லாக் டவுன் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
“அப்படிக் கண்டுக்காம போறது தானே நல்ல பிரண்ட்ஷிப் இல்லையா? போடி போ… எனக்குத் தெரியும் உன்னைப் பற்றி. உன் நல்லதுக்குன்னு நினைச்சி நான் சொல்லுறதைக் கொஞ்சம் காது கொடுத்துக் கேளு… இப்ப என்னை முழுசா பேச விடு!”

அவன் பிடியில் நின்று அவளுடைய மனத்தைக் கரைக்க முயன்று தொடர்ந்தான்.

“சரி சொல்லு.”

கையைக் கட்டிக்கொண்டு ஆழமாகப் பார்வை விரவ நின்றாள்.

“உன் வலியோ வேதனையோ தெரியாம இல்லை சைவி. நீ அனுபவிச்சிட்டு இருக்கிற அந்தத் தனிமை ஏக்கம் எல்லாத்தையும் உன்கிட்ட நான் பார்த்ததில்லையா? சொல்லேன்?”

தோழியை நிதானமாகப் பார்த்துக்கொண்டே கேட்டிருந்தான். அவனுடைய கனிவும்; ஆத்மார்த்தமான அன்பும்; ஆதுரமும் பின்னி வெளி வந்து, அவளைக் கட்டிப் போட்டிருந்தது. பேசாமலே நின்றிருந்தாள்.

அந்த நேர மௌனத்தைத் தனக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டு, வினித் மேலும் எடுத்துச் சொல்லியிருந்தான்.

“நம்ம பார்த்ததும் உணர்ந்து கொண்டதும் கம்மி. துக்கடா போல. நிறையப் பார்க்காததும் உணராததும் உலகத்தில் உண்டுமா. சில விசயங்களை நாம பார்க்கிறது என்ன… கேட்டுக் கூட இருக்க மாட்டோம்.

அதிலே சில விசயங்களைக் கேள்விபட்டு நம்ம தெரிஞ்சிக்கிற போது, அதிர்ச்சியா, நம்மால நம்பவே முடியாததா இருக்கும். நம்ம நம்ப முடியாததை, சிலர் வாழ்ந்திட்டு இருக்காங்க. அந்த வாழ்வு அவங்க சாய்ஸ்ஆ இருக்காது!

வேற வழிக் கிடையவே கிடையாதுன்னு, தங்களுக்கு இடப்பட்டது இது தான்ங்கிறதொரு உலகத்தில் வாழ்கிறவங்க அனுபவிக்கிறதை நீயும் நானும் அனுபவிக்கலை…”

ஒவ்வொரு பூக்களுமே சொல்கிறதே
வாழ்வென்றால் போராடும் போர்க்களமே
ஒவ்வொரு பூக்களுமே சொல்கிறதே
வாழ்வென்றால் போராடும் போர்க்களமே
ஒவ்வொரு விடியலுமே சொல்கிறதே
இரவானால் பகல் ஒன்று வந்திடுமே…

வினித்தின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அவ்வளவு தெளிவாய் வந்தன. அவன் சொன்ன விசயம் கேட்கிற யாரையும் சிந்திக்க வைக்க வல்லது.

வாழ்க்கை என்பது பல விதம். யாருக்கு என்ன அமைப்போ அப்படி… ஒருவரின் அமைப்பு மற்றவர்களுக்குக் கிடையாது. ஒரே வீட்டிலேயே ஒவ்வொருவருக்கும் வித்தியாசமான வாழ்க்கை அமைப்பு.

இதிலே சிலர் தங்களுக்கு வாய்த்திருக்கும் நல்வாழ்வை உணராமல் கோட்டை விடுகின்றார்கள்; அதனை வாழத் தெரியாமல் வாழ்ந்து அழித்துக் கொள்கிறார்கள். சிலருக்கு நல்ல வாழ்க்கை என்ன, சாதாரண வாழ்க்கை கூட அமைவதில்லை!

அனுபவமோ படிப்போ, வினித் உணர்ந்து தன்னுடைய தோழிக்கு விளக்கிச் சொல்லி இருந்தான்.

கண்களை மூடிக்கொண்டு வினாடிகளைக் கடக்க… சைவி கேட்டிருந்தாள்...

“ஏன் வினித், எனக்கு விதிச்சது இது தான்னு நினைச்சு நான் இதுவரை வாழலை?”.

அமைதியாக நின்றிருந்தவன், அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் கடகடவென உரத்துச் சிரித்தான். பின்னர்க் கேட்டிருந்தான்…

“உனக்கு விதிக்கப்பட்டதுன்னு சொல்றே… ரைட்டு! அதை நீ ஏத்துக்கிட்டியா சைவிமா?”

