லாக் டவுன் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
வணக்கம்!
இதுவரை லைக்ஸ் கமெண்ட்ஸ் தந்திருக்கும் அனைவருக்கும் நன்றி! மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு எபி 7 edited version பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கு. கதையில் மாற்றமில்லை. தெளிவிற்கான வகையில் ஆங்காங்கே சில வரிகளைச் சேர்த்திருக்கிறேன் (1/6th portion of epi is newly added).
அடுத்த எபி இதோ…
வாசிப்பவர்கள் நிறைகுறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுங்கள்.
Stay safe! Take care! Thank you!

Arthy Ravi
 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
அத்தியாயம் 08:

சைந்தவி தங்கியிருக்கும் பெண்கள் விடுதி நிரம்பப் பாதுகாப்பானது. வெளியாட்கள் யாரும் பெண்கள் தங்கும் அறை வரை வருவதில்லை. ஏதாவது பழுது என்று சொன்னால் பிளம்பர், எலக்ட்ரிசியன் இப்படி யாராவது பகலில் பழுதைச் சரி செய்து தர வருவதுண்டு.

ஹாஸ்டல் வார்டன் மிகவும் கண்டிப்பான பெண்மணி. அவருடைய விழிகள் விளக்கெண்ணெய் விடாமலேயே அவ்வளவு ஷார்ப். அங்கு வேலையில் இருப்பவர்களும் சரி, வெளியே இருந்து வேலைக்காக வருபவர்களும் சரி, இவரிடம் மரியாதையும் பயமும் கொண்டுள்ளனர்.

‘இந்த ஹாஸ்டல் ரொம்ப சேஃப்… இதுவரைக்கும். அதுக்காக எப்பவும் அப்படியே இருக்குமா என்ன? முதல் தடவை ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடக்கலாமில்ல…’

இதுவரை பயந்து கொள்ளத் தேவையின்றி இருந்திருக்கலாம். எதற்கும் முதல் முறை உண்டே!

சைந்தவியின் மூளையின் பயணம் இப்படி இருக்கவும் சட்டெனச் சற்றுப் பயந்தாள்.

சரள்கண்ணன், மகளின் விருப்பம் அறிந்து, படிப்புடன் தங்கும் விடுதிகளின் சுத்தம்; சுகாதாரம்; பாதுகாப்பு என்று அலசி ஆராய்ந்து கல்லூரியைப் பார்த்துப் பார்த்துக் கவனமாகத் தேர்வு செய்திருந்தார்.

அதன் பின்னர் வேலை இவளுடைய தகுதியால் கேம்பஸ் தேர்வில் வாங்கினாள் என்றாலும் எங்கே தங்க வேண்டும் என்கிற முடிவை அவரின் கைகளிலேயே விட்டுவிட்டாள். அவரும் அதில் கண்டிப்புடன் இருந்தார்.

சைந்தவிக்குத் தன்னுடைய அப்பா, பாதுகாப்பான இடத்தில் தான் தன்னை விட்டிருக்கிறார் என்பதில் எப்போதும் எந்தச் சந்தேகமும் இருந்ததில்லை.

அன்பும் அரவணைப்பும் கிட்டாத அப்பத்தாவிடமும் பாதுகாப்பிற்குப் பஞ்சம் இருந்தது இல்லை. அதைத் தன்னுடைய அந்த ரெண்டுங்கெட்டான் வயதிலே உணர்ந்திருந்தாள் சைந்தவி.

சென்னைக்கு வந்ததிலிருந்து சைந்தவிக்கு இதுவரை பாதுகாப்பு பற்றிய பயமும் அண்டியதில்லை.

இந்த ஹாஸ்டலில் அவளுடைய பிரைவசிக்குப் பாதிப்பும் இருக்கவில்லை.

இதுவரை இரவில் இப்படி வந்து யாரும் கதவைத் தட்டிப் பயமுறுத்தியதும் இல்லை.

