தொடரும் உன் நினைவுகள் - கதை திரி

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் – 15

அவன் குழம்பித் தவிக்கிறான் என்பதை உணர்ந்த மாறன் அவனருகே சென்று “யோசியுங்கள் இளவரசே! அவள் யாரென்று நீங்களே கண்டறிய வேண்டும்” என்றான்.

தலையைப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தவன் விழி உயர்த்தி அவனைப் பார்க்க “ம்ம்...தங்களின் மனம் குழம்பி இருக்கிறது இளவரசே! குழப்பபட்டிருக்கிறது. அதை அறிந்து கொள்ள தாங்கள் நிறைய சிந்திக்க வேண்டும்” என்றான்.

“ம்ம்ம்...யோசித்தால் தலை வலிக்கிறது மாறா” என்றான்.

அவனது கைகளைப் பற்றி எழுப்பிச் சென்று பகவதியின் முன் அமர வைத்தவன் “இங்கமர்ந்து தங்களது சிந்தனையை தொடருங்கள் இளவரசே. அனைத்தும் நினைவுக்கு வரும் வரை எவரையும் சந்திக்காதீர்கள். முக்கியமாக தங்களது சிற்றன்னை கொடுக்கும் எதையும் உண்ணவோ, அருந்தவோ செய்யாதீர்கள்” என்றான்.

அவனை சரேலென்று திரும்பி பார்த்து “என் அன்னையை சந்தேகிக்கிறாயா மாறா?” என்றான் கோபமாக.

மறுப்பாக தலையசைத்தவன் “அன்னையாக இருந்தாலும் கவனமாக இருக்க கூறினேன் இளவரசே” என்றான்.

“நல்லது! அவள் யாரென்று கண்டு பிடிக்கிறேன்” என்றவன் மாறன் அறையை விட்டு வெளியேறியதும் கதவை சாத்திவிட்டு பகவதியின் முன்பு அமர்ந்து கண்களை மூடி தியானம் செய்ய ஆரம்பித்தான்.

முதல் நான்கு மணி நேரம் எதுவும் தெரியவில்லை. நேரம் செல்ல செல்ல அவன் மனதில் காட்சிகள் மெல்ல விரிய ஆரம்பித்தது. ரத்னாவும் அவனும் வனத்தில் பேசிய காதல் மொழிகளும், ஒருவரை ஒருவர் தங்களின் துணையாக மனதில் வரித்து என்று அனைத்தும் அவனுக்கு படமாக ஓடியது.

பட்டென்று கண்களைத் திறந்தவனுக்கு காலையில் அவளின் முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சியும் பின் கோப முகம் வந்து போனது. நான் யார் என்று கேட்ட போது மனம் உடைந்து போயிருப்பாள். அவளுக்கு வந்திருக்கும் தீங்கிலிருந்து காப்பாற்றி , அவளை மணம் முடிக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டு எழுந்தான்.

அப்போது அவனது அறைக் கதவு தட்டப்பட, வேகமாக சென்று திறந்தவன் அங்கு மந்தாகினியை பார்த்ததும் வணங்கி “வாருங்கள் அன்னையே” என்றான்.

அவனை ஆராய்ச்சி பார்வை பார்த்துக் கொண்டே வந்தவள் “என்ன விக்கிரமா பல மணி நேரங்களாக அறைக்குள்ளேயே இருந்தாய் என்று கேள்விப்பட்டு பதறி போய் வந்திருக்கிறேன்” என்றாள்.

“ஆம் அன்னையே! காலையில் இருந்து தலைவலி இருந்தது. அதனால் நன்றாக உறங்கி எழுந்தேன்” என்றான்.

அவனை சந்தேகக் கண்ணோடு பார்த்துவிட்டு “இப்போதும் தலை வலிக்கிறதா விக்கிரமா?” என்றாள் கவலையாக.

“இல்லை அன்னையே”

“ம்ம்...இரு நான் ஒரு குளிகை தருகிறேன். அதை உண்டால் உனது தலைவலி மாயமாக மறைந்து விடும்” என்று கூறி தனது ஆடையிலிருந்து ஒரு குளிகையை எடுத்தாள்.

அதைப் பார்த்ததும் “எப்போதிருந்து தாங்கள் மருத்துவர் ஆனீர்கள் அன்னையே?” என்றான் குறுகுறுப்புடன் பார்த்து.

அவன் தெளிவாக பேசுவதைக் கண்டதும் “என்ன விக்கிரமா? என்னையே கேள்வி கேட்கிறாயே?” என்றாள்.

அவள் முன் கையை நீட்டி குளிகையை வாங்கி “எப்போதும் பேசுவது தானே?” என்றவன் அதை வாய்க்குள் போடுவதைப் போல, மற்றொரு கையால் பக்கத்திலிருந்த எச்சில் பணிக்கத்தில் போட்டுவிட்டு அவளைப் பார்த்தான்.

தான் கொடுத்த குளிகை வேலை செய்கிறதா என்று பார்பதற்காக அங்கேயே அமர்ந்து கொண்டாள் மந்தாகினி.

சற்று நேரம் இயல்பாக பேசிக் கொண்டிருந்தவன் சிற்றன்னையின் மீது சந்தேகத்துடன், மாறன் சொன்னவற்றை எல்லாம் ஒன்று கூட்டிப் பார்த்து விட்டு “நீங்கள் யார்?” என்றான் திடீரென்று.

அதில் சற்றே நிமிர்ந்து அமர்ந்தவள் “என்ன விக்கிரமா? அன்னையிடம் விளையாடி பார்க்கிறாயா?” என்றாள் இதழில் மலர்ந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு.

கூர்மையான அவனது பார்வை அவளது சிரிப்பை கண்டு கொண்டது.

“யார் நீங்கள்? என் அறையில் தங்களுக்கு என்ன வேலை?” என்றான் கோபமாக.

மனதிற்குள் சபாஷ் போட்டுக் கொண்டு எழுந்தவள் “நான் உன் அன்னை விக்கிரமா” என்றாள்.

அறையின் வாயிலை நோக்கி கைகளை காட்டி “என்னை ஏமாற்றப் பார்க்கிறீர்கள். அறையை விட்டு வெளியேறுங்கள்” என்றான் அதிகாரமாக.

அவனை பரிதாபமாக பார்த்து விட்டு “செல்கிறேன் மகனே” என்று வெளியேறினாள்.

அவள் முகத்தில் தான் நினைத்ததை சாதித்துவிட்ட திருப்தி தெரிந்தது. அதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த விக்கிரமனுக்கு ‘மாறன் கூறியது போல சிற்றன்னை தான் தன்னையும், ரத்னாவையும் பிரிக்க முயற்சித்திருக்கிறார்” என்று புரிந்து கொண்டான்.

அதன் பின்னர் அவள் வெளியேறியதும் எவரும் அறியாவண்ணம் அறையை விட்டு வெளியேறியவன் மாறனிடம் சென்று தனக்கு நினைவு திரும்பியதை கூறி, சிற்றன்னையின் பேச்சும், அந்த குளிகையையும் பற்றி கூறினான்.

அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்ட மாறன் “தேவியார் தான் மந்தாகினி தேவியைப் பற்றி எனக்கு கூறியது இளவரசே!” என்றான்.

“ம்ம்...மாறா! நான் உடனடியாக இங்கிருந்து கிளம்பி ரத்னாவின் உதவிக்கு செல்ல வேண்டும்” என்றான்.

“போகலாம் இளவரசே! தாங்கள் வருவீர்கள் என்று எதிர்பார்த்து இருவரும் கிளம்புவதற்கு ஏற்பாடுகளை செய்து விட்டேன்” என்றான்.

“நீயுமா மாறா?”

“நான் தங்களின் நண்பன் இளவரசே” என்றான்.

“சரி கிளம்பு போகலாம்” என்று முன்னே நடக்க, இருவரும் அரண்மனையின் திட்டி வாசல் வழியாக எவரும் அறியாதவண்ணம் வெளியேற, அங்கு அவர்களுக்காக இரு குதிரைகள் காத்திருந்தது.

சாதரண காவல் வீரர்கள் போன்று ஆடையணிந்து முகத்தை மூடிக் கொண்டு இரு குதிரைகளும் ரத்னா இருக்கும் வனத்தை நோக்கி சீறிப் பாய்ந்தது.

நாட்டின் எல்லையைத் தாண்டும் வரை குதிரையை வேகமாக ஓட்டிச் சென்றவர்கள், எல்லையைத் தாண்டியதும் சற்றே நிதானத்திற்கு வந்தனர்.

வனமிருக்கும் பாதையில் பயணத்தை தொடர்ந்தவர்கள் ரத்னாவின் எதிரியை அழித்து வனத்தை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று தீவிரமாக விவாதித்துக் கொண்டே வனத்தினுள் நுழைந்தனர்.

வனத்தின் நடுவே தவமிருந்த பத்ரனுக்கு விக்கிரமன் நுழைந்ததுமே தெரிந்து போனது. ரத்னாவிற்கும் அவனது வருகை தெரிந்து போனது.

அவர்கள் இருவரையும் தடுக்க, தனது மந்திர சக்தியால் பல நூறு வீரர்களை உருவாக்கி எல்லையிலேயே அவர்களை தடுத்துவிட நினைத்தான் பத்ரன்.

அவன் அனுப்பிய சேனைகள் புழுதி பறக்க இருவரையும் நோக்கி வர ஆரம்பித்தது. பத்ரனை சாதாரணமானவனாக எண்ணி வந்தவர்களுக்கு தங்கள் எதிரே வந்து கொண்டிருக்கும் வீரர்களை கண்டு நிமிட நேரம் திகைத்து நின்றனர்.

மந்திரத்தினால் உருவாக்கப்பட்ட வீரர்கள் விரைந்து அவர்களை சூழ்ந்து கொண்டனர். ரத்னா தனது தந்தையிடம் விக்கிரமனின் வருகையைப் பற்றி கூறி அவரையும், தங்களது வீரர்களையும் அவர்களை வரவேற்க அழைத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

வனத்தின் எல்லையில் நூறு வீர்களின் நடுவே புழுதி பறக்க சுழன்று சுழன்று சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த இருவரையும் கண்டு திகைத்து நின்றனர் தந்தையும் மகளும்.

‘யார் இவர்கள் மகளே?” என்றார் அதிர்ச்சியுடன்.