அவனுடைய குரலும் கேள்வியும்… அந்தப் பார்வையும்…

ஹோவெனச் சூழ்ந்து அவளை முழுங்கி அடைத்துக் கொண்டிருந்தன. வினாடிகளில் அதனை உடைத்து எறிந்தவளுடைய முகம் தணலாய்த் தகிக்க… வார்த்தைக் கங்குகள் புகைந்து ஜுவாலையாய் அவனுடன் மோதின.

“எப்படி ஏத்துக்க வினித் சொல்லு? எப்படிடா ஏத்துக்கறது? நான் அவருக்கு யாருடா? மகள் தானே?

என்னைப் பெத்தது அவரு… அருமை பெருமையா வளர்த்து விட்டதும் அவரு… அம்மா போனதுக்கு அப்புறம், அப்பான்னு அந்த உயிரை நினைச்சே பெரிய இழப்பில் இருந்து வெளியே வந்து, நான் வாழ ஆசைப்பட்டது.

அவரும் அப்படித்தானே? சவிம்மா சவிம்மான்னு உயிரா இருந்தாரு. அவரு மனசு வருத்தப்படக் கூடாதுன்னு, அப்பத்தா திட்டினாலும் என்ன மாதிரி நடத்தினாலும் பொறுத்துக்கிட்டுப் பதில் பேசாம அமைதியா போனேன்.

கெட்டது எதையுமே அவர் காதுக்குக் கொண்டு போகலை. மனசு வருத்தத்தையும் ஏக்கத்தையும் அவர்கிட்ட காட்டிக்க மாட்டேன்.”

கண்கள் ஞாபகங்களின் சுவடுகளைத் திருப்பிப் பார்த்த வேகத்தில் கலங்கிச் சிவந்திருந்தன. மெல்லிய கோடாகக் கன்னங்களைத் தொட்டிருந்த கண்ணீரை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு உட்கார்ந்து இருந்தாள்.

அந்த நிலை… அவளுடைய கண்ணீர் எல்லாமும் வினித்தை வேதனைப்படுத்தி இருந்தது. ஆனாலும் தொடர்ந்து பேசி இருந்தான்.

“உன் அம்மா உங்களைவிட்டுப் போனப்ப உனக்கு ஒரு பன்னிரெண்டு வயசிருந்திருக்குமா?”

“...”

தொலைவில் வெறித்துக் கொண்டு இருந்தவளைப் பேச வைக்க முயன்றான்.

“சொல்லேன்?”

“ம்ம்…”

தலையாட்டினாள்.

“அந்த வயசுல நீ எவ்வளவு மெச்சூரிட்டியோட நடந்து இருக்கச் சைவிமா… கிரேட்!”

மென்மையுடன் உளமார்ந்து சொன்னான். அவளுடைய விரல் நுனிகளைப் பற்றியபடி கேட்டான், “அப்படி இருந்த சைவிக்கு இந்த, இருபத்தி மூனு இருபத்தி நாலுல புரிஞ்சிக்க முடியலையா?”.

நிதானமாக வந்த அந்தக் கேள்வியின் அர்த்தத்தை அவள் சரியாக உணர்ந்து கொள்வாள் என்று நினைத்தே கேட்டான்.

ஆனால்…

“என்… என்னை ஒரு பொருட்டா மதிக்காம… என்னைக் கேட்க வேண்டாம். ஆனா சொல்லணும்ல? சொல்லவே சொல்லாம அந்த வாழ்க்கைல சிக்கி இருக்காரு... எப்படி முடிஞ்சது அவருக்கு? நாள் கணக்கா மாசக் கணக்கா… எத்தனை வருசம்?

என்னை இப்படி முட்டாளாக்கி வாழ்ந்திட்டு இருந்திருக்காரு. இதிலே என்னத்தைப் புரிஞ்சுக்க முடியலையான்னு கேட்கிற?”

விலுக்கென்று திரும்பி அவனுடைய கண்களைக் கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே கோபத்துடன் கேட்டாள்.

அவன் பொறுமையாகச் சொன்னான்…

“கூல் கூல் சைவி! உன் கோபம்; வேதனை; வருத்தம் எல்லாத்தையும் என்னாலே புரிஞ்சிக்க முடியுது. அதைத் தப்புன்னு நான் சொல்லலை. ரொம்ப காலமா பிடிச்சு வச்சிட்ட. விட்டுடு. விட்டுட்டு யூ மூவ் ஆன் மா.

யூ மூவ் ஆன். பீ மெச்சூர்ட். அவர்கிட்ட பேசு. உன் உணர்வுகளைக் கொட்டிடு. அவருக்கு உன் உணர்வுகளை அப்பப்போ தெரியப்படுத்து. உனக்குள்ளே வச்சிட்டு இருந்தா அவருக்கு எப்படித் தெரியும்?

சொல்லணும் நீ… சந்தோஷம் மட்டுமில்லை. கஷ்டத்தையும் சொல்லியிருக்கணும். இப்போ பழசைப் பேசி என்னவாகப் போகுது… உன்கிட்ட இதைச் சொன்னதும் நான் தான்.