யோசனையும் சிறு கலவரமுமாகக் கதவருகே சென்றாள் சைந்தவி. மனம் என்னும் குரங்கு வேறு, இந்தத் தூக்கம் கெட்ட வேளையிலும் சொடுக்கிடும் வினாடிகளிலேயே தத்தித் தாவி கொண்டிருந்தது.

இவள் இப்படிப் பயந்து கொள்ளக் காரணம் இருந்தது.

“இப்ப கொஞ்ச நாளா அந்த நேபாளி வாட்ச்மேனை காணோம்டி.”

“உனக்குத் தெரியாதா விசயம்… அந்த ஆளு வேலையைவிட்டுப் போயி ஒரு மாசத்துக்கு மேலேயே ஆகுது. ஒரு வாட்ச்மேனே போதும்னு மேடமின் முடிவாம்.”

“அச்சச்சோ! அப்ப இந்த ராமு தாத்தா மட்டும் தான் இருக்காராடீ? இவருக்கு ராத்திரியான, நம்மளைக் கூடச் சரியா அடையாளம் தெரியாதே!”

சைந்தவிக்கு நேரங்கெட்ட நேரத்திலே ஞாபகம் வந்து தொலைத்தது இந்த உரையாடல்… தற்செயலாகச் சென்ற வாரம் டைனிங் ஹாலில் காதில் விழுந்திருந்தது. அப்போது பெரிதாகத் தெரியாதது… இந்த வினாடியில் சைந்தவியைக் கலவரப்படுத்தியது.

“யாரு?”

கதவிற்கு ஓரடி பின்னால் நின்று கொண்டே கேட்டாள். கரகரத்துப் போய் மெதுவாக வெளி வந்த குரல் கதவைத் தாண்டியதோ இல்லையோ. பதிலில்லாமல் கதவு மட்டும் மீண்டும் தட்டப்பட்டது.

கட்டிலருகே அவசரமாகச் சென்று மொபைலைத் துழாவி எடுத்துக்கொண்டாள். அதைக் கையில் பிடித்தபடியே மின் விளக்கைப் போட்டுவிட்டு, குரலை உயர்த்தி யாரெனக் கேட்கும் முன்னர், “யக்கா… யக்கா” என்று கிசுகிசுப்பாக ஒலித்தது பெண் குரல்.

சைந்தவிக்கு அந்தக் குரல் பிடிபடவில்லை. தூக்கக் கலக்கம் ஒரு பக்கம்; குழப்பத்துடன் தோன்றிய புதிதாகச் சேர்ந்திருக்கும் பயம் வேறு. குளிரூட்டப்பட்ட அறையிலும் வேர்வை பிசுபிசுக்கத் தொடங்கியது.

ஒரு வினாடியில் எரிச்சலாக, “யாருன்னு பேரு சொல்லுங்க!” கேட்டாள். குரலை உயர்த்தி.

“யக்கா நான் தான் முல்லை. கதவத் தொறக்கா.”

சற்றே ஆசுவாசம் பெற்றவளாகக் கதவருகில் சென்று தாழை நீக்கினாள். கொஞ்சமாகத் திறந்து, தலையை மட்டும் வெளியே நீட்டி, “என்ன முல்லை இந்நேரத்திலே வந்து நிக்கிறே?” கேட்டாள்.

“கொஞ்சம் ஒத்திக்கோ கா…”

பதட்டம் தெரிந்தது முல்லையிடம். கதவை விரியத் திறந்து அவளுக்கு உள்ளே வர வழிவிட்டாள் சைந்தவி. அவள், இவளைக் கடக்கும் போது மூக்கைத் தொட்டும் தொடாமல் வீசிய நெடியும், அவளுடைய பின்புறம் உடையில் தெரிந்த உதிரமும் சைந்தவிக்கு நிலைமையைச் சொல்லாமலேயே உணர்த்தின.

கதவைத் தாழ் போட்டுவிட்டு அலமாரியை நோக்கிப் போனாள்.

“உன்னாண்ட கேர்பிரீ இல்லேன்னா வேற பேட் இருக்கும்னு நம்பிக்கை வச்சிக்கிணு ஓடியாந்தேன். இருக்கில்லக்கா?”