முதலில் சுதாரித்துக் கொண்ட ரத்னா “பத்ரனின் மந்திரத்தால் உருவானவர்களாக இருப்பார்கள் தந்தையே” என்றவள் “நமது உதவி அவர்கள் இருவருக்கும் தேவை தந்தையே” என்றாள் இடையிலிருந்த தனது வாளை உருவி கைகளில் ஏந்தியபடி.

அவரும் சூழ்நிலையை உணர்ந்து கொண்டவர் “ஆம்!” என்றவர் தனது வீரர்களை நோக்கி “வீர்களே! எவரையும் விடாதீர்கள்! தாக்குங்கள்” என்று கூறி விட்டு உள்ளே புகுந்தார்.

ரத்னா, மற்றும் போஜராஜனுடைய உதவி கிடைத்ததும் “இரு வீரர்களும் தங்களைச் சுற்றி இருந்தவர்களை எளிதாக ஜெயித்தார்கள். சுமார் இரண்டு மணி நேரம் கடுமையான போராட்டம் நடக்க, மந்திரத்தால் உருவானவர்கள் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் மாயமாக மறைந்து போக ஆரம்பித்தனர்.

இறுதியாக விக்கிரமனும், இளமாறனும் அனைவரையும் தோற்கடித்தனர். பத்ரனின் படைகள் முழுமையாக மறைந்ததும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்ட நண்பர்கள் “எதிரியின் பலம் அதிகம்! நாம் மிக கவனமாக இருக்க வேண்டும்” என்றனர் ரத்னாவிடமும், போஜராஜனிடமும்.

“ஆம் இளவரசே!” என்று அவர் கூறி முடிக்கவும் அவர்களின் முன் வந்து நின்றான் பத்ரன்.

“விக்கிரமா! என் பலம் அறியாமல் இவர்களோடு இணையாதே! இவள் எனக்கு மனைவியாகப் பிறந்தவள்” என்றான்.

அதைக் கேட்டதும் உடலெல்லாம் ரத்த நாளங்கள் துடிதுடிக்க “இந்த வார்த்தைக்காகவே உனது தலையை துண்டிக்க வேண்டும் ரிஷி குமாரரே” என்றான் விழிகள் சிவக்க.

அவன் முன் கையை நீட்டி “அவளுக்காக உன் உயிரை இழக்காதே விக்கிரமா! நீ எனக்கு தேவையில்லை” என்றான்.

“என்னவளை இனியொரு முறை சொந்தம் கொண்டாட முயன்றால் உன் தலை மண்ணில் வீழ்வது உறுதி” என்றான் அவனும் கோபமாக.

“உன் மரணம் என்னால் மட்டுமே சம்பவிக்கும் விக்கிரமா” என்று அவன் கூறி முடிக்கும் முன் அவனது கழுத்தின் நுனியை இளமாறனின் வாள் உரசியது.

“வார்த்தைகளில் கவனம் வேண்டும் ரிஷி குமாரரே! உமது உயிர் என் வாளின் நுனியில்” என்றான் உருத்து விழித்து.

அவன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே எங்கிருந்து வாள் வந்தது என்று அறியும் முன்பாக இளமாறனின் தலை மண்ணில் உருண்டோடியது.

அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரின் இதயமும் ஸ்தம்பித்து போனது. விக்கிரமன் தான் முதலில் பாய்ந்து நன்பனின் தலையை எடுத்தான்.

அதைப் பார்த்ததும் அந்த வனமே அதிரும் வண்ணம் சத்தமாக சிரித்த பத்ரன் “இப்பொழுதாவது விலகி சென்று விடு விக்கிரமா...உன் நண்பனுக்கு நேர்ந்தது தான் உனக்கும்” என்றான்.

இளமாறனின் மரணத்தில் அதிர்ந்து நின்றிருந்தவள் கோபத்தோடு பத்ரனை நோக்கி வாளை வீசினாள். அதை எளிதாக சமாளித்தவன் “ரத்னா! நாம் போர் புரிவது தேவையற்றது. திருமணத்திற்கு சம்மதம் என்று சொல். இழப்புகளை தவிர்க்கலாம்” என்றான்.

நண்பனின் மரணம் கொடுத்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டவன் இளமாறனின் கைகளில் இருந்த வாளை எடுத்து பத்ரனின் நெஞ்சில் பாய்ச்சினான். அவன் இறந்து விடுவான் என்று எதிர்பார்க்க, அவனோ விஸ்வரூபம் எடுத்து உயர்ந்து நின்று விக்கிரமனின் தலையை கைகளால் கிள்ளி எடுத்து தூர வீசினான். அது சரியாக நவபாஷான லிங்கம் இருந்த பகுதியில் சென்று விழுந்தது. நடந்தவைகளைப் பார்த்து அதிர்ச்சியில் இருந்த ரத்னா “உன்னை மணப்பதற்கு நான் சிங்கத்துக்கு இரையாகலாம் பத்ரா” என்றாள் ஆத்திரத்துடன்.

அவளைப் பார்த்து சிரித்தவன் “அது தான் விருப்பம் என்றால், அதையும் நிறைவேற்றுகிறேன்” என்றவன் சிங்கமாக மாறி அவளை அப்படியே விழுங்கினான்.

அதோடு விடாமல் அவ்வனத்தின் மக்கள் அனைவரையும் கல்லாக மாற்றிவிட்டு, அந்த எல்லையை விட்டு வெளியேறினான்.

விக்கிரமனின் தலை விழுந்த இடத்தில், நவபாஷான லிங்கத்தை காவல் காக்கும் நாகங்கள் அவனது தலையை பூமிக்கடியில் இழுத்துச் சென்றது.
 
  • Love
Reactions: Abirami Mahi

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் – 16

வல்லாலானந்தபுரம் செல்லும் வழியில் இருவருக்கும் அனைத்தும் நினைவிற்கு வந்திருக்க, தங்களின் மரணத்தை எண்ணிய போது, தங்களை மறந்து அப்படியே நின்றனர்.

அவளது கண்கள் அவனை முழுமையாக ஆராய்ந்து பின் “பிரபோ! தங்களின் அன்பு ஒவ்வொரு ஜென்மத்திலும் என்னைத் தொடர வைத்திருக்கிறது. பத்ரன் எத்தனை முறை நம்மை அழித்தாலும் நாம் சேரும் வரை பிறந்து கொண்டே இருப்போம்” என்றாள்.

“ஆம் தேவி! அவன் நம்மை அழிப்பதை தன் பிறவிப் பயனாக நினைக்கிறான். ஆனால் இந்த ஜென்மத்தில் அவன் நினைப்பது நடக்காது” என்றான்.

அவனது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டவள் “வாருங்கள் போகலாம்” என்று நடந்தாள்.

இருவரும் அந்த அடர்வனத்திற்குள் நுழைந்தனர். அவர்களின் பாதங்கள் அவர்களை அறியாமலே அந்த கோவிலை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தது. கோவிலை நெருங்க, நெருங்க நந்திவர்மனின் நினைவுகளும், ரூபவதியின் நினைவுகளும் எழத் தொடங்கியது.

நந்திவர்மன் மிகப் பெரிய வணிகர் ஒருவரின் மகன். ரூபவதியோ அவ்வூரில் சிறு கடை ஒன்றை வைத்திருந்த சிறு வணிகரின் மகள். ஊரின் திருவிழாவின் போது ரூபவதியை கண்டு காதல் கொண்டான் நந்திவர்மன்.

தந்தையிடம் கூறி பெண் கேட்க கூற, அவரோ தங்கள் தகுதிக்கு ஏற்ற பெண்ணில்லை என்று மறுக்க, சாம தான, பேத தண்டங்கள் அனைத்தையும் முயன்று தந்தையை ஒப்புக்கொள்ள வைக்கிறான்.

இரு குடும்பங்களும் முடிவு செய்து திருமணம் நடத்த முடிவெடுத்து ஏற்பாடுகள் நடக்கிறது. திருமண நாளின் அன்று மண்டபத்திற்குள் புகுந்த பத்ரன் கண்ணில் பட்டவர்களை எல்லாம் நாயாகவும், பூனையாகவும் மாற்றி கலவரத்தை உண்டு செய்தான். அதைக் கேட்க சென்ற நந்திவர்மனின் தந்தையை பஸ்பமாக்கி விட்டான்.

அதில் அங்கிருந்த மக்கள் அலறி ஓட, நந்திவர்மன் தந்தையின் நிலை கண்டு அதிர்ந்து பத்ரனிடம் சண்டையிட செல்ல, அவனை தன் மந்திர சக்தியால் உறைய செய்துவிட்டு ரூபவதியிடம் சென்று மணமுடிக்க கேட்கிறான்.

அவளோ அவனைக் கண்டு கோபத்தோடு “நீ மனிதனே இல்லை. உன்னை மணப்பதற்கு பித்து பிடித்து அலையலாம்” என்றாள்.

அதைக் கேட்டதும் மண்டபமே அதிர சிரித்தவன் “அது தான் உன் விருப்பம் என்றால் அதே நடக்கட்டும்” என்று கூறிவிட்டு சென்று விட்டான்.

அவன் சென்றதும் சிலையாக நின்றிருந்த நந்திவர்மன் தந்தையின் நிலையை எண்ணி கலங்கி இருக்க, ரூபவதியின் தந்தை “எங்களை மன்னித்து விடுங்கள். இந்த திருமணம் நடப்பது நல்லதல்ல” என்று கூறி பெண்ணை அழைத்துக் கொண்டு சென்று விட்டார்.

அதன்பின்னர் பத்ரனை தேடி காடுமேடெல்லாம் அலைந்து திரிந்து அவன் கிடைக்காது போக, நொந்து போய் திரும்பியவனுக்கு தோன்றியதெல்லாம் ஒன்று தான். ரூபவதியை திருமணம் முடிப்பதே பத்ரனுக்கு கொடுக்கும் அடி என்பது. அதனால் அவளின் பெற்றவர்களை கஷ்டப்பட்டு சம்மதிக்க வைத்து வனத்தினுள் இருக்கும் கோவிலில் திருமணத்தை முடித்து விடலாம் என்று முடிவு செய்து அவர்களை வரச் சொல்லி இருந்தான்.

பழையவற்றை சிந்தித்துக் கொண்டே கோவிலின் வாயிலுக்கு வந்திருந்தவர்கள் அன்று நடந்ததை எண்ணிக் கொண்டனர். சரியாக நந்திவர்மன் வந்ததும் பத்ரன் வந்து ரூபவதியின் பெற்றோரை கல்லாக்கி விட்டு சென்றுவிட, அவன் பின்னே சென்றவனை கிளியாக்கி கூண்டில் அடைத்து குகையில் வைத்திருந்தான். நந்திவர்மனை தேடி மரணம் வரை காட்டில் பித்து பிடித்தவளாக சுற்றிக் கொண்டிருந்ததை நினைவு கூர்ந்தாள் ரத்னா.

