் பத்ரரே!”

“நேரமில்லை போஜராஜா! எனக்கு யாசகம் அளிப்பாயா மாட்டாயா?”

சிறிது சங்கடத்துடன் “கேளுங்கள் பத்ரரே”

“உனது மகளை இந்த நிமிடமே எனக்கு திருமணம் செய்து தர வேண்டும்”.

பத்ரனின் பதிலில் திடுக்கிட்ட போஜராஜன் “என்ன! விளையாடுகிறீரா ரிஷி குமாரரே?” என்றார் கோபமாக.

“போஜராஜா! நான் கேட்பதை கொடுக்க முடியுமா முடியாதா என்பதை மட்டும் கூறு” என்றார் அந்த காடே அதிரும்படி.

அதுவரை பொறுமையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த விக்ரமனின் கைகள் தானாக வாளின் பிடியை தொட்டது.

“ரிஷிகுமாரரே! இதென்ன விளையாட்டு? அவரை விட்டு விடுங்கள்!”

அவன் புறம் சரேலென திரும்பியவன் உறுத்து விழித்து “விக்கிரமா! உனது வழியைப் பார்த்து செல்! இதில் தலையிடாதே!” என்றார் அதிகாரமாக.

இளவரசரை எதிர்த்து பேசியதை கண்டதும் உருவிய வாளுடன் அவர் முன்னே பாய்ந்த மாறன் “யாரை பார்த்து தலையிடாதே என்கிறீர்கள்? ரிஷிகுமாரரே! வந்தவழியே திரும்பிச் செல்லுங்கள்” என்று மிரட்டினான்.

அவனை புழுவை பார்ப்பது போல் பார்த்தவர் மீண்டும் போஜராஜனிடம் “சொல் போஜராஜா! உன் பெண்ணை எனக்கு மணம் முடித்து தருவாயா மாட்டாயா?” என்றார் இறுகிய குரலுடன்.

அவரை எதிர்த்து கொள்ளவும் மனமில்லாத போஜராஜன் தவிப்புடன் நின்றிருக்க, தந்தையை முந்திக் கொண்ட ரத்னாவதி “உன்னை மணப்பதற்கு பதில் சிங்கத்திற்கு இரையாகலாம்” என்றாள் சீற்றத்துடன்.

ஒரு நிமிடம் அவளை கூர்ந்து பார்த்தவர் ஆகாயத்தை நோக்கி கையை உயர்த்தி “ரிஷிகுமாரனுக்கு யாசகம் மறுக்கப்பட்ட இவ்வனம் அழிந்து சுடுகாடாகட்டும். இப்பெண்ணின் ஆசைப்படி சிங்கத்திற்கு இரையாக கடவது” என்று சபித்து விட்டு தனது கையிருந்த கமண்டலத்தில் இருந்த நீரை எடுத்து தெளித்து விட்டு அங்கிருந்து விரைந்து சென்றார்.

அவரின் சாபம் கண்டு திகைத்து போய் நின்றிருந்தனர் அனைவரும். முதலில் சுதாரித்து கொண்ட விக்ரமன் “போஜராஜரே! கவலை கொள்ளாதீர்கள்! தவறான எண்ணத்துடன் கொடுக்கப்பட்ட சாபம் பலிக்காது” என்றான் சமாதானமாக.

அவரோ “அவன் காளி உபாசகன் இளவரசே! அவனை பகைத்துக் கொள்வது நல்லதல்ல” என்றார் கவலையுடன்.

தன் பங்கிற்கு ரத்னாவதியும் எத்தனை சமாதானப்படுத்தியும் மனதிற்குள் பயத்துடனே இளவரசனை வழியனுப்பி வைத்தார். அதன்பின்னர் வந்த நாட்கள் அமைதியாக சென்றது. இளவரசனும், ரத்னாவதியும் அவ்வப்போது சந்தித்து கொண்டனர்.