இருந்தாலும் இதையும் உன்கிட்ட சொல்லத் தோணுது. சொல்றேன் கேட்டுக்கோ. கேட்டுட்டு சரியா யோசி. என்ன?

மகள் கஷ்டப்படுறான்னு தெரிஞ்சிருந்தா, ஒரு வேளை அவருக்கு மலேசியா போகும் எண்ணம் வந்து இருக்காது. உன்னை, உன் தாதிகிட்ட தனியா விட்டுட்டுப் போயிருக்க மாட்டார்.

நாம இப்படியும் யோசிக்கலாம் இல்ல?”

அவன் கேட்டுக் கொண்ட மாதிரி நிதானமாக எங்கே யோசித்தாள்?

பட்டென்று வெடித்தாள் அவனிடம்.

“வினித்! முட்டாள்தனமா அவருக்குச் சாதகமா பேசிட்டு இருக்கேடா.”

“சப்போர்ட்டும் இல்லை. முட்டாள்தனமும் இல்லை. ஒரு விசயம் விவாதிக்கப்பட்டா, அந்த விவாதமும் அதற்குரிய தீர்மானமும் எந்தப் பக்கமும் போகலாம். விவாதிக்கும் திறமையைப் பொருத்து மாறும்.

நான் கொஞ்சம் முன்னால சொன்னது இதை உனக்கு உணர்த்த ஒரு சாம்பிள். அவ்வளவு தான். இப்ப நம்ம பேசிக்கொண்டிருக்கும் டாபிக்குக்கு வர்றேன்.

‘எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது. இனி நடக்கப் போவதும் சிறப்பாகவே நடக்கும்.’
 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
பகவத் கீதா வரிகள்.”

சொல்லிவிட்டு, தன்னையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தவளை மென்மையாகப் பார்த்தான்.

“...”

“என்னடா இந்த வினித் எப்படி எப்படியோ பேசுறான். இந்தக் கீதா உபயோசம் எல்லாம் எதுக்குன்னு நினைக்கிறே இல்லை?”

சிரித்தபடி கேட்டவனுக்குப் பதில் கொடுத்தாள். அவளுடைய குரல் கரகரத்து, தணிந்தே வந்தது.

“இல்ல டா. என்கிட்ட இப்படி எல்லாம் பேச ஆள் இருக்கே… அதுவரை சந்தோஷம்.”

வெளியே இப்படிச் சொன்னவளோ உள்ளுக்குள்ளே தெளிவில்லாமல் தான் கிடந்தாள்.

அவளுடைய முகமே மனத்தைக் காட்டிக் கொடுத்தது அவனுக்கு.

“சைவி… நடக்கிறது நடந்திட்டு தான் இருக்கும். உன்னாலே எதுவும் தப்பாகலை. உங்க அப்பாவும் தப்பில்லை. நடந்ததுக்கு யாரும் காரணம் இல்லைன்னு மனசுல பதிய வச்சிக்கோ. உன் நிம்மதிக்காகவும் இனி வருங்காலத்தை யோசிச்சு நீ இதைச் செய்யணும்.

அவர்கிட்ட பேசு. அந்தப் பக்கம் என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சிக்கோ. உன் மனசுக்கு ஒரு தெளிவு கிடைக்கணும் தான் இதைக் கூடச் சொல்றேன்.

உன் அப்போதைய வயசு, உங்க அப்பாவை உன்கிட்ட கலந்து பேச விடாம தடுத்து இருக்கலாம். அதுக்கு அப்புறம் தயக்கத்துல சொல்லாம இருந்து இருக்கலாம். எதுவும் நமக்குத் தெரியாது.”

அவளை யோசிக்கவிட்டான்.

“குழப்பமா இருக்கா சைவி?”

இதமான நண்பனின் குரல் அவளை வருடியது. என்றாலும் இந்தப் பேச்சு முழுமையும் அவளை வேதனைப்பட வைத்தது.

மௌனமாக உட்கார்ந்து இருந்தாள்.

“என்ன சூழ்நிலை, என்ன நடந்ததுன்னு உன் திருப்திக்காக இனி உன் அப்பாகிட்ட கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிறேன்னு வச்சிப்போம். இதுவரை கடந்த போன காலம் திரும்ப வந்திடுமா? இல்லை வராது இல்லையா?”

“எப்படி வரும்? வராது. காலமும் திரும்ப வராது… நான் இழந்ததும் இழந்தது தானே?”

“ம்ம்… ரெண்டும் போனது தான். அதை நினைக்காதே! சரியா?”

“முயற்சி பண்ணுறேன். எனக்காக இல்லை. நீ இவ்வளவு பேசி எனர்ஜிய கரைச்சிருக்கே இல்லை. அது வீணா போகக் கூடாது பாரு? நீ மெனக்கெட்டதுக்காக முயற்சி பண்ணுறேங்கிறேன்.”