இருவரின் கரங்களும் அழுத்ததைக் கொடுக்க, மனமோ “இம்முறை அவனை ஜெயிக்க விடக் கூடாது” என்று உறுதி பூண்டது.

கோவிலின் வாயிலில் கால் வைத்த அந்த நொடி கோவில் மணி வேகமாக டங் டங்கென்று தானாக அடிக்க ஆரம்பித்தது. லிங்கத்தின் காலடியில் இருந்த கிளியானது “விக்கிரமன் வந்துவிட்டான். ரத்னாவதி வந்துவிட்டாள்” என்று கட்டியம் கூறியது.

அதே சமயம் பத்ரனும் வனத்தினுள் நுழைந்திருந்தான். அவனை கோவிலின் மணி வெறி கொள்ள வைத்தது.

“ரத்னா! எனது சக்திகளுக்கு முன் நீ ஒன்றுமில்லை. என்னை மணந்து லிங்கத்தை எடுக்க உதவி செய்தே ஆக வேண்டும்” என்று எண்ணிக் கொண்டு வேகமாக கோவில் இருக்கும் திசையை நோக்கி நடந்தான்.

கருவறை முன்பு சென்று நின்றவர்களை கண்டு தன் சிறகை அடித்து வரவேற்றது கிளி. அப்போது “விக்கிரமா! ரத்னா! உங்களின் ஆறு ஜென்மங்களின் ஆத்மாக்கள் இக்கிளியின் உடலில் உள்ளது. இருவரும் விரைந்து கருவறை உள்ளே வாருங்கள்” என்றது.

இருவரும் ஒன்று போல வலது பாதத்தை முன் வைத்து கருவறைக்குள் நுழைய, வெளியே பேய் காற்று வீச ஆரம்பித்தது. காற்றுடன் மழையும் ஊற்ற ஆரம்பித்தது.

இருவரும் உள்ளே நுழைந்ததும் கருவறையிலிருந்து ஒருவித வெளிச்சம் பரவியது. தங்களை அறியாமல் இருவரும் கண் மூடி தியானம் செய்ய, கிளியானது மெல்ல பறந்து சென்று லிங்கத்தின் அருகில் அமர்ந்தது.

கருவறையில் தோன்றிய வெளிச்சமானது கிளியின் உடலில் இருந்து ஆன்மாக்களை பிரித்து இருவரின் உடலிலும் செலுத்தியது. ஆறு ஜென்மங்களின் ஆன்மாக்களும் இருவரின் உடலில் சென்றமர்ந்தது. மேலும் லிங்கத்தின் மேலிருந்து சக்தி வாய்ந்த ஒளி ஒன்று இருவரின் உடலிலும் பாய்ந்தது.

கண் மூடி நின்றவர்களுக்கு தங்கள் உடலில் கூடுதலான சக்தி வந்திருப்பதை உணர்ந்தார்கள். அப்போது “விக்கிரமா! ரத்னா! உங்களின் ஆன்மாக்கள் உங்களிடம் திருப்பி தரப்பட்டு விட்டது. அதோடு எனது நெற்றிக் கண்ணிலிருந்து அபூர்வ சக்தியொன்றை இருவருக்கும் அளித்துள்ளேன். இனி, உங்களை பத்ரனால் அழிக்க முடியாது. ஆனால் அவன் உங்களை அழிக்க முயலுவதை விட, மற்ற ஜீவராசிகளை அழிக்க முயல்வான். அதை தடுத்து அவனை அழித்து நவபாஷான லிங்கத்தை இங்கு கொண்டு சேருங்கள்” என்று கூறியது அசிரீரி.

அசிரீரியின் வார்த்தைகளை கேட்டு முடியும் நேரம் பத்ரன் கோவிலின் வாயிலை அடைந்திருந்தான். கோபத்தோடு வாயிலில் காலை வைக்க முயல நெருப்பு பந்தொன்று அவனை தூக்கி வெளியே எரிந்தது.

அதில் கீழே விழுந்தவன் ஆங்காரத்தோடு எழுந்து நின்று “என்னிடம் விளையாடி பார்க்கிறாயா விக்கிரமா? எனது சக்திகள் என்னவென்று தெரிந்தும் நீ ஆடலாமா?” என்றான்.

அப்போது கருவறையை விட்டு அவளது கரங்களை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்த விக்கிரமனின் விழிகளில் ஒருவித பளபளப்பு. இதழில் ஒரு குறுநகை.

“என்ன பத்ரா பயந்து விட்டாயா?” என்றான் குறுஞ்சிரிப்புடன்.

“என்னிடம் பாலபாடம் படிக்கும் சிறுவன் நீ! உன்னைக் கண்டு நான் பயப்படுவதா?” என்றான் கோபமாக.

அவளது கரங்களை விடாமல் முன்னே நடந்து வந்தவன் “இந்த சிறுவன் உனது சக்திகளை அறிந்து கொள்ள முயல்கிறேன் பத்ரா” என்றான் சிறு சிரிப்புடன்.

அவனை கூர்ந்து பார்த்த பத்ரன் “அவன் சொல்கிறான் என்று என்னை எதிர்க்க நினைக்காதே விக்கிரமா! நான் சாகா வரம் பெற்றவன். இதுவே உனது இறுதி பயணம். இதிலிருந்து விலகிச் சென்று விடு” என்றான் மிரட்டலாக.

அதுவரை அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரத்னா முன்னே வந்து “இதுவரை செய்த பாவங்கள் போதும் பத்ரா. இம்முறை நீ நினைப்பது போல் எதுவும் நடக்காது” என்றாள்.

அவளை பார்த்தவன் “நிச்சயமாக ரத்னா!” என்றவன் சட்டென்று பாய்ந்து அவளது கரத்தை பற்றி இழுத்துக் கொண்டு விண்ணில் பறக்க ஆரம்பித்தான்.

அதைக் கண்ட விக்கிரமன் “வேண்டாம் பத்ரா அவளை விட்டு விடு” என்றான்.

ரத்னாவோ அவனிடமிருந்து விடுபட போராடாமல் விக்கிரமனை பார்த்து “இறைவன் கூறியதை நினைவு கூர்ந்து செய்ய வேண்டியதை செய்யுங்கள். இவனால் என்னை ஒன்றும் செய்ய முடியாது” என்றாள்.

அவள் கூறியதை கேட்டதும் சிந்தனையுடன் தலையசைத்து விட்டு அசிரீரி கூறியவற்றை நினைவு கூர்ந்தான்.

“விக்கிரமா! நீ இங்கிருந்து கிழக்கு திசை நோக்கி பயணித்து, நான்கு ஊர்களை கடந்து அங்கிருக்கும் வனத்திற்குள் செல்ல வேண்டும். அந்த வனத்தின் நடுவினில் ஒரு பாழடைந்த மண்டபம் ஒன்று இருக்கிறது. அதன் நடுவே இருக்கும் ஒரு கல்லை பெயர்த்து அதன் கீழிருக்கும் கமண்டலத்தை எடுக்க வேண்டும். அந்த கமண்டலத்தில் இருக்கும் புனித நீரானது நவபாஷான லிங்கத்தை எடுப்பதற்கு தேவை” என்று கூறியது.

பத்ரன் ரத்னாவை தன் பிடியில் வைத்துக் கொண்டு நவபாஷான லிங்கம் இருக்குமிடம் நோக்கி பறந்தான். ஆனால் அவனது எண்ணங்களோ விக்கிரமனை தொடர்ந்தது. தங்களை பின் தொடர்ந்து வருவான் என்றெண்ணிய விக்கிரமனோ வேறு திசையில் பயணிப்பதை கண்டு பலமாக யோசித்தான். நிச்சயம் அதற்கு பின்னே ஏதோவொரு வலுவான காரணம் இருக்க வேண்டும் என்றெண்ணினான். அதையும் மீறி ரத்னாவை உடனடியாக மணந்து லிங்கத்தை எடுக்க வேண்டும் என்கிற ஆசையில் விக்கிரமனை மறந்தான்.

அதன் காரணமாக தனது குகைக்கு அழைத்துச் சென்று அவளை சுற்றி நெருப்பு வேலி ஒன்றை எழுப்பி விட்டு திருமண வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தான் பத்ரன். அதே சமயம் தனக்கு கிடைத்திருந்த சக்தியின் உதவியுடன் வேகமாக இரு ஊர்களை கடந்திருந்தான்.

தாங்கள் இருக்குமிடத்தை சுற்றி குட்டிச் சாத்தானிலிருந்து, ரத்த காட்டேரி வரை அனைத்தையும் காவலுக்கு நிறுத்தினான் பத்ரன். ஹோமத்தை வளர்த்து திருமண சடங்குகளுக்கு வேண்டிய மந்திரங்களை கூற ஆரம்பித்தான்.

விக்கிரமனோ எவ்வளவு விரைவாக எடுக்க முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக சென்று கமண்டலத்தை எடுத்துச் சென்று விட வேண்டும் என்று அடுத்து இரு ஊர்களையும் கடந்திருந்தான். அவன் வனத்தில் நுழைந்ததுமே மரங்கள் எல்லாம் முறிந்து விழுந்து அவன் நுழைவதை தடுத்தது. அதை எல்லாம் தாண்டி சற்று உள்ளே செல்ல, கூட்டம் கூட்டமாக பறவையினங்கள் அவனை வந்து தாக்கியது.

அவற்றை தன் கரங்களில் இருந்த வாளினால் தாக்கி அழித்துவிட்டு மேலும் முன்னேறினான்.

ஒவ்வொரு பகுதியாக செல்ல செல்ல பல அடுக்கு பாதுகாப்பு போல, பல்வேறு விதமான உயிரனங்கள் வந்து தாக்கியது. அனைத்தையும் முறியடித்து அந்த மண்டபத்தை நெருங்கினான்.

அங்கே ஆஜானுபாகுவாக ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான். இவனை பார்த்ததும் தன் கையிலிருந்த ஆயுதத்தால் விக்கிரமனை தாக்க முயற்சித்தான். தன் வாளினால் அவனை தடுத்து போராட, அவனோ விக்கிரமனை ஒரே பிடியில் பிடித்து தூக்கி தலைக்கு மேல் வைத்து சுற்ற ஆரம்பித்தான்.