போஜராஜனும் நாட்கள் செல்ல செல்ல ரிஷிகுமாரன் கொடுத்த சாபத்தை மறந்து உற்சாகமாக இருந்தான். சாபமிட்ட பிறகு ஒரு மாதத்திற்கு பின் வந்த முதல் பௌர்ணமியில் அவ்வனத்தின் நடுவே வந்து நின்று ரிஷிகுமாரன் காளியை நோக்கி தவமிருக்க ஆரம்பித்தான்.

அன்றிரவு அங்கிருந்த மக்கள் எவராலும் உறங்க முடியவில்லை. ரிஷிகுமாரனின் கடுந்தவம் அனைவரின் நிம்மதியையும் கெடுத்தது. இரவெல்லாம் அவனது ஜெபமே காடெங்கும் ஒலித்தது. புள்ளினங்கள் மிரண்டன. புலிகளும், சிங்கங்களும் ரிஷிகுமாரனோடு கர்ஜிக்க ஆரம்பித்தது. பறவைகள் இனம் புரியாமல் பறக்க ஆரம்பித்தது. மறுநாள் காலை அம்மக்கள் தங்களுக்குள் புலம்ப ஆரம்பித்தனர்.

இவ்வாறு பத்து நாட்கள் தொடர்ந்த தவத்தால் பறவையினங்கள் சோர்வடைந்து மரத்திலிருந்து விழுந்து இறக்க ஆரம்பித்தது. புள்ளினங்கள் தானே சென்று புலியின் முன்னே விழுந்தது. மக்களோ இரவெல்லாம் உறக்கமில்லாமல் காலையில் எழுந்ததும் ஒருவரோடு ஒருவர் அடித்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தனர்.

அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்த போஜராஜனுக்கு பயம் பிடித்துக் கொண்டது. பத்ரன் தங்களை அழிக்கத் தான் காளியை நோக்கி தவமிருக்கிறான். இப்படியே சென்றால் நிச்சயம் தங்களது வனம் சுடுகாடாவது உறுதி என்று உணர்ந்தார். இதை எப்படி தடுப்பது என்று தெரியாமல் தடுமாறி நின்றார்.

அவரின் மனதிலிருப்பதை உணர்ந்த ரத்னாவதி “தந்தையே! பத்ரனின் தவம் தொடர்ந்தால் நம் வனம் அழிந்து விடும். அதை தடுப்பதற்கு ஏதேனும் வழி உள்ளதா?”

அவளை கவலையுடன் பார்த்து விட்டு “நானும் அதைத் தான் சிந்திக்கிறேன் மகளே! எனக்கு எதுவும் புலப்படவில்லை” என்றார்.

சற்றே தயக்கத்துடன் “நாம் ஏன் இளவரசரை சந்தித்து இங்கு நடப்பவற்றை கூறி உதவி கேட்க கூடாது?” என்றாள்.

அவளை யோசனையுடன் பார்த்தவர் “அவர் நாடாளும் மன்னர். நாமோ அவர் நிழலில் ஒதுங்கி இருக்கும் குடிமக்கள். நம்மை சந்திக்க அவர் சம்மதிப்பாரா மகளே!”.

“என்னை சந்திப்பார் தந்தையே!”

அவளின் கூற்றில் அதிர்ந்தவர் “ரத்னா!”

“ஆம் தந்தையே! அவரை என் மணாளனாக வரித்து விட்டேன். அவரும் என்னை மறக்க மாட்டார். நான் சென்று அவரிடம் முறையிடுகிறேன்!” என்றாள் உறுதியாக.

மெல்ல இருக்கையில் இருந்து எழுந்தவர் அவள் தலையில் கை வைத்து “குழந்தாய்! உன் மக்களுக்காக உதவி கேட்கப் போகிறாய். அங்கு எது நடந்தாலும் உனக்கு நிதானம் அவசியம். நம் மக்களின் நலன் முக்கியம். சென்று வா மகளே!” என்று ஆசிவதித்தார்.

தந்தையிடம் விடை பெற்று கிளம்பிய காரிகை தன்னுடய காவலுக்கு வீரர்கள் இருவரை அழைத்துக் கொண்டு குதிரையில் கிளம்பினாள்.