இருக்குமா இருக்காதா என்கிற கவலையில் கலக்கமாகக் கேட்டவளுக்கு, தூக்கம் கலைந்து போன சோர்ந்த புன்னகையுடன் பதில் சொன்னாள்.

“விஸ்பர் ஓகே வா?”
 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
“குடுக்கா குடுக்கா… நாள் மூச்சுடும் வேலைக்கீது. ராவுல அக்கடான்னு படுத்தா இது வேற நேரங்கெட்ட நேரத்தில வந்துக்கிணு… ஒரே பேஜாராக்கீது!”

“இது வர்றது பேஜாரா உனக்கு? வரலைன்னா தான் பேஜாரு. டைம்மோட வந்ததுக்கு எதுக்கு வருத்தப்படுறே? இந்தா பிடி. இங்கேயே போய் மாத்திக்க.”

முல்லைக்கு, சேனிடரி நாப்கினுடன் தன்னுடைய நைட்டி ஒன்றையும் தந்து, அறைக்குள்ளே அமைந்திருக்கும் குளியலறையைக் கை காட்டினாள் சைந்தவி.

சேனிடரி நாப்கினைப் பெற்றுக் கொண்ட முல்லை நைட்டியை வாங்கிக் கொள்ள மறுத்தாள்.

“இன்னாத்துக்கு நைட்டீ? வேணா வேணா. இத்த மட்டும் தா. மென்சஸ் டேட்டுக்கு ஆறு நாளு இருக்கங்காட்டி வந்து தொலைச்ச எரிச்சல்க்கா. நீ ராங்கா எடுத்துக்காத. நாள மறுநாளுக்கு மெடிக்கலாண்ட போயி வாங்கியாற இருந்தேன்.”

பேசிக்கொண்டே குளியலறைக்குள் நுழைந்திருந்தாள்.

“இந்த அர்த்த ராத்திரில அதே நைட்டியை அலசிட்டு ஈரத்தோட படுக்கப் போறியா? பதில் பேசாம இந்த நைட்டியை வாங்கிக்க. இதைப் போட்டுட்டு, உன்னதை இந்தப் பேப்பர்ல சுத்தி வைச்சிடு முல்லை. இப்போ வெளியே போகாத. இங்கேயே படுத்துத் தூங்கு. விடியக்காலைலே எந்திரிச்சு போய் உன் வேலையைப் பாரு.”

நன்றாகத் தன்னைச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு வந்த முல்லைக்கு ஒரு விரிப்பையும் சின்னத் தலையணையையும் கொடுத்தாள்.

“இந்தப் பேக்கை இங்கே வைக்கிறேன். அஞ்சு நேப்கின் இருக்கு. நாளைக்குப் போதுமில்ல?”

சம்பளப் பணத்தைக் கணக்கிட்டுக் கடைக்குப் போகயிருந்த முல்லைக்குச் சைந்தவியின் முன் யோசனையும் கரிசனமும் கண்களைக் கரிக்க, “டாங்க்ஸ்க்கா... ரொம்ப டாங்க்ஸ்க்கா!” மனதார நன்றி சொல்லிவிட்டுப் படுத்துக் கொண்டாள்.

தரையில் படுத்திருந்த முல்லையைக் கருதி, மிதமாக இயங்கிய குளிரூட்டியை அணைத்துவிட்டு, தோட்டத்துப் பக்க ஜன்னல் ஒன்றைப் பாதியாகத் திறந்து வைத்தாள் சைந்தவி.

பின்னர்க் காற்றாடியைச் சற்று அதிகப்படுத்திவிட்டு, தானும் படுத்துக் கொண்டாள். இரவு தூக்கம் கெட்டதால் மறுநாள் வழக்கத்தைவிடத் தாமதமாகவே வேலைக்குச் செல்லலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டே மொபைலை மியூட்டில் வைத்தாள் சைந்தவி.

கண்களை மூடிப் படுத்ததும் முல்லை கேட்டாள்…

“இம்மாம் ராத்திரில வந்து கதவத் தட்டங்காட்டி, நீ பேயின்னு நினைச்சி பயந்துக்கிணியாக்கா?”.