முதலில் அவன் சுற்றியதில் மயங்கினாலும், ஒரு கட்டத்தில் சுதாரித்துக் கொண்டவன் தனது கரத்தில் இருந்த வாளினால் அவன் நடு மண்டையில் ஒரே போடாக போட்டான். அதில் அலறிக் கொண்டே கீழே விழ, அவனிடமிருந்து துள்ளி மண்டபத்திற்குள் நுழைந்திருந்தான் விக்கிரமன்.

அசிரீரி சொன்னபடி மண்டபத்தின் நடுவே இருந்த கல்லை பெயர்த்து எடுக்க, அங்கே சிறிய கமண்டலம் ஒன்று இருந்தது. அதை எடுத்துக் கொண்டவன் வேகமாக அங்கிருந்து பத்ரனின் குகை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தான்.

அப்போது “விக்கிரமா! நீ செல்ல வேண்டியது பத்ரனின் குகைக்கு அல்ல...லிங்கம் இருக்கும் இடத்திற்கு. பத்ரனுடன் ரத்னா அங்கு வந்து விடுவாள்” என்றது அசிரீரி.

அதைக் கேட்டதும் தனது பாதையை மாற்றிக் கொண்டு நவபாஷான சிலை இருக்கும் மேற்கு தொடர்ச்சி மலை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தான். அதே சமயம் ரத்னாவும் பத்ரனின் நெருப்பு வேலியில் இருந்து வெளியே வந்தவள், விக்கிரமன் போன்ற மாயத் தோற்றத்தை பத்ரனுக்கு உண்டாக்கினாள்.
 
  • Love
Reactions: Abirami Mahi

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் – 17

தன் முன்னே நின்ற விக்கிரமனின் தோற்றத்தைக் கண்டு ஏமாந்து விட்டான் பத்ரன். ரத்னாவை மணக்க வேண்டும் லிங்கத்தை எடுக்க வேண்டும் என்கிற சிந்தனையில் சற்றே வழுக்கி, எதிரே இருந்த உருவத்தை உண்மை என்று எண்ணி விட்டான்.

திருமணத்திற்கான மந்திரங்களை கூறிக் கொண்டிருந்தவன் பட்டென்று எழுந்து “வந்து விட்டாயா விக்கிரமா? பால பாடங்களை எல்லாம் தாண்டி சற்று கூடுதல் சக்தியை பெற்று விட்டாய் போலிருக்கிறது. இந்த பத்ரனின் காவலை மீறி உள்ளே வந்திருக்கிறாயே” என்றவன் அவன் மீது தன் மந்திரத்தை பிரயோகிக்க முயன்றான்.

அதைக் கண்ட விக்கிரமன் உருவத்தில் இருந்த ரத்னா, அவனது கண்களை நிமிட நேரத்திற்குள் கட்டி விட்டாள். அதில் அவனது மந்திரம் தவறிப் போனது. விக்கிரமன் வேகமாக குகையை விட்டு வெளியேறினான்.

தன் கண்களையே கட்டி விட்டான் என்கிற ஆத்திரம் கண்களை மறைக்க, எதையும் நினையாது அவன் பின்னே சென்றான். குகையை விட்டு வெளியே வந்ததும் விக்கிரமன் உருவத்திலிருந்த ரத்னா தனது சக்தியால் அதன் வாயிலை மூடி விட்டாள்.

அவ்வளவு தான் அவனது பொறுமை எல்லைகளை கடக்க “விக்கிரமா! யாரிடம் உன் சித்து விளையாட்டுகளை காட்டுகிறாய்? ஒவ்வொரு ஜென்மத்திலும் என்னிடம் தோற்று மரணித்தது நினைவில்லையா?” என்றான் ஆங்காரமாக.

விக்கிரமன் உருவத்திலிருந்த ரத்னாவோ காடே அதிர சிரித்து “நான் கூடுதல் சக்தியை அடைந்து விட்டேன் பத்ரா! இனி, உன்னால் என்னை அழிக்க முடியாது! வா நாம் போராடி பார்க்கலாம்” என்று அழைப்பு விடுத்தான்.

ஆணவமும், அகங்காரமும் கண்களை மறைக்க பத்ரன் புத்தியை இழந்து அவனுடன் சண்டைக்கு சென்றான். இருவரும் விண்ணில் நின்று சண்டையிட ஆரம்பித்தனர். முதலில் அவனுடன் எளிதாக போராட ஆரம்பித்தவளுக்கு பத்ரனின் சக்தி புரிய ஆரம்பித்ததும், தந்திரத்தினால் அவனை அங்கிருந்து கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதை புரிந்து கொண்டாள்.

அதனால் அவனிடம் மறைந்து மறைந்து சண்டையிட ஆரம்பித்தாள். தனது ஒரே குறி விக்கிரமனை அழிக்க வேண்டும் என்பது போல எதை பற்றியும் சிந்திக்காது மறைந்து சண்டையிடும் அவனை தொடர ஆரம்பித்தான்.

அதே நேரம் விக்கிரமனும் மேற்கு தொடர்ச்சி மலை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்திருந்தான். பாண தீர்த்தம் அருவியை சேர்ந்த வனப் பகுதியை நோக்கி செல்லத் தொடங்கினான். அவன் எங்கு எப்படி செல்ல வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், யாரோ ஒருவர் மூலம் அறிவுறுத்தப்பட்டது.

விக்கிரமன் கிளம்பி நான்கு நாட்கள் ஆன நிலையில் மலையின் அடிவாரத்தை அடைந்திருந்தான். ரத்னாவும், பத்ரனும் போரிட்டுக் கொண்டே பாதி வழியை அடைந்திருந்தனர். எந்தவொரு சூழலிலும் பத்ரனின் மூளை ஏன் இப்படி சண்டையிடுகிறோம் என்று சிந்திக்கவில்லை. அவனது சிந்திக்கும் திறனை தனது சிறிய சக்தியால் கட்டுப்படுத்தி இருந்தாள் ரத்னா.

மலையின் அடிவாரத்திற்கு வந்த விக்கிரமனை திடீரென்று ஒரு கூட்டம் சூழ்ந்து கொண்டது. தன்னிடம் சண்டயிட வந்தவர்களோ என்று யோசித்துக் கொண்டே அவர்களைப் பார்க்க, அனைவரும் தலையை குனிந்து வணக்கத்தை வைத்தனர்.

அந்தக் கூட்டத்திலிருந்த மூத்தவன் ஒருவன் “இளவரசே! நாங்கள் இருளர் குலத்தை சேர்ந்தவர்கள். தங்களைப் பற்றியும் ரத்னாவதி தேவியை பற்றியும் எங்கள் மூதாதையர்கள் மூலமாக அறிந்து கொண்டோம். தங்களின் வரவிற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தோம்” என்றார்.

அவரது வணக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்ட விக்கிரமன் “நல்லது ஐயா! நான் முக்கியமான காரியமாக இங்கு வந்துள்ளேன். எனக்கு தங்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது” என்றான்.

“எனது பெயர் கொடுவன் இளவரசே! தங்களை பாண தீர்த்தத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்கிற உத்திரவு வந்தது” என்றார்.

அவரிடம் தலையாட்டியவன் “மிக நன்று கொடுவரே! எனக்கு அங்கு செல்ல வழி காட்டுங்கள்” என்றான்.

அங்கிருந்த மக்கள் அனைவரும் நகர்ந்து வழி கொடுக்க, கொடுவனுடன் இணைந்து வனத்தினுள்ளே நடக்க ஆரம்பித்தான். மலை மீது ஏற ஆரம்பித்தவர்கள் சுமார் மூன்று மணி தியாலங்களுக்குப் பிறகு இருளர்களின் குடியிருப்பை அடைந்திருந்தனர்.

“இளவரசே! தாங்கள் இங்கு தங்கி சற்று ஓய்வெடுத்து விட்டு செல்லலாம்” என்றார் கொடுவன்.

அவனோ அதை மறுத்து “நான் விரைவாக செல்ல வேண்டும் கொடுவரே! ஓய்வெடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை” என்றான்.

அவன் முன்னே குனிந்து “மன்னித்து விடுங்கள் இளவரசே! தாங்கள் இரவில் தான் பயணிக்க வேண்டும். இறைவனை காண பகலில் பயணிக்க கூடாது” என்றார்.

அவரை யோசனையுடன் பார்த்தவன் “இதுவும் தங்களுக்கு இடப்பட்ட உத்திரவா?” என்றான்.

“ஆம் இளவரசே!” என்றார்.

அதன்பின் அவரின் கோரிக்கையை ஏற்றுக் கொண்டு அவர் காட்டிய குடிலுக்கு சென்றமர்ந்தான். அவன் சிரம பரிகாரம் செய்து கொள்ள உதவிய கொடுவனிடம் பேசிக் கொண்டே இரவில் வனத்தில் எப்படி பயணிப்பது என்பதை அறிந்து கொண்டான்.

தனக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவனுக்கு தேனும், தினை மாவும் கொடுக்கப்பட்டது கூடவே நீரும் கொடுக்கப்பட, தேன் போன்ற இனிப்புடன் இருந்த நீரை பருகியவனுக்கு, வனத்தின் சூழலை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

நன்றாக உண்டு களைத்தவன் அங்கிருந்த விரிப்பில் படுத்து கண்ணயர்ந்தான். அவன் உறங்கியதும் வெளியே சென்று காவலுக்கு நின்று கொண்டான் கொடுவன்.

அயர்ந்து உறங்கியவனுக்கு கேரளத்தில் மகேந்திரனும், இந்திராவும் தன்னை எண்ணி கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது காட்சிகளாக ஓடியது.

இந்திரா கணவன் முன் கண்ணீருடன் நின்று “நம்ம மகன் எங்கே சொல்லுங்க? அத்தை அவனை எங்கே அழைச்சிட்டு போயிருக்காங்க?” என்று கேட்டு அழுதார்.

அவரோ மனைவிக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று புரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தார். தன்னால் முடிந்த மட்டிலும் அனைத்து இடங்களிலும் தேட சொல்லி விட்டார். அன்னையையும், ரிஷியையும் அவரால் எங்கு தேடியும் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை.

“சொல்லுங்க? ரிஷி எங்கே?”

“இந்திரா! எங்கே தேடியும் ரிஷியும், அம்மாவையும் கண்டு பிடிக்க முடியல. அம்மா சொன்ன மாதிரி பொறுத்திருப்போம்” என்றார்.