சைந்தவி கிண்டலாகச் சொன்னாலும் முகம் கசங்கியே இருந்தது. சிறு முறுவல் கூட அவளிடம் தென்படவில்லை. அதை உள்வாங்கிக் கொண்டே வினித் தொடர்ந்தான்.

“எதையும் மனசு வச்சு விரும்பி செய்யணும் சைவி. அப்ப தான் அந்தக் காரியம் வெற்றி பெறும். நிலைக்கவும் செய்யும்.”

கண்டிப்புடன் அறிவுறுத்தினான்.

“ஓகே!”

‘போதும் என்னை விடு’ என்கிற தொனி அவளிடம் தெரிய, பெருமூச்சுடன் முடித்தான்.

“உன் நல்ல முயற்சியாலே இனி மாறப் போவது இது தான். நீயும் உன் அப்பாவும் இனி மேலாவது நிம்மதியா இருக்கலாம். சாதாரணமா பேசிக்கலாம். அவருக்கும் தப்பு செய்திட்ட உறுத்தல் போகும். அவரை ரணமாக்குற உன் வேதனை குறையும்.

உனக்கு அவருடைய அன்பும் அரவணைப்பும் எப்பவும் கிடைக்கணும் சைவி. அவருக்கு உன் மேல பாசம் இருக்கு. இல்லைன்னு சொல்ல முடியாது.

ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்த உங்க அப்பா அதைச் சரியா ஹேண்டில் பண்ணாம விட்டதால, ஒரு பெரிய சூழ்நிலை உருவாகக் காரணமாகிட்டாரு.

நீயாவது சரியா யோசிம்மா. இருவருக்குள்ளே இருக்கும் உறவுங்கிறது ஒரு தடவை தான். அதைத் தவற விடுறதோ தக்க வச்சிக்கிறதோ உன் கைல தான் இருக்கு.”

அவளுக்கு வெளியே அறிவுறுத்தியவன் மனத்திற்குள்ளே நினைத்தான்…

‘உங்க அப்பா கிட்டேயும் எனக்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போது பேசுவேன் சைவிமா. உனக்காகப் பேசுவேன்.’

கிரீச்செனக் கேட்ட வண்டி சத்தம் அவனைப் பழைய நினைவில் இருந்து மீட்டது.

“நம்ம அப்ப பேசினது வேஸ்டா போச்சா சைந்தவி?”

முணுமுணுப்புடன் கேட்டுக் கொண்ட வினித்தைப் புஜத்தில் இடித்து, சுட்டிக் காட்டினான் அலெக்ஸ்.

சரள்கண்ணன் சோர்வாகத் தான் வந்து இறங்கி இருந்தார். மகளை எதிரே பார்த்ததும் அவருடைய கண்களில் வெளிச்சம் வந்திருந்தது. அவர் கண்களுக்கு அணிந்திருந்த ரிம்லெஸ் வழியே அது நன்றாகவே மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தது.

சைந்தவி உணர்வுகள் எதையும் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமல், யாரோ ஒருவரைப் பார்க்க வந்ததைப் போல நின்றிருந்தது அவரை உலுக்கியது. அவளுடைய ஒட்டாத தன்மைக்கான காரணம் சடாரென வந்து சுட்டது.

வருத்தமும் குற்றவுணர்வும் சேர்ந்து சரள்கண்ணனைச் சுழற்றிப் போட்டது. வேதனையைத் தாங்கிய அவருடைய முகம், வினித்தையும் அலெக்ஸ்யையும் இரக்கம் கொள்ளச் செய்தது.

ஆனால் சைந்தவிக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாதது போலத் தெரிந்தது. அவளுடைய உதடுகளில் சோழி அளவில் புன்னகை வந்தது. வந்ததும் வினாடிகளில் மறைந்தும் இருந்தது.

“இவளை…”

வினித் அவளை முறைக்க, “சும்மா இருடா.” அலெக்ஸ் நண்பனை அடக்கினான்.

சரள்கண்ணன் தொண்டையைச் செருமி தன்னை மீட்டுக் கொண்டார்.

“சவி ம்மா! எப்படி இருக்கடா?”

சரள்கண்ணன், மகளின் கழுத்தைச் சுற்றிக் கையைப் போட்டுக்கொண்டு தன் தோளோடு அணைத்துக்கொள்ள முனைய, சைந்தவி சட்டென விலகிவிட்டாள்.

வினாடியில் எதிர்பாராமல் அவள் தள்ளி நின்றதில் அப்பா சற்றுத் தடுமாற, அலெக்ஸ் அந்த வினாடியில் சுதாரித்தான்.