ஒரு இரவு பயணித்து நகரத்தை அடைந்தாள். அவள் சென்ற விடியலின் நேரம் நகரமே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. அவற்றை கவனித்துக் கொண்டே குதிரையில் இருந்து இறங்கி நடந்தவள், என்ன விழா என்பதை அறிந்து கொள்ள மக்களிடம் பேச்சுக் கொடுத்தாள்.

“எங்கள் இளவரசருக்கு முடிசூட்டு விழா. அதனால் தான் நகரமே விழாக்கோலம் பூண்டிருக்கிறது” என்றார்கள்.

இன்னொரு பெண் அவளருகே வந்து “அது மட்டுமா? எங்கள் இளவரசருக்கு விவாகம் நடக்க இருக்கிறது. அங்கத தேசத்து ராஜகுமாரியுடன்” என்று குண்டை அவள் தலையில் இட்டு சென்றார்.

இடி போன்ற செய்தி தாக்கியதில் ஆவேசம் கொண்டவளாக அரண்மனையை நோக்கிச் சென்றாள். அவளை உள்ளே விட மறுத்த வீரர்களிடம் சண்டயிட ஆரம்பித்தாள். வாட்போரில் தேர்ச்சி பெற்றவளிடம் வீரர்கள் திணற ஆரம்பித்தனர்.

வாயிலில் நடந்த கலவரம் பற்றி உள்ளே இருந்தவர்களுக்கு தெரிந்தது. விக்ரமனுக்கு செய்தி போனதும் தானே உப்பரிகைக்கு வந்து நின்று “நிறுத்துங்கள்! அவளை விடுங்கள்” என்றான்.

வீரர்கள் ஒதுங்கி நின்று கொள்ள அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் விழிகள் அவனது உருவத்தை மன பெட்டகத்துள் நிறைத்துக் கொண்டது.

அவனது அடுத்த கேள்வி அவளை மொத்தமாக வீழ்த்தியது.

“பெண்ணே! யார் நீ? எதற்காக இங்கு வந்து சண்டையிடுகிறாய்?”

அவனது கேள்வியில் அதிர்ந்து போனவள் அவள் மட்டுமல்ல, அவனருகே நின்றிருந்த இளமாறனும் தான்.

“முடிசூடும் முன்பே மனம் கவர்ந்த காரிகையை மறந்த மன்னா நீ வாழ்க! நான் யாரென்றா கேட்டீர்? எம் வனத்தின் புள்ளினங்களை கேளும் அவை சொல்லும் நமதுறவை. பறவையினங்களை கேளும் நீர் பேசிய காதல் மொழிகளை. உங்கள் அருகில் நிற்பவரை கேளுங்கள் நான் யாரென்று தெரியும்” என்று கூச்சலிட்டாள்.

விக்ரமனுக்கு அவளை நினைவில்லை.

“இதோ பாரம்மா! நீ தவறானவனிடம் வந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய். உன்னை ஏமாற்றியவன் யாரென்று என்னிடம் முறையிடு. அவனுடன் உன்னை சேர்த்து வைக்கிறேன்”.

“ஹா! ஏமாற்றியவனிடமே முறையிடுவதா? நகர மக்களே! நன்றாக கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்! இங்கே நிற்கும் உங்கள் இளவரசர் தான் என்னை ஏமாற்றியவர். இன்று என்னை அறியாதது போல் நடிக்கிறார்” என்றாள் ஆவேசமாக.

அப்போது விக்ரமன் அருகில் வந்து நின்ற மந்தாகினி “நேரமாகிறது மகனே! இங்கு என்ன செய்கிறாய்” என்றாள்.

அவளை பார்த்த ரத்னாவதிக்கு அதிர்ச்சி தன்னை அறியாமல் “மந்தாகினி! இவள் எங்கே இங்கே” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டாள்.

ரத்னாவதியை கையை காண்பித்து “இந்தப் பெண் நான் அவளை ஏமாற்றி விட்டேன் என்று வந்து நிற்கிறாள் அன்னையே” என்றான்.