“என்னங்க பேசுறீங்க? பெற்றது தான் நானே தவிர அவனை வளர்த்தது முழுக்க அவங்க தான். இப்போ தான் பத்து வருடமா கொஞ்சம் என்னிடம் நன்றாக பேச ஆரம்பித்திருக்கிறான். இப்போ மகன் எங்கே என்று தெரியாத அளவிற்கு நிற்கும் துரதிர்ஷ்டம் பிடித்தவளாக இருக்கேன்” என்று முந்தானையால் வாயை மூடிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தார்.

மகேந்திரனுக்கு இந்த சூழலை எப்படி கையாள்வது என்று புரியாமல் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது தான் அந்த யோசனை உதிக்க, “பள்ளிபுரத்து பகவதி நம்பூதிரி கிட்ட பிரசன்னம் கேட்போமா?” என்றார்.

அதுவரை அழுது கொண்டிருந்தவர் உடனே கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு “ஆமாம் கேட்கலாம்...உடனே கிளம்புங்க. என் மகன் எங்கிருக்கிறான் என்று எனக்கு தெரியனும்” என்றார்.

உடனே அரண்மனையிலிருந்து கார் பள்ளிபுரத்துகாவு அம்பலத்தை நோக்கி சென்றது. சுமார் ஒரு மணி நேரத்தில் அங்கு சென்று விட, அவர்களுக்காக முன்னேற்பாடுடன் காத்திருந்தார் நம்பூதிரி.

மண்டபத்தின் நடுவே கோலமிட்டு விளக்குகள் ஏற்றி மலர்களால் அலங்காரம் செய்து ஒருவித தெய்வீக மணத்துடன் இருந்தது. இருவரும் அவரை வணங்கி விட்டு, அவர் காட்டிய இடத்தில் அமர்ந்தனர்.

இருவரையும் கூர்ந்து பார்த்து விட்டு கண்களை மூடி சோழிகளை கையில் எடுத்துக் கொண்டார். பகவதியை மனதார பிரார்த்தித்து விட்டு சோழிகளை வீசினார். அவை கோலத்தின் மீது விழுந்ததும் அவரின் பார்வை ஒவ்வொரு சோழியையும் ஆராய்ச்சி செய்தது.

இந்திராவிற்கு பதட்டமாக இருந்தது. நம்பூதிரியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“சோழிகள் சொல்லும் செய்தி நலமாக இல்லையே” என்றார்.

அதில் பதட்டமான மகேந்திரன் “சொல்லுங்கள் நம்பூதிரி” என்றார்.

தனது கையை உயர்த்தி சற்று பொறுத்திருங்கள் என்றவர் மீண்டும் சோழிகளை பொறுக்கி எடுத்து கண்களின் மீது வைத்து பகவதியை நினைத்துக் கொண்டு வீசினார்.

சோழிகளின் மீது பார்வையை வைத்திருந்தவர், அவை சொன்ன செய்தியில் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து போனார். மெல்ல விழி உயர்த்தி எதிரே இருந்தவர்களை பார்த்து “உங்கள் மகன் நன்றாக இருக்கிறான். அவனை மகனாக பெற நீங்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள். இவ்வுலக நலம் காக்க முக்கியமான பணியில் இருக்கிறான்” என்றார்.

மகேந்திரனை முந்திக் கொண்ட இந்திரா “அவன் எங்கே இருக்கிறான்? எனக்கு அவனை பார்க்க வேண்டும்” என்றார்.

அவரைப் பார்த்து “அம்மே! தாங்கள் அவரை மகனாக பெற்றது பெரும் பாக்கியம். அவருக்கு ஒரு கடமை இருக்கிறது அதை முடிக்க சென்றிருக்கிறார். அதுவரை தாங்கள் பொறுத்திருக்க வேண்டும்” என்றார்.

இந்திராவோ “அது என்ன கடமை? எதை முடிக்க எங்கே சென்றிருக்கிறான்?” என்றார்.

மகேந்திரனை பார்த்த நம்பூதிரி “அது தேவ ரகசியம்...ரிஷிவர்மனின் இப்போராட்டத்தில் அவர் பல தடவை கண்டங்களை கடக்க வேண்டி இருக்கும். ஆனால் இறுதியில் வெல்லப் போவது அவர் தான். அதுவரை தாங்கள் அவரை தேடாமல் இருப்பது நல்லது” என்றார்.

“எப்போது வருவான் என் மகன்?” என்றார் இந்திரா.

“வருவார் தாயே! முடிவை நோக்கி நெருங்கி விட்டார். அவர் திரும்பி வரும் போது தங்களுக்கு சந்தோஷமான செய்தியோடு வருவார்” என்றார்.

அதுவரை மனைவியின் கேள்விகளை கவனித்துக் கொண்டிருந்த மகேந்திரன் “என் அம்மா ரேணுகா தேவி எங்கிருக்கிறார் நம்பூதிரி?” என்றார்.

சங்கடமான பார்வையுடன் வேறு பக்கம் திரும்பிக் கொண்ட நம்பூதிரி “அவரின் காலம் முடிந்து விட்டது. இறைவனிடம் சென்று விட்டார்” என்றார்.

அதை கேட்டதும் அதிர்ந்து போனவர் “என்ன சொல்கிறீர்கள்? நூற்று மூன்று வயது வரை எந்த வியாதியும் இல்லாமல் இருந்தவர், கோமாவிலிருந்து திடீரென்று எழுந்து எங்கோ என் மகனையும் அழைத்துச் சென்றார். அவருக்கு எப்படி மரணம் நிகழ்ந்தது”.

அதை கேட்டதும் நம்பூதிரி மகேந்திரனைப் பார்த்து தனது கூர் விழிகளால் அமைதியாக இருக்கும் படி கூறியவர் “நான் சொல்வதை கவனமாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் தாய் ஒரு கொடிய மந்திரவாதியின் தமக்கை. உங்கள் மகனின் பிறப்பிர்காகவே அவர் இக்குடும்பத்தில் வந்தது.அவர் விஷம் வாய்த்த நாகத்தை போன்றவர். உங்கள் மகனை தடுக்கும் போராட்டத்தில் பகவதியால் கொல்லப்பட்டார்” என்றார்.

அதுவரை பொறுமையாக இருந்த மகேந்திரன் “என்ன நம்பூதிரி இது? மந்திர மாயக் கதைகள் எல்லாம் புனையிறீங்க? என் தாய் எங்கே இருக்கிறார்? அவர் மரணம் அடைந்து விட்டார் என்று தாங்கள் சொல்வது உண்மையா?” என்றார் கோபமாக.

அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்த நம்பூதிரி “எனது சோழியின் மீது சத்தியம் செய்து சொல்கிறேன். தங்களின் தாய் இறந்து விட்டார். அவரின் மரணம் சம்பவித்தது பகவதியால் தான். என் வாக்கு என்றுமே பொய்ததில்லை” என்றார்.

அவ்வளவு தான் உடைந்து போய் அமர்ந்து விட்டார் மகேந்திரன். அவரை சமாதானம் செய்த இந்திரா நம்பூதிரியிடம் “எங்கள் மகனுக்கு ஒன்றும் ஆபத்தில்லையே?” என்றார் கலங்கிய குரலில்.

கண்களை மூடி திறந்தவர் “இனி, தான் அவன் ஆபத்தின் எல்லையில் நுழைய இருக்கிறான். அனைத்தையும் வென்று வருவான் தங்களின் புதல்வன். அவனுக்கு உறுதுணையாக இருப்பாள் ரத்னா” என்றார்.

“யாரவள் ரத்னா?’ என்றார் கேள்வியாக இந்திரா.
 
  • Love
Reactions: Abirami Mahi

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் -18

அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து “அம்மே! உங்கள் கேள்விகளுக்கு உங்கள் மகனிடம் இருந்தே பதில் கிடைக்கும். அதுவரை பொறுத்திருங்கள்” என்றார்.

“அப்போ அவன் எப்போ வருவான்?”

நம்பூதிரிக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே புரியவில்லை, மூச்சை இழுத்து பிடித்துக் கொண்டு “அம்மே! கொஞ்சம் பொறுத்துக் கொள்ளனும். உங்கள் மகன் சாதரண பிறப்பில்லா. அவன் தெய்வீக அம்சம் நிறைந்தவன். அவனுக்கு என்று கடமைகள் உண்டு. அதை நிறைவேற்றியதும் வந்து விடுவான்” என்றார்.

அவரது பதிலில் திருப்தியடையவில்லை என்றாலும் இனி அவரிடமிருந்து எதுவும் அறிந்து கொள்ள முடியாது என்று புரிந்து அமைதியானார். மகேந்திரனோ அன்னை இறந்து போனதை அறிந்து மனம் உடைந்து நின்றிருந்தார். அவரை அழைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார் இந்திரா.

அயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு திடீரென்று வெளியில் கேட்ட சப்தம் உறக்கத்தை கலைத்தது. கனவில் கண்டவைகள் எல்லாம் தனது நிகழ்காலம் என்பதை உணர்ந்தவனுக்கு அன்னையின் முகம் வந்து போனது.

மெல்ல எழுந்து வெளியே வர, இருள் சூழ ஆரம்பித்த வனம் மிரட்டியது. கொடுவன் குடிலின் வாசலிலேயே காவலுக்கு நின்றிருந்தான். விக்கிரமன் வந்ததும் வணங்கியவன் “நன்றாக உறங்கிணீர்களா இளவரசே?” என்றான்.

“மாசுப்படாத காற்றும் அமைதியான சூழலும், நல்ல உணவும் அருமையான உறக்கத்தைக் கொடுத்தது கொடுவரே” என்றான்.

“தாங்கள் வனத்திற்குள் செல்லும் நேரம் வந்து விட்டது இளவரசே. நாங்கள் ஒரு எல்லை வரை மட்டுமே வர முடியும். அதன் பின்னர் தாங்கள் தனித்து தான் செல்ல வேண்டும்” என்றான்.

“நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்றான்.

அதன் பின்னர் வேலைகள் துரிதமாக நடந்தது. அவனை குளிக்க வைத்து தங்களின் குல தெய்வத்தின் முன் நிற்க வைத்து வழிபாடுகளை நடத்தி, தங்களின் பாரம்பரிய ஆடையை உடுத்தி, அவன் கையில் வேல் கம்புகளை கொடுத்து கூட்டமாக அடர்வனத்தின் நடுவே சென்று அவனை வழியனுப்பினர்.