அங்கு நடந்த நிகழ்வைக் கண்ட மாதிரி காட்டிக் கொள்ளாமல், ஏதோ தட்டி அவர் தடுமாறிவிட்டதைப் போல, “பார்த்து நடங்க சார்” சொல்லி அவருடைய கையைப் பிடித்து விழாமல் நிறுத்தி இருந்தான்.

“சைவீ!” வினித் கடித்த பற்களின் நடுவே மெல்லிய குரலில் கூப்பிட்டுக் கண்டித்தான். கண்டனம் தெரிவித்தது அவனுடைய பார்வை. அவளுமே அப்பா தடுமாறி விழப் போவார் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை.

திகைப்பில், “ப்பா” என்று முணுமுணுத்தாள். யாருக்கும் அது கேட்டிருக்கவில்லை.

சரள்கண்ணன் கை நழுவி, மறுபடியும் மகளின் ஒரு தோளில் அழுத்தமாகப் படிந்தது. அந்தக் கையில் உள்ள நடுக்கம் மற்ற மூவரின் பார்வையில் பட்டது.

முன் ஐம்பதுகளில் இருக்கிறார் என்று சொன்னால் நம்ப முடியாது. அந்த வயதிற்கு இளமையாகத் தெரிந்தார். அதற்கேற்றார் போல உடுத்தி இருந்தார்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
பயணக் களைப்பு; மகளைக் கண்டதும் தழும்பி வரும் பாசம்; ஏற்கெனவே அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் துக்கம்; ஏதோ காலத்தின் துயரம் என்று கலந்ததில் சற்றுத் தளர்ந்திருந்தார்.

சில நிமிடங்களில் மகளின் செய்கையைக் கிரகித்து நிதானத்துக்கு வந்திருந்தார். அவளை எப்படியும் இந்தத் தடவை தன்னிடம் பழையபடி நன்றாகப் பேச வைக்க வேண்டும் என்று வரும் போதே நினைத்துக்கொண்டு வந்தவருக்குள் இன்னும் உறுதி எழுந்தது.

சரள்கண்ணன் மகளின் தோளைப் பிடித்தபடி பக்கவாட்டில் பார்க்க, வினித்தும் அலெக்ஸும் பார்வை வட்டத்திற்குள் விழுந்தனர். வினித்தைக் கண்டுப் புன்னகைத்தார்.

அவருடைய பார்வை தங்களைத் தழுதுவதைக் கண்டதும் அவர் அருகே வந்து நின்றனர் இருவரும்.

“வினித்?” கேள்வியுடன் புருவம் உயர்த்தினாலும், சரியாக அவனை நோக்கிக் கையை நீட்டினார்.

அவருக்குத் தன்னைத் தெரிந்து இருக்கிறதே, வியப்பும் ஆனந்தமுமாக நீட்டிய கையைப் பற்றிக் கொண்டான்.

“ஹலோ அங்கிள்!” என்று கையைக் குலுக்கிக் கொண்டு, அதைப் பற்றியபடியே தன் நண்பனை அவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தான்.

“இவன் அலெக்ஸ்… என் பிரெண்ட்.”

“ஹலோ சார்” தானும் கை குலுக்கிக் கொண்டான்.

அலெக்ஸ்க்குக் கை கொடுத்தவர் மகளைத் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, “அருணா சொன்னாப்பா. நீங்க ரெண்டு பேரும் சவி கூட இங்க வருவீங்கன்னு. ரொம்ப நன்றி!” என்றார்.

“நன்றியை விடுங்க அங்கிள். சாரி ஃபார் யுவர் லாஸ்!”

அவரை அணைத்து விடுவித்தான் வினித்.

“ஆழ்ந்த இரங்கல்கள் சார்!”

அலெக்ஸ் அவருடைய கைகளைப் பற்றி அழுத்திக் கொடுக்க, அவருடைய கண்களில் நீர்ப்படலம்.

வினித் சைந்தவியிடம் கண் காட்டினான். அவரிடம் பேசும்படி. அதற்குள் சரள்கண்ணன் தானே சுதாரித்துக் கொண்டார்.

சைந்தவியிடமும் இளக்கம் வந்திருந்தது. அப்பாவின் ஒரு பெரிய பெட்டியைத் தானே பற்றியபடி கேட்டாள், “அலெக்ஸ் கார் வந்திடுச்சா? டிரைவர் நம்பர் எல்லாம் வாட்ஸ் அப்ல அனுப்பி விடுங்க.”.

“வந்திடுச்சு மா. லக்கேஜை இங்க விட்டுட்டு, அப்பாவும் நீயும் போய் கார்ல ஏறுங்க. வா வினித்.”

“போகலாமா அங்கிள்?” கேட்டுக் கொண்டே வினித் பெட்டியுடன் காரை நோக்கி நடந்தான்.

வாகன ஓட்டுநரிடம், “பத்திரமா கூட்டிட்டுப் போங்க. ரொம்ப வேகமா ஓட்ட வேணாம். பார்த்து… மைலேஜ் குறிச்சிக்கறேன்.” சொல்லிவிட்டு, குறித்ததைச் சைந்தவி, வினித்திற்கும் அனுப்பி வைத்தான் அலெக்ஸ்.