தனது விஷம் தோய்ந்த விழிகளை அவளை நோக்கி திருப்பிய மந்தாகினி “பாவம் மூளை பிரண்டவள் போலிருக்கிறது. வீரர்கள் அவளை பார்த்துக் கொள்வார்கள். நீ போ மகனே” என்றாள்.

அவன் அவளை திரும்பி பார்த்துவிட்டு உள்ளே நகர, இளமாறன் அவன் பின்னோடு செல்லாமல் ரத்னாவதியின் முன் வந்து நின்றான்.

அவனை கலங்கிய கண்களுடன் பார்த்தவள் “இங்கு என்னவரிடம் உதவி கேட்டு வந்தேன். ஆனால் உதவி கேட்கும் நிலையில் அவரில்லை. விஷ நாகமொன்று அவரை நெருங்கி இருக்கிறது. அவரை பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றாள்.

அவளின் பேச்சில் அதிர்ந்தவன் “என்னம்மா சொல்கிறாய்?”

“ஆம்! மந்தாகினி எனும் விஷ நாகமொன்று அவருடன் இருக்கிறது. முதலில் அவர் என்னை மறந்துவிட்டார் என்றெண்ணி தவித்தேன். ஆனால் அந்த நாகம் அவரை தன்னிலை இழக்க செய்திருக்கிறது. அவள் பத்ரனின் தமக்கை. மிகுந்த கவனத்துடன் அவரை பாருங்கள்” என்றாள்.

“உனக்கு உதவி தேவைப்படுகிறதே அம்மா”

அவனை வருத்ததுடன் பார்த்து “நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். எம்மக்களை காப்பது எங்கள் கடமை” என்று கூறி அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

அப்போது ஒயிலாக அங்கு வந்து நின்ற மந்தாகினி “ரத்னா! பத்ரனை மறுத்து இங்கு வந்து இவனிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறாயா? உன் வனம் அழியாமல் இருக்க பத்ரனிடம் செல்! விக்ரமன் எந்த ஜென்மத்திலும் உனக்கு கிடைக்க மாட்டான்” என்றாள் அலட்சியமாக.

அவளை திரும்பி பார்த்து சிரித்தவள் “போகிறேன்! பத்ரனிடம் அல்ல! என் மக்களை காக்க! முதலில் என் மக்கள். அடுத்து அவர் என் மணாளன். இந்த ஜென்மம் மட்டுமல்ல எத்தனை பிறவிகள் எடுத்தாலும். நிச்சயம் நாங்கள் ஒன்று சேர்வோம். உன்னால் முடிந்ததை செய்து கொள்” என்று சவாலிட்டு விட்டு குதிரையின் மீது தாவி ஏறினாள்.

அவளது எண்ணம் முழுவதும் விக்ரமனே! தாங்கள் பேசி விளையாடிய பொழுதுகள் ஒவ்வொன்றையும் நினைவு கூர்ந்தாள். மனமோ விக்ரமா! என்று அவனை அழைத்துக் கொண்டே இருந்தது.

அவளது எண்ண அலைகள் அவன் மனதை அசைத்து பார்க்கத் தொடங்கியது. மந்தாகினியின் மந்திரத்தால் கட்டுண்டு கிடந்தவனின் மனம் குழம்பித் தவிக்க, புத்தி பேதலித்தவனை போல் நடந்து கொள்ள தொடங்கினான். அதில் அதிர்ந்து போனவர்கள் முடிசூட்டு விழாவையும், விவாகத்தையும் ரத்து செய்தனர். அரண்மனை மருத்துவர் வந்து அவனை பரிசோதித்து உடலளவில் எந்த பாதிப்பும் இல்லை, மனம் சற்று குழம்பி இருக்கிறது என்று கூறி அவனை உறங்க வைக்க மருந்து கொடுத்து விட்டு சென்றார்.

விக்ரமனின் சிற்றன்னையான மந்தாகினி மனதில் வெறுப்புடன் அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

காட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தவளின் முன்னே ஆஜானுபாகுவாக வந்து நின்றான் பத்ரன்.