முல்லை என்ன சொல்ல வருகிறாள் என்று புரிந்தும் வேண்டும் என்றே சைவி பதிலுக்குக் கேட்டாள்…

“என்னது நானு பேயா?”.

அவளுக்குச் சிரிப்புடன் பதிலைச் சொன்னாள் முல்லை...

“இல்லக்கா… உன்னைப் பேயுங்கல. பேய் வந்து கதவத் தட்டிக்கிணு நிக்கிதுன்னு நினைச்சித் தயங்கினாங்காட்டிக்க…”.

இருட்டிலும் பூத்த முறுவலுடன் சைந்தவி சொன்னாள்…

“பேய் வந்தால் ஏன் கதவைத் தட்டிட்டு வெளியே நிக்கப் போகுது முல்லை? கதவைத் தாண்டி அதுபாட்டுக்கு உள்ளே வரும் போகும்.”

சிரிப்பை அடக்கப் பெரும்பாடாக இருந்தது அவளுக்கு. அவள் சொன்னதில் படக்கென்று எழுந்து உட்கார்ந்தாள் முல்லை.

“இன்னாக்கா பயங்காட்ற… மெய்யாலுமே பேயி வருமா? என்னமோ பேயி ஒந்தோஸ்து கணக்கா சொல்லிக்கிணுக்கீற!”

இன்ஸ்டண்ட்டாக வேர்த்து ஊற்றியது முல்லைக்கு. விடி விளக்கொளியில் தெரிந்த அவளுடைய மருண்ட பார்வையும், அவளுடைய குரலில் அப்பிக்கொண்டிருந்த கலவரமும்… சைந்தவிக்குத் தப்பவில்லை. முல்லையை நோக்கித் திரும்பிப் படுத்தவள் கலகலத்துச் சிரித்தாள்.

“பயப்படாம தூங்கு முல்லை. அப்படிப் பேய் கீய்னு இங்கே எதுவும் வராது.”

“நீ இப்படிச் சிரிச்சிக்கிணு கெட… தப்பி வர்ற பேயும் தலை தெறிக்க ஓடப் போகுது.”

தன்னுடைய ஜோக்குக்கு சைந்தவியுடன் சேர்ந்து சிரித்தாள் முல்லை.

“உனக்குத் தெரிஞ்ச பேய்க்குத் தலை இருக்கோ முல்லை?”

வம்பு வளர்த்தாள் சைந்தவி. இருவருக்கும் பொதுவான புள்ளி இந்த விடுதியைத் தவிர எதுவுமில்லை.

இருந்தும், நீண்ட நாட்களாகப் பழகியவர்கள் போல நட்பு வலை பின்னலினுள்ளே அவர்கள் இருவரும்…

எந்தப் பொருத்தமும் இல்லாத இடத்திலும் அன்பு வெளிப்படுகிறது. உறவற்ற உறவான அரவணைப்பும் அக்கறையும் மனித நேயம். பிரியம் வைக்க, மனம் மட்டும் போதும். பணம்; கல்வி; தகுதி; உறவு என்று அனைத்துமே அர்த்தமற்றவை… காலத்துடன் ஒருவரிடம் அன்பு செலுத்த தெரியாவிட்டால்!

கலகலத்துச் சிரித்தபடி இன்னும் சில நிமிடங்களைக் கரைத்துவிட்டே தூக்கத்தைத் தழுவினார்கள்.

மறுநாள் என்ன வைத்துக்கொண்டு வருகிறது என்பதை அறியாமலேயே சைந்தவி!

இரவில் முல்லையால் தூக்கம் கலைந்து, பின்னரும் நெடு நேரம் பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருந்ததால், காலையில் சைந்தவி, நேரம் எட்டு மணியைத் தொடவிருந்த போது தான் விழித்தாள்.

முல்லை அதிகாலையிலேயே கடமையை எண்ணிச் சென்றிருந்தாள் போல். அவள் இரவை அங்கே கழித்த சுவடே இல்லாமல் ஒதுங்கச் செய்துவிட்டுப் போயிருந்தாள்.