ஓங்கி வளர்ந்த மரங்கள் காற்றின் வேகத்தில் அசைந்தாட, இலைகள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசிக் கொள்ள, அந்த சப்தம் அமைதியை கிழித்துக் கொண்டு சென்றது. எங்கோ ஒரு மூலையில் ஓநாய்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஊளையிட ஆரம்பித்தது. சின்னஞ்சிறிய பூச்சிகள் எழுப்பிய சப்தம் கூட அந்நேரத்தில் கொடூரமாக இருந்தது.

கையில் வேல் கம்புடன், சுற்றிலும் கவனித்துக் கொண்டே பாண தீர்த்த அருவியைத் தேடி நடக்க ஆரம்பித்தான் விக்கிரமன். அவனது காதுகள் சிறிய அசைவை கூட கவனித்தது.

உஸ் என்கிற சத்தத்துடன் காற்று வீச, சருகுகளின் மீது அவன் நடக்கும் ஓசை கூட பயங்கரமாக இருந்தது. சுற்றிலும் கவனத்தை வைத்துக் கொண்டு நடந்தவனின் பார்வை ஓரிடத்தில் கூர்மையாக படிந்தது. பளபளக்கும் இரு விழிகள், பதுங்கி பாயத் தயாராக இருந்தது.

நிமிட நேரத்தில் அது என்னவென்று புரிந்து கொண்டவன் மீது படாரென்று பாய்ந்தது அந்த புலி. கையிலிருந்த வேலால் அதன் உடம்பில் காயங்களை ஏற்படுத்த, அதில் வெறி கொண்டு அவனை தாக்கியது. சுமார் அரை மணி நேர போராட்டத்திற்குப் பிறகு புலியை அதன் வயிற்றில் வேலால் கிழித்து கொன்றான்.

விடியலுக்கு பாண தீர்த்த அருவியை அடைந்தாக வேண்டும் என்பதனால் வேகமாக நடையை எட்டிப் போட்டான். மேலும் சற்று தூரம் நடந்திருக்க, எதிரே பல ஜோடி கண்கள். ஓநாய் கூட்டம் என்பதை புரிந்து கொண்டவன் வேகமாக அருகிலிருந்த மரத்தின் மீது ஏறினான். அதைக் கண்டு அனைத்தும் அவனை நோக்கி பாய ஆரம்பித்தது.

மரத்தின் பாதி வரை ஏறியவன் கீழே தன்னை தாக்க வந்த ஓநாய் கூட்டத்தின் ஒவ்வொரு ஓநாயாக வேலால் குத்தி கொன்றான். அதற்கும் அவனுக்கு ஒரு மணி நேரம் போல் ஆனது.

சற்றே களைத்துப் போனாலும், வேகமாக பாண தீர்த்தம் இருக்கும் திசையில் செல்ல ஆரம்பித்தான். அப்போது அவன் பின்னே மெல்லிய கொலுசொலியும், மல்லிகை பூ மணமும் வந்தது.

வருவது மோகினி என்பதை உணர்ந்து கொண்டவன் திரும்பியும் பார்க்காது நேர் கொண்ட பார்வையுடன் நடந்தான். மோகினியோ அவனை விடாது தொடர்ந்து “விக்கிரமா! என்னைப் பார் விக்கிரமா” என்றழைத்தது.

எதுவுமே காதில் விழாதது போல முன்னோக்கி நடந்தான். அதுவரை பின்னே வந்து கொண்டிருந்தவள் அவன் முன்னே வந்து வழியை மறித்தாள்.

“பாதையை விட்டு விலகு”

“என்னை நன்றாக பார் விக்கிரமா! என்னோடு வா” என்று அவனை நெருங்கி வந்தாள்.

அவளின் கண்களை சந்திக்காமல் வேறு பக்கம் பார்வையை வைத்தவன் “விலகிச் சென்று விடு! உன்னை நான் பார்க்க மாட்டேன்” என்றான்.

மேலும் அவன் அருகே நெருங்கி நின்று அவனது கரத்தைப் பற்றினாள், அதுவரை அமைதியாக இருந்தவன் தனது கரத்தைப் பற்றியதும் பட்டென்று திரும்பி தனது பெருவிரலால் அவளது நெற்றியில் வைத்து அழுத்தினான். அவ்வளவு தான் காடே அதிர கத்தியவள் “என்னை விட்டு விடு விக்கிரமா!” என்று அலறினாள்.

“எத்தனை காலம் இப்படி மோகினியாக சுற்றப் போகிறாய் மதுவதனி! இன்றோடு மோட்சம் அடைந்து விடு” என்றவன் கண்களை மூடி மந்திரத்தை கூற, அவளது மேனி மெல்ல மறையத் தொடங்கியது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காற்றோடு கலந்தாள்.

அதன்பின்னர் தனது வேல், கம்பை எடுத்துக் கொண்டு தீர்த்தத்தை நோக்கி சென்றான்.

அதே நேரம் பத்ரனும், ரத்னாவும் வனத்தினுள் நுழைந்து விட்டனர். அவனை அல்லாட விட்ட ரத்னாவின் மேலிருந்த கோபத்தில் இருளர் குடியிருப்புகளை எல்லாம் தனது நெருப்பு நாக்கினால் பற்ற வைத்தான். இருளில் அலறிக் கொண்டு ஓடியவர்களை கண்டு சிரித்தவன் “விக்கிரமா! என்னிடம் விளையாடினால் இது தான் கதி” என்று சத்தமிட்டான்.

அவன் முன்னே தோன்றிய விக்கிரமன் உருவத்தில் இருந்த ரத்னா இருளர்களுக்கு உதவிட சென்றாள். அதை தடுத்தவன் விக்கிரமனிடம் சண்டயிட முயன்றான். தனது அதீத சக்தியை உபயோகித்து அவனை தடுத்து நிறுத்தினாள். தனது உடலிலில் இருந்து ஒரு பகுதியை பிரித்து இருளர்களுக்கு உதவி செய்ய அனுப்பி விட்டு, பத்ரனிடம் போராட ஆரம்பித்தாள்.

அப்போது அவனை தடுத்து நிறுத்திய மந்திரக்கட்டு விலகிச் செல்ல, எதிரே இருப்பது விக்கிரமன் அல்ல ரத்னா தான் என்பதை அறிந்து கொண்டான். அடுத்த நிமிடம் விக்கிரமன் எங்கே இருக்கிறான் என்பதையும் அறிந்து கொண்டான்.

“உன் குழந்தை விளையாட்டில் என்னை ஏமாற்றி விட்டாயா ரத்னா! ஆனால் இந்த பத்ரனை அத்துணை எளிதாக சமாளித்து விட முடியாது” என்றவன் தனது அதீத சக்தியைப் பயன்படுத்தி அவளது உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்தி, தன் கைப்பவையாக்கி கொண்டு பாண தீர்த்தைதை நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தான்.

இருளர்களின் நிலை அறிந்த விக்கிரமனோ அவர்களுக்கு உதவிட, அங்கே வந்துவிட்டான்.

கொடுவன் அதை பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு, தங்களின் மூத்த கிழவி குடிலுக்கு ஓடினான்.

“கிழவி! அந்த மந்திரவாதி ரத்னாவதி தேவியை பொம்மையாக்கி கொண்டு போயிட்டான்” என்றான் பதட்டமாக.

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த கிழவி “அவன் ஆட்டுவிப்பான் அந்த பொம்மையை...நீ கவலைப்படாதே” என்றது.

சென்னையில் சிந்துவின் வீட்டில் பிரச்சனை வெடித்திருந்தது. வினய்யும், அவளும் மூணார் சென்று ஒரு வாரத்திற்கு மேலானது. அங்கு சென்று இரு நாட்கள் வரை போன் செய்து பேசியவள், அதன் பிறகு தொடர்பு கொள்ளவில்லை. வினயின் அலைபேசியும் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருகிறது. எடிட்டரிடம் பேசினால் அவர்களை ஆலப்புழாவிற்கு அனுப்பி வைத்தேன். ஆனால் அதன் பிறகு இருவரையும் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை என்றார்.

“அப்போவே போக வேண்டாம்னு சொன்னேன். நீங்க கொடுக்கிற இடம் தான். வயசு பொண்ணை காணும்னு வெளில சொல்ல கூட பயமா இருக்கு” என்று கதறி அழுதார் சிந்துவின் அன்னை.

அவள் தந்தையோ எடிட்டரை தொடர்பு கொண்டு எப்படியாவது அவளைத் தேடிக் கொடுங்கள் என்று கெஞ்சினார். எடிட்டர் ராமகிருஷ்ணனுக்கும் கவலையாக தான் இருந்தது. தனது செல்வாக்கை வைத்து ஆலப்புழாவில் இருந்த ஐஜியிடம் இருவரையும் பற்றி கூறி விசாரிக்க கூறினார்.

சிந்துவும், வினயும் இரவோடு இரவாக மூணாறிலிருந்து ஆலப்புழா வந்ததாக கூறப்பட்டது. அவர்கள் ஹோட்டலில் தங்காது ஊருக்கு வெளியே இருந்த அரண்மனை ஒன்றில் தங்கி இருந்ததாக அறியப்பட்டது. அதை அறிந்து கொண்ட ஐஜி சுரேஷ் மேனன் உடனே அங்கே விசாரிக்க சென்றார்.

அவரின் வரவை முன் கூட்டியே எதிர்பார்த்து காத்திருந்த கருணாகரன் “வாங்க ஐஜி சார்” என்று வரவேற்றார்.

சுரேஷ் சுற்றி வளைக்காமல் நேரடியாகவே “இங்கே தங்கியிருந்த இரண்டு பேரை பற்றி விசாரிக்கணும்” என்றார்.

“சொல்லுங்க சார்” என்றார் பவ்யமாக.

சிந்து மற்றும் வினய் பற்றி கூறி அவர்கள் எப்போது வந்தார்கள்? இப்போது எங்கிருக்கிறார்கள் என்று கேட்டார்.

கருணாகரன் சற்று யோசிப்பது போல யோசித்து “அவங்க எங்க முதலாளியோட பிரெண்ட் சொன்னதுனால இங்கே தங்க வந்தாங்க. அவங்க கிளம்பி போய் நாலு நாள் ஆச்சே” என்றார்.

“அடுத்து எங்கே போறாங்கன்னு தெரியுமா?” என்றார்.