“மறந்து விடு அவனை! என்னை மணந்து உன் வனத்தை காத்து கொள்!” என்றான்.

“பத்ரா! இங்கிருந்து சென்று விடு!” என்றாள் அழுத்தமான குரலில்.

கொடூரமான முகத்தோடு “உன் மரணம் வரை இங்கிருப்பேன் ரத்னா! உனது அத்தனை பிறவிகளிலும் என்னால் மட்டுமே உனக்கு மரணம் சம்பவிக்கும். விக்ரமனை மறந்தால் மட்டுமே உன்னை மரணம் தீண்டாது” என்றவனின் முகம் அவளருகே நெருங்கி வந்தது.

உறங்கிக் கொண்டிருந்தவளின் வியர்வை நாளங்கள் பொங்கி வழிய வாரி சுருட்டிக் கொண்டு எழுந்தாள். அந்த முகம் அவளை பயமுறுத்தியது. கண்களை அறையை சுற்றி சுழற்றினாள். தான் எங்கிருக்கிறோம் என்று உணர்ந்தவளுக்கு தான் கண்டது கனவு என்று புரிந்தது. ஆனாலும் பத்ரனின் முகம் அவளை மிரட்டியது.

வஞ்சியவள் உள்ளம்

கண்ணனை நினைக்க!

வந்தததோ பகை

முடிக்கும் நாகமொன்று!

பிறவிகள் பல எடுத்தாலும்

மன்னவனை மறந்தால் மரணம்

தழுவாது என்றுரைக்க

மறந்திட தான் முடியுமோ

உயிரானவனை!
 
  • Love
Reactions: Abirami Mahi

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் – 4

ரிஷி எந்தவித சலனமும் இல்லாமல் நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் அறையிலேயே ஓரமாக போடப்பட்டிருந்த கட்டிலில் படுத்திருந்தான் அம்பி. நிமிடத்திற்கொரு முறை அவனது கண்கள் ரிஷியை தொட்டு மீண்டது. அவன் முகத்தை ஆராய்ந்து அதில் சலனம் தெரிகிறதா என்று கவனித்துக் கொண்டான்.

ரேணுகா தேவியோ அந்த இரவிலும் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவரது உதடுகள் மந்திர உச்சாடனத்தில் ஈடுபட்டிருந்தது. அந்த அறையே ஏதோவொரு சக்தியின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது.

மூணாறில் இருந்த சிந்துவிற்கோ கனவில் வந்த சம்பவங்கள் உறக்கத்தை கெடுத்தது. அது என்ன மாதிரியான கனவு என்று புரியவில்லை. ஆனால் கனவில் வந்த அந்த பெண் ரத்னாவதி தன்னை போல் இருந்ததாக எண்ணினாள்.

பத்ரனின் முகம் அவளை மிரட்டியது. கனவிலிருந்து வெளிவர பால்கனி கதவை திறந்து கொண்டு வெளியே நின்று இருளை பார்க்க ஆரம்பித்தாள். ஓங்கி வளர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த மலைப்ரதேசம் அமானுஷ்யமாக தோன்றியது.

சுவர்கோழியின் ரீங்காரமும், காற்றின் ஓசையும் உள்ளுக்குள் பயத்தைக் கொடுக்க, அங்கே நிற்க வேண்டாம் என்றெண்ணி அறைக்குள் திரும்ப எண்ணியவளின் விழிகளில் அது பட்டது.

கண்களை கசக்கி கொண்டு அந்த திசையில் பார்வையை ஓட்டினாள். அங்கே சின்னஞ்சிறிய பெண்ணொருத்தி நின்று கொண்டு அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இந்த நேரத்தில் இந்தப் பெண் இங்கென்ன செய்கிறது என்று யோசித்தவள் அவளை நோக்கி வா-வென கையசைத்தாள்.