அத்துடன் ஓட்டுநரின் நம்பர் டிராவல்ஸ் நம்பர் எல்லாமும் பகிர்ந்து கொண்டான். கார் ஏற்பாடு செய்தது அலெக்ஸ் தான். அந்த விபரங்களைச் சரள்கண்ணனிடம் சொன்னான்.

“இது ஒன்வே டிராப் டாக்சி. இங்கே இருந்து போறதுக்கு மட்டும் பணம் தந்தா போதும். மைலேஜ்… கிலோ மீட்டருக்கு … டிரைவர் பேட்டா…”

சைந்தவி மொபைலில் பதிய முற்பட, “விவரமா மெசேஜ் பண்ணிட்டேன் சைந்தவி” சொன்னவனை நன்றி பெருக்குடன் பார்த்து, “தாங்க்ஸ் அலெக்ஸ்!” நன்றி உரைத்தாள் சைந்தவி.

“எதுக்கு நன்றி சொல்லிட்டு… பத்திரமா போயிட்டு வா. அப்பாவுக்கு ஆறுதலா இரும்மா. பார்த்துக்கோ.”

அலெக்ஸ் அவளிடம் சொன்னான்.

பெட்டியை டிக்கியில் வைத்துவிட்டு முன்னே வந்து அவனும் ஓட்டுநரிடம், “சிட்டிக்குள்ளேயே டாங் ஃபில் பண்ணிடுங்க. பார்த்து… பத்திரம்.” சொல்லிவிட்டு, “போய்ச் சேர்ந்ததும் மெசேஜ் பண்ணிடு சைவி.” தோழியிடம் சொன்னான்.

“வினித், உங்க ரெண்டு பேர் நம்பரும் எனக்கு வேணும். தர்றீங்களா?”

சரள்கண்ணன் கேட்கவும் குறித்துக் கொடுத்தான். அவர் தன்னுடைய விசிட்டிங் கார்டை இருவரிடம் தந்துவிட்டு, “திரும்ப மலேசியா போகும் போது கூப்பிடுறேன். வினித், உன்கிட்ட கண்டிப்பா பேசணும்பா. மீட் பண்ணுவோம்.” சொல்லிவிட்டு விடைபெற்றுக் கொண்டார்.

வினித் மகளைக் கண்டித்துப் பார்த்தது, வினித்தைக் காணும் போது அவளுடைய கண்களில் தென்பட்ட உணர்வு என்று எதுவுமே அந்த மகளைப் பெற்ற அப்பாவின் கண்களுக்குத் தப்பவில்லை. அவர் இருக்கும் சோக மனநிலையிலும் மகளின் நல்வாழ்வை எண்ணியே வினித்திடம் பேச வேண்டும் என்றிருந்தார்.

இவர் நினைப்பதுவும் மனத்தில் போடும் மணக் கணக்கும் அப்படியே நடக்குமா?

சைந்தவி கண்களாலேயே வினித்திடம் விடைபெற்று இருந்தாள்.

பயணத்தின் போது அப்பாவும் மகளும் அருகருகே உட்கார்ந்து இருந்தாலும் அதிகம் பேசிக் கொள்ளவில்லை. பேசாமலும் இல்லை. சரள்கண்ணன் கேட்கும் கேள்விகளுக்குச் சைந்தவி பதில் சொன்னாள். அவை அவளுடைய வேலை, உடல்நிலை பற்றியே இருந்தன.

இடையே அருணா கூப்பிட, இருவரும் பேசினார்கள். ஓரிடத்தில் ஓட்டுநர் தேநீருக்காக நிறுத்த, சரள்கண்ணனும் இறங்கினார். சைந்தவி, “ரெஸ்ட் ரூம் போயிட்டு வர்றேன்பா” சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்.

அவள் திரும்பி வந்ததும் அவளைக் கேட்டுவிட்டே அவளுக்கு டீயும்
குட் டே பிஸ்கெட் பாக்கெட்டும் வாங்கிக் கொண்டு வந்து தந்தார்.

அவள் தேநீரைக் குடித்து முடித்ததும் பயணம் தொடங்கியது. இப்போது சரள்கண்ணன் முன்னால் ஏறிக் கொண்டார். இருவரும் சில நிமிடங்கள் பொது விசயங்களைப் பேசியபடி வந்தார்கள்.

சைந்தவியின் மொபைல் ஒலி எழுப்பியது. கைப்பையை விரித்து வெளியே எடுத்துப் பார்க்க, வினித் குறுஞ்செய்தி அனுப்பி இருந்தான்.