சோம்பலாகக் கண்ணிமைகளைப் பிரித்த சைந்தவி என்றைக்கும் இல்லாத நாளாய் இன்று உற்சாகம் குமிழிட்டது.

முல்லையுடன் கழிந்திருந்த சில மணித்துளிகள் தனிமையைப் போக்கியிருந்தது. அட்லீஸ்ட், இந்த மணித்துளியில் சைந்தவிக்கு மனவுளைச்சலைத் தந்துகொண்டிருந்த விசயங்கள் ஓரளவு மறைந்திருந்தன.

அழகிய நாள் என்பது இது தானா? மனத்தின் உணர்வு தானோ சுற்றுப்புறமும்? சைந்தவிக்குள்ளே தோன்றி இருக்கும் குதூகல மனநிலை, சுற்றுப்புறத்தை இரசிக்கச் சொன்னது.

முல்லை, அறையைவிட்டு வெளியே போகும் முன்னர் இரவு திறந்து வைத்த பாதி ஜன்னலையும் சார்த்திவிட்டுப் போயிருந்தாள். அவள் சார்த்திவிட்டுப் போன ஜன்னலுடன் இன்னொன்றையும் சைந்தவி விரியத் திறந்து வைத்து, வெளியே வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

அந்த நேரத்திலேயே வெயில் சுள்ளென்று முகத்திலடித்தது. கூசும் கண்களைச் சுறுக்கி, பார்வையைச் சுழலவிட்டாள். தூரத்துச் சாலையில் தெரிந்த வாகனங்கள் மட்டுமல்ல, மக்களும் சுறுசுறுப்புடன்…

“எங்கே தான் போவாங்களோ இவ்வளவு பரபரப்புடன்?”

வியப்பாகப் புருவங்களை உயர்த்தினாள்.

‘நீயும் தான் நேற்று வரை, பரபரன்னு பறந்திட்டு இருந்த. இன்றைக்கு இப்படி வித்தியாசமாய்த் தெரியுற…’

மனது எடுத்துரைத்ததில் அவளுடைய உதடுகளில் முறுவல் பூ மலர்ந்தது.

விடுதியின் பின் பக்கம் அமைந்துள்ள பூங்காவில் இருக்கும் சரக்கொன்றை மரப்பூக்கள், தாங்களும் முறுவல் பூத்து இருந்ததில் பூமித்தாய் மஞ்சள் குளித்திருந்தாள்.

ஒரு பாத்தி டேலியாக்களும் மறு பாத்தி ரோஜாக்களும் கமுக்கமாகச் சண்டையிட்டதில் வண்ண வண்ண மலர்வுகள்…

பசுமையால் சைந்தவிக்குக் கண்கள் குளிர்ந்து போயின.

வார நாளாக இருப்பினும் தலைக்குக் குளிக்கத் தோன்றியது அவளுக்கு. குளிர்ந்த நீரில் நிதானமாகக் குளித்துவிட்டு, நீர் சொட்டும் கூந்தலைத் துவாலையில் முடிந்தாள். பெரிய கட்டங்களிட்ட மற்றொரு துவாலைக்கு உடலின் செழுமையைத் தாரை வார்த்துவிட்டு, குளியலறையைவிட்டு வெளியே வந்தாள்.

அலமாரியை விரியத் திறந்து வைத்துத் துணிகளைப் பார்வையிட்டாள். புதிதாக வாங்கி வைத்து, சீண்டப்படாமல் கிடந்ததால் சிணுங்கலுடன் ஒதுங்கிப் போயிருந்த அந்த ஆடை அவளுடைய கண்களில் பட்டது.

முத்துக்கள் பளிச்சிட்ட முறுவலுடனேயே துணிகளுக்கிடையே விரல்களை நுழைத்து, அதனை உருவி வெளியே எடுத்தாள்.