அந்தப் பெண்ணின் பார்வை சிந்துவின் மீது தான் இருந்தது ஆனால் அவளின் கையசைப்பில் அவளிடம் எந்த பிரதிபலிப்பும் இல்லை. சிந்துவை வெறித்த வண்ணம் நின்றிருந்தாள். இதென்னடா இந்தப் பெண் இப்படி பார்க்கிறதே என்றெண்ணி அவளை திரும்பி பார்த்துக் கொண்டே அறைக்குள் நுழைந்து அறையின் கதவை திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

தயக்கத்துடன் கீழே வந்தவள் தோட்டத்தின் பக்கம் சென்றாள். பால்கனியில் இருந்து பார்த்தபோது எங்கே நின்றிருந்தாளோ அங்கேயே நின்றிருந்தது அந்தப் பெண். மெல்ல அருகில் சென்றவள் “பாப்பா நீ யாரு? இந்த நேரத்தில் இங்க என்ன செய்யுற?” என்றாள்.

அவளை நெருக்கத்தில் பார்த்ததும் அந்தப் பெண்ணின் கண்களில் மின்னல் வந்ததது. ஒருநிமிடம் அவளது முகத்தில் நிலைத்த பார்வை, சட்டென்று மாற சிந்துவின் கைகளை இறுகப் பற்றி அவளை இழுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேற ஆரம்பித்தாள்.

தன்னை அந்த சிறு பெண் இழுத்துச் செல்வதைக் கண்டு அதிர்ந்து போனவள் அவளிடமிருந்து கையை உதறிவிட முனைந்தாள். ஆனால் மிக அழுத்தமான பிடி. என்ன செய்தும் அவளது பிடியில் இருந்து எடுக்க முடியவில்லை.

“என்னை விடு! யார் நீ! எங்க அழைச்சிட்டு போற?”

அவளது எந்த கேள்விக்கும் பதில் இல்லை. காற்றைப் போன்ற வேகத்துடன் நடந்தாள். ஹோட்டலை விட்டு தள்ளி வந்து காட்டுப் பாதையில் நுழைந்தாள். அந்தகாரம் வீசும் அந்தப் பகுதியை கண்டு பயந்து போனவள் தன்னை இழுத்துச் செல்லும் பெண்ணை ஆராய்ந்தாள்.

சின்னஞ்சிறிய உருவத்திற்குள் அத்தனை உறுதி. தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது அந்த முகத்தில் அத்தனை மகிழ்ச்சி இல்லை. ஆனால் இப்போது அவளிடம் அதிக உறுதியும் உற்சாகமும் தெரிந்தது. சுமார் அரைமணி நேர நடைபயணத்திற்கு பின்பு அடர்ந்த வனப் பகுதிக்குள் நுழைந்தனர்.

பயத்தில் கால்கள் தடுமாற அவள் பின்னே சென்றாள். அப்போது சரசரவென்ற சத்தம் கேட்க பயத்துடன் விழிகளை இருளை நோக்கி வீசினாள்.

அங்கே பத்திருபது பேர் கையில் தீ பந்தத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அதை பார்த்ததும் காட்டுவாசிகளிடம் சிக்கி விட்டோம் போலிருக்கிறது என்று பயப்பட ஆரம்பித்தாள்.

ஆனால் அதெல்லாம் ஒரு நிமிடம் தான், அவர்களில் ஒருவன் வேகமாக வந்து ஏதோவொரு மொழியில் கத்தி அவள் முன்னே மண்டியிட்டு வணங்கினான்.

அதில் பயந்து பின்னே நகர்ந்தவள் அடுத்து அவர்கள் அனைவரும் தன் முன்னே மண்டியிட்டு வணங்குவதை கண்டு அதிர்ச்சியின் உச்சத்திற்கே சென்றாள்.

அவளது கையைப் பற்றி இருந்த சின்னப் பெண் லேசாக அழுத்தம் கொடுத்து அவர்களின் பின்னே நடக்க கூறினாள்.

அன்றைய தினம் நடக்கும் நிகழ்வுகள் அவளை ஆட்டிப்படைத்து. மேலும் சிறிது தூரம் சென்ற பின் ஓரிடத்தில் பல தீப்பந்தங்கள் ஏற்றப்பட்டு பலர் குழுமி இருந்தனர். அவர்களின் நடுவே சிறிய அம்மன் சில ஒன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அனைத்தையும் அதிசயமாக பார்த்துக் கொண்டே நின்றவளின் முன்பு ஒரு பெரியவர் வந்து நின்றார்.