‘நடந்தது கடந்ததாக இருக்கட்டும். இனி வரப் போவதை நல்லதாக மாற்றிக் கொள்ளும் சக்தி உனக்கு இருக்கு. முயற்சி பண்ணு சைவி. திரும்பி வரும் போது புதுச் சைந்தவியா வா!’

வாசித்தவளுடைய உதடுகளில் சின்ன முறுவல்.

மனமே ஓ மனமே நீ மாறிவிடு
மலையோ அது பனியோ நீ மோதிவிடு

ஒவ்வொரு பூக்களுமே சொல்கிறதே
வாழ்வென்றால் போராடும் போர்க்களமே

வாழ்க்கை கவிதை வாசிப்போம்
வானம் அளவு யோசிப்போம்
முயற்சி என்ற ஒன்றை மட்டும்
மூச்சை போல சுவாசிப்போம்…

வினித் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பிவிட்டு நினைத்தான்…

‘அன்னைக்கு, உனக்கு எடுத்துச் சொன்ன போதே நீலிமா பற்றி உன்கிட்ட சொல்லி இருக்கணும்.’

வினித் சைந்தவிக்கு அனுப்பிவிட்டக் குறுஞ்செய்தி அவளையும் அவளுடைய அப்பாவையும் நினைத்தும் அவர்களுக்கு இடையே நல் உறவு நிலவ வேண்டும் என்பதற்காகவும்.

இவர்கள் யாரும் ஊகிக்க முடியாத மாற்றம் ஒன்று சைந்தவிக்குக் காத்திருந்தது.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
இனிய வணக்கம்!

இந்த எபியில் சில முடிச்சுக்கள் அவிழ்ந்துள்ளன. உங்கள் மனத்தில் தோன்றிய சந்தேகங்கள் பெரும்பாலும் விலகி இருக்கும். நான் ஒன்பதாவது எபி பதிவில் சொன்ன மாதிரி ஒரு திருப்பம் வந்திருக்கா?

உங்கள் லைக்ஸ் கமெண்ட்ஸ் என்னைச் சிரமம் பாராமல் எழுத வைக்கின்றன. தொடர்ந்து வாசித்துக் கருத்துகளை என்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.
மிக்க நன்றி! அன்புடன், ஆர்த்தி ரவி[/COLOR][/COLOR]
 
Last edited:

sudharavi

Administrator
Staff member
Mar 23, 2018
1,391
895
113
அத்தியாயம் 11:

என்ன தான் பார்த்துப் போங்கள் என்று வினித் மற்றும் அலெக்ஸ் சொல்லி இருந்தாலும், ஓட்டுநர் ஓர் அழுத்து அழுத்தி விரைவாகவே சென்று கொண்டிருந்தார். அவருக்கு விசயம் சொல்லப்பட்டிருந்தது. தேநீருக்காக நிறுத்தி இருந்த போது சரள்கண்ணனிடம் பேசி இருந்தார்.

“எனக்குப் பழக்கமான ரூட் தானுங்க. முயற்சி பண்ணிப் பார்க்கட்டுங்களா?”

“ஆறு மணிக்குள்ள போக முடியாதுப்பா. பரவாயில்லை விடு. நீ பார்த்து ஸ்பீட் லிமிட்லேயே போ. சென்னைக்கு வர எனக்குப் பிளைட் லேட்டாகிடுச்சு. இல்லைன்னா எப்படியும் அங்க நேரத்துக்குப் போற மாதிரி இருந்திருக்கும். இப்ப நான் வந்து இறங்கத் தாமதமானதுல மாற்று ஏற்பாடும் செஞ்சி வச்சிருப்பாங்க. ஏற்கெனவே வீட்ல கூப்பிட்டுச் சொல்லிட்டேன்.”

“ஒரு சான்ஸ் எடுக்கலாம்ங்க.”

அவருக்கு இன்றே காரியம் நடக்கும் என்று சுத்தமாக நம்பிக்கையில்லை. மகளை உடன் அழைத்துப் போகவே சென்னைக்கு டிக்கெட் போட்டிருந்தார். இல்லை என்றால் பெங்களூருவில் இறங்கிப் போயிருப்பார். அங்கே இருந்து போறது அவருக்குக் கொஞ்சம் சுளுவாக இருந்திருக்கும்.

மகளைப் பார்த்துப் பேசி, கூடக் கூட்டிக்கொண்டு சென்னையிலிருந்து இன்னொரு விமானம் எடுத்துப் பெங்களூரு செல்லலாம் என்றாலும் செக் இன், செக் அவுட், பிளைட் டைம், டிராவல் டைம் என்று எல்லாம் கணக்குப் போட, காரில் போவதே பரவாயில்லை என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.

அருணா சொல்லி வினித் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டது நல்லதாகப் போய்விட்டது. இவர் சைந்தவியைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டது போலில்லாமல் அவனே சைந்தவியைச் சரிக்கட்டி இருந்தான்.