வெண் நிற கிராப்ட் பேண்ட்… அதன் கால்களின் வெளிப் பக்கவாட்டின் இரு பக்கமும் பச்சை நிற லேஸ் துணியால் தைக்கப்பட்ட பருத்தி அடைப்பட்ட மணிகள்... இராணுவ வீரர்களின் விரைப்பு மாறாத சீர் நிலையில்…

வலது ஆள்காட்டி விரலை மணிகளில் ஓட்டினாள். வினித்துடன் மாலுக்குச் சென்றிருந்த போது, ப்ரோகேட் பொடீக்கில் வாங்கியது.

சிவப்பும் பச்சையும் கலந்த பூக்களுடன் கொடி இலைகள் ஓடிய வெண்ணிற டாப்பிற்குத் தோதாய் மட்டுமில்லை, அதற்கும் உயர்வாய்!

டாப்பை எடுத்து அணிந்து கொண்டவளுக்கு இவற்றை ஷாப்பிங் செய்த நாளின் ஞாபகக் கிளரல்!
 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
“சைவி அங்க பாரு… அந்தப் பேண்ட் இதுக்கு ரொம்ப மேட்சாகும்.” இவளிடம் காட்டிக்கொண்டே விற்பனைப் பெண்ணை அழைத்தான் வினித்.

“இந்தக் கிரீன் பலாஸோவுக்குப் பதிலா, அந்த வொயிட் பேண்டைத் தாங்க. அது… அந்தக் கிரீன் பால்ஸ் (balls) வச்சிருக்கே… ம்ம் அது தான். அதே தான். எங்க… இங்க கொண்டு வாங்க பார்க்கலாம்.”

“இந்தப் பேண்ட்டை பாரு சைவி… இந்த டாப்புக்கு ரொம்ப மேட்சாகுதில்ல?”

“ஆமாம் டா. எப்படி இப்படி நல்லா…”

இவள் முடிக்கும் முன்னரே சொன்னான்…

“ஒரு எக்ஸ்பீரியன்ஸ் தான்.”

இதமாகச் சிரித்த அச்சிரிப்புடன் வினித், கண்மணிகளுக்குள்ளே வந்து சிரித்தான்.

அன்றும் இப்படித் தான், இந்தக் குட்டிக் குட்டித் துணிப்பந்து மணிகளை வருடிக் கொண்டிருந்தாள்.

பச்சை நிற பலாஸோவை மட்டும் மாற்றித் தரச் சொல்லிக் கேட்ட வினித்தை வினோதமாக அளவிட்டபடி அந்தப் பெண், “ஜோடியைப் பிரிக்க முடியாது சார். வேணும்னா ரெண்டு செட்டையும் வாங்கிக்கோங்க. மேடமுக்கு அழகாயிருக்கும்.”, விற்பனை யுக்தியுடன் சொல்லியிருந்தாள்.

எப்படியோ அங்கே அந்தச் சமயம் வந்திருந்த டிசைனரிடமே பேசி, தான் நினைத்ததையே பிடிவாதமாக வாங்கினான்.

உடையை அணிந்து முடித்ததும் கண்ணாடி முன்பு நின்று தலையைத் துவட்டியபடியே பேசினாள்.

“உன்னை எப்படி நான் மறக்குறதுடா? மறக்க வேணாம் எனக்கு… உள்ளுக்குள்ளே புதைச்சு வச்சுக்கவா?”

கண்களில் பூக்க முயன்ற நீர்த் திவலைகளைத் தோற்கடித்து அடக்கினாள்.

நேரத்தை உணர்ந்த சைந்தவி பரபரவென்று கிளம்ப ஆரம்பித்தாள். மிதமான ஒப்பனையை முடித்து, நெற்றியில் பொட்டிட்டுக் கொண்டாள். பச்சை நிறத்தில் சூரிய வடிவில் சின்னப் பொட்டு. அதன் மேலே சிறு கீற்றாகத் திருநீரு.

கண்ணாடியில் தெரிந்த தன்னுடைய பிம்பத்தைக் கண்டு மலர்ந்தாள். அவ்வளவு பொருந்தி இருந்தது அந்த உடை. பளிச்சென்று தெரிந்தாள்.