“வாம்மா! நீ வர வேண்டிய இடத்துக்கு தான் வந்திருக்க” என்றார்.

அவர் தமிழில் பேசியதை கண்டதும் “ஐயா! எதுக்கு என்னை இங்கே கூப்பிட்டு வந்திருக்கீங்க? எனக்கு இங்கே என்ன நடக்குதுன்னு புரியல” என்றாள் பதட்டமாக.

அனைவரையும் அமைதியாக ஒதுங்கி நிற்கும் படி கூறிவிட்டு அவளை அந்த கூட்டத்தின் நடுவே அழைத்துச் சென்றார். ஓங்கி உயர்ந்து நிற்கும் மரங்களின் நடுவே உயரமான சிலையொன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது.

முதலில் அதை சாதாரணமாகப் பார்த்தவள் சற்று உற்று நோக்க, அதுவொரு பெண்ணின் சிலை என்பதை அறிந்து கொண்டாள். மேலும் அதை தீவிரமாக பார்த்தவளின் விழிகள் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது. அது அவள் கனவில் கண்ட பெண்ணின் உருவம் போன்றிருந்தது.

அவளின் முகத்திலிருந்தே அவளது உணர்வுகளைப் படித்தவர் “ இவள் எங்களின் இளவரசி ரத்னாவதி தேவி” என்றார்.

“இவங்க முகம் எனக்கு பரிட்சமானதா இருக்கு” என்றாள் பதட்டத்தை மறைத்தபடி.

அவர் அதை கண்டு கொள்ளாமல் “இவ்வனத்தின் அரசி அவள். மந்திரவாதி ஒருவனின் தேடலுக்காக தன் உயிரை பணயம் வைத்து எங்களை காப்பாற்ற முயற்சித்து சிங்கத்திற்கு இரையாகி விட்டாள்” என்றார்.

“இதை எல்லாம் என் கிட்ட ஏன் சொல்றீங்க?” என்றாள் பயத்துடன் சுற்றி இருந்தவர்களை பார்வையிட்டபடி.

“எங்கள் அரசியை எங்கோ பார்த்திருக்கிறேன் என்று கூறினீர்கள் அல்லவா? தங்களது முகத்தை இந்தக் கண்ணாடியில் பாருங்கள் உங்களுக்கே புரியும்” என்று அவள் முன்பு ஒரு கண்ணாடி வைக்கப்பட்டது.

மெதுவே பயத்துடன் கண்ணாடியில் தன் முகம் பார்க்க, அந்த நிமிடம் அவளது எண்ண அலைகள் அவளை சுழலில் சிக்க வைத்தது. எதிரே இருந்த இளவரசியின் உருவமும், தனது உருவமும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்ற இதெப்படி சாத்தியம் என்று கண்ணாடியை உற்று நோக்க ஆரம்பித்தாள்.

அதில் அவள் கனவில் கண்ட காட்சிகள் அனைத்தும் தெரிய ஆரம்பித்தது. விக்ரமனின் உருவத்தை அதில் கண்டதும், வனத்தின் நடுவே தாங்கள் காதல் மொழி பேசித் திரிந்த நாட்கள் எல்லாம் அவளது நினைவலைகளை மீட்டியது. அதன் அழுத்தம் தாங்காது அப்படியே மயங்கிச் சரிந்தாள்.

அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பெரியவர் “அரசிக்கு எல்லாம் தெரிந்து விட்டது. இனி, இவர்களை நாம் கவனமாக பாதுகாக்க வேண்டும். அவனுக்கு இவர்கள் வந்திருப்பது தெரிந்திருக்கும். அரசியின் மணவாளன் இருக்குமிடம் தெரிந்து விட்டால் அனைத்தையும் அரசியே பார்த்துக் கொள்வார். அவரை கொண்டு செல்லுங்கள். நாளையிலிருந்து நமக்கான பணிகள் காத்துக் கிடக்கிறது” என்றார்.