அப்படித்தான் சரள்கண்ணன் நினைத்தார். அவன் அலெக்ஸை உடன் வைத்துக் கொண்டு எல்லாமும் பார்த்து ஏற்பாடுகளைச் செய்தது வரை சரியே. ஆனால், சைந்தவியாகவே கிளம்பி இருந்தாள் என்பது தான் உண்மை.

புதிய வேலையின் நியமனம் பற்றிய குழப்பம் தவிர, ஊருக்குப் போகாமல் இருந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற எண்ணமே இல்லை. இந்த மாதிரி என்று சொல்லப்பட்டதும் எப்படி அவளால் பின் தங்க முடியும்? சரள்கண்ணனுக்கும் இது தெரிய வரும்.

“ஒரு சான்ஸ் எடுக்கலாம்ங்க.”

ஓட்டுநர் அப்படிச் சொன்னதும், சரள்கண்ணன் யோசித்து இருந்தாலும் அதற்குச் சம்மதித்துத் தலையாட்டி இருந்தார்.

இப்போது ஓட்டுநர் விரைய,

“பார்த்துப்பா…”

சரள்கண்ணன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

சைந்தவி எல்லாம் பார்வையாளராய் உள் வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். மனத்திற்குள்ளே நினைத்துக் கொண்டாள்…

‘வெளிநாட்டுக்கு எதுக்குப் போக… போகாம இங்கேயே இருந்திருந்தா இப்போ இப்படித் துடிக்க வேண்டாம்ல.’

அப்பாவிடம் தென்பட்டக் களைப்பையும் தாண்டி முகத்தில் சோகமே அதிகமாகத் தெரிய, அவரைப் பார்த்தவளுக்குள் இரக்கத்திற்குப் பதில் கடினம் தான் ஆட்கொண்டது அந்த நிமிடத்தில்.

அவளால் அவரை இப்படி ஏற்றுக்கொள்ளவே இயலவில்லை. இப்போது அவர் மலேசியா சென்றதை முற்று முழுவதுமாக வெறுத்தாள்.

அவரைப் பிரிந்து தனியே இருந்த அவளுடைய சிறு வயது பிராயத்தில் கூட, அப்பாவைப் பிரிந்து இருக்கிறோம் என்கிற ஏக்கமும் கவலையும் தான் இருந்தன. அவரை வெறுத்தது இல்லை.

‘தன்னை இப்படியொரு இக்கட்டில் நிறுத்தி இருப்பது இவர் தானே? பெத்த அப்பாவையே வெறுக்க வேண்டிய சூழ்நிலையை எனக்கு ஏன் கொடுக்கணும்?’

நினைத்துக் கொண்டாள்.

கொஞ்ச நேரத்திலேயே அவளுக்குத் தோன்றியது, ‘இவ்வளவு கொடுமைக்காரியா நான்?’. உதட்டைக் கடித்து உணர்ச்சிகளைக் குடித்தாள். சுய அலசல் பிடித்து வைத்த அந்தச் சில நிமிடங்களில் கண்ணெதிரே திரை கட்டிவிட்டது போலப் பல காட்சிகள் வலம் வந்து கொண்டிருந்தன.

அம்பாரியாய் ஏற்றிக்கொண்டு
அன்று சென்ற ஊர்வலம்
தகப்பனின் அணைப்பிலே
கிடந்ததும் ஓர் சுகம்...

வளர்ந்தவுமே யாவரும்
தீவாய்ப் போகிறோம்.
தந்தை அவனின் பாசத்தை
எங்கே காண்கிறோம்…

ஞாபகங்களில் இருந்து மீண்டு நினைப்பு வந்ததும் அப்பாவின் பக்கம் பார்த்தாள். பக்கவாட்டுத் தோற்றத்திலேயே அவருடைய அலைப்புறுதல் கண்களுக்குப்பட்டது.

கையைத் திருப்பிக் கைக்கடிகாரத்தில் நேரத்தைப் பார்ப்பதும், பின்னர் வெளியே பார்ப்பதுமாக இருந்தார். இவள் அவருடைய பார்வையைத் தொடர்ந்த போது, கிலோ மீட்டர் குறிப்புகளைப் பார்த்துவிட்டு நேரத்தைக் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது புரிந்தது.

அவரையே வெறுப்பாகப் பார்க்கும் போது அவரைச் சார்ந்த எல்லாமும் அவளுக்கு ஒன்னுமில்லை தான். இருந்தாலும் மனத்திலே ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஈரம் அன்பினால் தோய்ந்துள்ளது ஆயிற்றே? பிசுபிசுத்து மனத்தை உசுப்பியது.

மொபைலை எடுத்து, மடமடவெனக் குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்.

“வினித், சேலம் பிளைட்டுக்கு ஏன் எங்களைப் புக் பண்ணலை?”

“ரொம்ப சீக்கிரம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுட்டியே?”
 
Status
Not open for further replies.