வினித்தைப் பார்க்க வேண்டும், தன்னுடைய சீனியர் மேனேஜரிடம் புது வேலையைப் பற்றிப் பேசிவிட்டு, மனிதவளப் பிரிவில் தெரிவிக்க வேண்டும். அன்றைய நாளின் அட்டவணை மனத்தில் ஓட...

அலுவலகப் பையில் மடிக்கணினி, மொபைல், சார்ஜர் மற்றும் பர்ஸ் என்று சரி பார்த்து எடுத்து வைத்தவள், அறைக் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு நிமிர்ந்த போது அவளைத் தேடிக்கொண்டு ஒரு பெண் வந்தாள்.

“உங்க பேரு சைந்தவியா?”

“ஆமாம்…”

“உங்களைப் பார்க்க ஒருத்தவங்க வந்திருக்காங்க. விசிட்டர் ரூம் முன்னாடி நிக்கிறாங்க.”

“தாங்க் யூ மா, என்னைத் தேடி வந்து சொன்னதுக்கு!”

வந்திருப்பது யாராக இருக்கும் என்கிற யோசனையுடன் சைந்தவி கீழே வந்தாள். வெளி கேட்டருகில் தான் பார்வையாளர்கள் அறை இருக்கிறது. ஐந்து நிமிட நடைக்கும் மேலேயே இருக்கும் தூரம்.

இவள் நடையைத் துரிதப்படுத்தி அதனை நோக்கிச் செல்ல, தூரத்தில் இருந்தே வந்திருப்பவனைக் கண்டு கொண்டாள்.

‘வினித்!’

சந்தோஷம் தானாக வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. ஆனாலும், “ஹாஸ்டலுக்கு வந்து பார்க்கிற அளவுக்கு என்ன விசயம்?” யோசனையுடன் முணுமுணுத்துக் கொண்டே முன்னேறினாள்.

அதே சமயம் வினித்தின் பார்வை வட்டத்திற்குள் வந்திருந்தாள். கூர்மையாகப் பார்த்தபடி சைந்தவியை நோக்கி அவன் எட்டு வைத்தான்.

“ஆர் யூ ஓகே… ஆர் யூ ஓகே சைவி?”

தன்னுடைய பதட்டத்தை மறைத்தபடி அவசரமாக அவளை ஆராய முற்பட்டான். இமைகள் படபடத்ததில் தேய்த்துவிட்டுக் கொண்டான்.

வேர்த்துப் போய் நின்றிருந்தவனிடம் பரபரப்பும் தெரிந்தது. ஏற்கெனவே சிவந்த நிறத்தைக் கொண்டவன் மேலும் சிவந்திருந்தான்.

“ஹாய் வினித்! நான் நல்லாத் தான் இருக்கேன். என்னாச்சு… இந்த நேரத்திலே வந்திருக்கே… ஆஃபீஸ் போகலை?”

ஆச்சரியம் கலந்த குரலில் கேள்விகளைக் கேட்டவளைக் கோபத்துடன் முறைத்தான்.

“அறிவில்லை உனக்கு?”

குரலை உயர்த்தாமலேயே கோபத்தைக் காட்டினான். அவனுடைய கோபத்தால் பாதித்தவளாக அதே இடத்தில் வேரோடி நின்றிருந்தாள் சைந்தவி.

தன்னை வெறித்தபடி நின்றிருந்தவளை நெருங்கி வந்தவன், தோளோடு சேர்த்து அணைத்து நின்றான். அவளுடைய இதயத்துடிப்பின் வேகத்தை உணர்ந்தவன், பிடியை அழுத்திக்கொடுத்தான்.


 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
இனிய வணக்கம்!
சின்னச் சின்ன வார்த்தைகளும் சந்தோஷம்.
சரியா தவறா… நிறைகுறைகளைச் சொல்லிடுங்க.

கதையைத் தொடர்ந்து வாசித்து வரும் வாசகர்களுக்கு நன்றி!
அடுத்த எபியில் இருந்து கதையின் போக்கு மாறப் போகுது. இந்த எபியிலேயே நீ உணருவீங்கன்னு நம்புறேன்.
டேக் கேர்!
அன்புடன்,

ஆர்த்தி ரவி
 
Status
Not open for further replies.