“அதெல்லாம் தெரியாது சார்! அவங்க ரிஷிவர்மன் சாரை பேட்டி எடுக்க வந்தாங்கன்னு மட்டும் தெரியும். மற்றபடி எங்கே போனாங்கன்னு எல்லாம் தெரியாது” என்றார்.

அவரிடம் இருந்து எந்த தகவலும் கிடைக்காது போக, அடுத்து ரிஷிவர்மனை சென்று பார்த்தால் என்ன என்று யோசித்து அவனது அலுவலகத்திற்கு சென்றார்.

அங்கு போனதுமே ரிஷிவர்மன் வெளிநாட்டிற்கு சென்றிருப்பதாக கூறப்பட, ஆரம்பப் புள்ளியிலேயே நிற்பது போலத் தோன்றியது. அங்கிருந்து கிளம்பும் முன் ரிஷிவர்மன் அலுவலக ரிஷப்னிஸ்ட்டிடம் சிந்துவும், வினய் பற்றியும் கேட்டறிந்து கொண்டான். அவர்கள் வந்து சென்றது தெரிந்து கொண்டான்.

அதற்கு பின் இருவரும் எங்கு சென்றார்கள் என்று யோசித்து கொண்டே ராமகிருஷ்ணனை அழைத்து தான் அறிந்து கொண்டவற்றை கூறினான்.

“எப்படியாவது அவர்களை கண்டுபிடிக்க பாரு சுரேஷ். அந்த பெண் வீட்டில் நான் தான் சம்மதம் வாங்கி அனுப்பி வைத்தேன். இப்படி ஆகும் என்று நினைக்கவில்லை” என்றார்.

“ம்ம்...பார்க்கிறேன் கிருஷ்ணா” என்று கூறி அனைத்து விட்டு அலுவலகம் சென்றான்.

அங்கு சென்றதும் அவனுக்கு பல வேலைகளை இழுத்துக் கொள்ள, சிந்து, வினய் பற்றி மறந்தான். மாலை வீட்டிற்கு கிளம்பியவன் ஜீப்பில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது பாதையில் ஜீப்பின் மேல் ஒரு உருவம் வந்து விழுந்தது.

அவசரமாக இறங்கி அந்த உருவத்தை தூக்கி அடி எதுவும் பட்டிருக்கிறதா என்று ஆராய்ந்தான். ஜீப்பில் அடிபட்டவர் ஒரு சித்தர் போன்று இருந்தார்.

அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து “நீ தேடிய ஒருத்தி தன் பகை முடிக்க, மேற்கால போயிருக்கா...இன்னொருத்தன் நீ பார்த்த இடத்திலேயே தான் உறக்கத்தில் இருக்கான். மேற்கால போ! அங்கு நீ காணக் கிடைக்காத அதிசயத்தை எல்லாம் பார்ப்ப” என்று கூறிவிட்டு சென்று விட்டார்.

வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தவன் “லூசா இருக்கும் போல” என்றெண்ணிக் கொண்டு வீட்டை அடைந்தான். அவனது மனம் முழுவதும் அன்று நடந்தவைகளை அசை போட்டுக் கொண்டிருந்தது.

இரவு படுக்கையில் விழுந்தவனுக்கு அந்த சித்தரின் வாக்கு செவியில் ஓட, சட்டென்று எழுந்தமர்ந்தான்.

“நீ தேடின ஒருத்தி தன் பகை முடிக்க மேற்கால போயிருக்கா...இன்னொருத்தன் நீ பார்த்த இடத்திலேயே தான் உறக்கத்தில் இருக்கான்..”
 
  • Love
Reactions: Abirami Mahi

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,552
1,107
113
அத்தியாயம் – 19

அந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரிந்தவுடன் அவசரமாக கிளம்பி கருணாகரன் இருந்த அந்த பங்களாவிற்கு சென்றான். தனது ஞான சக்தியால் முன்னமே அனைத்தையும் அறிந்து வினயை அங்கேயே விட்டுவிட்டு மற்றவர்கள் அனைவரும் அங்கிருந்து கிளம்பி இருந்தனர்.

சுரேஷ் சென்று பார்த்த போது வினய் ஓர் அறையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். அவனுக்கு ஏதோ கொடுக்கப்பட்டு உறக்கத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தது போலிருந்தது. அவனைத் தவிர அங்கு வேறு மனிதர்கள் யாரும் கண்ணில் படவில்லை. வினயை ஆம்புலன்ஸ் வரவழைத்து அதில் ஏற்றிக் கொண்டு மருத்துவமனையில் அனுமதித்து விட்டு, அந்த சித்தர் சொன்னவற்றை மீண்டும் யோசிக்கலானான்.

அவர் சொன்னவற்றை ஆழ்ந்து யோசித்த போது மேற்கு தொடர்ச்சி மலையின் வனப் பகுதியைத் தான் குறிப்பிட்டார் என்று புரிந்து போனது. ஆனால் மேற்கு தொடர்ச்சி மலை என்பது குறிப்பிட்ட ஒரு பகுதி மட்டுமல்ல. அதனால் சரியாக எங்கு செல்வது என்று முடிவெடுக்க முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தான்.

வீட்டிற்கு சென்று குழப்பத்துடன் அமர்ந்திருந்தவனை அவன் மனைவி அழைத்து “ பகவதியை பார்க்க போகலாமா?” என்றாள்.

“ம்ச்...எனக்கு நிறைய வேலைகள் இருக்கு” என்றான் எரிச்சலுடன்.

அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் “உங்க முகத்தில் குழப்பம் ஏதோ இருக்குங்க. பகவதியை பார்த்தா குழப்பம் தீர வாய்ப்பிருக்கு” என்றாள்.

அரை மனதுடன் ஒத்துக் கொண்டான். உடனே அவள் கிளம்பக் கூற “இந்த நேரத்திற்கா ” என்றான்.

“ம்ம்..சீக்கிரம் கிளம்பினா பார்த்திட்டு திரும்பிடலாம்” என்றாள்.

வேண்டா வெறுப்பாக அவளுடன் கிளம்பி அம்பலத்திற்கு செல்ல, அங்கு பகவதியை கண்டதும் மனம் சற்றே அமைதி அடைந்தது. கடவுளிடம் பிரார்த்தித்து விட்டு கிளம்பியவர்களை தடுத்தது அங்கிருந்த நம்பூதிரியின் குரல்.

“சுரேஷா! கொஞ்சம் இங்கே வா” என்றார்.

அவர் தன்னை அழைப்பதைக் கண்டவன் யோசனையுடன் அவர் அருகே செல்ல, சட்டென்று அவன் கைகளைப் பற்றி தள்ளி அழைத்துச் சென்றவர் “பாண தீர்த்தம் அருவி இருக்குமிடத்திற்கு போ. நீ தேடியது அங்கே தான் இருக்கு” என்றார்.

அவர் அப்படி கூறியதும் “என்ன சொல்றீங்க?” என்றான் அதிர்ச்சியுடன்.

“உனக்கு அதிக நேரமில்லை சுரேஷா...உடனே கிளம்பு. இது உன் ஜென்மத்திற்கு கிடைத்த வரம். காணக் கிடைக்காத காட்சிகளை எல்லாம் காணப் போகிறாய். விரைவாக கிளம்பு” என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து சென்று விட்டார்.

அந்த நிமிடம் தனது குழப்பங்களுக்கு விடை கிடைத்ததைப் போல உணர்ந்தவன், வேகமாக மனைவியிடம் சென்று அவளையும் கூட்டிக் கொண்டு வீடு சென்று சேர்ந்தான். அடுத்து தான் கிளம்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை விரைந்து செய்து விட்டு மனைவியிடம் சொல்லிக் கொண்டு பாண தீர்த்தத்தை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தான்.

இரவோடு இரவாக பாண தீர்த்தத்தை அடைய வேண்டியவன், இருளர்களுக்கு உதவிக் கொண்டிருந்தான். அதைக் கண்ட கொடுவன் “இளவரசே! தங்களுக்கு நேரமாகிறது. விடிவெள்ளி வானில் தெரியும் முன்பு தாங்கள் அருவியை அடைய வேண்டும்” என்றான்.

அவனை திரும்பிப் பார்த்த விக்கிரமன் “இத்தனை மக்கள் இங்கே தவிக்கும் போது இவர்களை விட்டுவிட்டு அங்கே நான் எப்படி செல்வேன் கொடுவரே?” என்றான்.

அவனது கைகளை அழுந்தப் பற்றிக் கொண்டவன் “இளவரசே! அவன் தங்களை தடுக்கவே எங்களை பகடைக்காயாக நினைத்திருக்கிறான். தாங்கள் தயவு செய்து கிளம்புங்கள்” என்றான்.

“புரிகிறது கொடுவரே! இருந்தாலும் என் மனம் இங்கிருப்பவர்களை எண்ணி தவிக்கின்றதே” என்றான்.

அப்போது அங்கிருந்த மக்கள் அனைவரும் அவன் முன்னே விழுந்து பணிந்து “இளவரசே! தங்களின் வருகைக்காகவும், ரத்னாவதி தேவியின் பாதம் இந்த மண்ணில் பட வேண்டும் என்பதற்காகவும் காலம் காலமாக காத்திருக்கிறோம். ரத்னாவதி தேவியின் வம்சாவழியினரை பத்ரன் கல்லாக்கி சென்ற பின் அவ்வழியே சென்ற ஒரு முனிவரால் அவர்கள் மீண்டும் உயிர் பெற்றார்கள். அம்முனிவரின் மூலமாக நடந்த அனைத்தையும் அறிந்து கொண்டு தங்களுக்காக அவர்களும் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்களின் காத்திருப்பை பற்றி சிந்தியுங்கள். எக்காரணம் கொண்டும் அந்த நவபாஷான லிங்கம் அவன் கையில் கிடைத்துவிடக் கூடாது” என்று வேண்டினார்கள்.

அவர்களின் பேச்சை கேட்டவனுக்கு தான் செய்ய வேண்டியது என்னவென்று புரிந்து போனது. அனைவரையும் வணங்கி “நிச்சயம் தங்களின் காத்திருப்பிற்கான பலனை நிறைவேற்றுவோம் ” என்று கூறி விடைப் பெற்றான்.

மீண்டும் முதலில் தான் பயணித்த பாதையில் பயணிக்க ஆரம்பித்தான். இம்முறை அவனுக்கு எந்த தடைகளும் வரவில்லை. மோகினியை சந்தித்த இடம் வரும் வரை படுவேகமாக பயணித்தான்.