அவர் சொன்னதும் உடனே சிந்துவை ஒரு பல்லக்கில் படுக்க வைத்து ஹோட்டலுக்குத் தூக்கிச் சென்று அவளது அறையில் படுக்க வைத்துவிட்டு சென்றனர். அவர்கள் வந்தது அவளை அழைத்துச் சென்றது, மீண்டும் அவளது அறையில் விட்டுச் சென்றது எதுவுமே மற்றவர்களின் கண்களுக்கு தெரியாத வண்ணம் மாயக் கட்டு போட்டுவிட்டே செய்தனர்.

தன்னை மறந்த நிலையில் காலை வரை இருந்தாள். வழக்கம் போல உறக்கத்திலிருந்து எழுந்திருப்பவள் போல மெல்ல எழுந்தவளுக்கு முதல் நாளின் நினைவுகள் வரவில்லை. மெல்ல கட்டிலிலிருந்து இறங்கி பால்கனிக்கு சென்றவளுக்கு முதல் நாளின் நினைவுகள் மெல்ல எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்தது.

தலையைப் பிடித்தபடி முதல்நாள் நடந்தவைகளை யோசித்து பார்த்தவளுக்கு, தான் எப்படி அறைக்கு வந்தோம் என்பது நினைவில் இல்லை. அதோடு கண்ணாடியில் தெரிந்த காட்சிகள் அவளை அலைபுருதளுக்கு ஆளாக்கியது.

தலையை பிடித்தவண்ணம் அமர்ந்து விட்டவளை அவளது அலைப்பேசி கலைத்தது. வேகமாக எழுந்து சென்று பார்க்க வினைய் தான் அழைத்திருந்தான்.

“என்ன சிந்து அதிசயமா இருக்கு? இவ்வளவு நேரம் கிளம்பாம இருக்க? உடம்பு எதுவும் சரியில்லையா?” என்றான் கவலையாக.

“இல்ல வினய் கொஞ்சம் டயர்டா இருந்தது அது தான். கொஞ்ச நேரத்தில் கிளம்பி வந்திடுறேன்” என்றாள்.

அவளது மனமோ கனவில் கண்டவற்றையும், கண்ணாடியில் பார்த்த காட்சிகளும் அவளை குழப்பிக் கொண்டிருந்தது. அதிலும் விக்ரமனின் முகம் அவளது மனதை அழுத்திப் பிடித்தது. அவனை உடனே காண வேண்டும் என்று ஏனோ மனம் துடித்தது. கனவிலும், காட்டிலும் கண்ட ஒருவனை எங்கிருந்து தேடுவது என்று குழம்பிக் கொண்டே குளித்து முடித்து தயாராகி வந்தாள்.

அதே நேரம் தனது அறையில் அமைதியான மனதுடன் எழுந்து தயாராகிக் கொண்டிருந்த ரிஷி வர்மனின் எண்ண அலைகளை அவதானித்துக் கொண்டிருந்தான் பத்ரன். அதில் குழப்பமோ, தடுமாற்றமோ இல்லாததால் நிம்மதியாக சிரித்துக் கொண்டான்.

தனதறையிளிருந்து வெளியேறிய ரிஷி வர்மன் பூஜை அறைக்குள் நுழைந்து கண் மூடி பிரார்த்திக்க “பிரபோ! தங்களைத் தேடி நான் வந்துவிட்டேன்! நினைவுகளை மீட்டெடுங்கள்” என்கிற குரல் காதோரம் உரசிச் சென்றது.

ஏழேழு ஜென்மங்களாய் தொட்டுத் தொடரும்

உறவின் நினைவுகளாய் நீ வர வேண்டும்

என் உணர்வுகளில் ஊசலாடி

நினைவுகளில் நீந்தி ஜென்மங்களாய்

தொடரும் பகை முடிக்க

வா என்னவனே!!
 
  • Love
Reactions: Abirami Mahi