ரத்னாவுடன் பாண தீர்த்தத்தை நோக்கி சென்ற பத்ரனை வழியிலிருந்த காவல் தெய்வங்கள் தடுக்க ஆரம்பித்தது. மல்லன் என்கிற காவல் தெய்வம் அவனை தனது சக்தியால் எல்லையைத் தாண்ட விடாமல் செய்தது. அதில் கோபமடைந்தவன் “சிறு தெய்வங்களான நீங்கள் என்னை தடுப்பதா?” என்று கேட்டு மல்லனிடம் கடுமையாக சண்டயிட ஆரம்பித்தான்.

ரத்னாவோ எந்த உணர்வுகளுமின்றி நடக்கும் சண்டையை வேடிக்கைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள். அதே சமயம் வன பத்ரகாளி நடப்பவற்றை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

விக்கிரமனுக்கோ எந்தவித தடங்களும் ஏற்படவில்லை. அவனிடம் வேகமும் அதிகரித்திருந்தது. அவனது எண்ணங்கள் முழுவதும் விடிவெள்ளி வரும் முன்பு தீர்த்தத்தை அடைந்துவிட வேண்டும் என்று செல்ல ஆரம்பித்தான்.

அதே நேரம் சுரேஷும் அவ்வனத்தினுள் காலடி எடுத்து வைத்திருந்தான். இருள் சூழ்ந்த அவ்வனம் அவனை மிரட்டியது. அவனுக்காக காத்திருந்த முனியன் அவனைக் கண்டதும் “உங்களுக்காக தான் காத்திருந்தேன் வாங்க நான் வழி காட்டுகிறேன்” என்றான்.

அதைக் கேட்டு “யார் நீ? நான் வருவேன் என்று உனக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்றான் அதிர்ச்சியுடன்.

அவனோ முகத்தில் எந்த உணர்வுகளையும் காட்டாது “நீங்கள் எல்லாம் நகரத்திற்குள் இருப்பவர்கள். எங்களின் உணர்வுகளையோ, மாந்த்ரீகத்தையோ நம்ப மாட்டீர்கள். அதை விடுங்கள். உங்களுக்கு நேரமாகி விட்டது. என் பின்னே வாருங்கள். நான் எப்படி செல்கிறேனோ அப்படியே தொடருங்கள். உங்களின் பின்னே என்ன சப்தம் கேட்டாலும் திரும்பி பார்க்காதீர்கள்” என்று கூறி விடுவிடுவென்று நடக்க ஆரம்பித்தான்.

மல்லனுடன் சண்டையிட்டவன் ஒரு கட்டத்தில் அவன் தன்னை தடுக்கவே முயல்கிறான் என்பதை புரிந்து கொண்டு ‘மல்லா! எனக்கு விலகி வழிவிடு. அந்த லிங்கத்தை எடுத்து விட்டால் இது நமது ராஜ்ஜியமாகி விடும்” என்றான்.

மல்லனோ “உனது எண்ணங்கள் தவறான பாதையில் செல்கிறது பத்ரா! நீ அனைத்தையும் அடக்கி ஆள எண்ணுகிறாய். அது தவறு” என்றான்.

தவமிருந்து பல சக்திகளைப் பெற்றிருந்தாலும் மல்லனிடம் தொடர்ந்து போராடி நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பாதவன் “புரிகிறது மல்லா! நீ நினைப்பது போல் நான் தீய எண்ணங்களுடன் லிங்கத்தை எடுக்க நினைக்கவில்லை. என்னை மன்னித்து விடு” என்று நடித்தான்.

மல்லனுக்கு அவனது எண்ணம் புரிந்தாலும், வன பத்ரகாளி அவனிடம் “அவனை விட்டுவிடு மல்லா” என்றாள்.

அதனால் பத்ரன் செல்வதற்கு விலகி வழிவிட்டான். தனது தந்திரம் பலித்தது என்றெண்ணி சந்தோஷத்துடன் ரத்னாவை தூக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து தீர்த்தத்தை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தான்.

விக்கிரமனும் விரைந்து பாண தீர்த்தத்தை நெருங்கி விட்டான். நிலவின் ஒளியில் மலையிலிருந்து விழுந்து கொண்டிருந்த நீரானது வெள்ளிக் கம்பிகள் நெருக்கமாக பின்னப்பட்டது போல தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஏகாந்தமான அந்த சூழலில் நீர்விழ்ச்சியின் அந்த சப்தம் கூட இன்னிசையாக இருந்தது விக்கிரமனுக்கு. உயர்ந்திருந்த பாறைகளில் இருந்து விழுந்த நீரின் வேகத்தையும், தோற்றத்தையும் கண்டு மலைத்து நின்றான் விக்கிரமன்.

ரத்னாவோடு அங்கு வந்த பத்ரன் விக்கிரமனைக் கண்டு “வா விக்கிரமா! உன் கண் முன்னே ரத்னாவை மணந்து அந்த லிங்கத்தை எடுக்கப் போவதை பார்’ என்றவன் “காந்தாரா! அவனை கவனித்துக் கொள்” என்று கூற, எங்கிருந்தோ ஒரு குட்டிச்சாத்தான் வந்து விக்கிரமனின் அருகே நின்றது.

சற்றும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் “பத்ரா! நான் பழைய விக்கிரமன் இல்லை. என்னுள்ளே ஆறு ஜென்மங்களின் ஆன்மாக்களும், கல் மண்டப சிவன் அளித்த சக்தியும் இருக்கிறது. அவளை விட்டுவிடு...லிங்கத்தை எடுக்கப் போவது நாங்கள் தான்” என்றான்.

அவனை கண்டு கொள்ளாமல் தான் இருந்த இடத்தின் நடுவே ஹோம குண்டம் அமைத்து, தன் கழுத்திலும் ரத்னாவின் கழுத்திலும் மாலைகளை அணிவித்து அருகே அமர வைத்து பூஜையை தொடங்கினான்.

அதைக் கண்டு நகர இருந்த விக்கிரமனை தனது சக்தியால் கட்டிப் போட்டது காந்தாரன்.

திருமணத்திற்கான மந்திரங்களை அவன் சொல்லத் தொடங்க, அதைப் பார்த்த விக்கிரமன் தான் நின்ற இடத்திலேயே தனது விழிகளால் காத்யாயனியை அழைக்க, கண்களாலேயே கோலமிட்டு, விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு பீஜாச்ட்சற மந்திரங்களை கூற ஆரம்பித்தான். அதைக் கண்ட காந்தாரன் பலத்த காற்று வீசச் செய்து அந்த விளகுக்களை அணைக்க முயற்ச்சித்தான்.

ஆனால் அவனது எண்ணங்களின் காரணமாக விளக்குகள் சிறு அசைவு கூட இன்றி நிதானமாக எரிந்தது.

விக்கிரமனின் பூஜையை கெடுப்பதற்கு அவனது கவனத்தை கலைப்பதற்கு என்று பல முயற்சிகளை செய்தான் காந்தாரன். அவனுக்கு கிடைத்தது தோல்வி மட்டுமே. தனது கவனத்தில் சிறிதும் சிதறாது மந்திரங்களை விடாது கூற ஆரம்பித்தான். விக்கிரமன் மீது மட்டும் அடை மழை ஊற்றியது, மின்னலும் அவன் கண்களை துளைத்தது. இடியோ அவன் தலை மீதே விழுந்தது. ஆனால் எதுவும் அவனை அசைக்கவில்லை.

பத்ரனோ வேகமாக மந்திரங்களை கூறி ரத்னாவின் கழுத்தில் தாலி கட்ட, ஏழு ஜென்மங்களாக தனது இடுப்பில் சுமந்த அந்த கனமான தாலியை எடுத்தான். பொம்மை போன்று அமர்ந்திருந்தவள் அமைதியாக அவனை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

காந்தாரன் விடாது இடியையும் மின்னலையும் கொண்டு விக்கிரமனை தடுக்க முயற்சிக்க, அதில் மின்னலானது எதிரே இருந்த ரத்னாவின் கண்களையும், இதயத்தையும் துளைத்துச் சென்றது. அதுவரை பொம்மை போல அமர்ந்திருந்தவளின் உடலும், மனமும் இயல்புக்கு திரும்ப ஆரம்பிக்க, அந்நேரம் தன் கையிலிருந்த கனத்த தாலியை அவள் கழுத்திலிட வந்தவனைக் கண்டு உருத்து விழித்தவள் ருத்ர காளியாக எழுந்து நின்றாள்.

அவளது கைகளைப் பற்றி அமர வைத்து தாலி கட்ட முயன்றவனின் கரங்களை ரத்னாவின் கையில் வந்தமர்ந்த வாள் துண்டாக்கியது. விக்கிரமனும் தனது பூஜையை முடிக்க, காத்தியாயினி அவனது கால்களை விடுவித்திருந்தாள். அதைக் கண்டு காந்தாரன் தெறித்து ஓடினான். அவனைப் பிடித்து இரேண்டாக கிழித்து மூளைக் கொன்றாக வீசி விட்டு ரத்னாவின் அருகே சென்றான்.

பத்ரனோ வெட்டுப்பட்டுக் கிடந்த கரங்களை எடுத்து சேர்த்துவிட்டு “ரத்னா! எனது சக்தி அறியாமல் விளையாடாதே! வா! வந்து என் தாலியை ஏற்றுக் கொள்” என்றான்.

விக்கிரமனோ அவனைப் பார்த்து ஏளனமாக சிரித்து பத்ரனின் கையிலிருந்த தாலியை தனது கரத்திலிருந்த வாளால் தட்டி விட்டான். அதைக் கண்டு பொங்கி எழுந்த பத்ரன் அவன் மீது பாய, அவனை பிடித்து தள்ளி விட்டு ரத்னாவின் அருகில் சென்று கண்களை மூடி பகவதியிடம் வேண்டி, அவள் கொடுத்த தாலியை எடுத்து அவள் கழுத்தில் கட்டி விட்டான்.

அதை சற்றும் எதிர்பாராத பத்ரன் அவர்களின் மீது நெருப்பு மழை பொழிய ஆரம்பித்தான். அதுவரை பொறுமையாக இருந்த வன பத்ரகாளி இருவரின் மீது மேக குடையொன்றை வைத்தாள். நெருப்பு மழை இருவரையும் எதுவும் செய்யவில்லை என்பதை உணர்ந்தவன் அடுத்து இருவரின் உடல்களையும் துண்டாட முயற்ச்சித்தான்.
 
  • Love
Reactions: Abirami Mahi